หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 [10] 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 ... 39   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ปลูกป่าไว้หาเห็ด เก็บผักหวาน : ปลายฝันสุดท้าย สุดทางฝัน  (อ่าน 308380 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #144 เมื่อ: ตุลาคม 07, 2013, 08:55:18 PM »

ถ้าผมเป็นปู่ ผมคงมีความสุขมาก ไม่กลับเลยดีกว่า 555 น่าอยู่มากครับ  ยิ้มเท่ห์ ยิ้มเท่ห์ ยิ้มเท่ห์

ตุลาคมปีหน้า ปู่จะเกษียณจากลูกจ้างประจำมาช่วยเลี้ยงเด็กหญิงครับ
ผมกะว่าจะจ้างแกให้มาเฝ้าดูแลสวนบน สวนล่างให้อยู่เนี่ย  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 07, 2013, 09:02:45 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า

chondan
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 787


« ตอบ #145 เมื่อ: ตุลาคม 07, 2013, 09:53:26 PM »

เข้ามาเป็นเพื่อนร่วมหลงทางด้วยคนครับ....
บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #146 เมื่อ: ตุลาคม 07, 2013, 09:58:20 PM »

เข้ามาเป็นเพื่อนร่วมหลงทางด้วยคนครับ....

หลงทางเสียเวลานะครับ
แต่จะมีเรื่องให้โม้เยอะเวลาถึงปลายทาง  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
ยินดีครับผม  ยิ้มเท่ห์
บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #147 เมื่อ: ตุลาคม 09, 2013, 11:10:22 PM »

หลังจากปล่อยให้สารพัดถั่วปกคลุมพื้นที่สวนล่างส่วนหนึ่ง เย็นวันก่อนได้ไปจัดการเปิดทางให้กับต้นไม้ที่ปลูกไว้หลายสิบต้น แทบจะทุกต้นถูกปกคลุมด้วยเถาถั่ว  โกรธ โกรธ


ไผ่กิมซุง 4 กิ่งที่ตั้งใจปลูกไว้เป็นแม่พันธุ์(จะไม่ซื้อเพิ่มอีกแล้ว)ก็เป็นอีกหนึ่งในต้นไม้หลายชนิดที่โงหัวไม่ขึ้นภายใต้เถาถั่ว  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม





กองดินที่สั่งมาเพิ่มหน้าดินบริเวณที่จะทำแปลงไผ่กิมซุงกับแปลงพืชไร่ในปีหน้า ปีนี้เป็นที่วิ่งเล่นของเด็กหญิงก่อน  ยิ้ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 07, 2018, 12:26:15 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #148 เมื่อ: ตุลาคม 10, 2013, 09:38:56 AM »

เปิดเวบตอนสายมาแบบงงๆ กระทู้โดนล๊อค เอ๊ยโดนสั่งย้ายเสียแล้ว  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า
teerapan
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 988


« ตอบ #149 เมื่อ: ตุลาคม 10, 2013, 09:48:38 AM »

ยินดีต้อนรับสู่มุมสมาชิกครับ  อายจัง อายจัง อายจัง

ตอนนี้ทางคุณ nomadic_man ก็มีทางเลือกให้ตอบกลับด้วยกดปุ่ม "แก้ไข" กระทู้เดิมที่มีคนโพสต์ถามได้เลย หรือจะตอบกลับด้วยการกดปุ่ม "อ้างถึง" เหมือนเดิมก็ได้  ยิ้มเท่ห์



nomadic_man ขอบคุณครับพี่  ยิงฟันยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 14, 2015, 11:40:54 AM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า

“Stupidity is an attempt to iron out all differences, and not to use them or value them creatively.” Bill Mollison
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #150 เมื่อ: ตุลาคม 10, 2013, 09:57:24 AM »

นักพเนจรผู้หนึ่งเคยกล่าวกับผมไว้ว่า “นกไม่เห็นฟ้า ปลาไม่เห็นน้ำ แต่มนุษย์นั้นสามารถมองเห็นทั้งท้องฟ้าและผืนน้ำเพราะเลือกที่จะยืนอยู่บนพื้นดิน ทว่าเป็นที่น่าเสียดาย หากเราไม่ก้าวออกมาจากที่เดิม เราก็ไม่อาจมองเห็นตัวเองได้...”

มันก็นานมากแล้วที่เราไม่ได้พบเจอกัน แต่คำกล่าวของเขาในตอนนั้นยังก้องอยู่ในหัวของผมเสมอ และหากมีเวลาเราก็ควรหาโอกาสออกเดินทางเสียบ้าง แน่นอนใครๆต่างก็รู้มาว่า น้ำหมันไหลลงน้ำเหืองที่บ้านปากหมัน และน้ำเหืองไหลลงน้ำโขงที่ อ.เชียงคาน และแม่น้ำโขงไหลออกทะเลที่ประเทศเวียดนาม มันเป็นเช่นนั้นจริงหรือเปล่านะ...

ด่านซ้ายเป็นเมืองน่าอยู่ เป็นชุมชนเล็กๆที่ถูกห้อมล้อมด้วยภูเขา มีน้ำหมันเป็นเสมือนสายธารแห่งชีวิต วิถีชุมชนย่อมสัมพันธ์กับขุนเขาและสายน้ำอย่างแยกไม่ออก ธรรมชาติได้มอบปัจจัยที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต เช่น ไม้สำหรับสร้างที่อยู่อาศัยและทำเครื่องมือเครื่องใช้ สมุนไพรต่างๆสำหรับรักษาโรค และที่ขาดไม่ได้คืออาหาร นับตั้งแต่การล่าสัตว์ การหาหน่อไม้ เก็บผักหวานป่า เก็บเห็ด เป็นต้น

ส่วนสายน้ำก็ให้ กุ้ง หอย ปู ปลา ผักต่างๆ เป็นอาหาร ปลาส่วนใหญ่ที่จับได้ในน้ำหมันมักจะพบได้ทั้งที่น้ำเหืองและน้ำโขง เพราะเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ ปลาจากน้ำโขงหลายชนิดก็จะว่ายทวนน้ำขึ้นมาตามลำน้ำสาขาเพื่อวางไข่ ผู้คนริมน้ำจึงได้จับปลาเป็นอาหารเสมอๆ ทว่าปัจจุบันจำนวนปลาที่จับได้ลดน้อยถอยลง หรือพอจับได้แต่มีขนาดเล็กกว่าเมื่อก่อนมาก เราจึงอยากรู้ว่าวิถีชุมชนคนลุ่มน้ำแต่ละแห่งเป็นเหมือนกันไหม

เราไม่อาจทราบได้แน่ชัดว่าเกิดจากอะไรหรือตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่เราก็จะพยายามทำความเข้าใจ...

จึงเป็นที่มาของการเดินทางครั้งนี้ เพื่อสัมผัสและเรียนรู้ถึงวิถีชุมชนคนลุ่มน้ำ หมัน-เหือง-โขง แต่ด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่าง เราจึงตั้งใจไว้ว่าจะไปให้ถึง จังหวัดหนองคาย และจะลองข้ามไปยังเมืองเวียงจันทน์เพื่อเที่ยวชมวัฒนธรรมคนริมโขงอีกฟากฝั่งด้วย
หากได้มีโอกาสเดินทางครั้งนี้
กลับมาเราจะเล่าให้ฟัง
ว่าเป็นอย่างไรบ้าง...


นี่เป็นการเขียนโครงการขอไปเที่ยวเมื่อหลายปีก่อนเดินทางด้วยมอเตอร์ไซด์กับคนไม่กี่คน ไม่มีใครคิดว่าโครงการนี้จะผ่านการอนุมัติ  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม

โปรดติดตามตอนต่อไป  ยิ้มเท่ห์
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 10, 2013, 10:56:53 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
กัญจน์
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 10932


« ตอบ #151 เมื่อ: ตุลาคม 10, 2013, 11:20:30 AM »

ยินดีต้อนรับสู่มุมสมาชิกครับท่าน และก็ได้เวลาบอกพิกัดตามสัญญาที่ให้ไว้แล้วใช่ไหมครับ ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม ยิ้มเท่ห์



nomadic_man ใช่ครับผม  ตามตอนล่าสุดเลยครับ "เหนือสุดอีสาน คือเมืองด่านซ้าย" ยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 14, 2015, 11:41:22 AM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #152 เมื่อ: ตุลาคม 10, 2013, 10:51:34 PM »

ทริปนี้มีผู้ร่วมทางทั้งหมด 5 คน รวมถึงผม กับมอเตอร์ไซด์ 3 คัน เส้นทางคือเลียบแม่น้ำ หมัน-เหือง-โขง จากด่านซ้าย-ท่าลี่-เชียงคาน-ปากชม-สังคม
-ศรีเชียงใหม่-ท่าบ่อ-อ.เมืองหนองคาย-ข้ามไปเวียงจันทน์  ภาพเล็กบนคือปากน้ำหมันที่ไหลลงน้ำเหือง ในภาพมีคนในลำน้ำกำลังหาตัวอะไรบางอย่าง  ยิงฟันยิ้ม
ส่วนภาพล่างคือลักษณะทั่วไปที่พบได้ในลำน้ำเหืองช่วงตื้นๆ






ป้ายเตือนกรมทาง  โกรธ โกรธ ของถนนช่วงหนึ่งและสภาพทั่วไปของแก่งโตน อ.ท่าลี่  ยังพบเห็นชาวบ้านหาปลาขนาดเล็ก โดยใช้เบ็ดขนาดเล็กมากๆ





นมัสการพระใหญ่ บ้านท่าดีหมี บริเวณที่น้ำเหืองไหลบรรจบน้ำโขง และเป็นจุดแรกที่น้ำโขงกลับมาเป็นเขตชายแดนไทย-ลาว
ภาพเล็กล่างแวะพัก ที่แก่งคุดคู้ อ.เชียงคาน






สภาพทั่วไปของลำน้ำโขง ยังพบเห็นชาวบ้านหาปลาได้ทั่วไป

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 07, 2018, 12:28:02 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
Backjack21
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 320


« ตอบ #153 เมื่อ: ตุลาคม 11, 2013, 08:20:19 AM »

สวนพี่นี่มันฟาร์มเห็ดชัดๆ....หิวเมื่อไรเดินเข้าป่าได้ของกินมาทุกที 7-11 หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา..สวนพี่หิวเมื่อไหร่ก็เข้าป่าไป...555+ อายจัง อายจัง ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
บรรยากาศดี วิวสวยจริงๆ เจ๋ง เจ๋ง...ก่อกองไฟนอนดูดาวหน้าหนาว...มีผ้าห่มอุ่นๆ และสาวนอนข้างๆ....คงจะฟินน่าดู... จุมพิต จุมพิต



nomadic_man ถ้าอยาก "ฟิน" เหรอครับเชิญได้เลย ออกพรรษาปีนี้มีปาร์ตี้ปล่อยผี หากดวงดีอาจได้เป็นคนต้นเรื่อง "เรื่องประหลาดแห่งบ้านสวน" ก็ได้ครับ เผลอๆ มีโชคทางตัวเลขด้วยนะเออ  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม

ว่าด้วยเรื่อง "ฟาร์มเห็ดจากธรรมชาติ"

ป่าที่ผมไปหาเห็ดจริงๆแล้วเป็นแค่ป่าเสื่อมโทรมที่เคยถูกสัมปทานป่าไม้ได้หลายสิบปีแล้ว พอมีวัดป่าตั้งขึ้นจึงได้มีการร้องขอให้จัดเป็นป่าชุมชน
ถึงกระนั้นก็ยังมีคนแอบอ้างเข้าไปหักร้างถางพงอยู่บ่อยๆ เมื่อธรรมชาติถูกปล่อยไว้เฉยๆโดยที่ไม่มีมนุษย์เข้าไปยุ่งเกี่ยวทั้งในแง่ดีหรือร้าย

ระบบนิเวศได้ค่อยๆฟื้นฟูสภาพป่าด้วยตัวเขาเอง ต้นไม้น้อยๆที่รอดจากการสัมปทานก็ค่อยๆเติบใหญ่ขึ้น ภูเขาเห็ดเป็นแค่ส่วนหนึ่งที่มีเนื้อที่ไม่มาก แต่กลับเป็นแหล่งรวมอาหารจากธรรมชาติต่างๆ ไม้ไผ่ หน่อไม้ เห็ด กระชาย และพืชพันธุ์อีกนับไม่ถ้วน ผมเป็นเพียงคนเล็กๆที่มีโอกาสโชคดีได้เข้าไปหากินในพื้นที่ แต่ก็มีความรู้สึกหวงแหนป่าผืนนี้ แต่ผู้คนอีกมากมายกลับไม่ฉุกคิด ว่าหากหมดป่าผืนนี้ไปแล้วจะไปหากินกันที่ไหน

ทุกวันนี้คนที่เข้าไปหาประโยชน์จากป่าผืนนี้ ไม่ค่อยมีสำนึกร่วมในการหวงแหน เห็นได้จากการนำอาหารเสริมพลังเข้าไปกินแต่ไม่ยอมเก็บขวด กล่อง ซอง
กลับออกมา หลายต่อหลายครั้งที่ผมหิ้วถุงขยะถุงใหญ่ออกมาแทนอาหาร พร้อมกับคำถามในใจที่ว่า "กะอีแค่นี้ มันอะไรกันนักหนาว่ะเนี่ย"  โกรธ

ทุกครั้งที่ผมนำอาหารเอาไปด้วย ก่อนกินทุกครั้งผมจะแบ่งส่วนหนึ่งไว้ตามโขดหิน ตามต้นไม้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแค่รู้สึกว่าอยากทำแบบนี้
และไม่ลืมที่จะนำขยะที่ไม่สามารถย่อยสลายได้เองออกมาทุกครั้ง ครับผม



Backjack-21>>> ง่ะ...ถ้าออกพรรษาผมไปนอนดูดาว...กองไฟกำลังอุ่น...อากาศเริ่มเย็นลง....ผมซุกตัวใต้ผ้าห่มหนาด้วยอาการง่วงนอน...
                         เอ๋..!! แล้วใครมานอนในผ้าห่มกับตรูหว่า?....ตอนมาก็มาคนเดียว...ตอนดึกดันมีเพื่อนมานอนเป็นเพื่อนซะงั้น..
                         ผู้หญิงชุดขาวผมยาว....ส่งยิ้มหวานมาให้ผม...เจอแบบนี้...ฟินเลยยยยม่ายยยยอ่าวววววน่าาาาาาาา ลังเล ลังเล ลังเล ลังเล
                         ที่สวนพี่..อาจมีพลังงานบางอย่างอยู่.....ก็เป็นด้ายยยยยยย5555+ ยิ้มกว้างๆ ยิ้มกว้างๆ




nomadic_man "ขอเชิญ อ.ริว จิตสัมผัสครับ" เอ๊ย ม่ายช่าย  โกรธ โกรธ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 14, 2015, 11:42:23 AM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #154 เมื่อ: ตุลาคม 11, 2013, 11:12:21 PM »

ผลจากการเดินทางครั้งนี้ ทำให้ผมพบว่า "เรามักจะกลัวสิ่งที่คาดคิดไว้ก่อน ทั้งๆที่จริง สิ่งที่เกิดขึ้นอาจไม่ได้เลวร้ายนัก" เนื่องด้วยผมเป็นตัวตั้งตัวตีของโครงการเที่ยวครั้งนี้ ผมจึงมีความหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่งในหลายๆเรื่อง ทำให้บางทีได้ตัดสินใจด้วยความคิดตนเองเพียงลำพัง

ทั้งที่คิดว่ามันควรจะดีที่สุด แต่ก็หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ สุดท้าย ผมเรียนรู้ที่จะเปิดใจยอมรับว่า การเดินทางเป็นหมู่คณะ เราควรจะมีการตัดสินใจร่วมกัน คนที่เราเคยมองข้ามเขาตอนที่เราทำงานร่วมกัน เมื่อหลุดออกจากหัวโขนเดิมๆ เขากลับมีความสามารถมากกว่าที่เราคาดคิด

ข้อดีของการเดินทางที่คนไม่มากนัก ทำให้เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน เมื่อกลับมาจากทริป กลุ่มเราแต่ละคนได้สนิทกันมากขึ้น จากที่เคยเดินสวนทางกันเฉยๆ ก็มีการทักทายหยอกล้อกัน แม้การเดินทางครั้งนี้จะไม่ได้เรียนรู้วิถีชุมชนมากนักตามที่หวัง แม้จะมีความเข้าใจผิดหลายอย่างเกิดขึ้นระหว่างทาง ถึงกระนั้นก็ตาม ผมยังเชื่อเสมอว่า เราทุกคนล้วนแต่ต้องเรียนรู้เพื่อพัฒนาให้มุ่งไปสู่จุดใดจุดหนึ่ง ที่ทำให้เราใช้ชีวิตร่วมกันในสังคมได้อย่างเสมอภาค

เฉกเช่นสายน้ำทุกสาย แม้จะไหลคดเคี้ยวปานใด แต่นั่นก็มิใช่เส้นทางที่สั้นที่สุดแล้วหรือ ที่พวกมันเลือกที่จะเดินทางไหลไปรวมกัน
ณ มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล



ภาพบางส่วนจากการข้ามแดนไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน ดินแดนแห่งนี้มันมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก หรือเป็นเพราะมันทำให้เราคิดถึงอดีตของประเทศเรา





ผู้คนดูยิ้มแย้มแจ่มใส พร้อมที่จะเป็นมิตรกับทุกผู้คนที่พบเห็น





วันเดินทางกลับแวะนมัสการ "วัดหินหมากเป้ง"





ผู้คนริมน้ำโขงมีอาชีพหลากหลายกว่าที่คาดคิด ค้าขาย "หิน ดิน ทราย"

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 07, 2018, 12:30:06 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nitit_tipnee
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 1653


ไม่หวัง แต่ไม่หยุด


« ตอบ #155 เมื่อ: ตุลาคม 13, 2013, 09:12:50 PM »

สวนเกษตรพอเพียงนิธิศจรรยาศรีแวะมาเยี่ยมชมครับ สภาพภูมิทัศน์น่าอยู่มากเลยครับ

http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=57815.800



nomadic_man ไว้มีโอกาสจะแวะไปเยี่ยมชมครับผม  ยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 14, 2015, 11:42:47 AM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #156 เมื่อ: ตุลาคม 14, 2013, 06:42:11 AM »

สัปดาห์แห่งเห็ดโคน

สัปดาห์ที่แล้วที่ อ.ด่านซ้ายเกิดสภาวะ "ตื่นเห็ดโคน" ปีๆหนึ่งตามปรกติเห็ดโคนจะออก 2-3 ครั้งในช่วงฤดูฝน ตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเห็ดโคนออก(แบบเยอะๆ)ตอนปลายฝนต้นหนาว หลังจากฝนได้ตกอย่างลดกระหน่ำ rainy sale  ยิงฟันยิ้ม ช่วงปลายฤดูกาล

พอฝนหายแดดออกปรากฏว่าสัปดาห์ที่แล้ว เห็ดโคนเริ่มออกตั้งแต่วันอังคาร(สังเกตจากตลาดสด) และยังออกต่อเนื่องมาเรื่อยๆ มันเป็นสัปดาห์ยุ่งๆของผมสัปดาห์หนึ่งจึงไม่มีโอกาสขึ้นป่าหาเห็ดกับเขา วันก่อนไปเดินตลาดเธอจึงซื้อเห็ดโคนมากิน 50 บาท  พอแกงได้ครึ่งถ้วยแถมยังไม่อร่อยสมอยากอีกด้วย(สงสัยเป็นเห็ดที่แม่ค้าเก็บไว้ค้างคืน) ทำให้นักเก็บเห็ดมือสมัครเล่นอย่างผมเจ็บช้ำน้ำใจเป็นอย่างยิ่ง  โกรธ โกรธ

เช้าวันอาทิตย์ประจวบเหมาะจึงตื่นแต่เช้าเข้าป่า หวังแต่เพียงว่าจะยังพอมีเห็ดโคนชุดเล็กๆ หลงเหลือรอดสายตาผู้คนที่หลั่งไหลเข้าป่าก่อนหน้านี้ทั้งสัปดาห์ เดินป่าตั้งแต่ 6.30 - 11.00 น. โดยประมาณ จึงได้เห็ดโคนมากินสมอยาก อย่างที่เห็น ครับผม





หามาเหนื่อยๆก็ชื่นใจเมื่อมีผู้ช่วยคัดแยกเห็ด






เป็นอีกครั้งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็ดเยอะขนาดนี้(เต็มตระกร้า) มาดูกัน กระด้งแรก






ยังได้อีกติดก้นกะละมัง แต่เห็ดยังไม่หมดตะกร้า





สุดท้าย เมื่อยายล้างกระด้งแรกและแกงกินมื้อเที่ยง เอากระด้งมาแยกได้อีก 1 กระด้งครับผม




สรุปผลของวันนี้คือเก็บมาเต็มตะกร้า แยกได้ 3 กระด้งกับค่อนกะละมัง  ยิ้ม พอดียายจะพาเด็กหญิงกลับบ้านนอกเลยแบ่งให้ยายไปกินด้วยครึ่งหนึ่ง ถึงจะเป็นปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดจากสภาพอากาศที่แปรเปลี่ยน แต่นักเก็บเห็ดทั้งหลายใน อ.ด่านซ้าย กลับมีความสุข จบการรายงานสถานการณ์ "ตื่นเห็ดโคน"
ครับผม  ยิ้มเท่ห์
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 07, 2018, 12:33:52 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #157 เมื่อ: ตุลาคม 15, 2013, 06:39:57 AM »

มาชมต้นไม้หลังบ้านพักของ "นักปลูกต้นไม้แห่งดาวโลก" กันบ้าง   ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม




มะนาวกับมะกรูดแบบเพาะเมล็ด อายุ 1 ปี 3 เดือน เมื่อต้นไม้ได้รับน้ำอย่างสม่ำเสมอก็ค่อยๆเจริญเติบโต พร้อมหยั่งรากแก้วลงผืนแผ่นดินอย่างมั่นคง






มะละกอปลูกแบบทิ้งขว้าง คือไม่มีการเตรียมหลุมปลูกแต่อย่างใด ต้นจึงแคระแกรนแต่ถึงกระนั้นก็ยังสร้างผล






กล้วยหมูสี(กล้วยหอมแคระ)ที่แยกมาจากบ้านสวน กับต้นมะรุม สังเกตเห็นอะไรไหม หลุมเดียวกันแต่ปลูกพืชหลายชนิด






ดูกันให้ชัดๆว่าต้นไม้เขาสามารถอยู่ร่วมกันได้หลายชนิดในหลุมเดียวกัน






มะกอกน้ำอายุ 1 ปี 3 เดือน ต้นนี้เด็กหญิงชอบมาก มีผลออกมาให้กินอย่างสม่ำเสมอ หากเทียบกับราคาที่ซื้อมา(35 บาท) นับจากนี้ต่อไป กำไรล้วนๆ






ฟักหอมที่ยายของเด็กหญิงแอบปลูกไว้กับไม้ใหญ่หลังบ้าน กำลังติดผล





ผักหวานป่าที่แอบหยอดเมล็ดไว้กับต้นมะกอกน้ำและตะขบ งอกเงยอย่างเงียบๆ





มักจะมีคนถามผมเสมอว่า หากย้ายบ้านออกไปไม่เสียดายต้นไม้ที่ปลูกไว้เหรอ เสียดายสิ  โกรธ โกรธ แต่ไม่เสียใจแน่นอน อย่างน้อยคนที่มาอยู่ต่อหรือคนอื่นๆ จะแวะเวียนมาเก็บผลผลิตไปกิน เขาก็มีความสุขแล้วที่มีพืชผลปลอดสารพิษกินอย่างฟรีๆ  
เสียดายแต่ไม่เสียใจ...
ถึงเวลาแล้วหรือยัง มาเป็น "นักปลูกต้นไม้แห่งดาวโลก" กันเถอะครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 07, 2018, 12:36:13 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 756


« ตอบ #158 เมื่อ: ตุลาคม 16, 2013, 12:21:04 PM »

ขอบฟ้าที่ 2 ไรปีกแห่งฝันที่หลุดลอย

ผมจำไม่ได้แล้วว่าเริ่มเขียนเรื่องราวต่างๆตั้งแต่เมื่อไร... หากมีการจำแนกบุคลออกเป็นกลุ่มๆ เชื่อได้ว่าผมคงอยู่หัวแถวของพวกสื่อสารกับผู้อื่นได้อย่างยอดแย่ หลายต่อหลายครั้งที่ผมก้มหน้าเงียบ เพียงเพราะไม่รู้จะกล่าวถ้อยคำอันใดออกมาให้ตรงกับความคิด จึงเป็นที่มาของการจดบันทึกเล็กๆน้อยๆ แบบไม่มีการจัดสารบบ เรื่องราวต่อไปนี้เป็นบทความเก่าๆที่บังเอิญค้นไฟล์เจอจากคอมพิวเตอร์ที่ทำงาน หลังจากที่ Hard disk ที่บ้านเจ๊งได้พักใหญ่ งานเขียนที่คิดว่าสูญหายกลับหลงเหลืออยู่บ้าง(จริงๆแล้วเหลือเพียงส่วนที่เคยนำลงตามเวบต่างๆ) ในส่วนของ "ขอบฟ้า" จะเป็นเพียงเรื่องเล่าที่แสดงตัวตนและความคิดของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ซึ่งประสบการณ์ต่างๆได้หล่อหลอมให้เป็นตัวเขา ผมตัดสินใจที่จะไม่แก้ไขบทความในอดีตของตนเอง เพราะผมคิดว่า เราควรเคารพในการตัดสินใจของเรา ณ ห้วงเวลาหนึ่ง...  เพียงแต่จะตรวจทานการสะกดคำ ถูก-ผิด เท่านั้น

ปล.อาจไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวทางการเกษตรแต่อย่างใด จะเลยผ่านบทความในส่วนของ "ขอบฟ้า" ไปก็ได้ ครับผม  ยิ้มเท่ห์



ปฏิทินที่ถูกฉีกและไรปีกแห่งฝันที่หลุดลอย
เป็นอีกคืนหนึ่งที่เหน็บหนาวพอจะทำให้ดวงจันทร์ต้องหลบไปแอบอิงไออุ่นจากแสงตะวันที่ปลายฟ้า แล้วปล่อยให้เหล่าดวงดาวพราวแสงคลายหนาวแก่กันตามลำพัง อวลกลิ่นรัญจวนจากดอกพญาสัตบรรณลอยอ้อยอิ่งมากับม่านหมอกแห่งรัตติกาล เพียงช่วงเวลาหนึ่งในค่ำคืนแห่งฤดูหนาวเท่านั้นที่จะส่งกลิ่นรัญจวน...  นานแต่น่าคุ้มค่าสำหรับผู้ที่เฝ้าคอย หากแต่ด้อยความหมายแก่คนผ่านทาง

เป็นอีกคืนหนึ่งในเดือนสุดท้ายแห่งปีที่คุณต้องทำงานล่วงเวลา... อืม ยังเหมือนเดิม... งานล่วงเวลาคืองานที่เราต้องสละเวลาส่วนตัวเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าจ้างล่วงเวลาที่เสียไป  "ชีวิตมักเป็นเช่นนั้นเสมอ จะได้บางอย่างมาก็จำต้องยอมเสียบางอย่างไป" น้อยคนนักที่จะปฏิเสธได้...
ดาวยังพราวแสงอย่างมิรู้เหน็ดเหนื่อย และคุณยังเดินเอื่อยๆอย่างน่าเบื่อหน่าย เพื่อกลับที่พักหลังเสร็จสิ้นการงาน

เมื่อคุณเดินกลับมาถึงบริเวณที่พัก เด็กๆแถวนั้นยังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน คุณหยุดทักทายพอเป็นพิธีกับผู้ปกครองของเด็กเหล่านั้น อ๋อ ทานเรียบร้อยแล้วครับ พักนี้งานยุ่งทีเดียวครับ ไม่ครับ ยังครับ หาได้เท่าไหร่ก็ไม่รู้หายไปไหนหมดเหมือนกันครับ... “ปล่อยน้าเขาไปซิ น้าเขาต้องไปพักแล้ว เอ๊ นังหนูนี่พูดไม่รู้เรื่องรึไงห๊า...” เสียงผู้ปกครองของเด็กคนที่วิ่งเข้ามากอดก่ายขาคุณไว้กล่าวออกมาเชิงรำคาญ

แล้วคุณก็หลุดจากการกอดก่ายของเด็กๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าที่พัก ยิ้มของเด็กน้อยเหล่านั้นเป็นยิ้มอย่างที่เราพบเห็นได้ทั่วไปในเด็กทุกคน ถึงตอนนี้คุณกลับจำไม่ได้เสียแล้วว่า ยิ้มอย่างนั้นเคยปรากฏอยู่บนใบหน้าคุณครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน ช่างมันเถอะ ตอนนี้คุณรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องอย่างนี้... "เรื่องอย่างนี้" คุณหัวเราะด้วยความรู้สึกแปลกๆที่คุณเรียกมันว่าเรื่องอย่างนี้ แต่ก็ไม่นานเกินกว่าหลายสิบก้าวสำหรับ "เรื่องอย่างนี้"


ปฏิทินแบบฉีกที่ยังหลงเหลืออยู่บนผนังห้องของคุณบอกว่าเป็นวันที่ 26 ธันวาคม... อีกไม่กี่วันก็จะย่างเข้าสู่เทศกาลปีใหม่ที่ใครๆต่างรอคอย  ไม่ว่าปฏิทินจะเป็นแบบไหน แต่ก็ยังปฏิบัติหน้าที่เหมือนๆกัน คือ บอกวันเวลา...  “แล้วความใฝ่ฝันที่มากมายล่ะ มิใช่มีไว้เพื่อให้ไขว่คว้ารึ...?”- จู่ๆ คุณก็นึกถึงคำพูดของเพื่อนคนหนึ่งที่กล่าวไว้เมื่อนานมาแล้ว- แต่ในขณะเดียวกันนั้น ความหลายหลากของปฏิทินยังสามารถทำให้มันเป็นอย่างอื่นได้...

อาทิเช่น กระดาษวาดเขียนของเด็ก งานประดิษฐ์ส่งครูของเด็กๆ(อีกเช่นกัน) ที่เตือนความจำสำหรับหลายๆคนก็เป็นได้ แหล่งลาภลอยสำหรับนักเล่นอักษรแปรตัวเลขทั้งหลายด้วย เป็นต้น อ้อ เกือบลืมไป เป็นกระสุนสำหรับประลองความแม่นว่าจะขว้างขยะลงถังได้แม่นแค่ไหน...(เป็นข้อดีอีกอย่างสำหรับปฏิทินแบบฉีกที่มีกระสุนสำรองให้ทั้งปี)

ว่ากันว่า ผู้คนในสมัยก่อนมักจะใช้เวลาที่ดวงจันทร์โคจรรอบโลกในการกำหนดทำปฏิทิน ถึงแม้โลกของเราจะมีดวงจันทร์ดวงเดียว แต่เนื่องด้วยอารยธรรมโบราณที่มากมายแตกต่างกัน ทำให้ผู้คนในแต่ละอารยธรรมต่างก็มีปฏิทินของตัวเองใช้ ไม่น้อยหน้ากันเลยล่ะ...

คุณมองปฏิทินที่เหลืออยู่...
ราวกับว่าปฏิทินที่ถูกฉีกทิ้งไปแต่ละใบ เป็นไรขนบนปีกแห่งฝันที่ถูกเด็ดดึงทึ้งทิ้งให้หลุดลอย
ปฏิทินที่ล่วงเลยถูกละทิ้ง ความฝันที่เคยมีล่ะ...พลัดหลงหล่นหายอยู่แห่งไหน ยิ่งใช้ชีวิตผันผ่านเพียงใด ความฝันที่เคยใฝ่ยิ่งดูเลือนราง เพียงเพราะปีกฝันเบาบางมิอาจนำพาโบยบิน น่าเศร้าที่เมื่อหลายปีก่อนคุณเคยคิดว่าอีกไม่กี่ปีหรอก คุณจะโบยบินสู่ฝันด้วยปีกแห่งฝันอันสวยงามของคุณ น่าเศร้ายิ่งกว่าที่ตอนนี้คุณกลับหวนหาห้วงเวลากาลก่อนที่คุณยังไร้พันธะจากโซ่แห่งพันธนาการที่เรียกขานกันว่า"การงาน"

อิ่มบ้างหิวบ้างแต่ยังสามารถโบยบินอย่างเสรี... อิ่มท้องในทุกๆวันแต่ปีกฝันกลับไร้แรงโบยบิน... "เราต้องสูญเสียซึ่งบางอย่าง เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งอีกอย่าง" จริงรึ...? คุณได้คิดถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่คุณเคยอ่านโดยเพื่อนสนิทคนหนึ่งของคุณเคยให้ไว้ หนังสือมีชื่อว่า "The Alchemist" ผู้คนในเรื่องนั้นแต่ละคนล้วนแต่มีวิธีจัดการกับความฝันของตัวเองต่างกันไป

เจ้าของร้านขายเครื่องแก้วเลือกที่จะไม่ไขว่คว้าความฝันทั้งที่สามารถทำได้ เพียงเพราะกลัวว่าจะสูญเสียความฝันอันหนึ่งเดียวที่มีอยู่  โจรอีกคนกลับเลือกที่จะทอดทิ้งมันไปตลอดกาล เพียงเพราะเห็นว่ามันช่างไร้สาระเหลือเกิน ในขณะที่ชายหนุ่มซานติเอโก้กลับเลือกที่จะออกไล่ตามมันทั้งๆที่ดูเลือนรางยิ่ง เพียงเพราะ... อืม... เพียงเพราะอะไรกัน...? "หากเราไม่ทอดทิ้งความฝัน ความฝันก็จะไม่มีวันทอดทิ้งเราเช่นกัน" เขาเคยบอกกับคุณ

"สิ่งที่หวังในวันนี้อาจไม่มีความหมายในวันพรุ่ง"
คุณได้แต่คิดปลอบใจตัวเอง ก่อนที่จะฉีกปฏิทินแล้วขยำมัน ขว้างลงถังขยะพร้อมกับเสี้ยวหนึ่งของความคิด...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 16, 2013, 07:16:43 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
deemeechai
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 3872


« ตอบ #159 เมื่อ: ตุลาคม 16, 2013, 01:30:36 PM »

แยบยลนักเขียนสมองกล... ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
ปฏทินนั้นมีคุณค่าหลากหลายจริงๆ... ยิ้มเท่ห์
ปฏิทินของผมนั้น...ผมใช้จดบันทึกปฏิบัติการของสวนป่าเฌองดอยไว้ตั้งแต่เริ่มแรกจวบจนถึงปัจจุบัน ไม่งั้น...ลืม... ยิ้มกว้างๆ ยิ้มกว้างๆ
และยังบันทึกผลการปฏิบัติงานในระหว่างการทำงาน...เพราะต้องส่งรายงานทุกสัปดาห์... เจ๋ง รูดซิบปาก
แล้วทุกๆวันต้องแหงนมองดูปฏิทินตลอด...เมื่อไหร่จะถึงวันหยุดฟ่ะ เมื่อไหร่จะสิ้นเดือนซ่ะที... โกรธ โกรธ



nomadic_man เก็บไว้ให้ดีนะครับ ต่อไปภายภาคหน้า อาจเป็นบันทึกสำคัญทางประวัติศาสตร์ก็ได้  ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
ว่าแต่ว่า... เมื่อไหร่จะถึงสิ้นเดือนสักที่เนี่ย  โกรธ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 14, 2015, 11:43:18 AM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 [10] 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 ... 39   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: