ข่าว
หน้า: 1 2 3 4 5 [6] 7   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: สมมติว่าฉันยังหายใจ "ปัจฉิมกาล" หน้า 7  (อ่าน 9112 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
damr
เกษตรกรมือใหม่
*
ออนไลน์ ออนไลน์

กระทู้: 2613


« ตอบ #80 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 07:55:30 PM »

เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน


ใครเป็นคนพิมพ์ครับ
นับถือจริงๆ แค่อ่านยังมึนเลย
บันทึกการเข้า

Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #81 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 08:10:21 PM »

เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน


ใครเป็นคนพิมพ์ครับ
นับถือจริงๆ แค่อ่านยังมึนเลย


อ้าว...แวะมา นึกว่าจะมาช่วยกันแปลซะอีกค่ะ
บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #82 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 08:36:41 PM »

(แปล : เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาชายผ้าด้วย เดี๋ยว...โผล่
นั่งพับเพียบสวยๆ วันนี้ จะเล่าปฐมนิทานให้ฟัง
เรื่อง "บักขี่กา" ความเป็นมา "บักขี่กา" ว่างั้น นานแล้ว ตั้งแต่สมัยทวดทวดทวด
มีพระยาหนึ่งชื่อว่าไหลคำ พระยาไหลคำนี้ก็มีอายุมากแล้ว ครั้นอยากทราบว่าตัวเองจะมีอายุขัยถึงเมื่อไหร่ ถึงโปรดเกล้าเรียกโหรเรียกพราหมณ์เข้าเฝ้า เพื่อพยากรณ์ดูว่าจะมีชีวิตยู่อีกนานมั้ย
พอโหรมา พราหมณ์มา ก็พูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า พระองค์จะสวรรคตพรุ่งนี้ พอพระยาไหลคำได้ยินอย่างนั้น
ก็ตกใจ หัวใจวายตาย)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 12, 2016, 09:43:53 PM โดย สมมติว่าฉันยังหายใจ » บันทึกการเข้า
AnnAnn
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 810


« ตอบ #83 เมื่อ: มกราคม 12, 2016, 09:53:17 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)



เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน


=^.^= แปลละนะคะ

วันนี้ท่านหลวงพ่อวชิรญาณ จะเล่านิทานให้เณรๆ ฟัง เรื่องบักขี้กา หรือแตงโมป่า?

ความเป็นมาของบักขี้กา....แต่ก่อนจะเล่า ท่านหลวงพ่อก็บอกให้เณรนั่งพับเพียบให้เรียบร้อย (นั่งงามๆ ด้วยนะ)

นานมาแล้ว ก็มีพระราชาพระองค์นึง ขณะนั้นก็อายุมากแล้ว เลยเรียกโหร และพราหมณ์มาทำนายทายทักว่า ตัวเองจะอยู่ได้อีกนานมั้ย

พอโหรกับพราหมณ์มาทำนาย ก็ถวายรายงานว่า พระองค์จะสวรรคตพรุ่งนี้แล้ว....ได้ฟังเช่นนั้นพระองค์ต๊กกะใจ “หัวใจวาย” ตายก่อนกำหนด เหล่าขุนนาง อำมาตย์ก็ประชุมกันว่า จะเอาใครมาเป็นพระราชาดีหล่ะคราวนี้

ตอนนี้ก็มีหนุ่มเลี้ยงควายอยู่แถวๆ ข้างวัง ทราบเรื่องพระราชาสวรรคต ก็คิดว่าจะทำไงดีน้า ถึงจะได้เป็นพระราชาของเมืองนี้ คิ๊ดยังไงก็คิดไม่ออก...คิดๆ อยู่นั่นแหล่ะ ก็มันแน่อยู่แล้ว ก็เป็นแค่คนเลี้ยงควายนิ เคยแต่ขับควาย แต่ฝันกลางวัน จะไปขับม้าขับช้าง ซึ่งนั่นคือพญาแก้วพญาทองเชียวนะ ...ช่างไกลสุดเอื้อมจริงๆ

ตอนนั้นก็มีพญากา ก็อีกาบ้านเรานี่แหล่ะ ตัวหญ่ายมากๆๆ บินผ่านมาพอดี บังเอิ๊ญได้ยินหนุ่มคนนี้ บ่นๆๆๆๆ อยากเป็นพระราชา ก็เลยบินมาใกล้ๆ


ท่านคิดเช่นนั้นจริงเหรอออ ...พญากาถาม
ก็ช่ายหน่ะสิ ท่านช่วยเราหน่อยได้มั้ย ...ชายผู้นั้นตอบ
พญากาเลยพูดว่า...ช่วยได้อยู่แล้ว แต่ก่อนจะช่วยนั้น เราต้องมาสาบานเป็นเพื่อนกันก่อนเน้อ
ชายหนุ่มตอบกลับว่า...กะอีแค่สาบานเป็นเพื่อน...ได้เลย ได้เลย  แล้วหนุ่มเลี้ยงควายก็เป็นเพื่อนร่วมสาบานกับพญากานับแต่บัดนั้น


++++++++++++++++++++ ครูใหญ่มาดูให้หน่อยค่ะ พอไหวมั้ยยย ++++++++++++++++++++++

..... TO BE CONTINUED? ......


พอเป็นเซี้ยวกันแล้ว คนเลี้ยงxxxนั่นกะถามพญากา ได๋เซี้ยวโตวาสิซ้อยเฮาให้เป็นพระราชาเมียงนี่วาซั้น
โอ้ย โตบ่ต้องใจ๋ฮ้อน โตสิได้เป่นในมื่อนี่ล่ะ เว้าซั้นกะหยิบบักขี่กามา สี่หน่วย คนเลี้ยงxxxกะถาม
อีหยั่งนิเซี้ยว พญากากะตอบ อันนี้ ลูกท้อทิพย์ ท้าโตสิได้เป็นพระราชานั่น ลูกท้อทิพย์นี่สิหวาน คนเลี้ยงxxxได้ยินซั้นกะดีใจ ฟ้าวหยิบบักขี่กามาสิกินแล่ว
พอกินไปคำหนึ่ง พญากากะถาม เป็นจั่งได่เซี้ยว
โอ้ย หวาน หวานดีหลาย พญากากะ แม๊นบ้อเซี้ยว กินให่เฮาเบิ่งอีกดู๊ ซั้น คนเลี้ยงxxxกะกัดหย่วยที่สอง หวาน โอ้ย หน่อยนี่ฮึ้งทั้งหวานทั้งมัน แซ่บกว่าหน่วยวั่งหั่น พญากากะบ่เซื้อ โอ้ย เฮายังบ่เซื้อเว้ย กินให้เฮาเบิ่งอีกดู้ หน่วยที่สาม โอ้ย หวาน หวาน หน่วยนี่หวานคั๊กกว่าหมู้ พญากากะหันหน้าไปทางอื่นหลยหัวอิ๊กๆ แล้วหันกลับมา โอ้ยเซี้ยว เฮาเซื้อโตแล้วล่ะ โตถ่าเฮาอยู่นี่ก่อนเน้อ เดี๋ยวเฮามาฮั๊บโต ไปเป็นพระราชา คนเลี้ยงxxxกะเออ เออ

พญากากะบินเข้าไปในวัง ไปลักจิก เอาเล็บน่ะจิกร้างพญาไหลคำออกมา เอาไปถิ่มไกลๆพู้น แล้วบินมาฮั๊บ คนเลี้ยงxxx ผู้ถ่าอยู่นี่ ตอนไปกะตกลงกันเด้ะ ถ่าโตได๊เป่นพระราชาแล่วโตอย่าลืมเฮาเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ เฮาบ่ลืมดอก พญากากะวา ทังซั้นโตกะส่งxxxให่เฮามื่อล่ะโต มื่อละโต เด้อเฮ้ย ทางนี่กะ ได๊ ได๊ บ่มีปัญหา ตกลงกันแล่ว แล่ว กะเอาคนเลี่ยงxxxไปส่งอยู่หม่องพระราชาอยู่ พอตอนเซ้า คนมาตรวจศพ เห็น ห่วยพระราชาหยังบ่ตายดั้วนี่ หนุ่มกั้วเก่าอีกพร้อม กะเลยพากันเอิ้นผู้นั่นเป็นพญา แล้วพญาผู้ใหม่กะส่งxxxไปให้อีกา มื่อละโต มื่อล่ะโต จนเป็นเวลา สิบสี่ปี พญาผู้นี่กะ คึดเด้ะ เฮาสิคอยส่งxxxให้อีกาโตนั่นจั่งซี้บ่ได้ดอก เฮาสิทำท่าลืมเถ่าะเว้ย กะทำท้าลืม อีหลิ อีกาโตนั่นกะมาทวง พญากะตอบวา โอ้ยเซี้ยว เฮาลืมๆ กากะตอบวา โตอย่าลืมอีกด้า แต่กะขอจากxxxเป็นซ้าง พญากะส่งซ้างไปมื่อละโต จนครบเจ็ดมื่อ พญาผู่นั่นกะมาคึดอีกล่ะ ห้วยเฮาสิคอยส่งซ้างไปให้อีกาจั่งซิ๊บ่น้อ เฮาสิทำท่าลืมดอกเว้ย วาซั้นกะทำท่าลืมอิหลี พอฮอดยามมื่อแลง อิกากะถ่าซ้าง อยู่โดนเติบ ห้วยบ่แม่นเซี้ยวเฮาลืมบ้อ เฮาไปเตือนก่อนน้า บัดไปเห็นพญากำบังมีความสุขอยู่กับนางสนมหมู่เหล่าอยู่ อีกากะคึด บัดนี่ล่ะ คุณสิได้กลับไปเลี้ยงxxxคือเก่า เว้าซั้นอีกากะถ่า จนพญานอนหลับแล่วค่อยลักพาโตไปปล่อยอยู่กลางป่า พญานั่นตื่นขึ้นมา กะตกใจแล่ว ห้วย ห้วย เฮามานอนอยู่นี่ได้แต่เหิง แล่วกะคึดย้อนคืน โอ๋ หรือสิเพราะอีกาโตนั่น พาเฮามานิ โอย ถ่าเฮาบ่ถิ่มหมู่ หมู่กะบ่เฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ คึดได้จั่งซั้นกะน้อยใจเทิงฮู้สึกผิด ครางโอดโอย ญ่างหาxxxแต่สิบสี่ปีพู่น มันสิเหลียบ่

นี่ล่ะ...เข่าใจบ่


"พระวชิรญาณ"

ถ่ายทอดโดย ...กำลังหายใจ



บ่เข้าใจ ช่วยแปลเป็นภาษากรุงเทพฯ หน่อยค่ะ


ต้องให้ คุณ Sevencats หรือ คุณ aoy999 มาช่วยแปลครับงานนนี้ (ฟังจากเสียงท่านอยู่นานกว่าจะหาคำใกล้เคียงพิมพ์ออกมาให้อ่านได้ ส่วนฉบับภาษาไทยภาคกลาง คงต้องรบกวนท่านทั้งสอง หรือหลายๆท่านที่จะอนุเคราะห์เอื้อเฟื้อครับผม)


คุณภัค...เดี๋ยวมาอ่านก็คงเข้าใจมั้งคะ
ปล.หากเปิ้นแปล...ได้นิทานเรื่องใหม่แน่ๆ ค่ะ (ลองแปลแล้วนะคะ)
ยิงฟันยิ้ม


แปลได้ใกล้เคียงกับความหมายแล้วจ้า..
คุณ AnnAnn แปล ออกสำเนียง ไทยใหญ่จัง ใช่รึเปล่า "มณฑลอุบล"
คุณ ภัค แปล ได้น่ารักจัง แต่ถ้าอยากน่ารักมากกว่านี้ ยกท่อนที่เหลือจากคุณ เซเว่นไปต่อน๊ะ

**สงสัยกันใช่มั้ยล่ะว่าทำไมถึงต้องกินบักขี่กาก่อน อันนี้ ท่าน(หลวงพ่อวชิรญาณ)พูดไว้อยู่ แต่ผู้ถ่ายทอดยกมาไม่หมด เอาไว้โอกาสหน้าจะมานำเรียนให้ทราบกันใหม่

ขอบคุณฯ ท่านๆที่กรุณามาร่วมช่วยแปล จากภาษาอิสานเป็นภาษาไทยกลาง 

แปลเล่นๆสนุก กะแบบฮาๆค่ะ  ถ้าทางการคงแปลอีกแบบค่ะ  ไม่สันทัดภาษาอีสานเลยด้วย 555

เกิดภาคตะวันออก  โตที่กทม ค่ะ   ยิ้ม ยิ้ม
บันทึกการเข้า
damr
เกษตรกรมือใหม่
*
ออนไลน์ ออนไลน์

กระทู้: 2613


« ตอบ #84 เมื่อ: มกราคม 13, 2016, 07:47:14 AM »

อ่านแล้วมัน โซงโซงเซงเลง เนอะ
บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #85 เมื่อ: มกราคม 13, 2016, 09:29:20 AM »

อ่านแล้วมัน โซงโซงเซงเลง เนอะ

มันเป็น บ่คึกบ่คั๊ก มันเป็นอยากได้จักกั๊ก จั่งซี้มันต้องถอนนนน ...ใช่มั้ยคุณวสุ
บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #86 เมื่อ: มกราคม 13, 2016, 09:41:44 AM »

คำไหน ประโยคไหน แปลผิดเพี้ยน ทักท้วงได้เน้อ ผู้แปลเรียนมาน้อย ความรู้น้อย ยินดีรับคำแนะนำคำสั่งสอน

ปฐมนิทาน (ฉบับแปล)
(แปล : เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาชายผ้าด้วย เดี๋ยว...โผล่
นั่งพับเพียบสวยๆ วันนี้ จะเล่าปฐมนิทานให้ฟัง
เรื่อง "บักขี่กา" ความเป็นมา "บักขี่กา" ว่างั้น นานแล้ว ตั้งแต่สมัยทวดทวดทวด
มีพระยาหนึ่งชื่อว่าไหลคำ พระยาไหลคำนี้ก็มีอายุมากแล้ว ครั้นอยากทราบว่าตัวเองจะมีอายุขัยถึงเมื่อไหร่ ถึงโปรดเกล้าเรียกโหรเรียกพราหมณ์เข้าเฝ้า เพื่อพยากรณ์ดูว่าจะมีชีวิตยู่อีกนานมั้ย
พอโหรมา พราหมณ์มา ก็พูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า พระองค์จะสวรรคตพรุ่งนี้ พอพระยาไหลคำได้ยินอย่างนั้น
ก็ตกใจ หัวใจวายตาย)

(แปล : เหล่าขุนนางอำมาตย์ก็ประชุมหาลือกับ ว่าจะเอาใครเป็นพระราชากันดี
พอดีกับตอนนั้นมีบุรุษเลี้ยงควายอยู่ข้างวัง
ได้ยินเรื่องพระยาไหลคำสวรรคต ก็เลยคิด "ใจที่ไม่พอนี้ล่ะ" คิด
เออ ทำยังไงหนอ เราจึงจะได้เป็นพระยาเมืองนี้
คิดยังไงก็คิดไม่ออก ก็ใช่สิ ตัวเองเป็นแค่คนเลี้ยงควาย เคยขี่แต่ควาย ฝัน(อยาก)ไปขี่ม้า ขี่ช้าง เหมือน พระยาแก้วพระยาทอง
โอ้ย...ไกลมากมากมาก
ตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเราเรานี่ล่ะ แต่ตัวใหญ่ โห ใหญ่มากมาก บินมา แต่ไหนไม่รู้ มาได้ยินบุรุษคนนี้บ่น ว่าอยากเป็นพระยา ก็เลยบินลงมาใกล้ ใกล้)

(อันนี้ของคุณ เซเว่น แปล : ท่านคิดเช่นนั้นจริงเหรอออ ...พญากาถาม
ก็ช่ายหน่ะสิ ท่านช่วยเราหน่อยได้มั้ย ...ชายผู้นั้นตอบ
พญากาเลยพูดว่า...ช่วยได้อยู่แล้ว แต่ก่อนจะช่วยนั้น เราต้องมาสาบานเป็นเพื่อนกันก่อนเน้อ
ชายหนุ่มตอบกลับว่า...กะอีแค่สาบานเป็นเพื่อน...ได้เลย ได้เลย  แล้วหนุ่มเลี้ยงควายก็เป็นเพื่อนร่วมสาบานกับพญากานับแต่บัดนั้น)

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 13, 2016, 09:46:29 AM โดย สมมติว่าฉันยังหายใจ » บันทึกการเข้า
aoy999
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 394


« ตอบ #87 เมื่อ: มกราคม 13, 2016, 11:17:55 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)



เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน
พอเป็นเซี้ยวกันแล้ว คนเลี้ยงxxxนั่นกะถามพญากา ได๋เซี้ยวโตวาสิซ้อยเฮาให้เป็นพระราชาเมียงนี่วาซั้น
โอ้ย โตบ่ต้องใจ๋ฮ้อน โตสิได้เป่นในมื่อนี่ล่ะ เว้าซั้นกะหยิบบักขี่กามา สี่หน่วย คนเลี้ยงxxxกะถาม
อีหยั่งนิเซี้ยว พญากากะตอบ อันนี้ ลูกท้อทิพย์ ท้าโตสิได้เป็นพระราชานั่น ลูกท้อทิพย์นี่สิหวาน คนเลี้ยงxxxได้ยินซั้นกะดีใจ ฟ้าวหยิบบักขี่กามาสิกินแล่ว
พอกินไปคำหนึ่ง พญากากะถาม เป็นจั่งได่เซี้ยว
โอ้ย หวาน หวานดีหลาย พญากากะ แม๊นบ้อเซี้ยว กินให่เฮาเบิ่งอีกดู๊ ซั้น คนเลี้ยงxxxกะกัดหย่วยที่สอง หวาน โอ้ย หน่อยนี่ฮึ้งทั้งหวานทั้งมัน แซ่บกว่าหน่วยวั่งหั่น พญากากะบ่เซื้อ โอ้ย เฮายังบ่เซื้อเว้ย กินให้เฮาเบิ่งอีกดู้ หน่วยที่สาม โอ้ย หวาน หวาน หน่วยนี่หวานคั๊กกว่าหมู้ พญากากะหันหน้าไปทางอื่นหลยหัวอิ๊กๆ แล้วหันกลับมา โอ้ยเซี้ยว เฮาเซื้อโตแล้วล่ะ โตถ่าเฮาอยู่นี่ก่อนเน้อ เดี๋ยวเฮามาฮั๊บโต ไปเป็นพระราชา คนเลี้ยงxxxกะเออ เออ

นิทานเรื่อง "บักขี้กา" (แตงโมป่า)
          สมัยก่อนเมื่อนานมาแล้ว มีพระราชาเมืองหนึ่งชื่อว่าใหลคำ พระราชาใหลคำนี้แก่มากแล้ว เลยเรียกพราหมณ์มาทำนายทายทักว่าตัวเองจะมีอายุอยู่ได้นานเท่าไหร่  พราหมณ์ได้ทำนายว่าพระองค์สิ้นพระชนม์พรุ่งนี้แล้ว เมื่อพระราชาได้ยินดังนั้นก็ตกใจ หัวใจวายตายก่อนเวลาที่พราหมณ์ทำนายไว้  เมื่อพระราชาสิ้นพระชนม์แล้วเหล่าอำมาตและขุนนางก็ประชุมกันว่าจะให้ใครมาเป็น
พระราชาดี  พอดีกับตอนนั้นมีบุรุษเลี้ยงควายอยู่ข้างวัง ได้ยินเรื่องว่าพระราชาใหลคำชิ้นพระชนม์แล้ว บุรุษเลี้ยงควายก็เริ่มคิด (ใจอันบ่พอ หมายถึง ใจที่ไม่รู้จักพอ) ทำยังไงน้อเราถึงจะได้เป็น
พระราชาเมืองนี้นะ คิดยังไงก็คิดไม่ออก ก็ใช่นะสิเราเป็นแค่คนเลี้ยงควาย เคยขี่แต่ควาย จะคิดฝันไปขี่ม้าขี่ช้างเหมือนพระยาแก้วพระยาทองนั้นคงไกลเกินเอื้อม  ณ. บัดนั้นได้มีพญากาตัวใหญ่มากๆบินมาจากไหนก็ไม่รู้ ได้ยินบุรุษเลี้ยงควายบ่นว่าอยากเป็นพระราชา เลยบินลงมาใกล้ๆ
         พญากา พูดกับบุรุษเลี้ยงควายว่า ท่านคิดอย่างนั่นหรือ บุรุษเลี้ยงควายตอบว่าใช่แล้ว ท่านช่วยเราได้ไหม พญากาตอบว่าช่วยได้ซิ แต่ก่อนที่จะให้เราช่วยท่านต้องมาเป็นเพื่อนรักกับข้าก่อน บุรุษเลี้ยงตอบว่า โอ้ยสบายมากๆ เป็นเพื่อนรักกับท่าน แล้วบุรุษเลี้ยงควายกับพญากาก็เป็นเพื่อนรักกัน
         เมื่อเป็นเพื่อนรักกันแล้วบุรุษเลี้ยงควายก็ถามพญากาว่า ไหนท่านว่าจะช่วยให้เราได้เป็นพระราชาเมืองนี้ไง พญากาบอกว่าเดี๋ยวใจเย็นๆไม่ต้องใจร้อน เราจะช่วยให้ท่านเป็นพระราชาในวันนี้แหละ ว่าแล้วก็หยิบบักขี่กามาสี่ลูก บุรุษเลี้ยงควายก็ถามว่า อะไรนี่เพื่อน พญากาตอบว่า อันนี้เขาเรียกว่า "ลูกท้อทิพย์"  ถ้าท่านจะได้เป็นพระราชานั้น ลูกท้อทิพย์นี้จะหวาน บุรุษเลี้ยงควายดีใจรีบหยิบบักขี่กามากิน พอกินไปคำหนึ่งพญากาก็ถามว่า เป็นยังไงเพื่อน บุรุษเลี้ยงควายตอบว่าหวานๆดีมาก พญากาถามใช่หรือเพื่อน ถ้างั้นกินให้เราดูอีกลูกหนึ่ง บุรุษเลี้ยงควายก็กินลูกที่สอง หวาน ลูกนี้ทั้งหวานทั้งมัน อร่อยกว่าลูกเมื่อที่แล้วอีก พญากาก็ไม่เชื่อ โอ้ยเรายังไม่เชื่อ กินให้เราดูอีกลูกหนึ่ง ลูกที่สาม โอ้ยหวาน หวานๆมากๆ ลูกนี้หวานกว่าทุกลูกเลย พญากาหันหน้าไปหัวเราะ แล้วหันกลับมาพูดกับบุรุษเลี้ยงควายว่า เราเชื่อท่านแล้ว ท่านรอเราอยู่ที่นี่ เดี๋ยวเราจะกลับมารับท่านไปเป็นพระราชา บุรุษเลี้ยงควายตอบว่า เออเออ
[/font]



พรุ่งนี้จะมาแปลต่อนะคะ รอบมิดไนท์จ้า ตอนนี้ตาลายแล่วจ้า

พญากากะบินเข้าไปในวัง ไปลักจิก เอาเล็บน่ะจิกร้างพญาไหลคำออกมา เอาไปถิ่มไกลๆพู้น แล้วบินมาฮั๊บ คนเลี้ยงxxx ผู้ถ่าอยู่นี่ ตอนไปกะตกลงกันเด้ะ ถ่าโตได๊เป่นพระราชาแล่วโตอย่าลืมเฮาเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ เฮาบ่ลืมดอก พญากากะวา ทังซั้นโตกะส่งxxxให่เฮามื่อล่ะโต มื่อละโต เด้อเฮ้ย ทางนี่กะ ได๊ ได๊ บ่มีปัญหา ตกลงกันแล่ว แล่ว กะเอาคนเลี่ยงxxxไปส่งอยู่หม่องพระราชาอยู่ พอตอนเซ้า คนมาตรวจศพ เห็น ห่วยพระราชาหยังบ่ตายดั้วนี่ หนุ่มกั้วเก่าอีกพร้อม กะเลยพากันเอิ้นผู้นั่นเป็นพญา แล้วพญาผู้ใหม่กะส่งxxxไปให้อีกา มื่อละโต มื่อล่ะโต จนเป็นเวลา สิบสี่ปี พญาผู้นี่กะ คึดเด้ะ เฮาสิคอยส่งxxxให้อีกาโตนั่นจั่งซี้บ่ได้ดอก เฮาสิทำท่าลืมเถ่าะเว้ย กะทำท้าลืม อีหลิ อีกาโตนั่นกะมาทวง พญากะตอบวา โอ้ยเซี้ยว เฮาลืมๆ กากะตอบวา โตอย่าลืมอีกด้า แต่กะขอจากxxxเป็นซ้าง พญากะส่งซ้างไปมื่อละโต จนครบเจ็ดมื่อ พญาผู่นั่นกะมาคึดอีกล่ะ ห้วยเฮาสิคอยส่งซ้างไปให้อีกาจั่งซิ๊บ่น้อ เฮาสิทำท่าลืมดอกเว้ย วาซั้นกะทำท่าลืมอิหลี พอฮอดยามมื่อแลง อิกากะถ่าซ้าง อยู่โดนเติบ ห้วยบ่แม่นเซี้ยวเฮาลืมบ้อ เฮาไปเตือนก่อนน้า บัดไปเห็นพญากำบังมีความสุขอยู่กับนางสนมหมู่เหล่าอยู่ อีกากะคึด บัดนี่ล่ะ คุณสิได้กลับไปเลี้ยงxxxคือเก่า เว้าซั้นอีกากะถ่า จนพญานอนหลับแล่วค่อยลักพาโตไปปล่อยอยู่กลางป่า พญานั่นตื่นขึ้นมา กะตกใจแล่ว ห้วย ห้วย เฮามานอนอยู่นี่ได้แต่เหิง แล่วกะคึดย้อนคืน โอ๋ หรือสิเพราะอีกาโตนั่น พาเฮามานิ โอย ถ่าเฮาบ่ถิ่มหมู่ หมู่กะบ่เฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ คึดได้จั่งซั้นกะน้อยใจเทิงฮู้สึกผิด ครางโอดโอย ญ่างหาxxxแต่สิบสี่ปีพู่น มันสิเหลียบ่

นี่ล่ะ...เข่าใจบ่


แปล ภาค2 จ้าา

  ***แล้วพญากาก็บินเข้าวังไป  ใช้เล็บจิกขโมยร่างพญาไหลคำออกมาเอาไปทิ้งที่ไกลๆ แล้วบินกลับมารับบุรุษเลี้ยงควายผู้รออยู่  พญากาว่า ตอนนี้ต้องตกลงกันก่อนนะว่า ถ้าท่านได้เป็นพระราชาแล้ว ท่านต้องไม่ลืมเรานะเพื่อน บุรุษเลี้ยงควายตอบว่า เราไม่ลืมหรอก พญากาก็ว่า ถ้างั้นท่านต้องส่งควายให้เราวันละตัว วันละตัวนะเพื่อน บุรุษเลี้ยงควายก็ตอบว่าได้ได้ ไม่มีปัญหา เมื่อตกลงกันเสร็จแล้วพญากาก็เอาบุรุษเลี้ยงควายไปส่งที่พระราชาอยู่ พอตอนเช้ามีคนมาตรวจศพพระราชา เห็น เข้าก็อุทานออกมาว่า อ้าวพระราชายังไม่ตายหรือนี่ แถมยังเป็นหนุ่มกว่าเก่าอีก แล้วก็พากันเรียกผู้นั่นเป็นพระราชา แล้วพระราชาคนใหม่ก็ได้ส่งควายไปให้อีกา วันละตัว วันละตัว จนเวลาผ่านไปสิบสี่ปี พระราชาก็คิดว่า เอ...เราจะคอยส่งควายไปให้อีกาตัวนั้นไปยังงี้ไม่ได้หรอก เราจะทำเป็นลืมดีกว่า แล้วก็ทำเป็นลืมจริงๆ  แล้วพญากานั้นก็มาทวง  พระราชาก็ตอบว่า โอ้ยเพื่อนเราลืม พญากาบอกว่า ท่านอย่าลืมอีกนะ  แต่เราจะขอจากควายเป็นช้างแทน พระราชาก็ส่งช้างไปให้วันละตัว วันละตัว จนครบเจ็ดวัน พระราชาก็เริ่มคิดอีก เอ..เราจะต้องคอยส่งแต่ช้างไปให้อีกายังงี้อีกหรือ เราจะทำเป็นลืมอีกดีกว่า ว่าแล้วก็ทำเป็นลืมจริงๆ  พอถึงตอนเย็นพญากาก็รอช้างจากพระราชา รออยู่นานพอสมควร  อ้าวไม่ใช่แล้ว สงสัยเพื่อนเราจะลืมแน่ เราต้องไปเตือนเพื่อนก่อน เมื่อไปถึงก็เห็นพระราชากำลังมีความสุขอยู่กับนางสนม พญากาก็คิด คราวนี้แหละ ท่านจะได้กลับไปเลี้ยงควายเหมือนเดิม ว่าแล้วพญากาก็รอจนพระราชาหลับ แล้วค่อยลักพาตัวพระราชาไปปล่อยอยู่กลางป่า เมื่อพระราชาตื่นขึ้นมาก็ตกใจมาก อ้าวๆ เรามานอนอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็เริ่มคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา โอ้.. หรือเพราะอีกาตัวนั้นที่พาเรามานี่ โอย..ถ้าเราไม่ทิ้งเพื่อน เพื่อนคงไม่ทำกับเราอย่างนี้ เมื่อเริ่มคิดได้ก็รู้สึกน้อยใจและรู้สึกผิด ร้องครางโอดโอย และเดินหาฝูงควายเมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว แล้วมันจะเหลือไหมนี่
นี่แหละ...เข้าใจไหม

******************************************************************
นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า บักขี้กา กะคือ บักโมป่า เด้อจ้าเด้อ(^.^)   ยิงฟันยิ้ม ยิ้มกว้างๆ
(ขอบคุณ..  คุณสมมติฯ มากๆ สำหรับความรู้เรื่องบักขี้กา) จ้าา 
 //หากผู้แปล แปลขาดตกบกพร่อง ผิดเพี้ยน  พิมพ์ผิดพลาดประการใดก็ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยจ้าา\\
ยิ้มเท่ห์
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 14, 2016, 10:10:55 PM โดย aoy999 » บันทึกการเข้า
up2uloveu
seller
*
ออนไลน์ ออนไลน์

กระทู้: 1672


« ตอบ #88 เมื่อ: มกราคม 14, 2016, 12:21:27 PM »

โปรดติดตามตอนต่อไป ภาค 2 ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า

นานาพันธุ์กล้วย  โทร. 099-9532651
http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=126750.0
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #89 เมื่อ: มกราคม 14, 2016, 03:29:56 PM »

กระถาง...ละบาท

บันทึกการเข้า
aoy999
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 394


« ตอบ #90 เมื่อ: มกราคม 14, 2016, 10:18:59 PM »

แวะมาแปลต่อแล้วนะคะ ถ้าตรงไหนผิดคุณครูใหญ่ช่วยตรวจแก้ด้วยนะคะ วันนี้ได้รับผ้ายันต์พระสิวลีและพระแล้ว ขอบพระคุณมากๆนะคะ ยิ้มเท่ห์
ส่งคำอวยพรก่อนนอนให้คุณ...กำลังหายใจ และเพื่อนทุกท่านด้วยจ้าา

ภาพอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าจากทุ่งนา กทม.(กลางทุ่งมหาสารคาม)จ้า

บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #91 เมื่อ: มกราคม 15, 2016, 07:35:19 PM »

แวะมาแปลต่อแล้วนะคะ ถ้าตรงไหนผิดคุณครูใหญ่ช่วยตรวจแก้ด้วยนะคะ วันนี้ได้รับผ้ายันต์พระสิวลีและพระแล้ว ขอบพระคุณมากๆนะคะ ยิ้มเท่ห์
ส่งคำอวยพรก่อนนอนให้คุณ...กำลังหายใจ และเพื่อนทุกท่านด้วยจ้าา

ภาพอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าจากทุ่งนา กทม.(กลางทุ่งมหาสารคาม)จ้า




กทม. สวยจัง และขอบคุณที่มาแปลให้อ่านง่ายๆเข้าใจง่ายๆ
ยังไม่ได้มาเขียนที่ท่านพูดถึงเหตุผล "ปฐมนิทาน" กับ "บักขี่กา" เลย เพราะเป็นภาษาอิสานนั่นแหละ กลัวคนแปลจะไม่ว่าง..

ผ้ายันต์พระสีวลี ค้าขายดี ร่ำรวยเงินทอง...(แบ่งใช้มั้งเน้อ)
บันทึกการเข้า
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #92 เมื่อ: มกราคม 16, 2016, 01:00:29 PM »

ครูใหญ่คะ...ข้อความในกล่องมี 400 รึป่าวคะ
บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #93 เมื่อ: มกราคม 16, 2016, 02:31:21 PM »

ครูใหญ่คะ...ข้อความในกล่องมี 400 รึป่าวคะ

เต็ม 100℅ เลยจร้า   แลบลิ้น
บันทึกการเข้า
สมมติว่าฉันยังหายใจ
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 171


« ตอบ #94 เมื่อ: มกราคม 16, 2016, 03:37:12 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)



เอ้า...นั่งกันดีๆ เอาตีนผ่านำ งูน้อยสิซ้อด
นั่งพับเพียบงามๆ มื่อนี้ สิเว้าปฐมนิทานให่ฟัง
เรียงบักขี่กา ความเป็นมาบักขี่กา วาเถ่าะ แต่กี้ แต๊สมัยปูดปู๊ มีพญาหนึ่งซื่อวาไหลคำ พญาไหลคำนี่กะเฒ่าพอแฮงล่ะ กะเลยเอิ้นโหน เอิ้นพราหมณ์มาทายทักว่าสิได้อยู่โดนบ่
พอโหนมาพราหมณ์มา กะโอ้ยพระองค์สิตายมื่ออื่นนี่ล่ะ ว่าซั้นทางพี้ กะต๋กใจ่หัวใจ่วาย ตายซั้ม หมวดหมู่ขุนนางอำมาตกะประชุมกัน เฮาสิเอาไผขึ้นเป็นพระราชาดีน้อ  พอดีกับตอนนั้นกะมีบุรุษเลี้ยงxxxอยู่ข่างวังนั่น ได้ฮู้เร่องวาพญาไหลคำนิสวรรคต กะคึดเด้ะ ใจอันบ่พอนี่บ่ะคึด เออ เฮ็ดจั่งได๋น่อเฮาจั่งสิได้เป็นพระราชาเมียงนี่น่อ คึดจั่งใดกะบ่ออก กะแม่นแล่วกะของเป็นแต่คนเลี่ยงxxxเน้าะเคยขี่แต่xxx สิฝันไปขี่ม้าขี่ซ้างคือพญาแก้วพญาทอง ซั้น โอ้ยไกลโกโส โพดแล่ว บัดตอนนั้นพญากา อีกาบ้านเฮานี่ล่ะแต่โตใญ้ ฮึ้ย ใญ้พะโลล่ะ บินมา แต่ไสบุ๊ มาได๊ญินบุรุษผู๊นี่ จ่มวาอยากเป็นพระราชา กะเลยบินลงมาใกล้ๆ
ท่านคึดจั่งซั้น จั่งซั้น แม่นบ่ซั้น พญากาถาม ห้วย แม่นแล่ว ท่านซ้อยเฮาได้เบ่าะ ผู้นี่ตอบ พญากากะว้า ห้วยซ้อยได๊ซั้นแล่ว แต่ก่อนสิซ้อยนั่น เฮาต้องมาผูกเซี้ยวกันก่อนเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ โอ้ย ประสาผูกเซี่ยว ได้เลยๆ เว้าจั่งซั้นกะผูกเซี้ยวกัน คนเลี้ยงxxxกับกานี่เป็นเซี้ยวกัน
พอเป็นเซี้ยวกันแล้ว คนเลี้ยงxxxนั่นกะถามพญากา ได๋เซี้ยวโตวาสิซ้อยเฮาให้เป็นพระราชาเมียงนี่วาซั้น
โอ้ย โตบ่ต้องใจ๋ฮ้อน โตสิได้เป่นในมื่อนี่ล่ะ เว้าซั้นกะหยิบบักขี่กามา สี่หน่วย คนเลี้ยงxxxกะถาม
อีหยั่งนิเซี้ยว พญากากะตอบ อันนี้ ลูกท้อทิพย์ ท้าโตสิได้เป็นพระราชานั่น ลูกท้อทิพย์นี่สิหวาน คนเลี้ยงxxxได้ยินซั้นกะดีใจ ฟ้าวหยิบบักขี่กามาสิกินแล่ว
พอกินไปคำหนึ่ง พญากากะถาม เป็นจั่งได่เซี้ยว
โอ้ย หวาน หวานดีหลาย พญากากะ แม๊นบ้อเซี้ยว กินให่เฮาเบิ่งอีกดู๊ ซั้น คนเลี้ยงxxxกะกัดหย่วยที่สอง หวาน โอ้ย หน่อยนี่ฮึ้งทั้งหวานทั้งมัน แซ่บกว่าหน่วยวั่งหั่น พญากากะบ่เซื้อ โอ้ย เฮายังบ่เซื้อเว้ย กินให้เฮาเบิ่งอีกดู้ หน่วยที่สาม โอ้ย หวาน หวาน หน่วยนี่หวานคั๊กกว่าหมู้ พญากากะหันหน้าไปทางอื่นหลยหัวอิ๊กๆ แล้วหันกลับมา โอ้ยเซี้ยว เฮาเซื้อโตแล้วล่ะ โตถ่าเฮาอยู่นี่ก่อนเน้อ เดี๋ยวเฮามาฮั๊บโต ไปเป็นพระราชา คนเลี้ยงxxxกะเออ เออ

นิทานเรื่อง "บักขี้กา" (แตงโมป่า)
          สมัยก่อนเมื่อนานมาแล้ว มีพระราชาเมืองหนึ่งชื่อว่าใหลคำ พระราชาใหลคำนี้แก่มากแล้ว เลยเรียกพราหมณ์มาทำนายทายทักว่าตัวเองจะมีอายุอยู่ได้นานเท่าไหร่  พราหมณ์ได้ทำนายว่าพระองค์สิ้นพระชนม์พรุ่งนี้แล้ว เมื่อพระราชาได้ยินดังนั้นก็ตกใจ หัวใจวายตายก่อนเวลาที่พราหมณ์ทำนายไว้  เมื่อพระราชาสิ้นพระชนม์แล้วเหล่าอำมาตและขุนนางก็ประชุมกันว่าจะให้ใครมาเป็น
พระราชาดี  พอดีกับตอนนั้นมีบุรุษเลี้ยงควายอยู่ข้างวัง ได้ยินเรื่องว่าพระราชาใหลคำชิ้นพระชนม์แล้ว บุรุษเลี้ยงควายก็เริ่มคิด (ใจอันบ่พอ หมายถึง ใจที่ไม่รู้จักพอ) ทำยังไงน้อเราถึงจะได้เป็น
พระราชาเมืองนี้นะ คิดยังไงก็คิดไม่ออก ก็ใช่นะสิเราเป็นแค่คนเลี้ยงควาย เคยขี่แต่ควาย จะคิดฝันไปขี่ม้าขี่ช้างเหมือนพระยาแก้วพระยาทองนั้นคงไกลเกินเอื้อม  ณ. บัดนั้นได้มีพญากาตัวใหญ่มากๆบินมาจากไหนก็ไม่รู้ ได้ยินบุรุษเลี้ยงควายบ่นว่าอยากเป็นพระราชา เลยบินลงมาใกล้ๆ
         พญากา พูดกับบุรุษเลี้ยงควายว่า ท่านคิดอย่างนั่นหรือ บุรุษเลี้ยงควายตอบว่าใช่แล้ว ท่านช่วยเราได้ไหม พญากาตอบว่าช่วยได้ซิ แต่ก่อนที่จะให้เราช่วยท่านต้องมาเป็นเพื่อนรักกับข้าก่อน บุรุษเลี้ยงตอบว่า โอ้ยสบายมากๆ เป็นเพื่อนรักกับท่าน แล้วบุรุษเลี้ยงควายกับพญากาก็เป็นเพื่อนรักกัน
         เมื่อเป็นเพื่อนรักกันแล้วบุรุษเลี้ยงควายก็ถามพญากาว่า ไหนท่านว่าจะช่วยให้เราได้เป็นพระราชาเมืองนี้ไง พญากาบอกว่าเดี๋ยวใจเย็นๆไม่ต้องใจร้อน เราจะช่วยให้ท่านเป็นพระราชาในวันนี้แหละ ว่าแล้วก็หยิบบักขี่กามาสี่ลูก บุรุษเลี้ยงควายก็ถามว่า อะไรนี่เพื่อน พญากาตอบว่า อันนี้เขาเรียกว่า "ลูกท้อทิพย์"  ถ้าท่านจะได้เป็นพระราชานั้น ลูกท้อทิพย์นี้จะหวาน บุรุษเลี้ยงควายดีใจรีบหยิบบักขี่กามากิน พอกินไปคำหนึ่งพญากาก็ถามว่า เป็นยังไงเพื่อน บุรุษเลี้ยงควายตอบว่าหวานๆดีมาก พญากาถามใช่หรือเพื่อน ถ้างั้นกินให้เราดูอีกลูกหนึ่ง บุรุษเลี้ยงควายก็กินลูกที่สอง หวาน ลูกนี้ทั้งหวานทั้งมัน อร่อยกว่าลูกเมื่อที่แล้วอีก พญากาก็ไม่เชื่อ โอ้ยเรายังไม่เชื่อ กินให้เราดูอีกลูกหนึ่ง ลูกที่สาม โอ้ยหวาน หวานๆมากๆ ลูกนี้หวานกว่าทุกลูกเลย พญากาหันหน้าไปหัวเราะ แล้วหันกลับมาพูดกับบุรุษเลี้ยงควายว่า เราเชื่อท่านแล้ว ท่านรอเราอยู่ที่นี่ เดี๋ยวเราจะกลับมารับท่านไปเป็นพระราชา บุรุษเลี้ยงควายตอบว่า เออเออ
[/font]



พรุ่งนี้จะมาแปลต่อนะคะ รอบมิดไนท์จ้า ตอนนี้ตาลายแล่วจ้า

พญากากะบินเข้าไปในวัง ไปลักจิก เอาเล็บน่ะจิกร้างพญาไหลคำออกมา เอาไปถิ่มไกลๆพู้น แล้วบินมาฮั๊บ คนเลี้ยงxxx ผู้ถ่าอยู่นี่ ตอนไปกะตกลงกันเด้ะ ถ่าโตได๊เป่นพระราชาแล่วโตอย่าลืมเฮาเด้อเฮ้ย ทางนี่กะ เฮาบ่ลืมดอก พญากากะวา ทังซั้นโตกะส่งxxxให่เฮามื่อล่ะโต มื่อละโต เด้อเฮ้ย ทางนี่กะ ได๊ ได๊ บ่มีปัญหา ตกลงกันแล่ว แล่ว กะเอาคนเลี่ยงxxxไปส่งอยู่หม่องพระราชาอยู่ พอตอนเซ้า คนมาตรวจศพ เห็น ห่วยพระราชาหยังบ่ตายดั้วนี่ หนุ่มกั้วเก่าอีกพร้อม กะเลยพากันเอิ้นผู้นั่นเป็นพญา แล้วพญาผู้ใหม่กะส่งxxxไปให้อีกา มื่อละโต มื่อล่ะโต จนเป็นเวลา สิบสี่ปี พญาผู้นี่กะ คึดเด้ะ เฮาสิคอยส่งxxxให้อีกาโตนั่นจั่งซี้บ่ได้ดอก เฮาสิทำท่าลืมเถ่าะเว้ย กะทำท้าลืม อีหลิ อีกาโตนั่นกะมาทวง พญากะตอบวา โอ้ยเซี้ยว เฮาลืมๆ กากะตอบวา โตอย่าลืมอีกด้า แต่กะขอจากxxxเป็นซ้าง พญากะส่งซ้างไปมื่อละโต จนครบเจ็ดมื่อ พญาผู่นั่นกะมาคึดอีกล่ะ ห้วยเฮาสิคอยส่งซ้างไปให้อีกาจั่งซิ๊บ่น้อ เฮาสิทำท่าลืมดอกเว้ย วาซั้นกะทำท่าลืมอิหลี พอฮอดยามมื่อแลง อิกากะถ่าซ้าง อยู่โดนเติบ ห้วยบ่แม่นเซี้ยวเฮาลืมบ้อ เฮาไปเตือนก่อนน้า บัดไปเห็นพญากำบังมีความสุขอยู่กับนางสนมหมู่เหล่าอยู่ อีกากะคึด บัดนี่ล่ะ คุณสิได้กลับไปเลี้ยงxxxคือเก่า เว้าซั้นอีกากะถ่า จนพญานอนหลับแล่วค่อยลักพาโตไปปล่อยอยู่กลางป่า พญานั่นตื่นขึ้นมา กะตกใจแล่ว ห้วย ห้วย เฮามานอนอยู่นี่ได้แต่เหิง แล่วกะคึดย้อนคืน โอ๋ หรือสิเพราะอีกาโตนั่น พาเฮามานิ โอย ถ่าเฮาบ่ถิ่มหมู่ หมู่กะบ่เฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ คึดได้จั่งซั้นกะน้อยใจเทิงฮู้สึกผิด ครางโอดโอย ญ่างหาxxxแต่สิบสี่ปีพู่น มันสิเหลียบ่

นี่ล่ะ...เข่าใจบ่


แปล ภาค2 จ้าา

  ***แล้วพญากาก็บินเข้าวังไป  ใช้เล็บจิกขโมยร่างพญาไหลคำออกมาเอาไปทิ้งที่ไกลๆ แล้วบินกลับมารับบุรุษเลี้ยงควายผู้รออยู่  พญากาว่า ตอนนี้ต้องตกลงกันก่อนนะว่า ถ้าท่านได้เป็นพระราชาแล้ว ท่านต้องไม่ลืมเรานะเพื่อน บุรุษเลี้ยงควายตอบว่า เราไม่ลืมหรอก พญากาก็ว่า ถ้างั้นท่านต้องส่งควายให้เราวันละตัว วันละตัวนะเพื่อน บุรุษเลี้ยงควายก็ตอบว่าได้ได้ ไม่มีปัญหา เมื่อตกลงกันเสร็จแล้วพญากาก็เอาบุรุษเลี้ยงควายไปส่งที่พระราชาอยู่ พอตอนเช้ามีคนมาตรวจศพพระราชา เห็น เข้าก็อุทานออกมาว่า อ้าวพระราชายังไม่ตายหรือนี่ แถมยังเป็นหนุ่มกว่าเก่าอีก แล้วก็พากันเรียกผู้นั่นเป็นพระราชา แล้วพระราชาคนใหม่ก็ได้ส่งควายไปให้อีกา วันละตัว วันละตัว จนเวลาผ่านไปสิบสี่ปี พระราชาก็คิดว่า เอ...เราจะคอยส่งควายไปให้อีกาตัวนั้นไปยังงี้ไม่ได้หรอก เราจะทำเป็นลืมดีกว่า แล้วก็ทำเป็นลืมจริงๆ  แล้วพญากานั้นก็มาทวง  พระราชาก็ตอบว่า โอ้ยเพื่อนเราลืม พญากาบอกว่า ท่านอย่าลืมอีกนะ  แต่เราจะขอจากควายเป็นช้างแทน พระราชาก็ส่งช้างไปให้วันละตัว วันละตัว จนครบเจ็ดวัน พระราชาก็เริ่มคิดอีก เอ..เราจะต้องคอยส่งแต่ช้างไปให้อีกายังงี้อีกหรือ เราจะทำเป็นลืมอีกดีกว่า ว่าแล้วก็ทำเป็นลืมจริงๆ  พอถึงตอนเย็นพญากาก็รอช้างจากพระราชา รออยู่นานพอสมควร  อ้าวไม่ใช่แล้ว สงสัยเพื่อนเราจะลืมแน่ เราต้องไปเตือนเพื่อนก่อน เมื่อไปถึงก็เห็นพระราชากำลังมีความสุขอยู่กับนางสนม พญากาก็คิด คราวนี้แหละ ท่านจะได้กลับไปเลี้ยงควายเหมือนเดิม ว่าแล้วพญากาก็รอจนพระราชาหลับ แล้วค่อยลักพาตัวพระราชาไปปล่อยอยู่กลางป่า เมื่อพระราชาตื่นขึ้นมาก็ตกใจมาก อ้าวๆ เรามานอนอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็เริ่มคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา โอ้.. หรือเพราะอีกาตัวนั้นที่พาเรามานี่ โอย..ถ้าเราไม่ทิ้งเพื่อน เพื่อนคงไม่ทำกับเราอย่างนี้ เมื่อเริ่มคิดได้ก็รู้สึกน้อยใจและรู้สึกผิด ร้องครางโอดโอย และเดินหาฝูงควายเมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว แล้วมันจะเหลือไหมนี่
นี่แหละ...เข้าใจไหม

******************************************************************
นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า บักขี้กา กะคือ บักโมป่า เด้อจ้าเด้อ(^.^)   ยิงฟันยิ้ม ยิ้มกว้างๆ
(ขอบคุณ..  คุณสมมติฯ มากๆ สำหรับความรู้เรื่องบักขี้กา) จ้าา 
 //หากผู้แปล แปลขาดตกบกพร่อง ผิดเพี้ยน  พิมพ์ผิดพลาดประการใดก็ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยจ้าา\\
ยิ้มเท่ห์


นิทานเรื่องนี้ สอนให่ฮู้วา คนเฮาบ่ควรถิ่มมู๊ มู๊กินมีหลายโพดดอก มู๊แท่ๆนี่เบิ่งดุ๊ สิมีท่ได๋

หมู่โตวาบักขี่กามันหวานเบ่าะ ฮึ๋ย..ข่มจั่งสิตาย คนเลี้ยงคว(า)ย นั้นอยากเป็นพญาแฮงดอก ข่มกะวาหวานขี่ตั๋วเอา ถ้าบ่วาหวานกะบ่ได้เป็น เลยตั๋วว่าหวาน อยากเป็นเลยตั๋ว

ปฐมนิทาน เว้ามื่อปฐมนิเทศ มื่อแรกเทศตั่งแต่ทุ่มเคิ๊งฮอดห่าทุ่ม มื่อนี่มื่อปฐมนิทาน บิกสอนผ่านนิทาน ผู๊ฉลาดกะสิคึดได้ ผู๊โง่กะสิอมขี่แข่ว เส่นบ่หยักพอซั้มนั่น

เล้าะๆ กลางจั่งสิมี มัชฌิมนิทาน ถ่าบ่ตายก่อน

...

พระวชิรญาณ

ถ่ายทอดโดย...กำลังหายใจ
บันทึกการเข้า
Sevencats
เกษตรกรมือใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 720


« ตอบ #95 เมื่อ: มกราคม 16, 2016, 04:11:47 PM »

ปฐมนิทาน(ต้นฉบับ)




นิทานเรื่องนี้ สอนให่ฮู้วา คนเฮาบ่ควรถิ่มมู๊ มู๊กินมีหลายโพดดอก มู๊แท่ๆนี่เบิ่งดุ๊ สิมีท่ได๋

หมู่โตวาบักขี่กามันหวานเบ่าะ ฮึ๋ย..ข่มจั่งสิตาย คนเลี้ยงคว(า)ย นั้นอยากเป็นพญาแฮงดอก ข่มกะวาหวานขี่ตั๋วเอา ถ้าบ่วาหวานกะบ่ได้เป็น เลยตั๋วว่าหวาน อยากเป็นเลยตั๋ว

ปฐมนิทาน เว้ามื่อปฐมนิเทศ มื่อแรกเทศตั่งแต่ทุ่มเคิ๊งฮอดห่าทุ่ม มื่อนี่มื่อปฐมนิทาน บิกสอนผ่านนิทาน ผู๊ฉลาดกะสิคึดได้ ผู๊โง่กะสิอมขี่แข่ว เส่นบ่หยักพอซั้มนั่น

เล้าะๆ กลางจั่งสิมี มัชฌิมนิทาน ถ่าบ่ตายก่อน

...

พระวชิรญาณ

ถ่ายทอดโดย...กำลังหายใจ


แปลแทบไม่ออกค่ะ...ประมาณว่า "เพื่อนแท้" ต้องไม่ทิ้งกัน ไม่ว่าจะทุกข์...จะสุข?

ปล. สรุปว่าบักขี่กานี่ขมเหรอคะ นึกว่าจะหวานซะอีก เพราะเห็นว่าชื่อแตงโมป่า ก็น่าจะหวานเหมือนแตงโมทั่วไป...คือไม่รู้จักหน่ะค่ะ

ปล.อีกที ตอนนี้ยังไม่ตาย ไหนคะ...มัชฌิมนิทาน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มกราคม 16, 2016, 04:13:48 PM โดย Sevencats » บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 3 4 5 [6] 7   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: