หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 [12] 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 ... 225   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: นิทานแดนมหัศจรรย์...คนหลงป่า  (อ่าน 1856523 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 3 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
กัญจน์
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 10989


« ตอบ #176 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 08:40:46 AM »

ทุกเช้าไม่พลาดที่จะต้องแวะมาคอยชมและอ่านซีรี่ย์นิทานแดนมหัศจรรย์ของท่านทุกคราไป ท่านกับผมและอีกหลายๆคนกำลังเดินทางไปสู่เป้าหมายที่ยั่งยืนพร้อมกับถ่ายทอดให้กับทายาทและกัลยานิมิตรที่มีแนวคิดคลายคลึงกัน ท่านถ่ายทอดมาเป็นตัวอักษรได้ยอดเยี่ยมมาก อายจัง อายจัง อายจัง

ขอบคุณมากครับคุณก้ญจน์  หากนิทานของผมไม่ดูเลอะเทอะจนเกินไป ผมก็หวังอยากให้เป็นงานที่อ่านสนุก  ย่อยง่าย เผื่อจะดีพอสร้างแรงจูงใจ เชิญชวนให้คนเข้ามาร่วมเดินในทางสายนี้มากขึ้นครับ  เพราะเราต่างลองแล้วรู้ว่า มันยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง จริงไหมครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:08:08 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

SinchaiTK
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 586


สักวันเราจะไปสู่ชีวิตที่เรียบง่าย และพอเพียง


« ตอบ #177 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 10:00:45 AM »

โดนใจจริงๆ ครับ คุณ tumtump สามารถถ่ายทอดออกมาได้โดนใจ เป็นสิ่งที่เราคนสามัญทำกันได้จริงๆ ไม่ต้องดัดจริตอะไรเลย กระแสสังคมปัจจุบันทำให้เราดัดจริตอยากมีโน้นอยากมีนี่ แล้วก็เป็นหนี้กันไป ผมเองตอนเรียนจบใหม่ๆ  20 ปีก่อนโดนสอนให้ Think Big ทำให้เราเป็นหนี้ตลอด ผ่อนมันทุกอย่าง อาจจะโชคดีกว่าคนอื่นที่ผมสามารถจัดการกับพันธนาการต่างๆ ที่เราทำขึ้นเองโดยมีนายทุนเป็นคนวางกับดักเอาไว้ ได้หมดเมื่อเร็วๆ นี้ และได้หันเหออกจากกระแส แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่สามารถแก้พันธนาการได้ คือเรื่องลูกสาว 2 คน ถ้าเราเอง 2 คนสามี-ภรรยา ก็คงง่าย แต่พอมีลูกเลยต้องคิดให้หนัก ตอนนี้หมดภาระเรื่องหนี้สิน แต่เรื่องการเรียน เรื่องสังคมของลูกนี้ก็คงต้องหาทางสำหรับเขาอีกหน่อย ฝากถามเพื่อนตุ้มด้วยนะครับ ว่าตอนต่อไปช่วยให้แนวทางสำหรับเด็กๆ ด้วยนะครับ ตอนนี้ผมก็สร้างบ้าน 1 หลังสำหรับอยู่กัน 2 คนตา-ยาย หลังเล็กๆ แต่สวยมากราคาไม่เท่าไหร่ครับ ไม่ได้สร้างหนี้เพิ่ม พอเพียง ตามกำลังที่มี

ก้อง 03/09/2553


ดีใจครับที่คุณชอบนิทานเรื่องนี้  บางคนว่าเด็กๆคือแรงบันดาลใจ บ้างก็ว่าเป็นตัวดูดฝันหรือพันธนาการ บางคนว่าชีวิตจะกลับมาเป็นอิสระอีกครั้งหลังจากเด็กๆยืนได้ด้วยตัวเอง  เท่าที่เคยได้ยิน เพื่อนตุ้มบอกว่าเด็กๆเป็นเพื่อนเล่นชั้นเลิศครับ คอยอยู่แก้เหงายามที่เพื่อนฝูงตามวัยมักหายหน้าหายตาไปทำอะไรกันหมดก็ไม่รู้  เดี๋ยวว่างๆจะลองไปชวนคุยดูแล้วแอบมาเล่าให้ฟังครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:15:18 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
กัญจน์
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 10989


« ตอบ #178 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 10:43:43 AM »

แวะมาแจมด้วยคนครับคุณtumtumpสิ่งที่คุณSinchaiTKได้พูดถึงเด็ก ถูกต้องแล้วครับกับสิ่งที่คุณทำคือให้เขาสัมผัสและได้รับการถ่ายทอดจากตัวเราเพราะเราคือคนต้นแบบวัยเด็กคือวัยที่ซึมซับดูเขาไม่สนใจแต่เขารับรู้ตลอดครับโชคดีนะครับที่คุณSinchaiTKปลดพันธนาการได้เร็วส่วนผมตอนนี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาปลดพันธนาการที่สร้างขึ้นให้หมดในเร็ววันด้วยกำลังของตนเอง ส่วนเด็กซึ่งผมมีลูกชายคนเดียวสิ่งที่พยามยามก็คือปลูกฝังให้รักธรรมชาติรู้จักมัธยัสต์อดออมเก็บเงินวางเงินให้ถูกที่ถูกทางเพื่อความอิสรภาพในวันข้างหน้าจะได้ไม่เหมือนพ่อแม่ที่ต้องเดินหลงทางติดกับดักทางสังคมในช่วงเวลาที่ผ่านมา ความรู้เป็นสิ่งจำเป็นผมย้ำอยู่เสมอเรียนเพื่อให้เข้าใจไม่จำเป็นต้องเก่งและเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่พ่อจะให้เจ้าได้ซึ่งไม่มีใครมาแย่งหรือขโมยไปได้ไม่เหมือนทรัพย์สมบัติที่พ่อกับแม่สร้างขึ้นถ้าไม่รู้จักใช้มันก็หมดไป ผมจึงยอมลงทุนในการศึกษาของลูกแต่พอควรและมุ่งเน้นในการดำรงอยู่ในสังคมมากกว่าก่อนที่เราจะจากไป การได้อยู่ร่วมกันในครอบครัวถือเป็นภูมิคุ้มกันอย่างดีให้กับเขาซึ่งเป็นช่วงเวลาไม่นานนัก1-12ปีหลังจากนั้นเขาก็จะเริ่มห่างเราออกไปเรื่อยๆเพราะฉนั้นช่วงนี้จึงเป็นโอกาสทองในการส่งเสริมบูรณาการความสำนึกดีให้กับเขา ทุกครั้งที่ไปสวนเมื่อได้ลงมือทำเขาจะรู้สนุกไปกับการเรียนรู้ที่เราทรอดแทรกไปในกิจกรรม
บันทึกการเข้า
tuana
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1454


« ตอบ #179 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 04:24:29 PM »

เข้ามาอ่านม้วนเดียวจบ รู้สึกชื่นชมคุณตั้มและชอบเพื่อนตุ้มจังค่ะ เพิ่มเริ่มเข้ามาคลุกคลีกับต้นไม้หลังจากที่วันหนึ่งมานั่งคิดว่าเราจะทำอย่างไรกับชีวิตหากเราถูกเลิกจ้าง ทั้งๆที่เราก็คิดว่าความสามารถในการทำงานเราก็เยอะ ทำงานก็ดี แต่เราก็พึ่งตนเองไม่ได้ถ้าเค้าไม่จ้างเรา หลังจากเข้ามาเล่นต้นไม้แล้ว ต้องยอมรับว่าเหนื่อยเอาการสำหรับคนที่ไม่เคยจับจอบ บางทีเล่นเอาหายใจไม่ทันก็มี แต่ก็ได้อะไรมากกว่าที่คิด รายได้เล็กๆน้อยๆ ความสุขที่หาซื้อไม่ได้ นอกจากนี้ยังรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะเปิดกะลาออกมาเรียนรู้สิ่งอื่นๆ นี่อาจเป็นความคิดของคนในช่วงวัยหนึ่ง ยังมีคำถามอยู่ว่าแล้วเราจะทำอย่างไรที่จะซึมซับความเป็นอิสระในความคิดที่ไม่หลงอยู่กับสิ่งที่สังคมหล่อหลอมโดยเฉพาะกับเด็กๆ ซึ่งเวลาอยู่กรุงเทพนอนฟูกนุ่มๆ ห้องแอร์เย็นๆ แต่ไปอยู่ท้องไร่ท้องนานอนพื้นสัมผัสแอร์ธรรมชาติ ความสะดวกสบายต่างกัน อยากดูหนังเล่นเกมส์มากกว่าการปลูกต้นไม้ ซึ่งบางทีก็มานั่งนึกย้อนว่าตอนเราเด็กเราก็ไม่เคยสนใจต้นไม้ ตอนนี้ได้แต่ใช้สายสัมพันธ์ของความรักชักจูงให้ไปด้วยกัน ไปสัมผัสกับสิ่งที่คนเมืองไม่มีโอกาส

ขอบคุณมากครับ และขอร่วมเป็นกำลังใจในการเดินทางในโลกใหม่ ที่แม้จะเสียเหงื่อและยังไม่คุ้นชิน แต่ผมเชื่อมั่นครับว่ามันจะชักนำสิ่งที่ดีเข้ามาสู่ชีวิตตัวเองและคนที่เรารักอย่างแน่นอนครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:31:40 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
ดาบรินทร์
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 7463



« ตอบ #180 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 04:31:11 PM »

ชีวิตนี้เป็นของเรา ทำไมจะต้องให้ใครเขามากำหนด โกรธ โกรธ โกรธ โกรธ โกรธ

ถะ ถะ ถะ ถะ ถะ ถุ ถุ ถุ ถุ ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ   ยิงฟันยิ้ม   ยิงฟันยิ้ม   ยิงฟันยิ้ม


Liked By: tsara, Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:33:09 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
wirot
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 2300



« ตอบ #181 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 08:15:41 PM »

โดนใจจริงๆ ครับ คุณ tumtump สามารถถ่ายทอดออกมาได้โดนใจ เป็นสิ่งที่เราคนสามัญทำกันได้จริงๆ ไม่ต้องดัดจริตอะไรเลย กระแสสังคมปัจจุบันทำให้เราดัดจริตอยากมีโน้นอยากมีนี่ แล้วก็เป็นหนี้กันไป ผมเองตอนเรียนจบใหม่ๆ  20 ปีก่อนโดนสอนให้ Think Big ทำให้เราเป็นหนี้ตลอด ผ่อนมันทุกอย่าง อาจจะโชคดีกว่าคนอื่นที่ผมสามารถจัดการกับพันธนาการต่างๆ ที่เราทำขึ้นเองโดยมีนายทุนเป็นคนวางกับดักเอาไว้ ได้หมดเมื่อเร็วๆ นี้ และได้หันเหออกจากกระแส แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่สามารถแก้พันธนาการได้ คือเรื่องลูกสาว 2 คน ถ้าเราเอง 2 คนสามี-ภรรยา ก็คงง่าย แต่พอมีลูกเลยต้องคิดให้หนัก ตอนนี้หมดภาระเรื่องหนี้สิน แต่เรื่องการเรียน เรื่องสังคมของลูกนี้ก็คงต้องหาทางสำหรับเขาอีกหน่อย ฝากถามเพื่อนตุ้มด้วยนะครับ ว่าตอนต่อไปช่วยให้แนวทางสำหรับเด็กๆ ด้วยนะครับ ตอนนี้ผมก็สร้างบ้าน 1 หลังสำหรับอยู่กัน 2 คนตา-ยาย หลังเล็กๆ แต่สวยมากราคาไม่เท่าไหร่ครับ ไม่ได้สร้างหนี้เพิ่ม พอเพียง ตามกำลังที่มี

ก้อง 03/09/2553


เรื่องลูกนี่ก็เป็นกับดักเหมือนกันนะครับ พอคิดถึงลูกเราก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเขา แล้วเราก็คิดถึงการศึกษาแบบที่เราร่ำเรียนมา ว่าต้องเป็นแบบนั้น ตัวเราเองก็เป็นบทพิสูจน์อยู่แล้ว ว่าการเรียนในระบบ ถ้าไม่เท่าทันก็จะกลายเป็นผลผลิตที่ออกจากแบบพิมพ์เดียวกันทั้งประเทศ ซึ่งเน้นให้เป็นแรงงานตอบสนองภาคอุตสาหกรรมเป็นส่วนใหญ่ นั่นหมายถึงยิ่งจบสูงเท่าไหร่ก็มีโอกาสเป็นลูกจ้างสูงเท่านั้น ผมเห็นวิชาที่มุ่งเน้นให้นักเรียนออกไปเป็นเจ้านายตัวเองน้อยมาก และส่วนใหญ่ก็จะดีใจถ้าได้เป็นลูกจ้างบริษัทใหญ่ๆ

ผมคิดของผมเองว่า เด็กจำเป็นต้องมีความรู้ในระบบแค่ 50% ส่วนที่เหลือเป็นความมีวินัย และความคิดสร้างสรรค์ครับ


เคยได้ยินคนบอกว่า ถ้าเทียบความรู้ของคนที่ฉลาดที่สุด(เอาเป็นคนที่บอกว่าจินตนาการสำคัญกว่าความรู้ก็ได้)กับความรู้ทั้งหมดที่มีอยู่ในโลกใบนี้(ไม่สิ...เอาแค่ความรู้ที่มีอยู่ในแผ่นดินไทยก็พอ) ลองมองเป็นกราฟง่ายๆนะครับ  "เส้นกราฟของคนฉลาด ดูแล้วไม่ต่างอะไรจากการฟของคนทีโงที่สุดเชียวครับ"   

ธรรมชาติคือครูที่ยิ่งใหญ่....ฟันธง!!!!!!!!


Liked By: tsara, Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:39:48 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

ทุกวันนี้ศึกไกลยังไม่ห่วง
แต่หวั่นทรวงศึกใกล้ไล่ข่มเหง
ถ้าคนไทยหันมาฆ่ากันเอง
จะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง
jaewnoi
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 833


« ตอบ #182 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 09:24:27 PM »

ซื้อที่ไว้แปลงหนึ่งเมื่อ3 ปีก่อน ตั้งใจไว้สำหรับการปลูกป่า แต่โครงการก็ล่าช้ามาเนื่องจากมีเจ้าตัวเล็ก พยายามศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเรื่อยมา   มาอ่านเจอการเล่านิทานของคุณtumtump  ซึ่งมีแนวคิดการปลูกคล้ายคลึงกัน ทำให้เป็นแรงกระตุ้นที่จะเริ่มต้นเป็นรูปธรรมเสียที

ณ วันนี้ที่สายฝนโปรยลงมาให้ชุ่มฉ่ำ  ถือเป็นปฐมฤกษ์ดี  คุณพ่อบ้านเริ่มเข้าไปปรับปรุงพื้นที่ ส่วนคุณแม่บ้านติดงานประจำพร้อมเลี้ยงเจ้าตัวเล็ก  รอวันหยุดเราทั้งครอบครัวจะได้ร่วมสร้างความฝันในดินแดงมหัศจรรย์เช่นเดียวกัน

ขอบคุณครับ และร่วมเป็นหนึ่งในกำลังใจสำหรับดินแดนมหัศจรรย์แห่งใหม่นี้ครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:42:19 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า

==> ความอดทนนั้นเป็นเลิศ ไม่ว่าทำอะไรถ้าเราอดทนก็ย่อมสำเร็จได้ทุกเรื่อง <==
cat007
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1479


« ตอบ #183 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 10:19:19 PM »

มาแอบดู เรื่อยๆครับ

ยินดีอย่างยิ่งครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:42:46 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
ก้าวไปตามใจฝัน
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 200



« ตอบ #184 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 11:11:43 PM »

ติดตามชมผลงานมาตลอด ได้ทั้งสาระและความบรรเทิงอย่างดีเยี่ยม ได้ข้อคิดติดตัวเพิ่มเติมมากมาย

ขอบคุณ คุณtumtump มากๆ ครับ  ยิ้มเท่ห์ ยิ้มเท่ห์ ยิ้มเท่ห์

ขอบคุณเช่นกันครับ


Liked By: Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:43:08 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
patchareewan
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 143


« ตอบ #185 เมื่อ: กันยายน 03, 2010, 11:53:08 PM »

เป็นความคิดและการกระทำที่ ที่เข้าท่าจริงๆ 
ถ้าคนเราไม่ยึดติดหน้าตา สังคม ทำตามกระแสโดยไม่มีสติ ความสุขที่แท้จริงจะมียาก
การมีครอบครัวที่อบอุ่น มีเพื่อนแท้ มีศีลธรรมประจำใจ มีปัจจัยสี่ครบ...ก็น่าจะพอเพียงแล้ว.. ชีวิตนี้จะเอาอะไรกันนักหนา...

"การมีครอบครัวที่อบอุ่น มีเพื่อนแท้ มีศีลธรรมประจำใจ มีปัจจัยสี่ครบ" นี่ก็นับว่าเกิดมาไม่เสียชาติเกิดแล้วครับ...ขอบคุณที่ติดตามครับ



Liked By: radtapon, lief36, Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 11:45:20 AM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #186 เมื่อ: กันยายน 05, 2010, 02:21:22 PM »

ตอนที่22  ทุนนิยม.....ถ้ายังคงอยู่

สังคมเมืองอันน่าเหน็ดเหนื่อย ผมมองภาพเด็กนักเรียนหน้าตาสะลึมสะลือโหนรถเมล์โตงเตงในตอนเช้า และนั่งหลับสับปะหงก เหงื่อไหลไคลย้อย หัวคลอนไปมาบนรถประจำทาง(ไม่ปรับอากาศ)ในยามบ่ายแก่ๆ  ดูแล้วอดเห็นใจในชีวิตประจำวันอันแสนบีบรัดไม่ได้

ภาพหนุ่มสาวในวัยทำงานในช่วงชีวิตที่กำลังจะรุ่งโรจน์...ใยไม่ต่างกัน  ภาพเดียวกัน ต่างกันเพียงแค่วัย  และจุดมุ่งหมายในการออกเดินทางออกจากบ้านในทุกเช้าของวันทำงาน(และวันเรียน)

ผมไม่ขอเอ่ยถึงกลุ่มที่สูงวัยกว่านั้น เพราะบ้างอาจมีรายได้เพียงพอต่อการนั่งรถปรับอากาศ รถไฟฟ้า บ้างอาจมีรถขับแอร์เย็นเฉียบ และบ้างอาจมั่งมีพอที่จะจ้างสารถีมาขับให้ได้สบายๆ   ซึ่งนั่นเป็นผลมาจากการอดรนทนต่อสภาพที่ว่า มาแต่เก่าก่อน....ถึงเวลาได้กินบุญที่สั่งสมมาเสียที

ภาพหลอนอันหดหู่ที่กำลังจะเกิดวนเวียนกับคนรุ่นต่อไป......สู้ให้เหนื่อยกับการเดินเท้าไปโรงเรียนสี่ห้ากิโลแบบคนรุ่นก่อนก็ไม่ได้ อย่างน้อย ได้ออกกำลังกายและเรียนรู้ธรรมชาติรอบตัวไประหว่างทาง  เชิดหน้าปะทะไอหมอกให้เปียกเล่นยังเย็นสบายสดชื่นกว่าสูดควันดำหน้าแห้งอยู่บนถนนในเมืองกรุง

"เหตุผลหนึ่งที่คนเมืองกลัวการมีลูก การเข็ดขยาดกับชีวิตยากๆ  และสภาพแวดล้อมที่แย่ลงทุกวันเป็นข้ออ้างต้นๆของแผนการลดประชากรอันชั่วร้ายและแยบยลของทุนนิยม"

"เกี่ยวกันไหมเนี่ยตุ้มทุนนิยมกับการมีลูก"

ใช่...ผมกำลังสนทนากับ ตุ้มเพื่อนรัก

"เกี่ยวอย่ายิ่ง"

"จะตั้งทฤษฎีใหม่ว่างั้น"

"เปล่า รู้มาจากแหล่งข่าวอีกที  รู้จักไหม รายงานลูกาโน่"

"รู้จักแต่นีโน่ คนขี้เหงา"

"........อย่ารู้มันเลยเรื่องดีๆน่ะ"

"โอเคๆ  ขอโทษที... เมื่อกี๊ว่าไงนะ เรื่องรายงานนีโน่"

"ลูกาโน่"

"อ่อ....เออ"

"สรุปให้ฟังเลยแล้วกัน  สมมุติว่าใครคนหนึ่งที่มั่งคั่งได้จากการค้าในโลกเสรี(แต่ไม่เสรีจริงอย่างที่เราๆรู้กันอยู่)ภายใต้ระบบทุนนิยมที่รุนแรงในยุคแห่งข้อมูลข่าวสาร  แล้วเขาเกิดหวั่นใจขึ้นมาว่าท้ายที่สุดระบบนี้อาจล่มสลายไปเหมือนกับลัทธิคอมมิวนิสต์ หรือมาร์กซิสต์เคยเป็นมา เขาคนนั้นจึงหาวิธีศึกษาวิจัยเพื่อให้ได้คำที่ตอบว่า ทำอย่างไร ทุนนิยม จะอยู่รอดต่อไปได้ตลอดศตวรรษนี้....และดันได้คำตอบนั้นขึ้นมา  อยากรู้มั๊ย ว่าคำตอบนั้นคืออะไร"

"ลดจำนวนประชากรไง"

"รู้ได้ไง"

"ก็เมื่อกี้เพิ่งบองไป ว่าเป็นแผนอันชั่วร้ายของทุนนิยม"

"เหลือเชื่อว่าจำได้"

"ถึงไม่ฉลาดแต่ความจำดีนะ...... แต่ เอ...มีวิธีเดียวเหรอที่จะช่วยให้ทุนนิยมอยู่รอดได้"

"ตามรายงาน มีสามส่วนประกอบสำคัญที่เป็นภัยต่อทุนนิยมคือ หนึ่ง พฤติกรรมการบริโภค สองคือ เทคโนโลยี และสามคือจำนวนประชากร  ซึ่งตามหลักสามส่วนนี้แหละที่เป็นส่วนค้ำจุนทุนนิยมมาตลอด  แต่ท้ายสุดกลับกลายเป็นตัวทำลายทุนนิยมเสียเอง"

"ยังไง"

"ทรัพยากรหมดโลกไง  เหตุนี้ภายใต้ปัจจัยทั้งสามที่กล่าวมาทำให้มนุษย์ชาติอดตาย  นำไปสู่กลียุค ผู้คนจะเข่นฆ่าปล้นสะดม นำไปสู่หายนะของระบบการค้าเสรี "

"แล้วเทคโนโลยีมาเกี่ยวอะไรด้วย"

"เป็นตัวเร่งการผลิตเพื่อตอบสนองพฤติกรรมการบริโภคอย่างสุดขีด  สองข้อแรกนี่เขาจงใจไม่แก้  เพราะขัดกับหลักการของทุนนิยม  ที่หวังผลทางการค้าสูงสุด เน้นการจับจ่ายใช้สอย ต้องสร้างสิ่งของผลาญทรัพยาการมาหลอกขายคนให้ถึงที่สุด จำนวนประชากรที่มากเกินไปเลยเป็นแพะรับบาป"

"แล้วประชาการกลุ่มไหนต้องถูกกำจัด  ในเมื่อผู้ซื้อคือลูกค้าคนสำคัญของทุนนิยม"  ผมถามอย่างอดสงสัยไม่ได้

"กลุ่มที่เป็นผู้ซื้อก็ไม่ได้เพราะยากจนและ และกลุ่มที่ก็ไม่สามารถเป็นผู้ผลิตได้เพราะขาดแคลนเทคโนโลยีหรือทรัพยากร"

"น่ากลัวดีนะ  แล้วกระบวนการกำจัดล่ะ มีวิธียังไง"

"ไปหาอ่านเอาเอง... มีเยอะไอ้วิธีการชั่วๆนี่  ที่แน่ๆการทำให้ตายโดยธรรมชาติและการทำให้ไม่ได้เกิดกันอย่างสะดวกโยธินนี่แหละช่วยได้เยอะเลย"

"การทำให้อยู่ยากอยู่ลำบากก็เป็นหนึ่งในนั้นใช่ไหม"

"บอกแล้วไง  แผนมันแยบยล"

..............


ผมมองการประคองชีวิตในปัจจุบันให้เป็นไปอย่างราบรื่นเป็นเรื่องไม่ง่าย เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่ามีภัยใดๆแฝงมาในชีวิตประจำวัน เราอยู่ในปัจจุบัน ภายใต้บริบทของปัจจุบัน

ผมอดแปลกใจไม่ได้ทำไมคนรุ่นก่อนถึงมีลูกกันได้แปดเก้าคนก็ยังเลี้ยงดูกันได้สบายๆ มายุคนี้ เพียงคนเดียวก็แทบจะต้องคิดแล้วคิดอีกกันให้ถี่ถ้วน ว่าจะเลี้ยงดูกันยังไง ให้รอดผ่านสังคมอันลดเลี้ยวเชี่ยวกราก  จนยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง

หรือแผนการต่ออายุทุนนิยมจะเริ่มเห็นผลประจักษ์กันบ้างแล้ว 

ไม่ทันได้จะร่ำลาตุ้มกลับบ้าน  เผลอแป๊บเดียว  เพื่อนตุ้มก็เดินดุ่มๆ ผ่านทุ่งไปจนสุดกอไผ่ริมน้ำ แทงหน่อบงหวาน สองกอใหญ่ที่แทบไม่ตัดแต่งกิ่งสางกออันรกเรื้อ  ได้หน่อไม้เล็กๆมาถุงใหญ่ให้ผมกลับบ้าน

"หน่อบงหวาน กินดิบไม่ขม ลองซะ"

"ตุ้ม..คุณดูไม่เดือดร้อนกับภัยของทุนนิยมตามที่เล่ามาเลยนะ"  ผมมักงงในพฤติการณ์เพื่อนคนนี้เสมอ

"เราอาจไม่อยู่ในกลุ่มผู้ที่มีกำลังซื้อสูงก็จริง แต่เรายังอยู่ในกลุ่มผู้มั่งคั่งใน"ชีโวโลยี" และทรัพยากรอาหารนะเพื่อน"

"อะไรนะ..ชีโวโลยี"

"หึๆๆ  ทฤษฎีใหม่ของเราเอง  "กระบวนชีวิต" น่ะ รู้จักมั๊ย"

"ภาษาวิบัตินะ นั่นน่ะ"

"ชั่งหัวมันสิ"



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: สิงหาคม 23, 2011, 06:41:51 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
tumtump
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1553


« ตอบ #187 เมื่อ: กันยายน 05, 2010, 02:25:09 PM »



ผลผลิตเล็กๆน้อยๆครับ  มะม่วงนี่ออกทั้งปี ส่วนบวบก็ขึ้นเลื้อยอยู่ตามพื้นเต็มไปหมด




หัวมันรุ่นแรกได้กินแล้ว  ไปเอาก้านมาปักๆไว้  มารู้อีกที...อ้าวเป็นมันอาหารสัตว์




แต่ยังไงก็ขอลอง ซะหน่อย  เผื่อยามอดอยาก  อะไรก็กินได้ครับ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 05, 2010, 02:30:46 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
sutharnthip
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1612


« ตอบ #188 เมื่อ: กันยายน 05, 2010, 09:10:30 PM »

ยิ่งอ่านยิ่งมีอะไรให้คิดมากขึ้นทุกที กว่าจะตื่นจากกระแสทุนนิยมได้ เหนื่อยแทบขาดใจที่ต้องวิ่งตามคำสอนให้ Think Big ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา...ถ้าไม่เพราะพระราชดำรัสของในหลวงเรื่องความพอเพียงไม่รู้จะมีใครย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องนี้รึเปล่า บางทีตอนนี้เรายังจะคงวิ่งตามกระแสไปจนสิ้นชาติ...


ภัยจากทุนนิยมถือเป็นเรื่องใหญ่ครับ การรับมือกับมันคงไม่ใช่วิธีหาเงินมารองรับกับค่าใช้จ่ายแบบทุนนิยม ผมเชื่อว่าการตั้งสติ และสร้างภูมิคุ้มกันโดยเริ่มที่คนในครอบครับ เพื่อให้รู้เท่าทันโลกที่เปลี่ยนไป สามารถทำได้ทันที โดยไม่มีต้นทุน เพียงแค่ต้องพูดคุยกัน และทำเป็นตัวอย่างให้ดูครับ  ดั่งที่พ่อหลวงเราได้ทรงทำเป็นตัวอย่างตลอดมา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 07, 2010, 01:31:14 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
namping
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1778


« ตอบ #189 เมื่อ: กันยายน 05, 2010, 10:07:01 PM »

... ติดตามอ่านมาทุกตอนเลยครับ ...
แต่ก็นึกสงสัยไม่ได้ว่า "เพื่อนตุ้ม" นี้ เป็นภาคคัดแยกในตัว ของคุณ tumtump เอง หรือว่ามีตัวตนอยู่จริงครับ  ยิงฟันยิ้ม


ในแดนมหัศจรรย์ผมให้ทุกอย่างมีชีวิตและตัวตนอยู่จริงครับ ในอีกไม่กี่ตอนข้างหน้าเราจะได้พบกับ "เจ้าแมงมุม" เพื่อนตัวใหญ่อีกรายหนึ่งของผม   ขอบคุณมากครับที่ติดตาม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 07, 2010, 01:43:36 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
SinchaiTK
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 586


สักวันเราจะไปสู่ชีวิตที่เรียบง่าย และพอเพียง


« ตอบ #190 เมื่อ: กันยายน 06, 2010, 08:45:28 AM »

ขอบคุณครับคุณ tumtump ที่ช่วยถามเพื่อนตุ้มให้เรื่องเด็กๆ ใช้เลยครับ ยิ่งลดประชากร ทรัพยากรที่มีจำกัด แต่ถูกจับจองไว้แล้วโดนกลุ่มทุนนิยม ก็จะทำให้คนที่เหลือไม่มีอำนาจต่อรองได้ ควบคุมจำนวนประชากรให้เพียงพอ โดยใช้ราคาเป็นตัวควบคุม ไม่ใช้ปริมาณสินค้าเป็นตัวควบคุมเพราะถ้าสินค้าไม่เพียงพอก็อาจจะก่อให้เกิดการจราจลแล้วทุนนิยมก็ควบคุมลำบาก โอ้โหแยบยลจริงๆ ครับ พ่อหลวงเราคิดการไกลมากครับ ท่านสอนให้เราพอเพียง หันกลับมาภาคเกษตร เป็นผู้เฝ้ารักษา (แผ่น) ดินอย่างแท้จริง เมื่อเรารักษา (แผ่น) ดินแล้ว ดินซึ่งเป็นผู้ผลิตตัวจริงจะสร้างอาหารให้เราเอง

มนุษย์ เราไม่ใช่ผู้ผลิต ดินต่างหาก เราต้องมาช่วยกันเพิ่มพลังแผ่นดิน ให้มีพลังมากๆๆๆๆๆ ตลอดไป

ขอบคุณเพื่อนตุ้มจริงๆ แค่กระทู้นี้ ทำให้ผมตาสว่างและมองเห็นแนวทางในอนาคตได้แล้ว ไชโย ไชโย

ก้อง


เราเสียแผ่นดินไปมากครับเสียให้กับกลุ่มทุนต่างชาติ ตอนนี้การไล่ล่าพื้นที่ทางการเกษตรเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจริงอย่างแนบเนียนจนเราไม่รู้สึกตัว  แผ่นดินไทยไม่ขายให้ต่างชาติ แต่แค่สิทธิเช่าซื้อ ก็เพียงพอให้คนไทยไม่มีสิทธิเดินเข้าไปในพื้นที่ที่เคยเป็นของตัวเอง(เกิดกับตัวผมมาแล้วที่สมุย ตอนเดินไปนั่งเล่นหน้าหาดของโรงแรมใหญ่  มีคนมาเชิญผมออกไปอย่างสุภาพว่าขอ"สงวน"พื้นที่ใว้สำหรับลูกค้า..... อึ้งเลยครับ)

โดยวิธีคล้ายกันนี้ ผมอดห่วงไม่ได้เรื่องการเสียดินแดนผ่านสนามการค้า  มาช่วยกันเก็บแผ่นดิน รักษาผืนดินที่เหลือน้อยนิดนี้ใว้ให้ลูกหลานกันนะครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 07, 2010, 01:52:42 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
porbam
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 115


« ตอบ #191 เมื่อ: กันยายน 06, 2010, 09:51:53 AM »

ชอบบ้านหลังนี้มากเลยคะ ไม่ทราบว่าค่าใช้จ่ายประมาณเท่าไหร่คะ เพราะอยากจะไปสร้างอยู่ริมบ่อปลาบ้าง ที่บ้านกำลังเลี้ยงปลา 2 บ่อ และก็เลี้ยง ไก่ ห่าน เป็ด แบบพอเพียงนะค่ะ แล้วถ้ามีโอกาสจะถ่ายรูปมาให้ดูกันนะคะ

เรื่องบ้านนี้ต้องถามที่คุณ SinchaiTK รึเปล่าครับ ของผมมีแค่เพิงพักที่มีแค่หลังคากับเสาเองครับ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมครับ


Liked By: Numdoitung
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 07, 2010, 01:55:53 PM โดย tumtump » บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 [12] 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 ... 225   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: