หน้า: 1 2 3 4 [5] 6 7   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: สมมติว่าฉันยังหายใจ "ปัจฉิมกาล" หน้า 7  (อ่าน 17165 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
AnnAnn
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 810


« ตอบ #64 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 12:40:20 PM »

ต่อจากแม่แมว  สักหน่อย   (มั่วๆเอง 555)

พอเป็นเพื่อนกันแล้วชายเลี้ยงฟายก็ถามพญากาว่า :  ไหนท่านบอกว่าจะช่วยให้ข้าได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ไงเล่า
พญากาตอบว่า      :  โอ้ย  ไม่ต้องใจร้อน จะได้เป็นวันนี้แล้ว  พูดแล้วก็หยิบลูกแตงโมป่าออกมา 4  ลูก
ชายเลี้ยงฟายถาม   :  อะไรนะเพื่อน ?
พญากาตอบ         :  มันคือลูกท้อทิพย์ กินสิแล้วจะได้เป็นพระราชา  รสหวานมากนะ

ชายเลี้ยงฟายได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก  คว้าลูกแตงโมป่าขึ้นมากิน  พอกินไปได้คำหนึ่ง    
พญากาก็ถามขึ้นมาว่า   :  เป็นไงบ้างเพื่อน  
ชายเลี้ยงฟายตอบ       : โอ้ย หวานดี หวานดีมากเลย
พญากาบอก              : ใช่ไหมเล่า กินให้ข้าดูอีกสิ

ชายเลี้ยงฟายหยิบแตงโมป่าลูกที่สองขึ้นมากินแล้วอุทานว่า  : โอ้ย ลูกนี้ทั้งหวานทั้งมัน  อร่อยกว่าลูกแรกอีก
          
พญากาไม่เชื่อที่ชายเลี้ยงฟายบอกเลยบอกไปว่า : โอ้ย ข้ายังไม่เชื่อหรอกว้อย  กินลูกที่สามให้ข้าดูอีกทีสิ

ชายเลี้ยงฟาย : โอ้ย หวาน หวาน ลูกนี้หวานมากกว่าเพื่อนเลย  

พญากาหันหน้าไปทางอื่น ผงกหัวงึกงัก แล้วหันหน้ากลับมาบอกว่า : โอ้ย เพื่อน  ข้าเชื่อเอ็งแล้ว  รอข้าอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะมารับตัวไปเป็นพระราชา  

คนเลี้ยงฟายตอบ  : เออ เออ ได้


ป.ล. ฟาย = ควาย  ยิ้ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 12, 2016, 01:22:06 PM โดย AnnAnn » บันทึกการเข้า

ภัค
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 919


« ตอบ #65 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 01:44:09 PM »

หนุกๆ ท่านประธานแปลต่อเร็วววบ
บันทึกการเข้า
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #66 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 01:45:40 PM »

หนุกๆ ท่านประธานแปลต่อเร็วววบ

ตะเองรับไปเลยท่อนสุดท้าย
รออ่านอยู่จ้า
   ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า
ภัค
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 919


« ตอบ #67 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 01:54:34 PM »

เอาแบบสรุปนะ
พญากาก็บินเข้าวังไปคาบศพระราชามา แล้วให้คนเลี้ยง xxx ไปนอนตายแทน พอเช้าข้าราชพริวารมาเห็นศพไม่ตาย ก็ให้เป็นพระราชาต่อ พระราชาใหม่ก็ส่งส่วยให้เพื่อนพญากามาสี่สี่สิบปี

ได้แค่นี้ ตัวเองมาแปลต่อด้วย
บันทึกการเข้า
ภัค
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 919


« ตอบ #68 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 02:06:28 PM »

ต่อๆ แบบสรุป

พอส่งสวยมาสี่สิบปี ก็คิดว่าเยอะแระ แกล้งทำลืมบ้างดีกว่า ถ้าพญากามาถามถึงส่วย ก็จะบอกว่าลืม แล้วพญากาก็มาทวงจริง พระราชาก็บอกเก๋าลืมน่ะตะเอง
พญาก็บอกว่าลืมก็ไม่เป็นไร๊ ที่นี้เปลี่ยนส่วย XXX เป็นช้างแทน พระราชาก็ว่า โอเคร่ จัดให้ แล้วก็เริ่มส่งส่วยเป็นช้าง พอครบ 7 วันก็เริ่มเบี้ยว พญากามาทวง ก็อ้างว่า sorry, i forgot!!  พญากาเริ่มรมณ์เสีย คอยดู๋ เด๋วตะเองก็จารู้ว่าไผเป็นไผ พอตกกลางคืนพระราชาก็สุขเกษมกะอีหนูในฮาเล็มจนดึก พอหลับไป
พญากาก็มาคาบไปไว้ในป่า ตื่นเช้ามาอดึตพระราชาก็ออกแนวมึน ว่าตัวมานอนแถวนี้ได้ไงหว่า คิดไปคิดมา อ่อ พญากาเพื่อนซี้นะเอง สำนึกผิดได้ก็สายแล้ว เว้ยเฮ้ยยย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 12, 2016, 02:17:58 PM โดย ภัค » บันทึกการเข้า
phen
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 804


« ตอบ #69 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 02:20:45 PM »

เก่งนะเนี่ย แปลออกด้วย  อายจัง
บันทึกการเข้า
ภัค
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 919


« ตอบ #70 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 02:26:56 PM »

เก่งนะเนี่ย แปลออกด้วย  อายจัง

เดาล้วนๆ ตากที่คุณ Sevencats กะคุณ AnnAnn ปูทางไว้ให้น่ะค่ะ
แต่งงว่าทำไมต้องชิมท้อสวรรค์ก่อนไปเป็นใหญ่เป็นโต
แล้วเกี่ยวอะไรกะต้นปฐมนิทานล่ะเนี่ย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 12, 2016, 02:29:02 PM โดย ภัค » บันทึกการเข้า
phen
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 804


« ตอบ #71 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 03:18:05 PM »



แต่งงว่าทำไมต้องชิมท้อสวรรค์ก่อนไปเป็นใหญ่เป็นโต
แล้วเกี่ยวอะไรกะต้นปฐมนิทานล่ะเนี่ย

นั่นสิ สงสัยด้วย แม่แมว คุณ AnnAnn เฉลยหน่อจิ
บันทึกการเข้า
Sae2519
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 605


« ตอบ #72 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 03:19:19 PM »

ต่อจากแม่แมว  สักหน่อย   (มั่วๆเอง 555)

พอเป็นเพื่อนกันแล้วชายเลี้ยงฟายก็ถามพญากาว่า :  ไหนท่านบอกว่าจะช่วยให้ข้าได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ไงเล่า
พญากาตอบว่า      :  โอ้ย  ไม่ต้องใจร้อน จะได้เป็นวันนี้แล้ว  พูดแล้วก็หยิบลูกแตงโมป่าออกมา 4  ลูก
ชายเลี้ยงฟายถาม   :  อะไรนะเพื่อน ?
พญากาตอบ         :  มันคือลูกท้อทิพย์ กินสิแล้วจะได้เป็นพระราชา  รสหวานมากนะ

ชายเลี้ยงฟายได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก  คว้าลูกแตงโมป่าขึ้นมากิน  พอกินไปได้คำหนึ่ง    
พญากาก็ถามขึ้นมาว่า   :  เป็นไงบ้างเพื่อน  
ชายเลี้ยงฟายตอบ       : โอ้ย หวานดี หวานดีมากเลย
พญากาบอก              : ใช่ไหมเล่า กินให้ข้าดูอีกสิ

ชายเลี้ยงฟายหยิบแตงโมป่าลูกที่สองขึ้นมากินแล้วอุทานว่า  : โอ้ย ลูกนี้ทั้งหวานทั้งมัน  อร่อยกว่าลูกแรกอีก
          
พญากาไม่เชื่อที่ชายเลี้ยงฟายบอกเลยบอกไปว่า : โอ้ย ข้ายังไม่เชื่อหรอกว้อย  กินลูกที่สามให้ข้าดูอีกทีสิ

ชายเลี้ยงฟาย : โอ้ย หวาน หวาน ลูกนี้หวานมากกว่าเพื่อนเลย  

พญากาหันหน้าไปทางอื่น ผงกหัวงึกงัก แล้วหันหน้ากลับมาบอกว่า : โอ้ย เพื่อน  ข้าเชื่อเอ็งแล้ว  รอข้าอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะมารับตัวไปเป็นพระราชา  

คนเลี้ยงฟายตอบ  : เออ เออ ได้


ป.ล. ฟาย = ควาย  ยิ้ม


สรุปว่าที่แท้ตัวxxxก็คือฟายนี่เอง ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #73 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 04:28:58 PM »



แต่งงว่าทำไมต้องชิมท้อสวรรค์ก่อนไปเป็นใหญ่เป็นโต
แล้วเกี่ยวอะไรกะต้นปฐมนิทานล่ะเนี่ย

นั่นสิ สงสัยด้วย แม่แมว คุณ AnnAnn เฉลยหน่อจิ



รบกวนครูใหญ่มาตอบให้ด้วยนะคะ...นิทานครูใหญ่นี่นา
บันทึกการเข้า
Ballfanclub
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 423


« ตอบ #74 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 04:53:12 PM »

 ลังเล ลังเล ลังเล
บันทึกการเข้า

มาร่วม...แบ่งปันกันเถอะ ^ ^
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #75 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 05:03:14 PM »

ลังเล ลังเล ลังเล

ไหนบอกจะมาช่วยไงคะ
บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #76 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 06:55:32 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)



เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน


=^.^= แปลละนะคะ

วันนี้ท่านหลวงพ่อวชิรญาณ จะเล่านิทานให้เณรๆ ฟัง เรื่องบักขี้กา หรือแตงโมป่า?

ความเป็นมาของบักขี้กา....แต่ก่อนจะเล่า ท่านหลวงพ่อก็บอกให้เณรนั่งพับเพียบให้เรียบร้อย (นั่งงามๆ ด้วยนะ)

นานมาแล้ว ก็มีพระราชาพระองค์นึง ขณะนั้นก็อายุมากแล้ว เลยเรียกโหร และพราหมณ์มาทำนายทายทักว่า ตัวเองจะอยู่ได้อีกนานมั้ย

พอโหรกับพราหมณ์มาทำนาย ก็ถวายรายงานว่า พระองค์จะสวรรคตพรุ่งนี้แล้ว....ได้ฟังเช่นนั้นพระองค์ต๊กกะใจ “หัวใจวาย” ตายก่อนกำหนด เหล่าขุนนาง อำมาตย์ก็ประชุมกันว่า จะเอาใครมาเป็นพระราชาดีหล่ะคราวนี้

ตอนนี้ก็มีหนุ่มเลี้ยงควายอยู่แถวๆ ข้างวัง ทราบเรื่องพระราชาสวรรคต ก็คิดว่าจะทำไงดีน้า ถึงจะได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ คิ๊ดยังไงก็คิดไม่ออก...คิดๆ อยู่นั่นแหล่ะ ก็มันแน่อยู่แล้ว ก็เป็นแค่คนเลี้ยงควายนิ เคยแต่ขับควาย แต่ฝันกลางวัน จะไปขับม้าขับช้าง ซึ่งนั่นคือพญาแก้วพญาทองเชียวนะ ...ช่างไกลสุดเอื้อมจริงๆ

ตอนนั้นก็มีพญากา ก็อีกาบ้านเรานี่แหล่ะ ตัวหญ่ายมากๆๆ บินผ่านมาพอดี บังเอิ๊ญได้ยินหนุ่มคนนี้ บ่นๆๆๆๆ อยากเป็นพระราชา ก็เลยบินมาใกล้ๆ


ท่านคิดเช่นนั้นจริงเหรอออ ...พญากาถาม
ก็ช่ายหน่ะสิ ท่านช่วยเราหน่อยได้มั้ย ...ชายผู้นั้นตอบ
พญากาเลยพูดว่า...ช่วยได้อยู่แล้ว แต่ก่อนจะช่วยนั้น เราต้องมาสาบานเป็นเพื่อนกันก่อนเน้อ
ชายหนุ่มตอบกลับว่า...กะอีแค่สาบานเป็นเพื่อน...ได้เลย ได้เลย  แล้วหนุ่มเลี้ยงควายก็เป็นเพื่อนร่วมสาบานกับพญากานับแต่บัดนั้น


++++++++++++++++++++ ครูใหญ่มาดูให้หน่อยค่ะ พอไหวมั้ยยย ++++++++++++++++++++++

..... TO BE CONTINUED? ......


พอเป็นเซี้ยวกันแล้ว คนเลี้ยงxxxนั่นกะถามพญากา ได๋เซี้ยวโตวาสิซ้อยเฮาให้เป็นพระราชาเมียงนี่วาซั้น
โอ้ย โตบ่ต้องใจ๋ฮ้อน โตสิได้เป่นในมื่อนี่ล่ะ เว้าซั้นกะหยิบบักขี่กามา สี่หน่วย คนเลี้ยงxxxกะถาม
อีหยั่งนิเซี้ยว พญากากะตอบ อันนี้ ลูกท้อทิพย์ ท้าโตสิได้เป็นพระราชานั่น ลูกท้อทิพย์นี่สิหวาน คนเลี้ยงxxxได้ยินซั้นกะดีใจ ฟ้าวหยิบบักขี่กามาสิกินแล่ว
พอกินไปคำหนึ่ง พญากากะถาม เป็นจั่งได่เซี้ยว
โอ้ย หวาน หวานดีหลาย พญากากะ แม๊นบ้อเซี้ยว กินให่เฮาเบิ่งอีกดู๊ ซั้น คนเลี้ยงxxxกะกัดหย่วยที่สอง หวาน โอ้ย หน่อยนี่ฮึ้งทั้งหวานทั้งมัน แซ่บกว่าหน่วยวั่งหั่น พญากากะบ่เซื้อ โอ้ย เฮายังบ่เซื้อเว้ย กินให้เฮาเบิ่งอีกดู้ หน่วยที่สาม โอ้ย หวาน หวาน หน่วยนี่หวานคั๊กกว่าหมู้ พญากากะหันหน้าไปทางอื่นหลยหัวอิ๊กๆ แล้วหันกลับมา โอ้ยเซี้ยว เฮาเซื้อโตแล้วล่ะ โตถ่าเฮาอยู่นี่ก่อนเน้อ เดี๋ยวเฮามาฮั๊บโต ไปเป็นพระราชา คนเลี้ยงxxxกะเออ เออ

พญากากะบินเข้าไปในวัง ไปลักจิก เอาเล็บน่ะจิกร้างพญาไหลคำออกมา เอาไปถิ่มไกลๆพู้น แล้วบินมาฮั๊บ คนเลี้ยงxxx ผู้ถ่าอยู่นี่ ตอนไปกะตกลงกันเด้ะ ถ่าโตได๊เป่นพระราชาแล่วโตอย่าลืมเฮาเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ เฮาบ่ลืมดอก พญากากะวา ทังซั้นโตกะส่งxxxให่เฮามื่อล่ะโต มื่อละโต เด้อเฮ้ย ทางนี่กะ ได๊ ได๊ บ่มีปัญหา ตกลงกันแล่ว แล่ว กะเอาคนเลี่ยงxxxไปส่งอยู่หม่องพระราชาอยู่ พอตอนเซ้า คนมาตรวจศพ เห็น ห่วยพระราชาหยังบ่ตายดั้วนี่ หนุ่มกั้วเก่าอีกพร้อม กะเลยพากันเอิ้นผู้นั่นเป็นพญา แล้วพญาผู้ใหม่กะส่งxxxไปให้อีกา มื่อละโต มื่อล่ะโต จนเป็นเวลา สิบสี่ปี พญาผู้นี่กะ คึดเด้ะ เฮาสิคอยส่งxxxให้อีกาโตนั่นจั่งซี้บ่ได้ดอก เฮาสิทำท่าลืมเถ่าะเว้ย กะทำท้าลืม อีหลิ อีกาโตนั่นกะมาทวง พญากะตอบวา โอ้ยเซี้ยว เฮาลืมๆ กากะตอบวา โตอย่าลืมอีกด้า แต่กะขอจากxxxเป็นซ้าง พญากะส่งซ้างไปมื่อละโต จนครบเจ็ดมื่อ พญาผู่นั่นกะมาคึดอีกล่ะ ห้วยเฮาสิคอยส่งซ้างไปให้อีกาจั่งซิ๊บ่น้อ เฮาสิทำท่าลืมดอกเว้ย วาซั้นกะทำท่าลืมอิหลี พอฮอดยามมื่อแลง อิกากะถ่าซ้าง อยู่โดนเติบ ห้วยบ่แม่นเซี้ยวเฮาลืมบ้อ เฮาไปเตือนก่อนน้า บัดไปเห็นพญากำบังมีความสุขอยู่กับนางสนมหมู่เหล่าอยู่ อีกากะคึด บัดนี่ล่ะ คุณสิได้กลับไปเลี้ยงxxxคือเก่า เว้าซั้นอีกากะถ่า จนพญานอนหลับแล่วค่อยลักพาโตไปปล่อยอยู่กลางป่า พญานั่นตื่นขึ้นมา กะตกใจแล่ว ห้วย ห้วย เฮามานอนอยู่นี่ได้แต่เหิง แล่วกะคึดย้อนคืน โอ๋ หรือสิเพราะอีกาโตนั่น พาเฮามานิ โอย ถ่าเฮาบ่ถิ่มหมู่ หมู่กะบ่เฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ คึดได้จั่งซั้นกะน้อยใจเทิงฮู้สึกผิด ครางโอดโอย ญ่างหาxxxแต่สิบสี่ปีพู่น มันสิเหลียบ่

นี่ล่ะ...เข่าใจบ่


"พระวชิรญาณ"

ถ่ายทอดโดย ...กำลังหายใจ



บ่เข้าใจ ช่วยแปลเป็นภาษากรุงเทพฯ หน่อยค่ะ


ต้องให้ คุณ Sevencats หรือ คุณ aoy999 มาช่วยแปลครับงานนนี้ (ฟังจากเสียงท่านอยู่นานกว่าจะหาคำใกล้เคียงพิมพ์ออกมาให้อ่านได้ ส่วนฉบับภาษาไทยภาคกลาง คงต้องรบกวนท่านทั้งสอง หรือหลายๆท่านที่จะอนุเคราะห์เอื้อเฟื้อครับผม)


คุณภัค...เดี๋ยวมาอ่านก็คงเข้าใจมั้งคะ
ปล.หากเปิ้นแปล...ได้นิทานเรื่องใหม่แน่ๆ ค่ะ (ลองแปลแล้วนะคะ)
ยิงฟันยิ้ม


แปลได้ใกล้เคียงกับความหมายแล้วจ้า..
คุณ AnnAnn แปล ออกสำเนียง ไทยใหญ่จัง ใช่รึเปล่า "มณฑลอุบล"
คุณ ภัค แปล ได้น่ารักจัง แต่ถ้าอยากน่ารักมากกว่านี้ ยกท่อนที่เหลือจากคุณ เซเว่นไปต่อน๊ะ

**สงสัยกันใช่มั้ยล่ะว่าทำไมถึงต้องกินบักขี่กาก่อน อันนี้ ท่าน(หลวงพ่อวชิรญาณ)พูดไว้อยู่ แต่ผู้ถ่ายทอดยกมาไม่หมด เอาไว้โอกาสหน้าจะมานำเรียนให้ทราบกันใหม่

ขอบคุณฯ ท่านๆที่กรุณามาร่วมช่วยแปล จากภาษาอิสานเป็นภาษาไทยกลาง 
บันทึกการเข้า
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #77 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 07:02:25 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)



เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน


=^.^= แปลละนะคะ

วันนี้ท่านหลวงพ่อวชิรญาณ จะเล่านิทานให้เณรๆ ฟัง เรื่องบักขี้กา หรือแตงโมป่า?

ความเป็นมาของบักขี้กา....แต่ก่อนจะเล่า ท่านหลวงพ่อก็บอกให้เณรนั่งพับเพียบให้เรียบร้อย (นั่งงามๆ ด้วยนะ)

นานมาแล้ว ก็มีพระราชาพระองค์นึง ขณะนั้นก็อายุมากแล้ว เลยเรียกโหร และพราหมณ์มาทำนายทายทักว่า ตัวเองจะอยู่ได้อีกนานมั้ย

พอโหรกับพราหมณ์มาทำนาย ก็ถวายรายงานว่า พระองค์จะสวรรคตพรุ่งนี้แล้ว....ได้ฟังเช่นนั้นพระองค์ต๊กกะใจ “หัวใจวาย” ตายก่อนกำหนด เหล่าขุนนาง อำมาตย์ก็ประชุมกันว่า จะเอาใครมาเป็นพระราชาดีหล่ะคราวนี้

ตอนนี้ก็มีหนุ่มเลี้ยงควายอยู่แถวๆ ข้างวัง ทราบเรื่องพระราชาสวรรคต ก็คิดว่าจะทำไงดีน้า ถึงจะได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ คิ๊ดยังไงก็คิดไม่ออก...คิดๆ อยู่นั่นแหล่ะ ก็มันแน่อยู่แล้ว ก็เป็นแค่คนเลี้ยงควายนิ เคยแต่ขับควาย แต่ฝันกลางวัน จะไปขับม้าขับช้าง ซึ่งนั่นคือพญาแก้วพญาทองเชียวนะ ...ช่างไกลสุดเอื้อมจริงๆ

ตอนนั้นก็มีพญากา ก็อีกาบ้านเรานี่แหล่ะ ตัวหญ่ายมากๆๆ บินผ่านมาพอดี บังเอิ๊ญได้ยินหนุ่มคนนี้ บ่นๆๆๆๆ อยากเป็นพระราชา ก็เลยบินมาใกล้ๆ


ท่านคิดเช่นนั้นจริงเหรอออ ...พญากาถาม
ก็ช่ายหน่ะสิ ท่านช่วยเราหน่อยได้มั้ย ...ชายผู้นั้นตอบ
พญากาเลยพูดว่า...ช่วยได้อยู่แล้ว แต่ก่อนจะช่วยนั้น เราต้องมาสาบานเป็นเพื่อนกันก่อนเน้อ
ชายหนุ่มตอบกลับว่า...กะอีแค่สาบานเป็นเพื่อน...ได้เลย ได้เลย  แล้วหนุ่มเลี้ยงควายก็เป็นเพื่อนร่วมสาบานกับพญากานับแต่บัดนั้น


++++++++++++++++++++ ครูใหญ่มาดูให้หน่อยค่ะ พอไหวมั้ยยย ++++++++++++++++++++++

..... TO BE CONTINUED? ......


พอเป็นเซี้ยวกันแล้ว คนเลี้ยงxxxนั่นกะถามพญากา ได๋เซี้ยวโตวาสิซ้อยเฮาให้เป็นพระราชาเมียงนี่วาซั้น
โอ้ย โตบ่ต้องใจ๋ฮ้อน โตสิได้เป่นในมื่อนี่ล่ะ เว้าซั้นกะหยิบบักขี่กามา สี่หน่วย คนเลี้ยงxxxกะถาม
อีหยั่งนิเซี้ยว พญากากะตอบ อันนี้ ลูกท้อทิพย์ ท้าโตสิได้เป็นพระราชานั่น ลูกท้อทิพย์นี่สิหวาน คนเลี้ยงxxxได้ยินซั้นกะดีใจ ฟ้าวหยิบบักขี่กามาสิกินแล่ว
พอกินไปคำหนึ่ง พญากากะถาม เป็นจั่งได่เซี้ยว
โอ้ย หวาน หวานดีหลาย พญากากะ แม๊นบ้อเซี้ยว กินให่เฮาเบิ่งอีกดู๊ ซั้น คนเลี้ยงxxxกะกัดหย่วยที่สอง หวาน โอ้ย หน่อยนี่ฮึ้งทั้งหวานทั้งมัน แซ่บกว่าหน่วยวั่งหั่น พญากากะบ่เซื้อ โอ้ย เฮายังบ่เซื้อเว้ย กินให้เฮาเบิ่งอีกดู้ หน่วยที่สาม โอ้ย หวาน หวาน หน่วยนี่หวานคั๊กกว่าหมู้ พญากากะหันหน้าไปทางอื่นหลยหัวอิ๊กๆ แล้วหันกลับมา โอ้ยเซี้ยว เฮาเซื้อโตแล้วล่ะ โตถ่าเฮาอยู่นี่ก่อนเน้อ เดี๋ยวเฮามาฮั๊บโต ไปเป็นพระราชา คนเลี้ยงxxxกะเออ เออ

พญากากะบินเข้าไปในวัง ไปลักจิก เอาเล็บน่ะจิกร้างพญาไหลคำออกมา เอาไปถิ่มไกลๆพู้น แล้วบินมาฮั๊บ คนเลี้ยงxxx ผู้ถ่าอยู่นี่ ตอนไปกะตกลงกันเด้ะ ถ่าโตได๊เป่นพระราชาแล่วโตอย่าลืมเฮาเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ เฮาบ่ลืมดอก พญากากะวา ทังซั้นโตกะส่งxxxให่เฮามื่อล่ะโต มื่อละโต เด้อเฮ้ย ทางนี่กะ ได๊ ได๊ บ่มีปัญหา ตกลงกันแล่ว แล่ว กะเอาคนเลี่ยงxxxไปส่งอยู่หม่องพระราชาอยู่ พอตอนเซ้า คนมาตรวจศพ เห็น ห่วยพระราชาหยังบ่ตายดั้วนี่ หนุ่มกั้วเก่าอีกพร้อม กะเลยพากันเอิ้นผู้นั่นเป็นพญา แล้วพญาผู้ใหม่กะส่งxxxไปให้อีกา มื่อละโต มื่อล่ะโต จนเป็นเวลา สิบสี่ปี พญาผู้นี่กะ คึดเด้ะ เฮาสิคอยส่งxxxให้อีกาโตนั่นจั่งซี้บ่ได้ดอก เฮาสิทำท่าลืมเถ่าะเว้ย กะทำท้าลืม อีหลิ อีกาโตนั่นกะมาทวง พญากะตอบวา โอ้ยเซี้ยว เฮาลืมๆ กากะตอบวา โตอย่าลืมอีกด้า แต่กะขอจากxxxเป็นซ้าง พญากะส่งซ้างไปมื่อละโต จนครบเจ็ดมื่อ พญาผู่นั่นกะมาคึดอีกล่ะ ห้วยเฮาสิคอยส่งซ้างไปให้อีกาจั่งซิ๊บ่น้อ เฮาสิทำท่าลืมดอกเว้ย วาซั้นกะทำท่าลืมอิหลี พอฮอดยามมื่อแลง อิกากะถ่าซ้าง อยู่โดนเติบ ห้วยบ่แม่นเซี้ยวเฮาลืมบ้อ เฮาไปเตือนก่อนน้า บัดไปเห็นพญากำบังมีความสุขอยู่กับนางสนมหมู่เหล่าอยู่ อีกากะคึด บัดนี่ล่ะ คุณสิได้กลับไปเลี้ยงxxxคือเก่า เว้าซั้นอีกากะถ่า จนพญานอนหลับแล่วค่อยลักพาโตไปปล่อยอยู่กลางป่า พญานั่นตื่นขึ้นมา กะตกใจแล่ว ห้วย ห้วย เฮามานอนอยู่นี่ได้แต่เหิง แล่วกะคึดย้อนคืน โอ๋ หรือสิเพราะอีกาโตนั่น พาเฮามานิ โอย ถ่าเฮาบ่ถิ่มหมู่ หมู่กะบ่เฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ คึดได้จั่งซั้นกะน้อยใจเทิงฮู้สึกผิด ครางโอดโอย ญ่างหาxxxแต่สิบสี่ปีพู่น มันสิเหลียบ่

นี่ล่ะ...เข่าใจบ่


"พระวชิรญาณ"

ถ่ายทอดโดย ...กำลังหายใจ



บ่เข้าใจ ช่วยแปลเป็นภาษากรุงเทพฯ หน่อยค่ะ


ต้องให้ คุณ Sevencats หรือ คุณ aoy999 มาช่วยแปลครับงานนนี้ (ฟังจากเสียงท่านอยู่นานกว่าจะหาคำใกล้เคียงพิมพ์ออกมาให้อ่านได้ ส่วนฉบับภาษาไทยภาคกลาง คงต้องรบกวนท่านทั้งสอง หรือหลายๆท่านที่จะอนุเคราะห์เอื้อเฟื้อครับผม)


คุณภัค...เดี๋ยวมาอ่านก็คงเข้าใจมั้งคะ
ปล.หากเปิ้นแปล...ได้นิทานเรื่องใหม่แน่ๆ ค่ะ (ลองแปลแล้วนะคะ)
ยิงฟันยิ้ม


แปลได้ใกล้เคียงกับความหมายแล้วจ้า..
คุณ AnnAnn แปล ออกสำเนียง ไทยใหญ่จัง ใช่รึเปล่า "มณฑลอุบล"
คุณ ภัค แปล ได้น่ารักจัง แต่ถ้าอยากน่ารักมากกว่านี้ ยกท่อนที่เหลือจากคุณ เซเว่นไปต่อน๊ะ

**สงสัยกันใช่มั้ยล่ะว่าทำไมถึงต้องกินบักขี่กาก่อน อันนี้ ท่าน(หลวงพ่อวชิรญาณ)พูดไว้อยู่ แต่ผู้ถ่ายทอดยกมาไม่หมด เอาไว้โอกาสหน้าจะมานำเรียนให้ทราบกันใหม่

ขอบคุณฯ ท่านๆที่กรุณามาร่วมช่วยแปล จากภาษาอิสานเป็นภาษาไทยกลาง 



อีกแระ  ตกใจ  ตกใจ  ตกใจ  ตกใจ
บันทึกการเข้า
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #78 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 07:22:02 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)



เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน


=^.^= แปลละนะคะ

วันนี้ท่านหลวงพ่อวชิรญาณ จะเล่านิทานให้เณรๆ ฟัง เรื่องบักขี้กา หรือแตงโมป่า?

ความเป็นมาของบักขี้กา....แต่ก่อนจะเล่า ท่านหลวงพ่อก็บอกให้เณรนั่งพับเพียบให้เรียบร้อย (นั่งงามๆ ด้วยนะ)

นานมาแล้ว ก็มีพระราชาพระองค์นึง ขณะนั้นก็อายุมากแล้ว เลยเรียกโหร และพราหมณ์มาทำนายทายทักว่า ตัวเองจะอยู่ได้อีกนานมั้ย

พอโหรกับพราหมณ์มาทำนาย ก็ถวายรายงานว่า พระองค์จะสวรรคตพรุ่งนี้แล้ว....ได้ฟังเช่นนั้นพระองค์ต๊กกะใจ “หัวใจวาย” ตายก่อนกำหนด เหล่าขุนนาง อำมาตย์ก็ประชุมกันว่า จะเอาใครมาเป็นพระราชาดีหล่ะคราวนี้

ตอนนี้ก็มีหนุ่มเลี้ยงควายอยู่แถวๆ ข้างวัง ทราบเรื่องพระราชาสวรรคต ก็คิดว่าจะทำไงดีน้า ถึงจะได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ คิ๊ดยังไงก็คิดไม่ออก...คิดๆ อยู่นั่นแหล่ะ ก็มันแน่อยู่แล้ว ก็เป็นแค่คนเลี้ยงควายนิ เคยแต่ขับควาย แต่ฝันกลางวัน จะไปขับม้าขับช้าง ซึ่งนั่นคือพญาแก้วพญาทองเชียวนะ ...ช่างไกลสุดเอื้อมจริงๆ

ตอนนั้นก็มีพญากา ก็อีกาบ้านเรานี่แหล่ะ ตัวหญ่ายมากๆๆ บินผ่านมาพอดี บังเอิ๊ญได้ยินหนุ่มคนนี้ บ่นๆๆๆๆ อยากเป็นพระราชา ก็เลยบินมาใกล้ๆ


ท่านคิดเช่นนั้นจริงเหรอออ ...พญากาถาม
ก็ช่ายหน่ะสิ ท่านช่วยเราหน่อยได้มั้ย ...ชายผู้นั้นตอบ
พญากาเลยพูดว่า...ช่วยได้อยู่แล้ว แต่ก่อนจะช่วยนั้น เราต้องมาสาบานเป็นเพื่อนกันก่อนเน้อ
ชายหนุ่มตอบกลับว่า...กะอีแค่สาบานเป็นเพื่อน...ได้เลย ได้เลย  แล้วหนุ่มเลี้ยงควายก็เป็นเพื่อนร่วมสาบานกับพญากานับแต่บัดนั้น


++++++++++++++++++++ ครูใหญ่มาดูให้หน่อยค่ะ พอไหวมั้ยยย ++++++++++++++++++++++

..... TO BE CONTINUED? ......


พอเป็นเซี้ยวกันแล้ว คนเลี้ยงxxxนั่นกะถามพญากา ได๋เซี้ยวโตวาสิซ้อยเฮาให้เป็นพระราชาเมียงนี่วาซั้น
โอ้ย โตบ่ต้องใจ๋ฮ้อน โตสิได้เป่นในมื่อนี่ล่ะ เว้าซั้นกะหยิบบักขี่กามา สี่หน่วย คนเลี้ยงxxxกะถาม
อีหยั่งนิเซี้ยว พญากากะตอบ อันนี้ ลูกท้อทิพย์ ท้าโตสิได้เป็นพระราชานั่น ลูกท้อทิพย์นี่สิหวาน คนเลี้ยงxxxได้ยินซั้นกะดีใจ ฟ้าวหยิบบักขี่กามาสิกินแล่ว
พอกินไปคำหนึ่ง พญากากะถาม เป็นจั่งได่เซี้ยว
โอ้ย หวาน หวานดีหลาย พญากากะ แม๊นบ้อเซี้ยว กินให่เฮาเบิ่งอีกดู๊ ซั้น คนเลี้ยงxxxกะกัดหย่วยที่สอง หวาน โอ้ย หน่อยนี่ฮึ้งทั้งหวานทั้งมัน แซ่บกว่าหน่วยวั่งหั่น พญากากะบ่เซื้อ โอ้ย เฮายังบ่เซื้อเว้ย กินให้เฮาเบิ่งอีกดู้ หน่วยที่สาม โอ้ย หวาน หวาน หน่วยนี่หวานคั๊กกว่าหมู้ พญากากะหันหน้าไปทางอื่นหลยหัวอิ๊กๆ แล้วหันกลับมา โอ้ยเซี้ยว เฮาเซื้อโตแล้วล่ะ โตถ่าเฮาอยู่นี่ก่อนเน้อ เดี๋ยวเฮามาฮั๊บโต ไปเป็นพระราชา คนเลี้ยงxxxกะเออ เออ

คุณ AnnAnn : ต่อจากแม่แมว  สักหน่อย   (มั่วๆเอง 555)

พอเป็นเพื่อนกันแล้วชายเลี้ยงฟายก็ถามพญากาว่า :  ไหนท่านบอกว่าจะช่วยให้ข้าได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ไงเล่า
พญากาตอบว่า      :  โอ้ย  ไม่ต้องใจร้อน จะได้เป็นวันนี้แล้ว  พูดแล้วก็หยิบลูกแตงโมป่าออกมา 4  ลูก
ชายเลี้ยงฟายถาม   :  อะไรนะเพื่อน ?
พญากาตอบ         :  มันคือลูกท้อทิพย์ กินสิแล้วจะได้เป็นพระราชา  รสหวานมากนะ

ชายเลี้ยงฟายได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก  คว้าลูกแตงโมป่าขึ้นมากิน  พอกินไปได้คำหนึ่ง    
พญากาก็ถามขึ้นมาว่า   :  เป็นไงบ้างเพื่อน  
ชายเลี้ยงฟายตอบ       : โอ้ย หวานดี หวานดีมากเลย
พญากาบอก              : ใช่ไหมเล่า กินให้ข้าดูอีกสิ

ชายเลี้ยงฟายหยิบแตงโมป่าลูกที่สองขึ้นมากินแล้วอุทานว่า  : โอ้ย ลูกนี้ทั้งหวานทั้งมัน  อร่อยกว่าลูกแรกอีก
          
พญากาไม่เชื่อที่ชายเลี้ยงฟายบอกเลยบอกไปว่า : โอ้ย ข้ายังไม่เชื่อหรอกว้อย  กินลูกที่สามให้ข้าดูอีกทีสิ

ชายเลี้ยงฟาย : โอ้ย หวาน หวาน ลูกนี้หวานมากกว่าเพื่อนเลย  

พญากาหันหน้าไปทางอื่น ผงกหัวงึกงัก แล้วหันหน้ากลับมาบอกว่า : โอ้ย เพื่อน  ข้าเชื่อเอ็งแล้ว  รอข้าอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะมารับตัวไปเป็นพระราชา  

คนเลี้ยงฟายตอบ  : เออ เออ ได้


ป.ล. ฟาย = ควาย  ยิ้ม


พญากากะบินเข้าไปในวัง ไปลักจิก เอาเล็บน่ะจิกร้างพญาไหลคำออกมา เอาไปถิ่มไกลๆพู้น แล้วบินมาฮั๊บ คนเลี้ยงxxx ผู้ถ่าอยู่นี่ ตอนไปกะตกลงกันเด้ะ ถ่าโตได๊เป่นพระราชาแล่วโตอย่าลืมเฮาเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ เฮาบ่ลืมดอก พญากากะวา ทังซั้นโตกะส่งxxxให่เฮามื่อล่ะโต มื่อละโต เด้อเฮ้ย ทางนี่กะ ได๊ ได๊ บ่มีปัญหา ตกลงกันแล่ว แล่ว กะเอาคนเลี่ยงxxxไปส่งอยู่หม่องพระราชาอยู่ พอตอนเซ้า คนมาตรวจศพ เห็น ห่วยพระราชาหยังบ่ตายดั้วนี่ หนุ่มกั้วเก่าอีกพร้อม กะเลยพากันเอิ้นผู้นั่นเป็นพญา แล้วพญาผู้ใหม่กะส่งxxxไปให้อีกา มื่อละโต มื่อล่ะโต จนเป็นเวลา สิบสี่ปี พญาผู้นี่กะ คึดเด้ะ เฮาสิคอยส่งxxxให้อีกาโตนั่นจั่งซี้บ่ได้ดอก เฮาสิทำท่าลืมเถ่าะเว้ย กะทำท้าลืม อีหลิ อีกาโตนั่นกะมาทวง พญากะตอบวา โอ้ยเซี้ยว เฮาลืมๆ กากะตอบวา โตอย่าลืมอีกด้า แต่กะขอจากxxxเป็นซ้าง พญากะส่งซ้างไปมื่อละโต จนครบเจ็ดมื่อ พญาผู่นั่นกะมาคึดอีกล่ะ ห้วยเฮาสิคอยส่งซ้างไปให้อีกาจั่งซิ๊บ่น้อ เฮาสิทำท่าลืมดอกเว้ย วาซั้นกะทำท่าลืมอิหลี พอฮอดยามมื่อแลง อิกากะถ่าซ้าง อยู่โดนเติบ ห้วยบ่แม่นเซี้ยวเฮาลืมบ้อ เฮาไปเตือนก่อนน้า บัดไปเห็นพญากำบังมีความสุขอยู่กับนางสนมหมู่เหล่าอยู่ อีกากะคึด บัดนี่ล่ะ คุณสิได้กลับไปเลี้ยงxxxคือเก่า เว้าซั้นอีกากะถ่า จนพญานอนหลับแล่วค่อยลักพาโตไปปล่อยอยู่กลางป่า พญานั่นตื่นขึ้นมา กะตกใจแล่ว ห้วย ห้วย เฮามานอนอยู่นี่ได้แต่เหิง แล่วกะคึดย้อนคืน โอ๋ หรือสิเพราะอีกาโตนั่น พาเฮามานิ โอย ถ่าเฮาบ่ถิ่มหมู่ หมู่กะบ่เฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ คึดได้จั่งซั้นกะน้อยใจเทิงฮู้สึกผิด ครางโอดโอย ญ่างหาxxxแต่สิบสี่ปีพู่น มันสิเหลียบ่



แปลโดยคุณภัคคนสวย

เอาแบบสรุปนะ
พญากาก็บินเข้าวังไปคาบศพระราชามา แล้วให้คนเลี้ยง xxx ไปนอนตายแทน พอเช้าข้าราชพริวารมาเห็นศพไม่ตาย ก็ให้เป็นพระราชาต่อ พระราชาใหม่ก็ส่งส่วยให้เพื่อนพญากามาสี่สี่สิบปี

ต่อๆ แบบสรุป

พอส่งสวยมาสี่สิบปี ก็คิดว่าเยอะแระ แกล้งทำลืมบ้างดีกว่า ถ้าพญากามาถามถึงส่วย ก็จะบอกว่าลืม แล้วพญากาก็มาทวงจริง พระราชาก็บอกเก๋าลืมน่ะตะเอง
พญาก็บอกว่าลืมก็ไม่เป็นไร๊ ที่นี้เปลี่ยนส่วย XXX เป็นช้างแทน พระราชาก็ว่า โอเคร่ จัดให้ แล้วก็เริ่มส่งส่วยเป็นช้าง พอครบ 7 วันก็เริ่มเบี้ยว พญากามาทวง ก็อ้างว่า sorry, i forgot!!  พญากาเริ่มรมณ์เสีย คอยดู๋ เด๋วตะเองก็จารู้ว่าไผเป็นไผ พอตกกลางคืนพระราชาก็สุขเกษมกะอีหนูในฮาเล็มจนดึก พอหลับไป
พญากาก็มาคาบไปไว้ในป่า ตื่นเช้ามาอดึตพระราชาก็ออกแนวมึน ว่าตัวมานอนแถวนี้ได้ไงหว่า คิดไปคิดมา อ่อ พญากาเพื่อนซี้นะเอง สำนึกผิดได้ก็สายแล้ว เว้ยเฮ้ยยย


นี่ล่ะ...เข่าใจบ่

"พระวชิรญาณ"

ถ่ายทอดโดย ...กำลังหายใจ



บ่เข้าใจ ช่วยแปลเป็นภาษากรุงเทพฯ หน่อยค่ะ


ต้องให้ คุณ Sevencats หรือ คุณ aoy999 มาช่วยแปลครับงานนนี้ (ฟังจากเสียงท่านอยู่นานกว่าจะหาคำใกล้เคียงพิมพ์ออกมาให้อ่านได้ ส่วนฉบับภาษาไทยภาคกลาง คงต้องรบกวนท่านทั้งสอง หรือหลายๆท่านที่จะอนุเคราะห์เอื้อเฟื้อครับผม)


คุณภัค...เดี๋ยวมาอ่านก็คงเข้าใจมั้งคะ
ปล.หากเปิ้นแปล...ได้นิทานเรื่องใหม่แน่ๆ ค่ะ (ลองแปลแล้วนะคะ)
ยิงฟันยิ้ม


แปลได้ใกล้เคียงกับความหมายแล้วจ้า..
คุณ AnnAnn แปล ออกสำเนียง ไทยใหญ่จัง ใช่รึเปล่า "มณฑลอุบล"
คุณ ภัค แปล ได้น่ารักจัง แต่ถ้าอยากน่ารักมากกว่านี้ ยกท่อนที่เหลือจากคุณ เซเว่นไปต่อน๊ะ

**สงสัยกันใช่มั้ยล่ะว่าทำไมถึงต้องกินบักขี่กาก่อน อันนี้ ท่าน(หลวงพ่อวชิรญาณ)พูดไว้อยู่ แต่ผู้ถ่ายทอดยกมาไม่หมด เอาไว้โอกาสหน้าจะมานำเรียนให้ทราบกันใหม่

ขอบคุณฯ ท่านๆที่กรุณามาร่วมช่วยแปล จากภาษาอิสานเป็นภาษาไทยกลาง
 



นำมาต่อกันนะคะ


Liked By: phen, Sae2519, up2uloveu, yunyong
บันทึกการเข้า
Sae2519
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 605


« ตอบ #79 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 07:25:44 PM »

ขอแปลต่อคุณAnnAnn นะครับ
พยาญากาก็บินเข้าไปในวัง ไปแอบจิกเอาร่างพญาไหลคำออกมา เอาไปทิ้งไกลๆแล้วบินมารับคนเลี้ยงxxxที่รออยู่ ก่อนจะไปก็ตกลงกันว่าถ้าท่านได้เป็นพระราชาก็อย่าลืมเรานะ
คนเลี้ยงxxx- เราไม่ลืมหรอก
พญากา-. ถ้าอย่างนั้นท่านก็ส่ง xxx ให้เราวันละตัวๆ นะ
คนเลี้ยงxxx- ได้ ไม่มีปัญหา
ตกลงกันแล้วก็เอาคนเลี้ยงxxxไปอยู่ที่ ที่พระราชาอยู่ พอตอนเช้ามีคนมาตรวจศพ โอ้ พระราชายังไม่ตาย หนุ่มกว่าเดิมอีก ก็เลยพากันเรียกคนนั้นเป็นพญา แล้วพญาคนใหม่ก็ส่งxxxไปให้พญากาวันละตัวๆจนเป็นเวลา14ปีพญาคนนี้ก็คิดได้เราจะส่งxxxให้อีกาตัวนั้นอย่างนี้ไม่ได้หรอกเราจะทำเป็นลืมอย่างนั้นอีกาตัวนั้นก็มาทวง พญาก็บอกว่า เพื่อนเราลืม พญากาก็บอกว่าอย่าลืมอีกนะแต่ก็ขอจากxxxเป็นช้างแทน พญาก็ส่งช้างไปแทนวันละตัวจนครบ7วัน พญาก็กลับมาคิดอีกว่าเราจะคอยส่งช้างให้พญากาอย่างนี้ไม่ได้หรอกเราจะทำเป็นลืม คิดได้อย่างนั้นก็ทำเป็นลืมจริงๆพอตกเย็นอีกาก็รอช้างอยู่นานมาก โอ้เพื่อนเราลืมไหม เราไปเตือนก่อนหน้า มุ่งไปเห็นพญากำลังใีความสุขอยู่กับนางสนมพวกนั้นอยู่. อีกาก็คิดได้ ตอนนี้หละ แกจะได้กลับไปเลี้ยงxxxเหมือนเดิมพูดแล้วพญากาก็รอจนพญานอนหลับแล้วค่อยลักพาตัวไปปล่อยกลางป่า พญาตื่นขึ้นมาก็ตกใจ เฮ้ยๆๆเรามานอนที่นี่ได้อย่างไร แล้วคิดย้อนกลับหรือจะเป็นเพราะอีกาตัวนั้นพาเรามาที่นี่ โอ้ยท่าเราไม่ทิ้งเพื่อน เพื่อนก็คงไม่ทำกับเราอย่างนี้ คิดได้แบบนั้นก็น้อยใจและรู้สึกผิด ร้องโอดโอย เดินหาแต่xxx ผ่านมา14ปีที่แล้วมันจะยังเหลือไหม
     นี่แหละเข้าใจไหม ยิงฟันยิ้ม  ยิงฟันยิ้ม ;
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
แปลได้ขี้เหร่มากกว่าจะแปลได้เล่นเอา ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 3 4 [5] 6 7   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: