หน้า: 1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 [14] 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 ... 225   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: นิทานแดนมหัศจรรย์...คนหลงป่า  (อ่าน 1848287 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 3 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #208 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 11:30:21 AM »



ไผ๋ ที่ปลูกแบบเอียงๆ ตามที่บางคนบอก ต้นชักเหลืองๆ สงสัยน้ำดีไปหน่อย




แม้ต้นจะออกเหลือง  แต่ก็แทงหน่อออกมาบ้างแล้งครับ  (ปลูกเอียงลำต้นแรกแทงตรงจริงๆด้วย)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 08, 2010, 11:49:49 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #209 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 11:38:52 AM »



ไปกับเพื่อน บุกไปถึงถิ่นไผ่หวานเพชรน้ำผึ้ง เมืองแพร่ เยี่ยมชมสวนพี่เปียได้ความรู้มากมาย พร้อมซื้อติดมือกลับมาอย่างละเล็กน้อย เอามาทดลองปลูกบนคันดินที่ไถยกร่องใว้  ส่งไผ่ซางหม่นเป็นหน่วยกล้าตายลงไปสู้น้ำหลากยี่สิบต้น  ได้ผลยังไงจะมารายงานอีกทีครับ




ปลูกประเดิมไปร่องละสิบต้นครับ ได้แค่ช่วงต้นๆร่องเอง  ยังเหลือปลูกได้อีกร่วมยี่สิบต้นต่อร่อง  ค่อยเอาใว้ให้ขยายพันธุ์ได้เองจะเอามาลงในส่วนที่เหลือ  (อันนี้ปลูกแบบตรงๆดูบ้างครับ เผื่อหน่อจะแทงเอียงๆ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 08, 2010, 11:50:28 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
sutharnthip
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1612


« ตอบ #210 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 12:17:28 PM »

วันนี้ได้อ่านทีเดียว 2 ตอนเลย อ่านเพลินดีจังค่ะ เห็นร่องไผ่แล้วชื่นใจ กับต้นไม้ข้างร่องไผ่โตขึ้นเยอะเลยค่ะ รู้สึกดีจัง...

ตาดีจังครับ ยังอุตส่าห์เห็นแนวกระถินเทพาอีก พวกนี้โตเร็วครับ  ปีเดียวได้ตามภาพเลย


Liked By: Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:17:47 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
manava
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1238


« ตอบ #211 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 01:43:08 PM »

แนวคิดสุดยอด  ชวนฝัน  ผมอยู่ตากและไม่คิดว่าที่ตากจะปลูกทุเรียนแล้วติดผลได้  แต่สุดท้ายผมก็เจอที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บนป่าบนเขา  เขาสามารถปลูกทุเรียนและติดผลที่หอมอร่อยมาก  ผมยกมือเห็นด้วยที่เมื่อมีป่าก็น่าจะสามารถมีต้นไม้อะไรก็ได้   แม้ปลูกยาก  แต่เมื่อมีป่า  ป่าก็จะช่วยกันปลูกและดูแล 
ตบมือด้วยความจริงใจ  3  ครั้ง อายจัง อายจัง อายจัง

ขอบคุณมากครับ  ปีนี้ผมยังไม่เข้ด  จะลองเอาทุเรียนมาลงอีกทีดูครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:18:36 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

ความรู้จักพอ  ทำให้คนไม่จน
ความอดทน    ทำให้คนสำเร็จ
VERAPONG
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 79

สวนบ้านพระจันทร์ สมุทรสงคราม


« ตอบ #212 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 03:30:14 PM »

ผมอ่านแล้วหยุดไม่ได้ (โทษที) กว่าจะจบอู้งานไปเยอะเลย

ดินแดนมหัศจรรย์กับกวีของนักปลูกป่า สักวัน สวนป่าแห่งนี้จะเป็นป่าที่ทุกคนต้องใฝ่ฝัน

จะติดตามนะครับ  ชอบ

เอาไปเลยครับ (กำลังใจ) ผมทุ่มให้เลย สุดๆ


ขอบคุณมากเลยครับที่ยอมสละเวลางานมาอ่านนิทานปลูกป่า  มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:20:11 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

1400 ตึกไทยคลองเตย ชั้น 6
ถนนพระราม 4 คลองเตย กรุงเทพฯ 10110
ดาบรินทร์
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 7463



« ตอบ #213 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 04:00:22 PM »

คนเรามีความฝันทุกคน แต่จะมีกี่คนที่จะทำความฝันให้เป็นจริงได้

ผมเชื่อว่าทุกคนทำได้แน่ครับ ขอแค่ก้าวแรกเองครับ จะก้าวมุ่งไปข้างหน้า หรือจะก้าวถอยไปตั้งหลักและสำรวจตัวเองเพื่อก้าวเดินต่อไปอย่างผม... เชื่อมั่นครับ


Liked By: pairoj, Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:22:49 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
การเวกแก้ว
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 93

วิธีที่เราคิดคือชีวิตที่เราเลือก


« ตอบ #214 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 04:05:02 PM »

บินหลงเข้ามาในดินแดนมหัศจรรย์ ที่ตอนแรกไม่ค่อยจะมหัศจรรย์ แต่ตอนนี้ค่อยเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
เคารพในความคิดครับ  เริ่มต้นจากไม่มีอะไร  แล้วก็มีไปเรื่อย ๆ  กรุงโรมไม่ได้สร้างวันเดียวเสร็จซะที่ไหน
ขอบคุณสำหรับนิทานครับ  สนุกมาก ยิ้มเท่ห์ อายจัง อายจัง อายจัง

ขอบคุณครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:23:33 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

แม้นไม่สมมาดปรารถนา เพียงหวังไม่ละอายแก่ใจ
cat007
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1479


« ตอบ #215 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 05:22:21 PM »

แอบมาชมอีกแล้วครับ  เห็นคนปลูกป่า กับเห็นคนตัดไม้ทำลายป่า(ที่บุกรุก)
ความรู้สึกมันคนละเรื่อง(เดียว)กันเลยครับ

แถวสวนผมก็มีรถอีแต๋นบรรทุกไม้ไปเผาฟืนวิ่งผ่านบ่อยๆ ลำไม้บนรถขนาดเดียวกับที่ปลูกไปเลย  เสียวๆอยู่ครับว่าสักวัน เมื่อป่าหมด เขาจะลามมาถึงผมรึเปล่า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:26:49 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
Sa-to (สา-โท)
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 1079


« ตอบ #216 เมื่อ: กันยายน 08, 2010, 09:41:44 PM »

ธรรมชาติไม่มีกรอบกั้น เข้ามาชื่นชม อายจัง อายจัง อายจัง
แต่ละตอนน่าจะรวมเล่มไว้ให้เด็กได้อ่าน

ผมอ่านหนังสือที่เขาได้รางวัลซีไรท์รุ่นหลังๆ ยังไม่สะใจเท่านิทานดินแดนมหัศจรรย์เรื่องนี้   

ขอบคุณมากเลยครับ  หวังอยู่ว่าวันนึงจะคัดเกลา รวมเล่มให้เด็กๆได้อ่านจริงๆครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:29:56 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์ มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต
แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจาฯ

สงบ เยือกเย็น
noon9999
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 821


« ตอบ #217 เมื่อ: กันยายน 09, 2010, 06:09:07 AM »

ปกติผมจะรู้สึกเสียดายเวลา ยิ่งผ่านเร็วยิ่งแก่

พอมาเริ่มปลูกต้นไม้ อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ จะได้เห็นต้นไม้โตๆ ยิงฟันยิ้ม

จริงอย่างยิ่งครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:30:23 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
jaewnoi
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 833


« ตอบ #218 เมื่อ: กันยายน 09, 2010, 09:33:57 AM »

ธรรมชาติไม่มีกรอบกั้น เข้ามาชื่นชม อายจัง อายจัง อายจัง
แต่ละตอนน่าจะรวมเล่มไว้ให้เด็กได้อ่าน

ผมอ่านหนังสือที่เขาได้รางวัลซีไรท์รุ่นหลังๆ ยังไม่สะใจเท่านิทานดินแดนมหัศจรรย์เรื่องนี้   



เห็นด้วยค่ะ   ปกติจะชอบอ่านงานเขียนเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกันของคน และต้นไม้  ทำให้มีความใฝ่ฝันจะมีที่ดินเป็นของตัวเอง แต่มาอ่านนิทานดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้ เป็นแรงกระตุ้นให้อยากลงมือกระทำให้เป็นจริง


เริ่มเลยครับ ตามกำลังที่มี จะเป็นกำลังใจให้ครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:31:55 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

==> ความอดทนนั้นเป็นเลิศ ไม่ว่าทำอะไรถ้าเราอดทนก็ย่อมสำเร็จได้ทุกเรื่อง <==
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #219 เมื่อ: กันยายน 10, 2010, 06:45:34 PM »

ตอนที่25  สองปี...ที่ไม่เสียไป

เงินเดือนขึ้นสี่ร้อยบาทถ้วน....มากที่สุดในบริษัทช่วงวิกฤตเศรษฐกิจปีสี่ศูนย์.....สูญเสียศูนย์ไปอีกตัวที่ควรจะได้สักสี่พันตามที่เจ้านายเคยรับปากใว้  ว่าผ่านปีใหม่จะขึ้นให้ตามที่ได้ตกลงกัน(ปากเปล่า)  ใครๆในบริษัทต่างบ่นโอดครวญเรื่องรายได้ที่แทบไม่บ่งบอกถึงความก้าวหน้า และมองไม่เห็นอนาคตว่า แล้วปีหน้าเล่าจะขยับขึ้นได้อีกสักกี่ร้อย ไม่ต้องพูดถึงนิยายขายฝันเรื่องบ้าน  เรื่องรถ ทำงานอีกสิบปีก็ไม่แน่ว่าจะเอื้อมมือไปถึงกันง่ายๆเหมือนก่อน

ตัวชี้วัดอนาคตในตอนนั้น ดูได้จากอัตราเงินเดือนที่เพิ่มขึ้น ปีต่อปี มันบอกได้แม้กระทั่งว่า "เราจะครอบครองตู้เย็นใหม่ได้เมื่อไหร่" เพื่อนหลายคนยังอุตส่าห์ให้กำลังใจ ว่าไม่โดน"เลย์ออฟ" ก็บุญหนักหนาแล้ว

ไม่น่าเชื่อว่าอำนาจแห่ง"ทุน" สามารถสยบให้คนรู้จักกับ "การเจียมตัว" 

หรืออนาคตของมนุษย์เงินเดือนคนนึงจะไม่ต่างไปจากตุ๊กตาที่ถูกแขวนผูกใว้ด้วยเชือกบางๆที่เหยียดยาวโยงใยอย่างซับซ้อน  จนคาดเดาไม่ได้...ว่าสุดปลายสายเชือกนั้นมันอยู่ที่แห่งไหนและมัดยึดกับอะไรใว้  ถ้าหยั่งรู้กันได้คงไม่ล้มตึงกันเหมือนคราวนั้น

ผมกลายเป็นแค่เฟืองตัวเล็กกระจิ๋วเดียว ในสังคมสมัยที่ระบบการศึกษาผลิตคนออกมาเพื่อรับใช้ผู้อื่น มิใช่รับใช้ตนเอง ไม่มีใครจ้างก็อยู่ไม่ได้  ทำอย่างอื่นไม่เป็น ทำ"เงิน"เป็นอย่างเดียว(แล้วอยากได้อะไรก็ซื้อเอา)

และในช่วงเวลาเดียวกัน "สวรรค์"ก็ประทานทางออกที่เรียบง่าย และง่ายๆ ให้มาเป็นทางเลือกเพื่อหยุดยั้งและป้องกัน "ภัย" ที่เรามองไม่เห็น แต่เสียงจากสวรรค์ที่แม้จะก้องกังวานไปทั่วแผ่นดินไทย  หากกลับไม่ได้รับการนำเอาเนื้อหาจากเสียงนั้นไปขบคิด ปรับประยุกต์และลงมือกระทำอย่างแพร่หลาย เพราะเนื่องจากเป็นเสียงที่บอกถึงแผนการ"ป้องกัน"ในระยะยาว ไม่ใช่"การแก้ไขเบ็ดเสร็จให้ใด้ในวันนี้ เหมือนยาฝรั่งหรือเคมีการเกษตร" ไม่ทันใจ จึงดูไม่ต่างจากเสียงที่ถูกส่งผ่านมากับเทพนิยาย ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเป็นจริง และดูเหมือนจะเป็นการถอยหลังเข้าคลอง ในสายตาของคนเมือง คนที่ถูกสังคมทุน ครอบงำเสียจนหูอื้อตาลาย

หลายคนมีบุญ ปิ๊งแว้บ คิดได้ทันที ลงมือกระทำจนสำเร็จหลุดพ้น กลายเป็นปราชญ์ เป็นผู้นำชุมชนอย่าที่เราได้เห็นกันในวันนี้

โดยส่วนตัว แม้ผมจะไม่ปฏิเสธ(เพราะผมชอบเทพนิยาย และหูไวพอจะรับฟังเสียงจากสวรรค์ได้) แต่ก็ยังคงนิ่งเฉย และยังลังเลต่อการน้อมนำมาปฏิบัติจริง  ของดีที่ว่ายังคงเป็นสิ่งไม่คุ้นมือ แม้จะเคยคุ้นตาในสมัยเด็กๆยามไปเยี่ยมปู่ย่าตายายที่ต่างจังหวัด 

ตอนนั้นดูเหมือนสังคมจะบอกว่า เป็นความล้าหลัง และหากจะลงมือทำก็เพียงเพื่อที่จะอยู่รอด  ไม่ใช่ร่ำรวย

ก็เพราะถูกหล่อหลอมมาว่า เงิน เท่านั้นที่เป็นตัวชี้วัดความสำเร็จของชีวิต ยุคนั้นเขาอวดกันที่เงินเดือนเท่าไหร่ หาเงินได้ปีละเท่าไหร่ จึงไม่แปลกว่าแต่ละวันที่ผ่านไป คล้ายกับการวิ่งไล่จับตัวเลขหลายๆหลักมาครอบครอง เพื่อความสุขกายและสุขใจที่จะอวดอ้างตนได้ว่า "ตัวเลขข้าเหนือกว่า"

มันน่าตบกระโหลกตัวเองแรงๆสักสิบที เพราะอีกสิบปีหลังจากนั้น  ผมคนเดิมต้องมานั่งบ่นเสียดาย "หลายปีที่หายไป" 

"ถ้ากูปลูกต้นไม้ใว้สักร้อย  ป่านนี้..........."

นั่นคือเสียงตัวเองบ่นกับตัวเองในสำนึกแรก เมื่อวันที่ผมได้เริ่มปลูกต้นไม้ในดินแดนมหัศจรรย์เมื่อสองปีที่แล้ว(เพราะอันที่จริงมันสามารถทำคู่ขนานกันไปได้ไม่ใช่เหรอ)

ใช่...ป่านนี้คงไม่ร้อนหน้า  ร้อนหลัง พอมีอะไรให้เป็นร่มเงาหลบแดด  มีไม้ใว้สร้างเพิงพัก ผูกเปลนอน กางเต๊นท์ ฯลฯ.....ประโยชน์ที่มากมายของ"ป่า"

ตั้งแต่วันนั้น ผมบอกกับตัวเองว่า "นาทีเดียว ก็จะไม่ยอมเสียมันไปอีก" 

แม้วันนั้นผมจะยังไม่รู้หรอกว่า  ปีๆหนึ่ง "เวลา" มันมีอิทธิฤทธิ์ขนาดไหน มันสามารถเสกสร้างร่มไม้และทำลายวัยเยาว์ของมนุษย์ได้ขนาดไหน

เราแก่ลงทุกวัน ในขณะที่ต้นไม้จะโตขึ้นไปเรื่อยๆอีกหลายเท่าของเวลามุษย์ ในโลกใบเดียวกัน

ฌ็อง ฌิโอโน นักคิดนักเขียนที่มีนิเวศทรรศน์   เคยบอกว่า  "งานปลูกต้นไม้" ซึ่งเป็นงานเล็ก ๆที่ดูธรรมดาสามัญเสียจนไม่มีใครใส่ใจ ทั้งที่งานปลูกต้นไม้เป็น "งานจริง" ที่ยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับ "การรังสรรค์" ของพระเจ้าเลยทีเดียว

เช่นกันกับที่ลุง ฟูกุโอกะ ได้กล่าวไว้ว่า “เป้าหมายสูงสุดของการเกษตรกรรมไม่ใช่การเพาะปลูกพืช แต่คือการบ่มเพาะความอุดมสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์” ...

แหม...ฟังดูแล้วมันช่างฮึกเหิมเสียจริงๆ
 
นาทีนั้นผมมีแค่สองมือกับใจที่เกินร้อย(ไม่สิ..จริงๆมีสี่มือ) ไม่คิดอะไรให้มันมากเกิน  แค่ลงมือกระทำ(เท่าที่จำเป็นก่อน) แล้วที่เหลือก็จะตามมาเอง 

วันนี้..สองปี(กับอีกสองเดือน)แล้วครับ ที่ผมเก็บทุกนาทีที่ผ่านไปใว้กับต้นไม้น้อยใหญ่แต่ละต้น ในดินแดนมหัศจรรย์  คำตอบของชีวิตบางอย่างได้ถูกบอกเล่าผ่านหยาดฝน สายลม แสงแดด  และลำนำกวีอันไพเราะทว่าเงียบกริบของธรรมชาติ

ในที่สุด....ป่าอันร่มรื่น ก็บังเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนั้น
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: สิงหาคม 23, 2011, 06:43:12 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #220 เมื่อ: กันยายน 10, 2010, 06:49:26 PM »



ภาพนี้ถ่ายตอนเที่ยงๆเลยครับ หน้าฝนอย่างนี้ต้นไม้แตกใบดกจนทำให้เกิดร่มเงาที่มืดครึ้มได้ขนาดนี้  ไม่ไช่แค่เรื่องแสง เรื่องความร้อนนี่แทบเรียกว่าคนละเรื่องกับกลางแดดจริงๆ ร้อนปุ๊บโดนเข้าร่มปั๊บ




ร่มเงาเริ่มแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่ปลูกในปีแรก  เงาที่ห่มคลุมพื้น ช่วยให้หญ้าไม่ขึ้นรก ทั้งๆที่เป็นหน้าฝน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 06:56:02 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #221 เมื่อ: กันยายน 10, 2010, 07:03:03 PM »



มาดูโซนกลางแจ้งด้านติดถนนกันครับ ยางนาต้นดาวรุ่ง อายุครบสองขวบแล้วครับ ปลูกชิดกับต้นสักแค่เมตรเดียว โคนต้นประมาณข้อมือแล้วสูงสองเมตรกว่าๆครับ ใครที่ปลูกแล้วปีนีดูใว้ก่อนเลยครับว่าอีกสองปีจะเป็นยังไง




ต้นกันเกราอายุสองปีเช่นกันครับ  ต้นนี้ปล่อยตามธรรมชาติ ไม่มีการตัดแต่งให้เปลาตรงใดๆทั้งสิ้นครับ พุ่มใหญ่มากสูงสองเมตรกว่าๆเช่นกันครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 10, 2010, 07:07:39 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #222 เมื่อ: กันยายน 10, 2010, 07:13:02 PM »



มะม่วงริมสระ ต้นเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับดงตะกูด้านหลัง ต้นแดงมาแอบขอเข้ากล้องด้วยต้นนึง




แต่แม้จะเล็ก ก็เล็กพริกขี้หนูนะ ปีนี้ได้กินสองรอบแล้วครับ
บันทึกการเข้า
มะเอ@รักควาย
ถูกแบน
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 3602


จะขอตามรอยของพ่อท่องคำว่า"เพียง"และ"พอ"จากหัวใจ


« ตอบ #223 เมื่อ: กันยายน 10, 2010, 07:35:55 PM »

หลงทางเสียเวลา หลงปลูกป่าเจอแต่ความร่มรื่น
ป่าไม้ได้พลิกฟื้น  คืนผืนป่าสู่ผืนดิน
             ยิ้ม  ยิ้ม  ยิ้ม
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 [14] 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 ... 225   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: