หน้า: 1 ... 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 [23] 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 ... 39   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ปลูกป่าไว้หาเห็ด เก็บผักหวาน : ปลายฝันสุดท้าย สุดทางฝัน  (อ่าน 295553 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #352 เมื่อ: ตุลาคม 14, 2014, 08:13:39 AM »

สงสัยคงเป็นเพราะลมหนาวที่หวนคืนมา หรืออาจเป็นเพราะกลิ่นดอกพญาสัตบรรณที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศถึงทำให้คุณเพ้อเจ้อได้เพียงนี้ เอาเป็นว่าพักเรื่องราวของคุณ เขาและเธอไว้เสียก่อน  ยิงฟันยิ้ม แล้วกลับมาดูสวนล่างของผมบ้าง ว่าปีกว่าที่ผ่านพ้นมามีความเปลี่ยนแปลงอันใดเกิดขึ้นครับผม เริ่มจากแนวกล้วยด้านหลังที่ ณ ตอนนี้รกจนไม่กล้าลงไปตัดเครือเพียงลำพังเพราะแว่วข่าวมาว่าชาวบ้านพบเห็นงูเหลือมบ่อยๆในบริเวณนี้  โกรธ




พื้นที่ทดลองปลูกป่าไว้หาเห็ด เมื่อเราใช้เพียงการตัดหญ้ากับใส่ปุ๋ยคอกเล็กน้อยและยกเลิกการไถพรวน ปีนี้ขุดหลุมปลูกต้นไม้เพิ่มสับไส้เดือนตายไปเยอะทีเดียว  ยิงฟันยิ้ม




ดงตะขบใครๆขับขี่รถผ่านไปมาต่างงงไปตามๆกัน มีแซวเล็กน้อยถึงปานกลาง "ต้นหมากตะขบตั๊วนี่ ปลูกไว้หลายคัก"  ยิงฟันยิ้ม






สระน้ำของสวนล่าง ผมได้จับปลานิลจากสวนบนมาปล่อยตอนนี้ออกลูกออกหลานพอได้หาอยู่หากินมั่งแล้ว


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:48:41 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า

nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #353 เมื่อ: ตุลาคม 21, 2014, 08:08:20 PM »

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลามากนักทั้งๆที่ไปส่งน้องเม็ดทรายไว้ที่บ้านยายตั้งแต่ต้นเดือน ดูเหมือนว่าในชีวิตจะยังมีสิ่งต่างๆอีกมากมายที่ต้องทำ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่เราต้องดำเนินชีวิตสืบต่อไปให้ได้ อย่างไรก็ตามเมื่อพอมีเวลาผมจึงชวนเธอไปถางหญ้าให้กับต้นไม้ป่าเห็ดแห่งสวนไกล ตอนแรกกะว่าจะตัดหญ้าแต่ดูเหมือนเวลาไม่เอื้อมากนักจึงคิดไว้ว่าคงต้องรอญาติๆเธอมาช่วยอีกสักยกหนึ่ง เท่าที่ทำได้จึงเป็นการถางเถาวัชพืชที่กำลังเริ่มพัวพันต้นไม้อีกแล้ว





ฟักทองที่เหลือจากการเก็บไปแล้วรอบหนึ่งของน้าน้องเม็ดทราย แว่วข่าวว่าขายได้เงินหลายร้อย  ยิงฟันยิ้ม รอบนี้เหลือราวๆ 10 ลูก สิ้นเดือนผมอาจมีธุระต้องเดินทางกลับบ้านเกิดได้เอาไปฝากคุณย่าน้องเม็ดทรายพอดีเลย





บางคราวมันก็ทำให้ผมคิดไปเองว่า "ภาพสะท้อนในเงาน้ำอาจเป็นทางเข้าสู่มิติใดมิติหนึ่งที่ซ้อนทับกันอยู่" ก็เป็นได้  ยิงฟันยิ้ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:49:31 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
savanna_th
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 307


« ตอบ #354 เมื่อ: ตุลาคม 22, 2014, 02:03:52 AM »

ขอติดตามด้วยคนครับ ให้ความรู้ดีมากเลย..



nomadic_man ส่วนเพ้อเจ้อๆก็ผ่านๆไปได้นะครับท่าน  ยิงฟันยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 22, 2014, 12:26:17 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
ผู้หมู่วุฒิฅนขอนแก่น
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 1060


« ตอบ #355 เมื่อ: ตุลาคม 22, 2014, 10:53:23 AM »

ไปเมืองเลยมาภารกิจเยอะมากเลยไม่ได้แว๊ะเก็บเห็ดเลย




nomadic_man น่าเสียดายน่อมาช่วงเห็ดป่าวายเสียก่อน ไม่งั้นผมจะชวนขึ้นป่าไปเก็บเห็ดเล่นด้วยกัน  ยิงฟันยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 21, 2015, 03:22:03 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า

สวนเป็นต่อพอเพียง 
ตำบลคึมชาด  อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น
beta 03
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 2


« ตอบ #356 เมื่อ: ตุลาคม 22, 2014, 11:45:41 AM »

น่าอยู่มากเลยค่ะ วิวสวยมาก




nomadic_man ขอบคุณครับผมที่แวะมาเยี่ยมชม  ยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 22, 2014, 12:32:36 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #357 เมื่อ: ตุลาคม 29, 2014, 10:58:55 AM »

ปล.อาจไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวทางการเกษตรแต่อย่างใด จะเลยผ่านบทความในส่วนของ "ขอบฟ้า" ไปก็ได้ ครับผม


เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบิน

ผมลงรถประจำทางพร้อมกับแสงอาทิตย์อัสดง หลังบอกปฏิเสธความหวังดีของมอเตอร์ไซด์รับจ้างสองสามรายที่เข้ามาสอบถาม ผมก็ออกเดินอย่างอ้อยอิ่งเพื่อกลับสู่บ้าน “กลับบ้าน” ความจริงผมไม่น่าจะมีสิทธิ์เอ่ยคำนี้ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านผมไม่เคยกลับมาเลยอาจมีบ้างในความฝันก็บางคราวแค่นั้น ระหว่างทางผมอดที่จะสังเกตสิ่งต่างๆรอบตัวไม่ได้ หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป ถนนขยายใหญ่, ห้องแถวไม้กลายเป็นตึกปูน, พื้นที่รกร้างถูกสร้างเป็นหมู่บ้านจัดสรร และผู้คนที่ดูมากหน้าหลายตาขึ้น แต่ก็มีบางอย่างไม่เคยเปลี่ยนหรือไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้นั่นคืออดีตที่ล่วงเลย ไม่ว่านานเพียงใดคงเป็นเช่นนั้นเสมอไม่มีข้อยกเว้นสำหรับผมเช่นกัน เรื่องราวเก่าก่อนหวนคืนภาพแล้วภาพเล่า ราวสุนัขเฝ้าคลอเคลียอยู่ไม่ห่างเจ้าของที่ไม่ได้พบกันหลายปี
 
 นับครั้งไม่ถ้วนกับการมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้ … ถัดจากแนวรั้วเล็กน้อยเป็นต้นพญาสัตตบรรณที่ปลูกไว้เป็นแถว พวกมันสูงใหญ่ขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่เห็น ถัดไปก็เป็นสนามหญ้าที่ดูเหมือนจะลืมเลือนไปแล้วว่าการถูกตัดแต่งเป็นเช่นไร จากนั้นจึงเป็นบ้านชั้นเดียวหยัดยืนอย่างเปลี่ยวดาย บ้านไร้คนอาศัยให้บรรยากาศแปลกต่างออกไปทั้งๆมันเป็นบ้านที่ผมเคยอาศัยอยู่ ผมยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านอย่างลังเลในท่าที เปรียบเหมือนเจอเพื่อนเก่าไม่ได้พบกันนานจึงวางตัวไม่ถูกว่าจะต้องทำอย่างไร ระหว่างนั้นผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามือซ้ายที่ล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่กำสิ่งหนึ่งเอาไว้คือพวงกุญแจบ้านที่ไม่ได้ใช้มาหลายปีแล้ว ผมนำออกมาไล่หาลูกกุญแจสำหรับไขประตูรั้วแล้วทำอย่างที่เจ้าของบ้านพึงทำกับประตูรั้วของตัวเอง แล้วเดินเข้าไปตามทางปูอิฐที่บัดนี้แทบจะถูกต้นหญ้าปกคลุมไปเสียสิ้น

 ผมใช้ลูกกุญแจไขตัวแม่ที่ถูกพันธนาการด้วยสายโซ่ออก จากนั้นจึงใช้อีกตัวไขลูกบิดประตูที่ล็อกไว้ หมุนข้อมือไปทางซ้ายลูกบิดลั่นดังคลิก เมื่อเปิดประตูกลิ่นอันคุ้นเคยก็โชยออกมา บ้านแต่ละหลังมักมีกลิ่นเฉพาะเสมือนกลิ่นกายของแต่ละคน ถึงแม้จะร้างไร้คนอยู่มาหลายปี แต่กลิ่นเก่ายังคงอยู่แม้จะบางเบาลง ผมเดินผ่านส่วนที่เคยเป็นห้องเอนกประสงค์ของบ้าน ก่อนนี้จะมีตู้โชว์สองตู้ โซฟาชุดรับแขกและชุดเครื่องเสียงพร้อมโทรทัศน์ บัดนี้โล่งเปล่าร้างไร้เครื่องเรือนใดๆ หน้าต่างปิดสนิท, เงียบและสลัวให้บรรยากาศบ้านร้างได้เป็นอย่างดี ไม่อาจบ่งบอกได้ว่าผมรู้สึกอย่างไร แต่ไม่ใช่ความรู้สึกหวาดกลัว น่าแปลกที่ฝุ่นและหยากไย่ดูน้อยไปอย่างที่ควรมีสำหรับบ้านร้าง ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ ผมก็เหลียวเห็นสิ่งหนึ่งวางอยู่บนชั้นไม้เก่าๆตรงหน้าห้องนอนเก่าของผม...

 มันเป็นตู้กระจกขนาดเล็กที่เคยใช้สำหรับเลี้ยงปลา ในนั้นมีทรายอยู่ครึ่งหนึ่งและมีกิ่งไม้วางพาดอยู่ บนกิ่งไม้มีรังดักแด้ร้างรังหนึ่ง ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเครื่องเรือนเพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ ณ ตอนนี้ เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อตอนผมยังเด็ก, ตอนนั้นบ้านหลังนี้พึ่งจะเริ่มก่อสร้าง พื้นที่โดยรอบเป็นทุ่งนาโดยมีเจ้าของนาปลูกบ้านอาศัยอยู่ข้างๆอีกสองสามหลัง วันนั้นเป็นวันที่อากาศดีวันหนึ่ง ฟ้าใสไร้เมฆลมหนาวพัดเอื่อยๆแต่อากาศเย็นพอให้ต้องสวมใส่เสื้อกันหนาว พ่อมาดูช่างก่อสร้างว่าดำเนินงานถึงไหนแล้ว มันเป็นวันหยุดผมจึงตามพ่อมาด้วย ระหว่างที่ซุกซนตามประสาเด็กผมบังเอิญเห็นวัตถุประหลาดชนิดหนึ่งที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ผมคิดเอาว่ามันน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตและยืนจ้องมันอยู่อย่างนั้นนานแสนนานซึ่งมันก็ยังไม่ยอมขยับเขยื้อน ผมคิดว่ามันคงกลัวที่เห็นผมอยู่ใกล้ๆ ผมจึงแกล้งทำตัวให้นิ่งเผื่อว่ามันจะขยับบ้างแต่เปล่าเลย

ในขณะที่ความอดทนอย่างที่เด็กพึงมีกำลังจะหมดลง พ่อคงเห็นผมอยู่ตรงนั้นพักใหญ่จึงเดินเข้ามา พร้อมกับถามผมว่า “ดูอะไรอยู่รึลูก...?”
ผมหันไปหาพ่อแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่ากระซิบเล็กน้อยว่า “พ่ออย่าเสียงดังไปซิฮะ เดี๋ยวมันก็ไม่ยอมขยับหรอก”
พ่อมีทีท่าตื้นเต้นจากนั้นจึงเข้ามาดูใกล้ๆ ทันทีที่เห็นมันพ่อหัวเราะออกมาด้วยเสียงดันลั่นทุ่ง พ่อหัวเราะ หัวเราะจนน้ำตาเล็ด นั่นทำให้ผมเริ่มโมโหพ่อและก่อนที่ผมจะโกรธขึ้นมาจริงๆ มือข้างหนึ่งของพ่อขยี้หัวผมเบาๆส่วนอีกข้างใช้ข้อมือปาดน้ำตาที่เล็ดทิ้งไป พร้อมกล่าวว่า “มันไม่ขยับไปไหนหรอกลูก เพราะมันไม่สามารถขยับได้” “มันตายแล้วหรือฮะ” ผมถามพ่อด้วยน้ำเสียงบ่งบอกว่ายังเหลือความไม่พอใจกับการหัวเราะของพ่ออยู่

“มันไม่ตายหรอกลูก มันไม่มีชีวิตต่างหาก แต่มันมีส่วนสำคัญในการปกป้องฟูมฟักชีวิตๆหนึ่ง ในขั้นตอนการกลายสภาพจากตัวอ่อนไปเป็นตัวเต็มวัยเพื่อเผชิญสู่โลกกว้าง” “โว๋...” ผมร้องออกมา
“เราเรียกมันว่า รังดักแด้ น่ะลูก” พ่อกล่าวอย่างเอ็นดูในความเดียงสาโลกของผม
“ผีเสื้อเป็นแมลงชนิดหนึ่งที่ก่อนหน้าจะเป็นตัวผีเสื้อก็ต้องอยู่ในนี้เช่นกัน” “โว๋ โว๋ โว๋...” ผมร้องออกมาอีกครั้ง
“แล้วผมล่ะฮะ เคยอยู่ในรังดักแด้มาก่อนไหมฮะ” ผมถามด้วยความอยากรู้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ลูกเอ๋ย คนเราน่ะไม่ต้องใช้ดักแด้หรอก เราค่อยๆโตขึ้นทีละนิด ทีละนิด พ่อเองก็เช่นกัน ก่อนหน้าที่พ่อจะตัวโตอย่างนี้ พ่อเองก็เคยเป็นเด็กตัวเล็กๆ อย่างลูกมาก่อน”
“งั้น... งั้นแสดงว่าตอนพ่อเป็นเด็ก พ่อก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันคือดักแด้สิฮะ...?”
“ไม่มีใครรู้อะไรมาก่อนหรอก ลูกรัก”
“งั้น... แสดงว่าผมไม่ได้โง่สิฮะ...” ผมถามพ่อด้วยเสียงอ่อยๆ
“เปล่าเลยลูก เปล่าเลย ลูกของพ่อไม่ได้โง่หรอก ลูกเพียงไม่รู้เฉยๆน่ะ”
“งั้น... ผมเอาตัว เอ๊ย รังดักแด้อันนี้ไปไว้ที่บ้านได้ไหมฮะ”
“ได้อยู่แล้ว” พ่อพูดพร้อมกับหักกิ่งไม้ที่มีรังดักแด้ติดอยู่มาด้วย ระหว่างทางผมยังไม่วายถามขึ้นอีก
“พ่อฮะ แล้วใครเป็นคนบอกพ่อละฮะ ว่ามันคือรังดักแด้” พ่อไม่ยอมตอบผมเอาแต่ยิ้มท่าเดียว ดีหน่อยที่ผมมีรังดักแด้ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย ผมจึงลืมไปเลยว่ายังไม่ได้คำตอบของคำถามนี้ จู่ๆ กิ่งไม้ที่ถือไว้ในมือก็หายไป ทุกสิ่งเริ่มพร่าเลือน มีเพียงความมืดสลัวเมื่อผมลืมตาตื่น...

 ผมนอนลืมตาโพลงในความมืดอย่างไม่รู้ว่านานเท่าไรจนสำนึกรู้ของตัวตนในปัจจุบันเริ่มกลับคืน นอนนึกอยู่ครู่ใหญ่จึงคิดออกว่า ตอนนี้เรานอนอยู่ในห้องนอนที่บ้านเก่านั่นเอง ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงสลัดความงุนงงพร้อมนึกลำดับเหตุการณ์ –ความฝันหลบเร้นนำพาอดีตไปด้วยเพื่อคอยรอเวลาเหมาะสมที่จะปรากฏตัวอีกครั้ง- นึกได้แต่เพียงว่าเห็นรังดักแด้ในตู้กระจกแล้วผมก็เดินเข้ามาในห้องนอน ล้มตัวลงนอนบนเตียงจากนั้นอดีตและความฝันก็ผสมผสานเป็นเรื่องเดียวกัน  มันเป็นช่วงเวลาที่ความฝันและความจริงได้ซ้อนทับกันจนผมไม่อาจแน่ใจว่า ตอนนี้ผมฝันถึงเรื่องราวในวัยเด็กหรือเป็นผมในวัยเด็กที่คิดฝันว่าตัวเองเติบใหญ่กันแน่ -อดีตในคราบความฝันกลบเกลื่อนร่องรอยของปัจจุบันไว้อย่างแนบเนียน-
 
 คล้ายกับหวังว่าแสงสว่างจะช่วยขจัดความงงงวยต่างๆออกไปได้ ผมจึงลุกขึ้นไปเปิดไฟด้วยความเคยชินแต่ไร้ซึ่งการตอบสนอง บ้านเก่าหลังนี้คงถูกตัดน้ำตัดไฟหลังจากที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ แต่ชั่วขณะหนึ่ง หลอดไฟเริ่มกระพริบส่องแสง ติดดับ ติดดับ สลับกันไปมาถี่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วซักครู่ก็ส่องแสงสว่างจ้าทำงานเต็มอัตราศึก ผมยืนงงอยู่อย่างนั้น เป็นไปได้อย่างไร คิดพลางถอยตัวกลับไปนั่งลงบนเตียง หรือพนักงานไฟฟ้าลืมตัดไฟ เป็นไปไม่ได้ จ่ายไฟแต่ไร้ผู้จ่ายบิล เรื่องขาดทุนอย่างนี้ไม่มีพลาดอยู่แล้ว หรือจะมีใครแอบมาติดตั้งแผงผลิตไฟด้วยพลังงานแสงอาทิตย์ไว้บนหลังคา นั่นก็ไม่น่าจะใช่ ไร้สาระสิ้นดี คิดสิ อยู่ดีๆจะมีไฟฟ้าใช้ได้อย่างไร มีเหตุย่อมต้องมีผล ที่แน่ๆ บ้านหลังนี้ยังมีไฟฟ้าใช้ตามปรกติ นั่งฉงนอยู่พักใหญ่ ทันใดผมถึงหัวเราะออกมาด้วยเสียงดังลั่น นั่นสินะ ลืมไปได้อย่างไร

นึกออกแล้ว น้องสาวตัวดีของผมนั่นเอง ก่อนหน้านี้ ครั้งหนึ่งที่ผมโทรศัพท์หาเธอ เธอบอกว่าตอนนี้อยู่บ้าน บ้านของเรา หมายถึงบ้านเก่าหลังนี้ ไม่ใช่บ้านของน้องสาวและแฟนเธอ เธอเล่าต่อว่าบางทีก็แวะมาดูเฉยๆ บางทีก็แวะมานอนค้างบ้าง คงเป็นน้องสาวผมนั่นเองที่ตัดสินใจจ่ายค่าน้ำค่าไฟไว้ และนี่เองเป็นเหตุให้บ้านร้างหลังนี้มีหยากไย่และฝุ่นผงน้อยกว่าที่บ้านร้างทั่วไปพึงมี ไม่น่าจะผิดไปจากนี้ เมื่อเดินออกมาจากห้องนอน ผมยังเห็นรังดักแด้อยู่เช่นเดิม ผมเปิดฝาตู้กระจกออก, หยิบกิ่งไม้ขึ้นแล้วหมุนไปมาเพื่อพินิจดูรังดักแด้ ถึงจะดูซีดเซียวและผุกร่อนไปบ้าง แต่มันก็ยังเกาะอยู่ตำแหน่งเดิมที่เคยอยู่อย่างไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนไปไหน ผมจึงวางมันลงเช่นเดิม

 เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ ผมจึงออกไปหาอาหารใส่ท้อง ผมจำได้ว่าแถวบ้านมีร้านอาหารรถเข็นอยู่เจ้าหนึ่ง เจ้าของรู้จักกับพ่อผมอยู่บ้าง แค่รู้จักกันอย่างที่เพื่อนต่างห้องในสมัยเรียนมัธยมต้นรู้จักกัน ไม่ได้สนิทสนมอะไร ครอบครัวเรามักจะออกมาทานอาหารร้านนี้เสมอหากไม่ทานที่บ้าน ราคาย่อมเยาหากแต่รสเยี่ยมยอด ผมเดินไปตรงเดิมที่รถเข็นเจ้านั้นน่าจะอยู่ ไร้วี่แวว ! ใครเล่าจะขายอยู่อย่างเดิมตลอดไป อาจโยกย้ายไปที่อื่นแล้วก็ได้ ผมจึงเดินต่อไปอีกหน่อยด้วยเห็นร้านอาหารซึ่งดูเหมือนผู้คนจะหนาตา คาดว่าอาหารน่าจะรสเยี่ยม ป้ายร้านดูคุ้นๆนะ ไมสิ ไม่คุ้นเสียแล้วเป็นชื่อเดียวกันต่างหาก ไม่น่าเชื่อจากรถเข็นจนกระทั่งสามารถเปิดร้านห้องแถวได้ คนเราหากขยันจริงและมีฝีมือซักหน่อยอะไรก็ทำได้ ผมได้แต่ยิ้มพร้อมส่ายหน้าก่อนเดินเข้าไปในร้าน มองหาโต๊ะว่างยังดีที่พอมีโต๊ะว่างเหลืออยู่ ผมไม่แม้แต่ดูรายการแล้วสั่งกับข้าวสองสามอย่างที่เคยคุ้น

 คนเราเมื่อกลับมายังสถานที่เก่าๆก็มักจะหวนถึงเรื่องราวเก่าๆหรือสิ่งเก่าๆที่คุ้นเคยเสมอ มันเป็นรายการอาหารที่แม่ชอบสั่งถ้ามาที่นี่ นั่งรออยู่ครู่ใหญ่อาหารก็มา ไม่แน่ใจว่ารสเหมือนเดิมหรือเปล่าเพราะครั้งสุดท้ายที่มากินมันก็ผ่านหลายปีแล้ว รู้แค่ว่าตอนนี้รสเยี่ยม พอผมเรียกเก็บเงินลูกค้าเริ่มซา เจ้าของร้านผู้ชายซึ่งควบตำแหน่งพ่อครัวด้วยจึงเดินมาเก็บเงินกับผมเอง ขณะที่ผมควานหาเงินในกระเป๋ากางเกงอยู่ (ผมไม่พกกระเป๋าเงิน หากแต่จะกำเงินยัดใส่กระเป๋ากางเกงไว้) เจ้าของร้านเอ่ยถามขึ้นว่า “วันนี้มาคนเดียวเหรอ พ่อกับแม่และน้องสาวทำไมไม่มาด้วย” รอยยิ้มอย่างคนรู้จักยิ้มให้แก่กัน ยิ้มใสซื่อ ดูเหมือนเขาจะใช้รอยยิ้มอย่างนี้นี่เองสร้างสิ่งต่างๆขึ้นมา

ผมส่งเงินให้พร้อมตอบกลับไปว่า “พ่อกับแม่ไปธุระต่างถิ่น ส่วนน้องตอนนี้ทำงานอยู่ที่อื่น” “ไม่ได้เห็นตั้งนาน โตขึ้นเยอะเลยนะหลาน แล้วนี่จะกลับมาอยู่บ้านแล้วหรือยัง ลูกสาวอาน่ะไม่ไหวเลยอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลานนี่เอง อาส่งมันไปเรียนในตัวจังหวัดตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น ส่งเสียให้มันเรียนไปเรื่อยๆ คิดแต่ว่าพอมันจบปริญญาจะให้มันกลับมาทำงานที่บ้าน ที่ไหนได้นังหนูไม่ยอมกลับท่าเดียว อ้างแต่สายงานที่เรียนต้องหางานทำในเมืองใหญ่เท่านั้น รู้อย่างนี้ไม่ส่งมันเรียนเสียยังดีกว่า... เฮ้อ ! ” เจ้าของร้านกล่าวขณะค้นหาเงินทอนจากกระเป๋าคาดหน้าท้อง ดูมันใหญ่และตุงพอจะทำให้คิดได้ว่า น่าจะมีลูกจิงโจ้อยู่ในนั้น
 
“แล้วนี่หลานกลับมาทำงานที่บ้านแล้วใช่ไหม? ดีๆๆ จะได้ดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่า คนเราพอแก่ตัวลงนะ จะต้องการอะไร นอกจากมีลูกหลานมาดูแลเอาใจใส่บ้างก็เท่านั้นแหละ ที่หาที่ทำกันอยู่ทุกวันนี้ก็ไม่ใช่อะไรเพื่อลูกเพื่อหลานทั้งนั้น”
ดูเหมือนเงินทอนจะหายากเสียเหลือเกิน หรือเขาอาจจะจับเอาลูกจิงโจ้ออกมาโชว์ให้ผมดูก็เป็นได้ หากนั่งอยู่ต่ออีกซักหน่อยผมอาจได้เห็นเขาล้วงเอาลูกจิงโจ้ออกมาเป็นแน่ ผมลุกขึ้นและทำท่าว่าจะไปแล้วเจ้าของร้านจึงให้เงินทอนกับผม
ผมโล่งใจเป็นอย่างยิ่งที่ไม่ใช่ลูกจิงโจ้อย่างที่คาด “ฝากความคิดถึงถึงพ่อกับแม่ด้วยนะ ไม่เห็นออกมาทานข้าวที่นี่นานแล้ว ว่างๆก็แวะมานะ น้องสาวด้วย...” เจ้าของร้านเอ่ยส่งท้ายขณะที่ผมเดินออกมา ผมได้แค่ยิ้มตอบเพียงอย่างเดียว

ระหว่างเดินกลับบ้านผมทบทวนวลีที่ว่า “ไปธุระต่างถิ่น” นี้ไปมาในสมอง ความจริงก็ไม่ผิดเสียทีเดียว แต่เรื่องที่เจ้าของรอยยิ้มใสซื่อหวังว่าจะเห็นครอบครัวเราพร้อมหน้ากันที่ร้านอาหารของเขานั้น ไม่เฉียดใกล้ความเป็นไปได้เพราะพ่อและแม่ของผมเหลือเพียงเถ้าธุลีได้หลายปีแล้ว  ตอนงานศพของพ่อ… แม่เป็นคนดูแลจัดการส่วนน้องสาวเป็นเหมือนนักศึกษาฝึกงานเพื่อจะได้ปฏิบัติงานจริงในงานศพของแม่ ส่วนผมไม่รู้เรื่องอะไรเลยเพราะขาดการติดต่อกับทางบ้าน จนกระทั่งวันหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายได้ว่าทำไมวันนั้นผมจึงโทรศัพท์ไปหาน้องสาว โชคดีที่เธอยังไม่เปลี่ยนเบอร์ใหม่แต่ผมได้รับแจ้งข่าวร้ายนั่นคือข่าวการตายของพ่อกับแม่ เธอเล่าทั้งน้ำตาและตัดพ้อไปในตัว เรื่องเล่ายืดยาว จากร่ำไห้แล้วก็สะอื้นก่อนกลับคืนสู่สภาวะปรกติ จากน้ำตาก็เหลือเพียงคราบจางๆ ผมไม่พูดอะไร ไม่อาจพูดอะไรได้ จึงปล่อยให้น้องระบายความอัดอั้นทั้งปวงออกมา วันนั้นผมเอ่ยออกไปได้แค่ว่า “ดูแลสุขภาพให้ดีนะ”

ก่อนวางสายน้องบอกว่าต่อไป ผมต้องโทรมารายงานกับเธอทุกเดือนว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ไม่ใช่ตายจากกันไปโดยไม่บอกกล่าวพ่อแม่ก็จากไปแล้วเหลือกันอยู่แค่สองพี่น้อง ถึงผมจะรับปากแต่ก็ไม่สามารถทำได้ตามนั้นซักเท่าไร คืนวันรู้ข่าวที่ชานกระท่อมปลายไร่ของเพื่อนคนหนึ่งที่ผมใช้อาศัยอยู่ ไม่รู้ทำไมผมจึงหวนคิดถึงเรื่องรังดักแด้ของพ่อขึ้นมา นั่นสินะ ความจริงก็คือ ความตายหาได้มีตัวตน, ไม่อาจเรียกได้ว่าความตาย เป็นเพียงแค่การโบยบินออกจากรังดักแด้อันที่โอบอุ้มเราเอาไว้เท่านั้น โบยบินอย่างผีเสื้อโบยบินจากไปท่องโลกกว้างโดยหาได้อาลัยให้ดักแด้ไม่ ปล่อยมันย่อยสลายแตกดับไปตามกาลเวลา

ผมร่ำไห้และหลั่งน้ำตาออกมาก่อนหลับลงอย่างยากลำบาก ความฝันในคืนนั้นเป็นเรื่องในอดีตเมื่อครั้งสุดท้ายที่ผมได้พูดคุยกับพ่อ มันเป็นคืนก่อนผมจะออกจากบ้าน พ่อพูดถึงเรื่องรังดักแด้ว่า “บ้านถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเราให้พ้นจากภัยต่างๆ เสมือนรังดักแด้ที่เฝ้าฟูมฟักผีเสื้อให้โบยบินสู่โลกกว้าง ครั้นพอผีเสื้อเติบใหญ่ก็โบยบินละทิ้งรังดักแด้อันคุ้มภัยให้มันไปอย่างไร้อาลัย เพื่อออกไปเผชิญโลกกว้าง”  –ในความฝัน ขณะที่พูด, ตัวพ่อก็เริ่มหดเล็กลงจนกลายเป็นรังดักแด้ที่พูดได้- “ผีเสื้อไม่อาลัยต่อดักแด้ แต่ยังหวนรำลึกถึงเสมอว่า ตรงไหนที่เราเคยหลับฝัน ตรงไหนเล่าที่เคยปกป้องเราให้พ้นภัย ตรงไหนกันเล่า อยู่ตรงไหนกันที่เสาะแสวงหา แท้จริงแล้วอาจไม่ได้อยู่ไกลสุดปลายฟ้าหรือลึกลับซับซ้อนอะไรเลย อาจเป็นตรงที่เราแสนคุ้นเคย อยู่ตรงที่...” พอพูดถึงตรงนี้ ตัวพ่อก็กลายเป็นผีเสื้อแล้วค่อยๆโบยบินจากไป ผมพยายามจะตามพ่อไป แต่ก็ทำไม่ได้จึงได้แต่ร่ำไห้อยู่อย่างนั้น
 
ทั้งที่หัวสมองคิดไปเรื่อย แต่สองเท้าก็พาผมกลับมาบ้านได้ไม่หลงอาจเพราะความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในเซลล์กล้ามเนื้อก็เป็นได้ ยังไม่เข้าไปในตัวบ้านทันที แต่ผมปีนขึ้นไปบนหลังคาด้วยทางเดิมที่เคยใช้ในวัยเด็ก ดูมันง่ายกว่าสมัยก่อนนัก เมื่อขึ้นไปถึงผมยืนรับลมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอนกายลงนอน มองขึ้นไปยังห้วงฟ้ามืดมิดที่ไร้เมฆ มีเสี้ยวจันทร์เล็กๆส่องแสงอย่างเหนียมอายและดาวพราวฟ้า แล้วผมหวนก็คิดถึงเมื่อหลายต่อหลายครั้งที่ผมกับพ่อขึ้นมาบนนี้ ผมนึกไม่ออกว่าได้พุดคุยเรื่องนี้กับพ่อในตอนไหน

“ซักวันหนึ่งผมจะมีบ้านเป็นของตัวเองให้ได้” ผมโพล่งออกมา
“ลูกก็มีบ้านอยู่แล้วนี่ไง” พ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“แต่นี่มันเป็นบ้านของพ่อกับแม่ต่างหาก ไม่ใช่บ้านของผมซักหน่อย”
พ่อเงียบไปนาน... นานจนผมคิดว่าพ่อจะไม่ตอบเสียแล้ว ผมจึงเหลียวมองไปทางพ่อ ในความมืดผมคิดว่าเห็นพ่อยิ้ม
“นี่ไม่ใช่บ้านของพ่อหรอกและไม่ใช่บ้านของใครทั้งนั้น” พ่อเอ่ยออกมาอีกคราว
“หากพอจะมี แห่งใดกันแน่ที่พอจะเรียกว่า “บ้านแท้” ได้...?” คล้ายพ่อฝากคำถามนี้ไปกับสายลม
“พ่อดีใจที่ลูกคิดถึงเรื่องนี้”

หากพอจะมี แห่งใดกันแน่ที่พอจะเรียกว่า “บ้านแท้” ได้...? อาจเพราะคำถามนี้เองที่ทำให้ผมออกเดินทาง...
 เหตุผลที่ผมกลับมาที่นี่ก็เพราะ เมื่อวันก่อนผมโทรศัพท์ไปรายงานตัวกับน้องสาวตามคำมั่นที่ให้ไว้ เธอบอกว่ามีคนสนใจจะซื้อบ้านของเราด้วยราคางาม เธอบอกว่าอยากให้ผมเป็นคนตัดสินใจในเรื่องนี้ “เรื่องใหญ่... ขอเวลาอีกสองสามวันแล้วจะให้คำตอบ” ผมบอก
ผมจึงต้องกลับมาเพราะรู้ว่าไม่อาจหาคำตอบได้จากที่แห่งไหน ผมตัดสินใจได้แล้ว…
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 29, 2014, 06:01:18 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #358 เมื่อ: พฤศจิกายน 13, 2014, 08:18:17 PM »

ห่างหายจากกระทู้ไปตั้งหลายวันเนื่องจากภาระหน้าที่หลายอย่าง มีสิ่งต่างๆเกี่ยวพันในชีวิตที่ทำให้ต้องปรับตัวมากมายว่างๆ จะมาเล่าให้ฟังครับผม  ยิงฟันยิ้ม จนถึงวันนี้ในวัย 4 ขวบครึ่งน้องเม็ดทรายปั่นจักรยานได้สักที





ตัวละครลับปรากฎกายขึ้น ทำให้บ้านเราที่เคยอยู่กัน 3 คนเพิ่มขึ้นมาเป็น 4 คน ต่างคนต่างต้องปรับตัวไปตามๆกัน  ยิ้ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:50:03 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #359 เมื่อ: พฤศจิกายน 15, 2014, 04:44:34 PM »

นั่งแก้ไขภาพที่หายไปเกือบทั้งวัน ไม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไรเพราะภาพที่ฝากไว้ใน facebook ก็ยังอยู่ดี อาจเกิดจากการสลับสับเปลี่ยนที่อยู่อาศัยของเวบจึงทำให้การเชื่อมต่อกับเวบ กพพ. ขาดหายไปก็เป็นได้ อ.ยุทธแห่งสวนน้องขนุนเคยบอกเอาไว้ "ปัญหาก็เหมือนกับเสื้อผ้า มีเอาไว้สำหรับแก้"  ยิงฟันยิ้ม



ภายหลังฟ้าหม่นเราคงได้เห็นแสงรำไร...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:50:18 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #360 เมื่อ: พฤศจิกายน 16, 2014, 02:03:30 PM »

หลายวันที่ผ่านมาตัวละครลับของผมปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างดีเยี่ยม นั่นคือการเปลี่ยนถุงดินต้นไม้สำหรับ "ปลูกป่าไว้หาเห็ด" ได้แก่ เต็ง รัง ยางนา ยางเหียง ยางกราด พะยอม ตะเคียน ก่อ ต้นไม้เหล่านี้มีศักยภาพเพียงพอสำหรับให้เชื้อเห็ดรา mycorrhiza อาศัยอยู่ร่วมกันที่ระบบรากได้ ยังไม่ถึงฤดูเพาะปลูกแต่ดูเหมือนว่าตัวละครลับจะมีไฟอย่างแรงกล้าสำหรับไปปลูกต้นไม้ ผมคงต้องรีบคิดภารกิจใหม่เพราะดูเหมือนว่าอีกไม่กีวันต้นไม้ที่จะเปลี่ยนถุงคงหมดเสียแล้ว  ยิงฟันยิ้ม





จากการสอบถามพบว่าที่รากของต้นไม้มีเชื้อเห็ดรา mycorrhiza เกาะอยู่มากพอสมควรเพราะในระหว่างที่พอหาเห็ดมาได้ ผมจัดการปั่นแล้วนำมารดใส่ต้นไม้ที่เตรียมเอาไว้หลายต่อหลายครั้ง  ยิ้ม




คลังแสงชุดใหม่ถูกจัดเตรียมขึ้นสำหรับปลูกป่าเห็ดในปีหน้า คาดว่าคงต้องหาแรงงานคือบรรดาญาติของเธอมาช่วยเสียแล้ว จากการไปสอบถามมาหลายๆคนยินดีที่จะมาช่วยเพราะการโฆษณาก่อนหน้านี้ "มีปลากิน เครื่องดิ่มเย็นๆเพียบ"  ยิงฟันยิ้ม



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:51:13 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #361 เมื่อ: พฤศจิกายน 17, 2014, 07:31:44 PM »

ใช้เวลาเพียงสัปดาห์เดียว ตัวละครลับของผมก็ทำการเปลี่ยนถุงต้นไม้เสร็จ ยอดเยี่ยมจริงๆ  อายจัง ผมคงต้องรีบหางานอย่างอื่นให้แกทำเพราะดูเหมือนว่าแกอยากไปปลูกต้นไม้เสียเหลือเกิน เท่าที่คิดออกตอนนี้คืองานที่ผมอยากทำเป็นอันดับแรกหลังจากปรับที่สวนไกลคือการปลูกหญ้าแฝกรอบสระ แต่จนแล้วจนรอดยังไม่ได้ทำเสียที คราวนี้แหละ คราวนี้แหละ  ยิงฟันยิ้ม





ตอนที่พวกกล้าไม้ยังอยู่ในถุงเล็กก็ดูจะไม่มากมายนักแต่พอเปลี่ยนเป็นถุงขนาด 3*9 กับ 4*8 แล้ว ดูเหมือนว่างานปลูกปีหน้าคงต้องจ้างแรงงานมาช่วยเสียแล้ว




ดูเหมือนว่าจะถึงฤดูปลูกผักกินเองแล้วครับ เย็นนี้ผมจึงยกแปลงผักหลังบ้านพักได้ 1 แปลงพรุ่งนี้ยกอีกสักแปลง เดี๋ยวแม่น้องเม็ดทรายจะได้มาปลูกผักคะน้า ผักกาดกวางตุ้ง ผักชีกินเองบ้าง  ยิ้ม ส่วนผักหวานป่ารุ่นทดลองที่ปลูกไว้ใต้ร่มตะขบข้างบ้านพักก็ดูมีแววจะได้เก็บกินในเร็วปี

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:51:58 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #362 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2014, 06:45:11 PM »

หลังจากเปลี่ยนถุงต้นไม้สำหรับปลูกปีหน้าเรียบร้อยแล้วงานต่อไปของตัวละครลับคือการแยกหญ้าแฝก เนื่องจากยังไม่เคยทำผมจึงต้องไปสาธิตวิธีขุด แยก และบอกขั้นตอนการแยกกอ ต้องรอดูต่อไปว่างานจะออกมาเป็นเช่นไรครับผม  ยิงฟันยิ้ม





ระหว่างยืนพักเหนื่อยผมเลยแอบเก็บภาพซะเลย  ยิ้ม





ก่อนกลับไม่ลืมให้อาหารเสริมกับปลาในสระ ที่เรียกว่าอาหารเสริมเพราะนานๆทีถึงมีเวลามาเอามาให้ครับผม นอกนั้นให้หากินกันเองตามธรรมชาติ  ยิงฟันยิ้ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:52:50 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #363 เมื่อ: พฤศจิกายน 29, 2014, 08:46:24 PM »

ช่วงนี้ผมเองไม่ค่อยมีเวลามากนัก ยุ่งๆอยู่กับหลายเรื่องแถมยังชีพจรลงเท้าต้องเดินทางออกนอกพื้นที่บ่อยครั้ง สภาพที่สวนจึงจำเป็นต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ นั่นหมายถึงความรกที่แวะเวียนเข้ามาอีกครั้งนั่นเอง  ยิงฟันยิ้ม ยังไม่มีโอกาสเอาภาพสวนมาลงให้ชมแบบเต็มๆ เอาเป็นว่าชมภาพผักหวานป่าสวนล่างต้นที่ปลูกไว้ปีที่แล้ว สภาพก็พอไปวัดไปวาได้ครับผม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:53:09 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
ผู้หมู่วุฒิฅนขอนแก่น
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 1060


« ตอบ #364 เมื่อ: ธันวาคม 03, 2014, 10:15:46 AM »

อ้างถึง
จากการสอบถามพบว่าที่รากของต้นไม้มีเชื้อเห็ดรา mycorrhiza เกาะอยู่มากพอสมควรเพราะในระหว่างที่พอหาเห็ดมาได้ ผมจัดการปั่นแล้วนำมารดใส่ต้นไม้ที่เตรียมเอาไว้หลายต่อหลายครั้ง  ยิ้ม


สุดยอดเลยแบบนี้ได้กินเห็ดแน่ๆๆ เลย เดียวลองเชื้อเห็ดตับเต่า กับผักหวานป่าบ้างดีไหมนะ




nomadic_man เท่าที่ผมลองค้นคว้าดูผักหวานป่าไม่น่าจะเพาะเชื้อเห็ดป่าได้ครับผม แต่ข้อสังเกตพบว่าผักหวานป่าสามารถพบเห็นได้ในป่าเห็ดเช่นกัน มันจะไม่ดีกว่าหรือที่เราจะ "ปลูกป่าไว้หาเห็ด เก็บผักหวาน" ไปพร้อมๆกัน ครับผม  ยิ้ม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:53:30 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า

สวนเป็นต่อพอเพียง 
ตำบลคึมชาด  อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น
ammarin
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 292


« ตอบ #365 เมื่อ: ธันวาคม 03, 2014, 10:10:11 PM »

ผมอ่านจนจบ จะไม่บอกซักคำเหรอว่า  ตัดสินใจ ขายบ้าน รึเปล่า 555+
(พี่คงคิดในใจ ก็ปลูกป่ากันอยู่เนี่ย ถ้าขายจะเห็นเหรอ555+)

ขยันกันจริงๆ ลุยต่อไปครับ  ว่าแต่ตัวละครลับ  จะเฉลยยังว่าท่านเป็นผู้ใด 555+



nomadic_man เรื่องที่กล่าวถึงเป็นเรื่องแต่งโดยสิ้นเชิงครับ ผมก็อยากทราบเช่นกันว่าตัวเดินเรื่องจะตัดสินใจเช่นไร  ยิงฟันยิ้ม ส่วนตัวละครลับที่ว่าคือชายคนหนึ่งที่ลูกชายของเขาไม่ยอมกลับไปอยู่บ้านเกิดเมืองนอน เขาจึงต้องมาติดตามดูให้รู้แจ้งว่าทำไมไอ้ลูกชายหัวรั้นจึงไม่ยอมกลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเสียทีครับ  ยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 21, 2015, 03:22:22 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #366 เมื่อ: ธันวาคม 22, 2014, 08:57:27 PM »



ผมเคยเดินทางเพื่อติดตามและไขว่คว้าขอบฟ้าโดยที่ไม่เคยรู้ความหมายของมัน... แม้จนกระทั่งเท่าทุกวันนี้ไม่อาจทราบได้ว่าแท้ที่จริงแล้วสิ่งที่ต้องการคืออะไรกันแน่ นับตั้งแต่วัยเยาว์ คำว่าสุดขอบฟ้าดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อจิตใจอันอ่อนไหวของผมอย่างยิ่ง มันจะเป็นเช่นไรนะ มันจะมีอะไรบ้าง เราจะพบเจอกับสิ่งไหน ฯลฯ ...

สิ่งที่พบเจอหลังจากตามหามาค่อนชีวิตกลับพบว่า "สุดขอบโลก" อยู่เพียงแค่ความรู้สึก (ชายหนุ่มผู้ทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยการซื้อขายหม่อนไหมในหนังสือเรื่อง "ไหม" ) หรือกับใครบางคนที่ค้นพบความหมายของชีวิตเจอ ณ ถิ่นฐานบ้านเกิดเมื่อรู้สึกว่าแท้ที่จริงแล้วขอบฟ้าหาใช่ว่างเปล่าอย่างที่คิด (นักหนังสือพิมพ์สมัครเล่นจาก "ขอบฟ้าไม่ว่างเปล่า" )

แล้วผมล่ะ ครั้งสุดท้ายที่แหงนหน้ามองฟากฟ้าผมคิดถึงอะไร... บางทีคนเราต้องยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นแม้มันจะไม่ตรงตามความคิดเห็นก็ตาม ขอบฟ้าของผมไม่อาจฟ้าสีทองผ่องอำไพ ประชาชนยังต้องก้มๆเงยๆหาอยู่หากิน อาจไม่สวยงามอย่างความคาดหวัง อาจไม่เปลี่ยวดายอย่างต้องการ ไม่อาจเก็บเกี่ยวสิ่งใดและเช่นกันไม่อาจละทิ้งสิ่งที่เคยเป็นหรือสิ่งที่เป็นอยู่

ขอบฟ้าก็ยังเป็นเฉกเช่นเคย...  
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 22, 2015, 12:15:05 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
nomadic_man
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 754


« ตอบ #367 เมื่อ: ธันวาคม 30, 2014, 10:48:28 PM »

เมื่อผมตื่นขึ้นมาและสลัดความเมามายจากค่ำคืนที่พบปะสังสรรค์กับเพื่อนเก่าซึ่งไม่ได้เจอกันนานออกไปได้ ยังเหลือเวลาว่างอีกมากกว่าจะถึงช่วงค่ำที่นัดกับใครบางคนเอาไว้ ผมจึงตัดสินใจขับมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านไปยังพระธาตุก่องข้าวน้อยด้วยความโหยหาบางอย่างซึ่งมิอาจบอกได้ว่าอยู่ภายใต้สังกัดแรงชนิดใด หลายต่อหลายครั้งที่ผมกระทำอะไรสักอย่างด้วยความรู้สึกเช่นนี้





ผมไม่แน่ใจนักว่าพระธาตุก่องข้าวน้อยเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดไหนเพราะครั้งสุดท้ายที่ผมเข้ามามันก็นานมากแล้ว จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่ามันมีเพียงตัวพระธาตุขนาดใหญ่ตั้งอยู่อย่างเปลี่ยวดายกลางท้องนาของบ้านตาดทองซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทุ่งกุลาร้องไห้ คราวนี้ดูเหมือนพระธาตุจะไม่ได้มีขนาดใหญ่นัก นั่นอาจเป็นเพราะว่าโลกในมุมมองวัยเยาว์ของเรามักจะดูกว้างใหญ่กว่าความเป็นจริงเสมอ แต่ที่แน่ชัดคือสภาพแวดล้อมโดยรอบเปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน มีร้านรวงขายของที่ระลึก มีซุ้มบูชาดอกไม้ธูปเทียนตามจิตศรัทธา พระธาตุที่เคยเปลี่ยวดายกลางท้องทุ่งของผมสูญหายไปเสียแล้ว

ผมควรจะคร่ำครวญหรือไม่... หากมองตามความเป็นจริงแล้วก็เป็นการดีมิใช่หรือที่จะให้ผู้คนในชุมชนมีรายได้กับแหล่งโบราณสถาน อย่างน้อยมันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายในการดูแลบำรุงรักษา ไม่เช่นนั้นแล้วปล่อยทิ้งไว้คงทรุดโทรมไปเปล่าๆ ผู้คนมาผู้คนก็ไปหลากความเห็นหลายความคิดแต่คนที่อยู่นี่สิจะกล่าวโทษพวกเขาได้หรือว่าทำให้บรรยากาศของสถานที่แปรเปลี่ยน อย่างน้อย ณ ตอนนี้ชีวิตผมคงไม่ขาดแค(ล)นอีกต่อไปเพราะซื้อติดไม้ติดมือกลับมาฝากเด็กหญิงอันหนึ่ง





หลังวิ่งออกกำลังกายเบาๆราวครึ่งชั่วโมง ผมจึงโทรศัพท์ไปหาเขาเพื่อยืนยันว่ายังมีเวลาว่างสำหรับพบเจอผม ระหว่างทางผมหวนคิดถึงเมื่อคราวนั้นที่พวกเราจับกลุ่มกันพูดคุยและแลกเปลี่ยนมุมมองต่ออนาคตซึ่งไม่อาจทราบได้ว่าจะเป็นเช่นไรที่สนามหญ้าหน้าห้องแนะแนว นั่นมันเมื่อนานมากแล้วผมกับเพื่อนๆอยู่ในปีสุดท้ายของมัธยมปลาย ผ่านมาสิบกว่าปีหลายๆคนได้เป็นใหญ่เป็นโตในหน้าที่การงาน บางคนประสบความสำเร็จกับธุรกิจของครอบครัว บางคนสาบสูญไปจากสารบบของเพื่อน(ผมเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น) บางคนยังล้มลุกคลุกคลานกับวิถีทางที่เลือก และก็มีไม่กี่คนที่อายุไม่ยืนยาว

บรรยากาศในงานแต่งงานระหว่างเพื่อนกับเพื่อนด้วยกันทำให้เราไม่อาจพูดคุยถึงผู้ล่วงลับได้มากนัก จึงมีแต่ความรื่นเริงและประหลาดใจเมื่อเพื่อนๆที่ไม่เคยพบหน้าหลายปีมารวมกันได้มากมายขนาดนี้ ใครบางคนบอกกับผมว่าขนาดงานเลี้ยงรุ่นยังไม่อาจรวบรวมเพื่อนฝูงได้มากเช่นนี้มาก่อน เจ้าบ่าวเจ้าสาวคงยินดีมิใช่น้อย ผมซึ่งเคยเป็นผู้สาบสูญ(จากกลุ่มเพื่อน)อยู่หลายปีจึงถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของใครอีกนักต่อนักที่ไม่เห็นหน้าในงาน เมื่อถามถึงเขาผู้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเจ้าบ่าวกลับได้คำตอบที่ทำให้แปลกใจ นั่นเป็นเหตุผลที่เช้าวันถัดมาผมจึงโทรศัพท์หาเขาและนัดพบเจอกันและกัน





รุ่งเช้าของวันเดินทางกลับผมยังครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เขาเล่าให้ฟัง... เขาคือรุ่นพี่ผู้ให้ที่พักพิงแก่ผมในค่ำคืนแรกของการเดินทางมายังงานแต่งงานครั้งนี้(คืนแรกผมนอนพักกลางทางเนื่องจากสิ่งที่ไม่ชอบ 10 อันดับแรกอย่างหนึ่งคือการต้องขับรถทางไกลยามค่ำคืน) "หากนับระยะทางที่พี่เดินทางดูแลลูกค้า น่าจะเกือบรอบโลกได้แล้ว ที่ๆเอ็งทำงานอยู่พี่ให้อันดับต้นๆเลยว่ะในเรื่องของบรรยากาศการทำงาน เท่าที่พี่พบเห็นมาทั้งหมดนะ" เขาคือเพื่อนอีกคนที่ผมจำชื่อมันไม่ได้จริงๆ(ขอโทษทีว่ะ)พูดคุยถึงเหตุการณ์บางอย่างเกี่ยวกับผมในวัยละอ่อน(ซึ่งผมก็จำไม่ได้อีกเช่นเคย) เขาผู้ซึ่งผมดั้งด้นไปหาเพื่ออยากจะทราบว่าทำไมต้องโมโหร้ายขนาดนั้นเมื่อผมถามเพียงแค่ "ทำไมไม่ไปงานแต่งเพื่อนว่ะ" แต่หลังจากได้พูดคุยแล้วเราก็เข้าใจกัน(ผมบอกกับเขาว่าเหตุผลที่มาหาเอ็งเพราะว่าข้าอยากเจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนานสิบกว่าปีว่ะ)

ผมเคยเป็นผู้สาบสูญจากสารบบของเพื่อนๆกลุ่มนี้ สิ่งที่ยืนยันคืองานศพเพื่อนผู้ล่วงลับผมก็ไม่ได้เดินทางมา งานแต่งเพื่อนๆคนอื่นผมก็ไม่เคยมา งานเทศกาลต่างๆไม่แม้แต่จะเห็นหน้าผม แม้งานแต่งระหว่างเพื่อนกับเพื่อนผมก็อาจไม่มาก็ได้ ขนาดระหว่างเดินทางผมยังคิดนักคิดหนาว่าทำไมต้องมา เมื่อหาคำตอบไม่ได้สิ่งที่พอจะกระทำคือต้องก้าวเดินออกจากจุดเดิม แม้ใครบางคนจะเคยกล่าวเอาไว้ "ขอบฟ้าใต้ฝ่าเท้า เดินทางหมื่นลี้มิสู้ยืนหยัดตั้งมั่น"
ผมเคยเดินทางเพื่อแสวงหา ผมเคยหยัดยืนเพื่อพิสูจน์ความคิดนั้น ถึงกระนั้นก็ตามแต่ ความคิดอ่านของผมยังแปรเปลี่ยนอยู่เสมอ
ไม่มีวันเสื่อมคลาย...

ดุจแมกไม้ที่ยังคงผลัดใบ


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 19, 2015, 08:54:49 PM โดย nomadic_man » บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 [23] 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 ... 39   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: