เกษตรพอเพียง.คอม

เว็บบอร์ดเกษตรพอเพียง => มุมสมาชิก => ข้อความที่เริ่มโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 04, 2010, 11:42:50 AM



หัวข้อ: นิทานแดนมหัศจรรย์...คนหลงป่า
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 04, 2010, 11:42:50 AM
นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า  

นิทานที่เล่าเรื่องราว....การก้าวย่าง....ของ.....คนหลงป่า  


 ตอนที่ 1,2  ดินแดนมหัศจรรย์   (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg431252#msg431252)
 ตอนที่ 3 จอบกายสิทธิ์  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg431732#msg431732)
 ตอนที่ 4 นักศึกษามหา'ลัยต้นไม้ ชั้นปีที่ 1  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg432570#msg432570)
 ตอนที่ 5 รับน้องใหม่  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg433041#msg433041)
 ตอนที่ 6 หนาวนี้ห่มผ้าให้น้อง   (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg433159#msg433159)
 ตอนที่ 7 สี่เดือนผ่านไป  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg434546#msg434546)
 ตอนที่ 8 ท่องยุทธจักร กับสำนักมาบเอื้อง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg435688#msg435688)
 ตอนที่ 9 ก้าวต่อไป   (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg438137#msg438137)
 ตอนที่ 10 ความดีของตะกู  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg438156#msg438156)
 ตอนที่ 11 สามเสาหลัก(ของผมเท่านั้นนะ)  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg442120#msg442120)
 ตอนที่ 12 ร้อนแล้ง ร้อนแรง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg442891#msg442891)
 ตอนที่ 13 ลองผิด  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg443098#msg443098)
 ตอนที่ 14 มีกิน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg448006#msg448006)
 ตอนที่ 15 หน้าหนาวอันนิ่งงัน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg452099#msg452099)
 ตอนที่ 16 ทฤษฎีคนบ้า "เวลาคู่ขนาน"  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg455507#msg455507)
 ตอนที่ 17 บ่ม  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg465460#msg465460)
 ตอนที่ 18 ทฤษฎีเพื่อนตุ้ม  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg471276#msg471276)
 ตอนที่ 19 เปิดเทอมปี 3  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg473814#msg473814)
 ตอนที่ 20 ความสามารถ(ไม่)พิเศษ กับความกังวลที่หายไป  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg477199#msg477199)
 ตอนที่ 21 บ้านในนิยามของตุ้ม  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg481256#msg481256)
 ตอนที่ 22 ทุนนิยม.....ถ้ายังคงอยู่  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg484939#msg484939)
 ตอนที่ 23 คนหลงป่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg487690#msg487690)
 ตอนที่ 24 สวนไผ่ในสวนป่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg490328#msg490328)
 ตอนที่ 25 สองปี...ที่ไม่เสียไป  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg495890#msg495890)
 ตอนที่ 26 Space&Time (ที่ว่างระหว่างเวลา)  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg501684#msg501684)
 ตอนที่ 27 ต้นไม่แห่งมิตรภาพ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg509477#msg509477)
 ตอนที่ 28 สมมุตินะครับสมมุติ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg510855#msg510855)
 ตอนที่ 29 สัดส่วนทอง Golden Ratio  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg517576#msg517576)
 ตอนที่ 30 ป่ากลางกรุง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg529146#msg529146)
 ตอนที่ 31 เข้าสู่วงการไผ่  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg532770#msg532770)
 ตอนที่ 32 มหาเศรษฐี  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg550430#msg550430)
 ตอนที่ 33 เพาะพันธุ์ไม้  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg573435#msg573435)
 ตอนพิเศษ เศรษฐศาสตร์  ฉบับ"คนหลงป่า" โดยท่านชอลิ่วเฮียง(p7)  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg583641#msg583641)
 ตอนที่ 34 แดนศิวิไลซ์  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg591910#msg591910)
 ตอนที่ 35 ไปปลูกต้นไม้กันไหม  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg594864#msg594864)
 ตอนที่ 36 ปลูกไปเถอะ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg596505#msg596505)
 ตอนที่ 37 ขวบปีที่บอกอะไรได้หลายอย่าง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg598310#msg598310)
 ตอนที่ 38 บ้านเจิด  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg606781#msg606781)
 ตอนที่ 39 หลังคาที่หายไป  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg610559#msg610559)
 ตอนที่ 40 วิถีนกกระจาบ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg615630#msg615630)
 ตอนที่ 41 บัญชีเงินฝาก  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg625262#msg625262)
 ตอนที่ 42 สวนรอบบ้าน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg627411#msg627411)
 ตอนที่ 43 สวนรอบบ่อ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg631956#msg631956)
 ตอนที่ 44 วิธีคิด..กำไร..ชีวิต  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg633726#msg633726)
 ตอนที่ 45 น้ำมันฟรีกับวีถีแห่งเต่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg636349#msg636349)
 ตอนที่ 46 เกมของเขา เกมของเรา เกมของเต่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg642100#msg642100)
 ตอนที่ 47 สวัสดีปีกระต่าย  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg654715#msg654715)
 ตอนที่ 48 สวนรอบดึก  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg661313#msg661313)
 ตอนที่ 49 ลั่นทม ลีลาฯ จำปาลาว ก้าวรอก้าว(ฯลฯ)และอื่นๆอีกมากมาย  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg672749#msg672749)
 ตอนที่ 50 ก้าว.....รอ....ก้าว  สูตรปลูกป่า  ฉบับพิเศษ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg686086#msg686086)
 ตอนที่ 51 ฝากแฝก ฝากฝาง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg689128#msg689128)
 ตอนที่ 52 ผู้แทนราษฎร  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg693505#msg693505)
 ตอนที่ 53 แต่งทัพเตรียมศึก  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg698002#msg698002)
 ตอนที่ 54 บ่อแฝด  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg713634#msg713634)
 ตอนที่ 55 แฝดสองเด้ง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg721517#msg721517)
 ตอนที่ 56 บ้านในนิยาม บ้านในนิทาน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg739298#msg739298)
 ตอนที่ 57 นิทานดินแดนคู่ขนาน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg771831#msg771831)
 ตอนที่ 58 ดินมรดก  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg777286#msg777286)
 ตอนที่ 59 ป่าของผม แหล่งน้ำของชุมชน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg779410#msg779410)
 ตอนที่ 60 ทำอะไรให้สำเร็จ  ต้องทำด้วยตัวเอง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg781612#msg781612)
 ตอนที่ 61 ศิลปะของการเผลอ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg783635#msg783635)
 ตอนที่ 62 ทำทีละอย่าง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg789997#msg789997)
 ตอนที่ 63 กระจุกสีเขียว  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg809391#msg809391)
 ตอนที่ 64 เพื่อนบ้าน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg836356#msg836356)
 ตอนที่ 65 ทนายต้นไม้  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg836537#msg836537)
 ตอนที่ 66 ป่าเชิงเดี่ยว  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg843299#msg843299)
 ตอนที่ 67 กระท่อมสามช่าง กับเจ้าแมงมุมผู้ทรหด  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg847045#msg847045)
 ตอนที่ 68 ความรู้ป้ายแดง กับ(คม)แฝก อาวุธในมือใคร  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg860846#msg860846)
 ตอนที่ 69 เรื่องปุ๋ยๆ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg864226#msg864226)
 ตอนที่ 70 การเดินทางของถั่ว เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก และ ฯลฯ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg873644#msg873644)
 ตอนที่ 71 ในนามีป่า ในป่ามีนา ริมนามียางนา  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg880187#msg880187)
 ตอนที่ 72 ชุมชนบนคันนา  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg880939#msg880939)
 ตอนที่ 73 ทำนาทำไม  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg883172#msg883172)
 ตอนที่ 74 ข้าวเพชรลุง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg885085#msg885085)
 ตอนที่ 75 ป่าสี่รุ่น  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg886432#msg886432)
 ตอนที่ 76 ต่อพันธุ์  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg887382#msg887382)
 ตอนที่ 77 สมุนไพรในป่าน้อย  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg891099#msg891099)
 ตอนที่ 78 คนขนต้นไม้  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg891713#msg891713)
 ตอนที่ 79 เรื่องเล็กๆ....ว่าด้วยศาสตร์แห่งการห่อ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg902214#msg902214)
 ตอนที่ 80 ทำเป็น....เล่น  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg905243#msg905243)
 ตอนที่ 81 เกษตรแบบคนเบอร์เจ็ด  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg907022#msg907022)
 ตอนที่ 82 ระเบิด  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg908867#msg908867)
 ตอนที่ 83 คำพิพากษา  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg911724#msg911724)
 ตอนที่ 84 มองมุมนก  (ใต้ซอกหลังคา ที่มาในที่สุด)  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg923581#msg923581)
 ตอนที่ 85 วัวโกเบ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg927512#msg927512)
 ตอนที่ 86 (ตอนพิเศษ)  นิทานปลา   (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg939401#msg939401)
 ตอนที่ 87 ต้นไม้ของเอญ่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg944174#msg944174)
 ตอนที่ 88 (ตอนพิเศษ)  นิทานยางนา  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg972653#msg972653)
 ตอนที่ 89 ทองแพง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg994686#msg994686)
 ตอนเก็บตก "ยางนารายงานตัว"  โครงการปลูกป่าในป่าปลูก  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1001919#msg1001919)
 ตอนที่ 90 ทุน(น่า)นิยม  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1005375#msg1005375)
 ตอนที่ 91 ไม้เก่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1008934#msg1008934)
 ตอนที่ 92 ไม้ใหม่  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1022615#msg1022615)
 ตอนที่ 93 ไม้ป่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1041305#msg1041305)
 ตอนที่ 94 แดนกาลนาน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1062579#msg1062579)
 ตอนที่ 95 ความรู้ทุนต่ำ  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1087814#msg1087814)
 ตอนที่ 96 โชคสามชั้น  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1121862#msg1121862)
 ตอนที่ 97 พาฉันไปด้วย  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1129397#msg1129397)
 ตอนที่ 98 ซ่อนไว้ในผืนป่า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1130649#msg1130649)
 ตอนที่ 99 อยากมีบ้านนอกเป็นของตัวเอง  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1147325#msg1147325)(http://med.msu.ac.th/main/images/stories/remote/http--www.suvitech.com-images-gif-new.gif)
 ตอนที่ 100 นิทานร้อยตอน  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1156371#msg1156371)(http://med.msu.ac.th/main/images/stories/remote/http--www.suvitech.com-images-gif-new.gif)
.
(ครบ 100 ตอน.......)

 บ้านเจิดกับ เจ้าโกเบและวากิว ที่โลดแล่นผ่าน นิตสาร "บ้านและสวน" ฉบับที่ 423   (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1129314#msg1129314)

ร้อยภาพเรียง   ร้อยเคียงเรื่อง  ร้อยก้าวย่าง  ของ  คนกับต้นไม้    
  - ภาพที่  1-3  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1177389#msg1177389)
  - ภาพที่  4-6  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1177400#msg1177400)
  - ภาพที่  7-12  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1178569#msg1178569)
  - ภาพที่ 13-18  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1180224#msg1180224)
  - ภาพที่ 19-24  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1181330#msg1181330)
  - ภาพที่ 25-30  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1185288#msg1185288)
  - ภาพที่ 31-33  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1188620#msg1188620)
  - ภาพที่ 34-36  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1188649#msg1188649)
  - ภาพที่ 37-39  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1193500#msg1193500)
  - ภาพที่ 40-48  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1224703#msg1224703)
  - ภาพที่ 49-51  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1227267#msg1227267)
  - ภาพที่ 52-54  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1227317#msg1227317)
  - ภาพที่ 55-60  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1228138#msg1228138)
  - ภาพที่ 61-63  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1365570#msg1365570)
  - ภาพที่ 64-69  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1366757#msg1366757)
  - ภาพที่ 70-72  เรียนรู้ศาสตร์ของ "เสียงไม้"  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1368412#msg1368412)
  - ภาพที่ 73-75 "ป่าปลูกป่า" ฉลองครบร้อยหน้า  (http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19572.msg1371552#msg1371552)


.


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: weerawut ที่ สิงหาคม 04, 2010, 11:49:00 AM
ติดตามครับ..เป็นกำลังใจให้ครับ..ป่าให้ชีวิต


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ลุงจิ๊ ที่ สิงหาคม 04, 2010, 11:58:43 AM
สู้ๆครับ หนึ่งสมองสองมือ ใจต้องสู้มือต้องสร้างครับ เป็นกำลังใจให้ครับ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 04, 2010, 12:25:07 PM
ตอนที่1  แดนมหัศจรรย์

ผมนั่งนึกถึงที่อยู่  ทีอยากอยู่จริงๆในอนาคต คงไม่ใช่บ้านหลังสวยๆ คอนโดหรูหรากลางใจเมือง หรือรีสอร์ทพร้อมอาณาบริเวณกว้างใหญ่ใกล้สถานที่เที่ยวสำคัญๆ  มันอาจเป็นไปได้จริงแต่ผมคงต้องทำงานหนักมากเพื่อฝันอย่างนั้น

ผมจินตนาการใหม่ถึงดินแดนมหัศจรรย์ ที่มีนิยามว่าอยู่ได้อย่างร่มเย็น ปลอดภัย มีกินมีใช้ และวันๆไม่ต้องทำอะไร ถ้าไม่อยากทำ  สถานที่แห่งนั้นมีจริง  พ่อหลวงเราได้ชี้ทางไว้ว่า จะไปถึงดินแดนนั้นได้ ต้องใช้ปัญญา ความเพียร และสุขภาพอันสมบูรณ์

ผมมานั่งนึกถึงองค์ประกอบทั้งสาม สองข้อหลังผมมีครบ แต่ข้อแรกนั้นต้องเริ่มฝึกฝนตั้งแต่วันนี้  ว่ากันว่า ข้อมูลก็ดี ความรู้ก็ดี เป็นเรื่องของอดีตและปัจจุบัน  แต่ปัญญานั้นเป็นเรื่องของอนาคต   เอาเป็นว่าเป็นเรื่องที่ฝึกกันได้หากใช้ข้อมูลและความรู้มาวิเคราะห์อย่างถูกต้อง

หากต้องเลือกระหว่างแสวงหาดินแดนมหัศจรรย์ ผมเลือกสร้างมันขึ้นมา ง่ายกว่า แถมการสร้างใหม่มันได้ดั่งใจ  ได้ตามจินตนาการ และสถานการณ์  ผมมีเงินเก็บพอซื้อที่ดินได้แปลงหนึ่ง จ่ายเงินไปแต่ไม่ได้เป็นเจ้าของหรอก เพราะมันไม่มีเอกสารสิทธิ์ใดๆให้ครอบครอง ผมรู้แต่ว่าถ้าผมมีใว้ทำกินใครจะมายึดคืน แม้แต่จะเป็นทางการ คงต้องออกแรงขับไล่กันหน่อย  ไม่ได้คิดมากเพราะเห็นเจ้าของเก่าเขาทำกินมานาน เพื่อนบ้านก็รู้จักันดี และสิ่งที่เราจะทำก็เป็นเรื่องดีๆ คิดในแง่นี้เพื่อนรุ่นพี่บอกว่าคิดแบบรัฐศาสตร์ ไม่ใช่นิติศาตร์ สองแสนบาทถ้วน  คือราคาเริ่มต้น ของการสร้างดินแดนมหัศจรรย์ บนแผ่นดินไทย

ที่นาขนาดสิบไร่ที่ขอแบ่งซื้อมา แดดร้อนจนคนเฒ่าคนแก่เรียกกันว่าเมืองฟ้าต่ำ  แห้งแล้งได้ที่ รอบๆเป็นที่นา ไกลออกไปก็ยังเป็นที่นา ไกลสุดลับตาเห็นเป็นทิวป่าสัก  สักปลูกของครูคนนึงในตำบลนั้น  เห็นแล้วคิดได้ว่า ถ้าเขาปลูกได้ เราก็ปลูกเอาใหม่ได้เหมือนกัน

คนแถวนั้นบอก มีแต่คนถางป่ามาทำนา นี่จะเอานามาทำป่า  อาจดูเป็นเรื่องบ้าๆของคนกรุงในต่างจังหวัด แต่ผมคิดว่านาอาจจะเป็นคำตอบของอาชีพ แต่ป่าอาจเป็นคำตอบของชีวิตได้เลยทีเดียว   และที่สำคัญในตอนนั้นผมต้องจัดการกับความร้อนก่อนเป็นอันดับแรก

(http://img404.imageshack.us/img404/4153/dsc01050g.jpg)

ตอนที่2  บ่อแรก

คิดแบบง่ายๆ  ก่อนมีป่าก็ต้องสร้างแหล่งน้ำ ที่นาโล่งเตียน จัดการง่าย ผมมองหาจุดที่จะขุดสระน้ำซักครึ่งไร่  ได้ดินมาถมให้เท่าระดับถนนเพื่อปลูกต้นไม้สักสามไร่ ถือว่าเป็นการเริ่มต้น  เตรียมพร้อมสำหรับต้นไม้ชุดแรก  ผมเลือกขุดสระในเดือนกุมภาพันธุ์ เพราะดินแห้งดี และมีระยะเวลาตากดินตากบ่อรอฝนในอีกสี่เดือนข้างหน้า ค่าใช้จ่ายแปดหมื่นบาทถ้วนถือว่าสูงอยู่สำหรับงานแรก เหตุเพราะยังเป็นมือใหม่ ขาดประสบการณ์ โง่มาก่อนฉลาด  ใช้แต่ข้อมูลความรู้ (ว่าค่าขุดชั่วโมงละเท่าไหร่ ค่ารถขนดินมาถมเท่าไหร่ คาไถเกรดเท่าไหร่ รวมเป็นเหมาเท่าไหร่ ขุดลึกเท่าไหร่ ถมสูงยังไง รูปทรงไหนถึงจะเหมาะแก่การเพาะปลูก)  ขาดปัญญาในการจัดการ พลิกแพลง ได้ผลงานออกมาพอใจแต่รู้สึกว่าแอบแพง  บทเรียนแรก ทำให้โครงการสร้างแหล่งน้ำในดินแดนมหัศจรรย์ปีต่อๆมาจ่ายเงินต่ำลงๆ  

ผมตั้งใจว่าจะค่อยๆทำตามกำลังเงิน กำลังแรงในการปลูก และฤดูกาล บ่อแรกถือว่าลงทุนสูงสุดแต่ก็เป็นตัวพิสูจน์ในหลายเรื่องเช่น การเก็บกักน้ำ  ปริมาณน้ำฝนต่อปี อัตราการระเหยจากสภาวะอากาศ  สภาพหรือลักษณะน้ำในบ่อ ฯลฯ ผมเลือกขุดบ่อแบบลดหลั่นระดับเผื่อจะเอาไว้เลี้ยงปลา ปลูกบัว หรือไม้น้ำต่างๆ  ถามว่าบ่อแรกทำไมถึงขุดครึ่งไร่ ถมสามไร่ เพราะผมอนุมาณเอาเองว่า ในหน้าแล้ง สูบน้ำหมดบ่อต้องพอเลี้ยงต้นไม้ทั้งหมดที่ปลูก  คิดง่ายๆ  จะได้ทำง่ายๆ  ผมนึก

สภาพบ่อตอนไปตรวจครั้งแรกดูเหมือนเหมืองร้างยังชอบกล ผมถ่ายรูปเอาไว้ดูเพราะรู้ว่าหลังจากน้ำขึ้นเต็มสระ ผมคงจะไม่มีวันได้เห็นก้นสระตัวเองอีกต่อไป  และมันก็จริงอย่างที่คิด นับจากวันนั้นจนวันนี้  น้ำไม่เคยหายไปจากขอบสระเกินหนึ่งเมตรเลย

(http://img46.imageshack.us/img46/1053/dsc01098j.jpg)

(http://img831.imageshack.us/img831/4783/dsc01099g.jpg)

(http://img69.imageshack.us/img69/5015/dsc01162t.jpg)



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: เกษตร ณ บ้านโคก ที่ สิงหาคม 04, 2010, 12:44:38 PM
ชอบแนวคิดครับ ทำให้ผมมีกำลังใจศรัธาไปด้วย ขอให้กำลังใจสู้ๆครับ  :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ดาบรินทร์ ที่ สิงหาคม 04, 2010, 12:53:28 PM
ขอให้สมดังปราถนาเร็จนะครับ ดาบรินทร์ แห่งเกษตรพอเพียงมือใหม่ขอเป็นกำลังใจ จะติดตามต่อไปครับ ชอบ มาก ๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: mr.beer@บูรพา ที่ สิงหาคม 04, 2010, 12:56:58 PM
ขอให้สมหวังครับ เป็นกำลังใจไห้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Sangreal ที่ สิงหาคม 04, 2010, 01:05:29 PM
    แวะมาชมค่ะ  ;) ;) ;) ;)
  

  Sangreal ชอบแนวความคิดของคุณ เอ่อ ชื่ออ่านว่าอารายอ่ะคะ ตุ้มตุ๊มหรอ หรือตูมตาม ยังไงช่วยบอกด้วยนะคะว่าออกเสียงว่าอะไร  ;D :D ;D :D ;D :D

  แถมสำนวนการเขียนก็ราบรื่นสละสลวยดีเสียด้วย น่าอ่านมากค่ะ น่าจะเขียนหนังสือด้วยเนอะ บล็อคในเว็บต่างๆ ก็ดีนะคะ 8) 8)

  ขุดบ่อสวยดีจังเลยนะคะ มีชั้นขอบในบ่อด้วย  :D :D

  จะรออ่าน รอชม และขอเอาใจช่วยนะคะ ;) ;) ;) ;)


  Sangreal  ;) ;) ;)

  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 04, 2010, 01:22:55 PM
ขอบคุณทุกกำลังใจจากทุกท่านครับ ผมชื่อตั้มครับ เพื่อนบางคนก็เรียก ตุ้ม และบางคนก็เรียก ตูมตามครับ อย่างไรก็ขอเอาพื้นที่นี้มาแบ่งปันแลกเปลี่ยนประสบการณ์จริงๆที่ผมได้เรียนรู้มานะครับ จริงๆก็เข้ามาในเว็บนี้นานแล้วครับ ได้ความรู้ได้เพื่อนมากมาย ส่วนมากแอบเป็นเพื่อนหลังไมค์เพราะพิมพ์ไม่เก่งครับ อีกอย่างรู้ว่าตัวเองเพิ่งเริ่มไม่ได้มีความรู้อะไรมากมาย และเรื่องที่ทำอาจไม่ได้เป็นที่นิยมมาก  พออ่านๆมาปีนึงเริ่มเห็นคนที่ชอบอะไรคล้ายๆกันเข้ามามาก ประกอบกับเห็นตัวอย่างดีของครูหลายคนในเว็บนี้ ที่เอาวิชามาให้กันฟรีๆ เลยนึกละอาย  จะมารับอย่างเดียวก็ดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป เลยเอาประสบการณ์ (ที่ไม่รู้ว่าพอจะเป็นความรู้ได้ไหม)มาเล่าให้ฟัง เป็นตอนๆ น่าจะมีสักหลายสิบตอนอยู่ครับ  ลองติดตามดูครับ   ขอบคุณทุกท่านอีกครั้งครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ลุงต้า ที่ สิงหาคม 04, 2010, 02:53:56 PM
มาให้กำลังใจครับ 

คืนที่ดินว่างเปล่าสู่ป่าเขียวชอุ่ม  พร้อมด้วยพืชพันธุ์นาๆชนิด

ไม่มีอะไรเหนือความตั้งใจและความมุ่งมั้นหรอกครับ


(http://img717.imageshack.us/img717/1116/img3862ok.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 04, 2010, 03:53:53 PM
ตอนที่3  จอบกายสิทธิ์

2กรกฎาคม พ.ศ.2551  ฟ้าครึ้มๆฝนตกปรอยๆ ชายและหญิงคู่หนึ่งคว้าจอบด้ามเหล็กราคาถูก เตรียมตัวออกไปขุดหลุมปลูกต้นไม้ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายมาร่วมชั่วโมง  เสียงร้องห้ามของชาวนาคนหนึ่ง(อาของผมเอง)เตือนว่าออกไปตอนนี้ฟ้าจะผ่าเอา......

ผมถึงกับอึ้งว่าปลูกต้นไม้กลางฝนฟ้าผ่าได้ด้วยหรือ....ตอนเด็กๆจำได้ว่าออกไปวิ่งเล่นตอนฝนตกแม่ไม่เคยห้าม เคยถึงขั้นเล่นบอลกลางฝนเป็นชั่วโมงๆก็ไม่เคยโดนสักเปรี้ยง  อาผมเล่าต่อว่าปีที่แล้วมีคนเอาวัวออกมาเลี้ยงตอนฝนตกโดนฟ้าผ่าตายไปทั้งๆที่ปากยังคาบมวนยาเส้นอยู่  ตอนแรกแม้จะไม่ค่อยเชื่อ พออ้างอิงคนที่มีจริง และตายจริงผมเลยต้องนั่งนิ่งๆรอฝนหยุดไปอีกร่วมชั่วโมง

ทันทีที่ฝนเม็ดสุดท้ายหยุดลง ผมก็ออกเดินไปยังดินแดนมหัศจรรย์อันว่างเปล่า มีบ่อน้ำวิเศษบ่อเล็กๆ และผืนดินยกสูงจากพื้นนานิดหน่อย  ผมทยอยหยิบต้นไม้ป่าที่ได้หาซื้อมาจาก อ.วังทอง  พิษณุโลก  ประมาณสิบกว่าชนิดจำนวนหลายสิบต้น ไปวางในตำแหน่งที่จะปลูกคร่าวๆ เดินหยิบไปทีละต้นสองต้นมาหลายรอบ ชักหนัก และรู้สึกได้ว่าควรมีภาชนะบางอย่างเป็นตัวช่วย  เช่นตะกร้าเบาๆสักใบ ในคราวหน้าท่าจะดี 

อาของผมคงไม่มันใจในฝีมือของมือใหม่หัดปลูกจึงเดินตามมาเป็นตัวช่วย  พร้อมจอบคู่กาย  และถามว่าจะปลูกยังไง แถวเท่าไหร่ห่างเท่าไหร่  ผมบอกไปว่าขอไม่เป็นแถวไม่เป็นแนว ปลูกให้มั่วๆน่าจะดีกว่าครับ  พยายามเลียนแบบป่าให้มากที่สุด  นั่นคือสำนึกแรกของการใช้ความไม่รู้ และใช้สัญชาติญาณเป็นที่ตั้ง  ใช้ธรรมชาติเป็นครูไปก่อน

จอบแรกที่เหวี่ยงลงไปชำแรกผืนดินอันว่างเปล่า มีเพียงกอข้าวร่วงที่หลงเหลือจากผืนนาเดิมถูกรถไถดันพลิกขึ้นมาสู่หน้าดินเป็นหย่อมๆเท่านั้น ที่เป็นประจักษ์พยานว่า ณ ที่แห่งนี้ สิ่งมีชีวิตหลากชนิดสามารถเติบโตได้เพียงแค่เม็ดฝนหล่นมากระทบ

ฉึก......และแล้วผลของจอบกายสิทธิ์ก็ได้มอบอำนาจวิเศษในการเป็นผู้คืนชีวิตสู่ผืนดินให้กับชายหญิงคู่หนึ่งจากเมืองกรุง  ในบัดนั้นเองผมกับแฟนก็ได้รับพลังวิเศษในการแปลงกายเป็นเกษตรตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  และพลังนั้นจะอยู่คู่กับผมไปตลอดกาล



สัก ประดู่ ชิงชัน กันเกรา พยูง พยอมดอกหอม มะค่า ตะเคียน ยางนา สะเดา ตะกู สมอ กระบกฯลฯ  เป็นไม้ป่ากลุ่มแรกๆที่ผมปลูกลงดินในวันนั้น  การปลูกก็แสนง่าย ขุดดินลึกพอกลบตุ้มดิน แบ่งกองดินตอนขุดไว้ซ้ายขวาเพื่อเวลากลบจะได้รวบลงหลุมง่ายๆ  กลบเสร็จเอาน้ำรดพอชุ่มสักครึ่งถังให้ดินเปียกหมาดๆ แล้วใช้เท้าเหยียบรอบโคนพอแน่นให้ดินไปหุ้มรากอย่างทั่วถึง  เท่านี้ก็เรียบร้อย  ไม่มีการรองก้นหลุมด้วยมูลสัตว์หรือปุ๋ยใดๆ เพราะคนขายต้นไม้บอกมาว่า  ไม้ป่ามันทน หากินเองเก่ง  วางถุงไว้บนพื้นดูไม่ดีรากทะลุลงดินมานักต่อนักแล้ว

เอาเป็นว่าเชื่อผู้ใหญ่วัยแปดสิบฝน ซึ่งเป็นคนขายต้นไม้ไว้ก่อน   จังหวะนั้นคิดเองไม่เป็น  ไร้ประสบการณ์ คิดซะว่าขวบปีแรกคือการลองผิด เผื่อจะถูก  ไปๆมาๆผู้ใหญ่ก็ถูกจริงๆ จนป่านนี้ป่าอายุสองปีงอกงามเขียวขจีให้ร่มเงาได้แล้ว  จะมีตายไปบ้างก็เป็นไปด้วยปัจจัยของการคัดสรรของธรรมชาติ  หากินเองไม่เก่งก็โดนเพื่อนขี่เอา  แคะแกร็นไปเป็นธรรมดา

สิ่งสำคัญที่ผมพยายามนึกถึงเสมอในการสร้างดินแดนมหัศจรรย์คือ กระทำเท่าที่จำเป็น  ใช้จ่ายเท่าที่จำเป็น ต้นไม้ป่าต้นละบาท สามบาท ห้าบาท ถือเป็นต้นทุนที่น้อยมากหากเทียบกับสิ่งที่มันจะสร้างให้ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า   อาจจะดูตระหนี่เกินไปสำหรับคนกรุงที่พยายามทำอะไรเอง ไม่ยอมเสียเงิน   แต่ผมถือว่าได้รับพลังวิเศษจากจอบกายสิทธิ์มาแล้ว  ผมต้องใช้พลังนั้นให้ชินมือ  ผมอยากภูมิใจ  ที่เป็นคนปลุกผืนป่าผืนนี้ด้วยตัวเอง   ทำทีละน้อย แต่ทำบ่อยๆ เป็นคติสำหรับมือใหม่ในตอนนั้นครับ

(http://img251.imageshack.us/img251/2147/dsc02755n.jpg)


(http://img231.imageshack.us/img231/5474/dsc027961.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Sangreal ที่ สิงหาคม 04, 2010, 04:56:45 PM
  คุณตุ้มตั้มตูมตามคะ Sangreal สงสัยจังว่าคุณเป็นนักเขียนหรือเปล่า เพราะประโยคนี้อ่ะค่ะ  :) :) :) :)

จอบแรกที่เหวี่ยงลงไปชำแรกผืนดินอันว่างเปล่า มีเพียงกอข้าวร่วงที่หลงเหลือจากผืนนาเดิมถูกรถไถดันพลิกขึ้นมาสู่หน้าดินเป็นหย่อมๆเท่านั้น ที่เป็นประจักษ์พยานว่า ณ ที่แห่งนี้ สิ่งมีชีวิตหลากชนิดสามารถเติบโตได้เพียงแค่เม็ดฝนหล่นมากระทบ

  แหมๆๆๆๆ ช่างเลือกสรรคำนะคะ มีสัมผัสเสียง สัมผัสอักษรพร้อม ขนาดตั้งใจเขียนร้อยแก้ว ไม่ได้เขียนกลอนนะเนี่ย  ;) ;) ;)

  ว้าวๆๆๆๆๆ เขียนเยอะๆ นะคะ จะรออ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  :-* :-* :-* 


   ตอบหน่อยได้ไหม...ทำไมเขียนหนังสือน่าอ่านจริงคะ...งิงิงิ  :D :D :D :D


   Sangreal  ;) :) ;) :)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ไผ่หวาน ที่ สิงหาคม 04, 2010, 05:54:19 PM
เป็นกำลังใจครับ   ไม่นานนักก็จะได้ป่าที่อุดมสมบรูณ์เต็มไปด้วยอาหารนานาชนิด  และได้ความร่มรื่น  ของพรรณไม้ต่างๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: เดี่ยว เดียวดาย ที่ สิงหาคม 04, 2010, 06:30:09 PM
ดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้อยู่หนแห่งใดรึครับท่าน ตุ้มตั้มตูมตาม (ตามสำนวนของคุณ Sangreal)
น่าติดตามจริงๆเลยครับ  กระทู้นี้ทำให้ผมนึกถึงนิยายจากนิตยสารบางกอกหลายๆเรื่องเลย(มิใช่ผมจะทันยุครุ่งเรืองของนิตยสารฉบับนี้หรอกครับเพียงแต่เคยวิ่งซื้อให้ท่านพ่อมาก่อนและได้เสพผ่านตาบ้าง) ;D ;D ;D ;D  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: dekwat2518 ที่ สิงหาคม 04, 2010, 07:11:18 PM
 ;D ผมนึกว่าอ่านนิยายบางกอกอยู่นะเนี่ย  นิยายในเรื่องจริงของเกษตรพอเพียง จะคอยติดตาม " นิยายในชีวิตจริง " ต่อไปครับ  :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tae ที่ สิงหาคม 04, 2010, 07:59:31 PM
ผมก็คิดว่านั่งอ่านนิยาย อยู่เช่นกัน สบายๆอยากอ่าน อยากติดตาม มันเหมือนชีวิตของเรากำลังเป็นไปตามเนื้อเรื่องเลย  เพราะผมก็เพื่งจะเริ่มทำเหมือนกัน ชอบมากๆครับ    รอตืดตามชม :-[ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Bigkeng ที่ สิงหาคม 04, 2010, 09:09:32 PM
สุดยอดครับ การใช้คำได้สวยมาก น่าอ่านจริงๆ ครับ ขอติดตามดูและเป็นกำลังใจอีกคนนะครับ  :-[ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 05, 2010, 02:18:00 AM
เอ่อ.....อาจจะติดสำนวนนิยายไปบ้างคงไม่ว่ากันนะครับ ผมอยากเล่าเรื่องให้อ่านสนุก เป็นบันเทิงคดี แถมยังพิมพ์ได้ช้าเลยแอบมีเวลาประดิษฐ์คำครับ ขอบคุณเพื่อนสมาชิกครับที่มาให้กำลังใจ 

ดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้ โอบล้อมไปด้วยนิคมอุตสาหกรรมปิโตรเลียม เรียกกันสมัยก่อนว่า บ่อน้ำมันลานกระบือ จังหวัดกำแพงเพชร นี่จึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ที่นี่ร้อนหนักหนา จากเปลวไฟของการเผาแก๊สทิ้งในสมัยก่อน ปัจจุบันแก๊สมีค่า ราคาสูงขึ้นการเผาทิ้งจึงน้อยลงครับ

พี่เปียครับ  เรื่องเล่าของน้องไผ่พี่เปียคงต้องรอนานหน่อยครับเพราะมันเป็นเรื่องปัจจุบันมาก เพิ่งลงปลูกไปไม่กี่วันนี้เอง  รอกันหน่อยนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 05, 2010, 03:24:55 AM
ตอนที่4  นักศึกษามหา'ลัยต้นไม้ ชั้นปีที่1

ต้นไม้ก็ได้ปลูกลงไปแล้ว..... ระหว่างทางขับรถกลับกรุงเทพผมก็ได้แต่นึกคิดถึงอนาคตของมันตามประสาคนขี้เห่อ ว่าพรุ่งนี้มันจะโตขึ้นไหม  แตกยอดยังไง จะโตขึ้นแค่ไหนในอีกหนึ่งเดือนที่ผมจะกลับมาปลูกเพิ่มอีกครั้งในฝนนี้  ภาพในจินตนาการมันโตไปไกลเกินจริงไปแล้ว

วิธีที่ผมจะจัดการกับคำถามที่วนเวียนในใจ คือการออกไปหาคำตอบนั้นให้กระจ่าง นั่นเป็นที่มาของนิยามที่ตั้งให้กับตัวเองว่า เป็นนักศึกษามหาลัยต้นไม้ปี1  การออกไปห้องสมุด หรือการไปค้นคว้าที่หอสมุดพรรณไม้คงไม่ใช่คำตอบของคนใจร้อน  ผมจึงเลือกการค้นคว้าในโลกไซเบอร์ เป็นคำตอบที่น่าจะเหมาะสมกว่าการเดินทางฝ่ารถติดในกรุงเทพมหา...จราจร

ต้องยอมรับว่าต้นไม้ป่าที่ผมปลูกไปแต่ละต้นนั้น ผมแทบไม่เคยรู้เลยว่ามันหน้าตาเป็นยังไง ปลูกไปก็จำไม่ได้แล้ว ดีที่ยังจดชื่อมาเพื่อไว้หาข้อมูลเพิ่มเติม ถึงคุณลักษณะ และคุณประโยชน์ ในแง่ต่างๆ ผมเข้าเว็บกูลเกิ้ล เจาะลึกเข้าไปเรื่อยๆเท่าที่จะทำได้ เข้าเว็บกรมป่าไม้ ค้นหา และค้นหา จนได้คำตอบที่น่าพอใจ  อย่างน้อยก็เพื่อคราวหน้าเมื่อผมกลับไป จะได้รู้ว่าผมปลูกต้นไหนไว้ตรงไหนบ้าง

คำถามหนึ่ง จะนำไปสู่คำถามต่อไป

ผมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เรียกว่าความกระหายในความรู้ อย่างที่ไม่เคยเป็นมา ตอนสมัยเรียนหากผมมีความกระหายอะไรแบบนี้ ผมคงไม่เรียนจบมาด้วยเกรดสองกว่าๆเป็นแน่  ทำให้หวนนึกถึงวลีของใครบางคนที่ว่า  "ใจมาปัญญาเกิด" 

จากต้นหนึ่ง เป็นสิบ เป็นร้อยต้น ร้อยชนิด ที่มีคุณประโยชน์ควรค่าแก่การอนุรักษ์ใว้  ผมตั้งใจว่าจะตามล่าหามาปลูกให้ได้

ข้อมูลทางวิชาการของพันธุ์ไม้หลายอย่างที่ว่าใว้ มันฟ้องว่าการปลูกของผมในครั้งแรก ไม่ถูกต้องอยู่หลายประการ เช่นต้นไม้บางชนิด ต้องปลูกในขณะที่มีพืชพี่เลี้ยงอย่างกล้วย หรือไม้ใหญ่อื่นๆอยู่ก่อน ผมก็ไม่ได้ทำตามนั้น  บางชนิดอาจแตกกิ่งก้านสาขามากไป หากปลูกในที่โลงแจ้ง แดดเข้าถึงทุกทาง  แต่ยังไงก็ปลูกไปแล้ว ผมนึก  หวังเพียงแค่ร่มเงา ในเบื้องต้น ความผิดพลาดแค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อย

ผิดเป็นครู .......เป็นประจำ

ความเปลี่ยนแปลงของตัวเองอีกอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัด คือผมเริ่มมองต้นไม้รอบๆตัวมากขึ้น จากเดิมต้นไม้ต้นไหนๆก้เหมือนๆกัน ผมเริ่มจดจำและแยกแยะได้มากขึ้น  ต้นประดู่กิ่งอ่อนที่หน้าปากซอย ต้นชมพูพันทิพย์ ที่หากไม่ออกดอก ก็คงไม่รู้ว่าเป็นต้นอะไร 

บางสิ่งที่แสนสามัญกลับกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์จนน่าเหลือเชื่อ เช่น ผมเพิ่งรู้ว่าต้นมะฮอกกานีที่ผมเพิ่งปลูกไป มีอยู่มากมายในกรุงเทพมหานคร ต้นไม้ชนิดนี้เป็นต้นไม้โปรดของล้นเกล้ารัชกาลที่หก ที่ริเริ่มนำมาปลูกแรกๆที่เเพชรบุริตั้แต่สมัยโน้น เนื้อไม้สีน้ำตาลลายสวย มักนิยมใช้ทำเครื่องเรือนของชนชั้นสูง ทำเครื่องตนตรีฝรั่ง พวกไวโอลิน เปียโน และด้วยเนื้อสีของไม้ที่สวยเป็นเอกลักษณ์จึงถูกนำมาตั้งชื่อเป็นชนิดสีย้อมไม้ และสีย้อมผม (ที่เราเรียกโทนสีมะฮอกกานี)

ความรู้หนึ่งนำไปสู่อีกความรู้หนึ่ง  ต้นไม้ต้นเดียวบอกเล่าได้ลึกซึ้งถึงเรื่องประวัติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และวิทยาศาสตร์  สิ่งละอันพันละน้อยที่มีประโยชน์เหล่านี้ จะเพิ่มพูนคุณค่าพันทวี  หากเราใช้ความรู้และปัญญาเข้าไปจัดการ (หาคำตอบได้ในตอนท้ายๆครับ)

(http://img828.imageshack.us/img828/7959/001du.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Jiro_Kung ที่ สิงหาคม 05, 2010, 09:35:20 AM
เข้ามาอ่านแล้วรู้สึกชอบมากครับ...ซักวันผมก็คงต้องก้าวมาเป็นแบบคุณตั้มเนี่ยแหละ.. ;D..ตอนนี้ขอทำงานหาเงินทุนก่อนครับ..
เป็นกำลังใจให้ครับ.. ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ยอด ราชบุรี ที่ สิงหาคม 05, 2010, 09:49:21 AM
 ;)สบายดีครับ...ดินแดนมหัศจรรย์...ดินแดนแห่งชีวิต...ขอต้อนรับสู่วิถีแห่งเกษตร :-[ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 05, 2010, 10:35:59 AM
ตอนที่5  รับน้องใหม่

ทุกเดือนหลังจากกรกฎาคมที่ผมได้เริ่มปลูกครั้งแรก ผมจะกลับไปปลูกเพิ่มเดือนละครั้ง  ครั้งละสี่สิบถึงห้าสิบต้น  ตามกำลังความสามารถ  ผมขุด แฟนผมกลบ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งไป  การที่กลับไปเห็นต้นไม้ยังอยู่ดี ถึงแม้จะดูไม่โตขึ้นสักเท่าไหร่ ก็ถือเป็นกำลังใจที่ดีสำหรับน้องใหม่ นักปลูกป่า

ความเชื่อของแฟนผมที่บอกว่าเป็นคนมือร้อน ปลูกอะไรก็ตาย เริ่มกลายเป็นอดีตที่ลางเลือนลงทุกทีๆ เพราะทุกครั้งที่กลับมา  ต้นไม้น้อยๆมักผลิยอดอ่อนๆ แตกกิ่งก้านออกมาอย่าช้าๆ เป็นสิ่งรับประกันว่าปัจจุบันสองมือของเธอเธอสามารถกลบฝังความเชื่อเก่าๆได้สำเร็จ

แล้วสองมือของผมล่ะ........

แตกครับ... แตกยับไปสามสี่ที่เลยก็ว่าได้

เมื่อผมเริ่มปลูกมากขึ้น ความเคยชินของกล้ามเนื้อท่อนแขน และแผ่นหลังเริ่มปรับสภาพให้ผมขุดได้ทนขึ้น  มากขึ้น  จังหวะของแต่ละจอบมั่นคงหนักแน่น และแม่นยำขึ้น  วิถีแห่งจอบบอกเราได้แม้กระทั่งเสียงกระทบดิน ว่าวงสวิงนั้นๆสมบูรณ์  และทรงพลังพอหรือไม่ ผมเริ่มเข้าใจภาพของไทเกอร์ วูดส์ ที่สามารถแสดงอารมณ์ได้ทันทีหลังวงสวิงว่าพอใจช็อตนั้นหรือไม่ จากแค่จากการฟังเสียง

แต่ความเคยชินของกล้ามเนื้อ และการขุดจนติดลมบน มันสวนทางกับความจริงทางกายภาพที่ว่า  หนังมือผมยังไม่หนาพอจะรองรับความคึกคะนองของจอมจอบแห่งยุทธจักร  ใจมันเกินร้อน   มือแตกก็ยังทนต่อได้ ขุดจนเลือดซิบ  วันนี้ไม่เท่าไหร่ แต่พอวันรุ่ง  ต้องวิ่งหาพลาสเตอร์ยาแบบผ้ามาปะกันจนดูไม่จืด ชีวิตที่รุ่งโรจน์กับสองมือที่รุ่งริ่ง

ความสุขบนความเจ็บ(มือ)  อันไหนจะทรงพลังกว่ากัน......  เห็นได้ชัดว่าความสุขในการงาน ความฝันอันแรงกล้า ไม่เคยยอมก้มหัวให้กับใครหน้าไหนทั้งสิ้น

ต้นแล้วต้นเล่าที่หยั่งรากลงผืนดินใหม่แห่งนี้ บอกย้ำผมว่า จงก้าวต่อไปๆ  บางสิ่งที่วิเศษกำลังรอคอยผมอยู่  ทุกครั้งที่สายลมแรงพัดผ่านจนลำต้นไม้น้อยๆ นานาพันธุ์เอนลู่แทบหักลง  ผมแอบได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา  "ฉันยังไหว..ก้าวต่อไปด้วยกัน"


(http://img13.imageshack.us/img13/593/dsc02877l.jpg)

(http://img36.imageshack.us/img36/4812/dsc02842g.jpg)

(http://img208.imageshack.us/img208/3977/dsc03734z.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: kidkla ที่ สิงหาคม 05, 2010, 10:56:00 AM
กำลังจะไปสร้างฝันแบบเดียวกันอยู่ ยังไม่รู้ว่าจะฟันดินได้แค่ไหน  อาทิตย์นี้ปลูกได้ซัก 20 ต้น ก็ถือว่าเก่งแล้วค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 05, 2010, 11:18:32 AM
ตอนที่6   หนาวนี้ห่มผ้าให้น้อง

ความรู้จากการท่องโลกไซเบอร์ประกอบกับการได้เคยดูเทปรายการเจาะใจตอน อ.ยักษ์ วิวัฒน์ ศัลยกำธร  ติดใจแนวคิดที่ว่าด้วยเรื่องการไม่ปอกเปลือกเปลือยดิน  และการห่มดินซึ่งจะเป็นการช่วยให้ดินมีความชุ่มชื้น ความร้อนเพียงพอที่สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจิ๋ว  จะสามารถดำรงชีวิตอยู่เพื่อเกื้อประโยชน์ให้แก่ผืนดิน

คลุมฟาง.....เป็นความรู้เดียวที่ติดตัวมาตอนนั้นแล้วต้องนำมาลงมือทำทันทีในตอนนี้

ฝนเริ่มทิ้งช่วง ต้นไม้หลักๆที่พอหามาปลูกได้ในฤดูนี้ก็ได้ปลูกจนพอใจ  หลังจากนี้คงเป็นเรื่องของการดูแล เพื่อให้ผ่านหนาวและแล้งนี้ไปได้ โดยวิธีการพึ่งพิงธรรมชาติ  พึ่งความแกร่งของตัวต้นไม้เอง และพึ่งฟาง

ผมกับแฟนให้นิยามการปลูกป่าของผมว่าเป็นการปลูกแบบปลูกหายๆ คือปลูกไปแล้วดูไม่รู้ว่าที่ผืนนี้ ได้ปลูกอะไรไป  หาต้นไม้ที่ปลูกแทบไม่เจอ  มองไกลๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยกับที่ผืนนี้ในช่วงสี่เดือนที่ผ่านมา

การคลุมฟางช่วยได้ในเชิงสัญลักษณ์ครับ   คือกองฟางคลุมโคนกองเล็กๆนี่แหละ  ที่จะทำให้มองเห็นก้อนทองๆมาแต่ไกล อย่างน้อนคนที่เดินผ่านที่ก็จะไม่เผลอเหยียบลงไป  และคนเลี้ยงวัวก็จะรู้ว่านี่เป็นไม้ที่คนตั้งใจปลูกนะ  ไม่ได้ขึ้นเองตามธรรมชาติ.....กินไม่ได้

ลุงฟุกุโอกะ ผู้บอกเล่าเรื่องราวของการปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว  ที่โด่งดังเป็นต้นแบบให้คนหัวใจรักษ์ในกสิกรรมธรรมชาติไปทั่วโลก ก็ได้กล่าวเทิดทูนคุณงามฟาร์มดีที่เกิดจากการห่มคลุมฟางไว้แทบจะนับว่าเป็นปฐมบท ของการพลิกแนวคิดทางเกษตรกรรมเลยก็ว่าได้

ผมใยมิใช่ศิษย์อักษรของท่าน

เพียงแต่คงต้องนำความรู้ที่ได้นั้นมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับตนเองก็เท่านั้น  ตอนนี้ก็แค่คลุมฟางรอบโคนต้นไม้ไปพลางๆก่อน  หย่อมเล็กๆ  แต่เต็มประสิทธิภาพ

เชื่อไหมครับต้นไม้ทุกต้นเติบโตผ่านหนาว  ผ่านแล้ง ไปจนสงกรานต์ในปีถัดไป โดยที่ผมไม่ได้รดน้ำสักครั้งเดียว  ด้วยฟางกองเล็ก และการแผ่ความชื้นรอบๆบ่อน้ำไปยังพื้นที่ปลูก  และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ การที่โดยรอบผมทำนากันหมด ความชื้นในดินจึงมีเหลือเผื่อแผ่มาถึงผมตลอดหน้าแล้ง

(หลังสงกรานต์ตัดสินใจถอยปั๊มห้าแรง มาช่วยเสริมเพราะนาเริ่มแห้ง และอากาศร้อนจัดครับ)


(http://img191.imageshack.us/img191/3715/dsc04052m.jpg)


(http://img101.imageshack.us/img101/1747/dsc04115l.jpg)


(http://img339.imageshack.us/img339/4012/dsc04056m.jpg)



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ สิงหาคม 05, 2010, 11:28:27 AM
ยินดีต้อนรับสู่สังคมเกษตรสีเขียว เป็นแบบอย่างที่ดีที่จะก้าวเดินอย่างมีแบบแผนขอเป็นกำลังใจอีกคนครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 05, 2010, 11:41:13 AM
ขอบคุณเพื่อนๆสำหรับกำลังใจอีกครั้งครับ  ต้องขอโทษด้วยครับที่ไม่อาจกล่าวขอบคุณเป็นรายบุคคลได้เพราะผมยังใช้กระทู้ไม่ค่อยเป็น เห็นบางท่านสามารถเจาะเข้าไปตอบกระทู้ใต้คำถามได้ ทำยังไงครับ ผมไม่อยากเปลืองกระทู้มากกลัวเว็บเสียพื้นที่  เพราะกระทู้ผมก็เล่ายาวแบบบูญชูเข้าไปแล้ว  รูปก็เยอะอยู่ รบกวนผู้รู้แนะวิธีด้วยครับ  ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: changbenz ที่ สิงหาคม 05, 2010, 11:50:13 AM
สุดยอดเลยครับเดินเท้าเปล่าด้วยลองหารองเท้าบุ๊ทยางมาใส่นะครับปลอดภัยกว่าครับ เป็นเเรงใจให้ครับ ผมมีที่น้อยครับแค่2ไร่เน้นต้นไม้ที่มีผลทานได้ครับ ปลูกวันอาทิตย์วันเดียวครับ10กว่าต้นก็เหนื่อยแทบแย่เเล้ว ใช้ถุงมือผ้าถูๆคู่ละ5บาทใส่เวลาขุดหลุมครับช่วยป้องกันมือแตกได้ดีทีเดียวเลยครับแต่ผมจะชุบน้ำให้เปียกๆหน่อยก่อนสวมครับป้องกันมือเสียดสีกับด้ามจอบครับช่วยได้มากลองดูนะครับ  สู้ๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: wirot ที่ สิงหาคม 05, 2010, 02:38:17 PM
ดีจัง อยู่ใกล้ๆจะไปช่วยปลูก สิบไร่นี่.....จิ๊บๆ...เนอะ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: เดี่ยว เดียวดาย ที่ สิงหาคม 05, 2010, 06:12:08 PM
ขอบคุณเพื่อนๆสำหรับกำลังใจอีกครั้งครับ  ต้องขอโทษด้วยครับที่ไม่อาจกล่าวขอบคุณเป็นรายบุคคลได้เพราะผมยังใช้กระทู้ไม่ค่อยเป็น เห็นบางท่านสามารถเจาะเข้าไปตอบกระทู้ใต้คำถามได้ ทำยังไงครับ ผมไม่อยากเปลืองกระทู้มากกลัวเว็บเสียพื้นที่  เพราะกระทู้ผมก็เล่ายาวแบบบูญชูเข้าไปแล้ว  รูปก็เยอะอยู่ รบกวนผู้รู้แนะวิธีด้วยครับ  ขอบคุณครับ
ในส่วนของเจ้าของกระทู้จะมีข้อความแก้ไขตรงมุมขวามือด้านบนครับ
คลิกเข้าไปเลยครับเสร็จแล้วเราก็กดบันทึกครับเท่านี้ก้อเรียบร้อยครับ
เอามาเรื่อยๆเลยครับชอบมากครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 05, 2010, 09:57:03 PM
มารอชมต่อครับ  ชอบมากๆเลยคนปลูกป่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 05, 2010, 11:37:42 PM
ตอนที่ึ7  สี่เดือนผ่านไป

กองฟางใต้โคนต้นเริ่มย่อยสลาย  ฤดูกาลปลูกก็สิ้นสุดไปพักใหญ่ มือก็หายดี ร่องรอยปุ่มปมหนังหนาบนฝ่ามือเริ่มบางลงๆ  ผมกลับมาที่สวนอีกครั้ง เพื่อดูความคืบหน้า ตรวจการทำงานของฟ้าดิน

ต้นไม้โตขึ้นนิดหน่อย ลำต้นอวบหนาทรงตัวได้ดีขึ้น ไม้ที่หลายๆคนออกตัวรังเกียจอย่างตะกู เติบโตเห็นได้เด่นชัดที่สุด  รองมาก็คือสัก แดง และมะฮอกกานี 

พูดถึงตะกูนึกแล้วผมก็อดสงสารมันไม่ได้ ตอนที่ผมซื้อนั้นเรียกว่าเป็นช่วงขาลงของต้นไม้ชนิดนี้ก็ว่าได้ ข่าวต่างๆเริ่มประโคมถึงกลโกงของเกมการตลาด  ราคาก็ตกมาเหลือแค่ต้นละบาท  ผมเห็นว่ามันถูกดีเลยซื้อมาลองปลูกสักยี่สิบต้น จริงๆก็ไม่เคยคิดว่ามันจะออกตัวได้แรงขนาดนี้ โตรวดเร็วจนเป็นพุ่มใหญ่ เห็นแล้วทำให้กำลังใจผมดีขึ้น

ผืนดินที่เคยดูโล่งๆเริมถูกเติมเต็มด้วยพุ่มไม้เขียวๆ   ผมเริ่มจดจำและแยกแยะไม้ชนิดต่างๆได้ดีขึ้น  เริ่มเห็นการเปลี่ยนขนาดของกิ่งก้าน ใบ และลำต้น  เดินไปก็ช่วยแกะเถาวัลย์ที่เริ่มเลื้อยไต่ไปตามลำต้น แกะต้นโน้น มาเจออีกทีต้นนี้ สุดท้ายเลยออกตามล่าแกะซะจนหมดสวน เอาแบบตัดไฟแต่ต้นลม เพราะผู้รู้ท่านหนึ่งสอนว่า ศัตรูตัวร้ายของป่าปลูกใหม่ๆนี่ไม่ใช่หญ้าครับ  แต่เป็นเถาวัลย์นี่แหละที่ร้ายพอจะขี่ให้ต้นไม้โงหัวโงยอดไม่ขึ้นเลยทีเดียว

(http://img413.imageshack.us/img413/1757/dsc00595mh.jpg)

ต้นสักตรงทางเข้าสวนใบเริ่มใหญ่ขึ้น

(http://img199.imageshack.us/img199/7982/dsc00648d.jpg)

ต้นไม้ป่าอื่นๆยังค่อยเป็นค่อยไป


(http://img529.imageshack.us/img529/6545/dsc00651z.jpg)

ต้นดาวรุ่งครับ  โตสุดแล้วต้นนี้





หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: wichancopy ที่ สิงหาคม 06, 2010, 07:58:24 AM
ขุดสระสวยมากครับ  มีขอบสระแบบนี้ดินไม่ค่อยพังครับ  หาปลามาปล่อยสักปีก็ได้กินแล้ว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: คนดง ที่ สิงหาคม 06, 2010, 09:11:19 AM
 :-[ :-[ :-[

มีกลุ่มไม้ผลแทรกอยู่ด้วยมั้ยครับ .. เพราะป่าจะสมบูรณ์ได้จะต้องมีสัตว์มาอาศัยด้วย และการจะให้สัตว์มาอยู่ก็ต้องมีอาหารของสัตว์นั้นๆ

ตะขบ  มะม่วง  มะพร้าว ไม้กลุ่มตระกูล"มะ" ควรปลูกไว้ครับ เพราะเราก็จะได้อาศัยกินได้ด้วย

 อย่าลืม"กล้วยและไผ่ "ครับ พืชเบิกนำที่เป็นได้ทั้งพี่เลี้ยง ผู้ให้ ผู้เสียสละ  สาระพัดประโยชน์มากมาย   ปลูกกล้วยและไผ่ไว้ไม่ผิดหวัง..

เหมือนโบราณที่ท่านให้ปลูก กล้วยและอ้อยไว้นั้นและครับ.. 

"ทางหมื่นลี้ ย่อมมีก้าวแรกเสมอ "     .......... สู้ต่อไปครับ.. :-[ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Darth Palm ที่ สิงหาคม 06, 2010, 09:59:31 AM
เมื่อครั้งที่ผมเริ่มปลูก ผมใช้จอบอยู่สองวัน..ก็พบว่า ใช้ชะแลงหน้ากว้างสักสองนิ้ว ขุดง่ายและดีกว่าเป็นไหนๆ..หาถุงมือหนังเท่ส์ๆสักคู่ ขุดได้เป็นร้อยๆหลุมครับ....เป็นกำลังใจให้ ชอบที่คุณคิดเอง ทำเอง ปลูกเอง..เท่าที่สองมือจะทำได้เหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้คิดแล้วมีเงินก็ชีนิ้วเนรมิตเอาครับ...เหนื่อย...แต่ร่างกายเราจะแข็งแรงขึ้น...สู้ๆครับ...


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Bigkeng ที่ สิงหาคม 06, 2010, 10:55:05 AM
 ;D เห็นจากแนวต้นไม้เยอะๆ แบบนี้ อนาคตจะขึ้นร่มเย็นเป็นป่าสวยๆ แน่ๆ เลยครับ  ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: wirot ที่ สิงหาคม 06, 2010, 11:39:56 AM
สังเกตจากไม่ค่อยเห็นหญ้าเลย ไม่รู้เพราะคอยถอนออกหรือมันไม่ขึ้นกันแน่ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 06, 2010, 11:57:29 AM
ขุดสระสวยมากครับ  มีขอบสระแบบนี้ดินไม่ค่อยพังครับ  หาปลามาปล่อยสักปีก็ได้กินแล้ว
ตอนแรกคงมีปลาที่หลุดจากนาลงสระมาให้เลี้ยงฟรีๆล่ะครับ หลังๆผมปล่อยปลากินพืชไปหลายชนิด จนบัดนี้ยังไม่เห็นสักตัว  สงสัยเป็นอาหารแม่ช่อนไปหมดแล้ว
:-[ :-[ :-[

มีกลุ่มไม้ผลแทรกอยู่ด้วยมั้ยครับ .. เพราะป่าจะสมบูรณ์ได้จะต้องมีสัตว์มาอาศัยด้วย และการจะให้สัตว์มาอยู่ก็ต้องมีอาหารของสัตว์นั้นๆ

ตะขบ  มะม่วง  มะพร้าว ไม้กลุ่มตระกูล"มะ" ควรปลูกไว้ครับ เพราะเราก็จะได้อาศัยกินได้ด้วย

 อย่าลืม"กล้วยและไผ่ "ครับ พืชเบิกนำที่เป็นได้ทั้งพี่เลี้ยง ผู้ให้ ผู้เสียสละ  สาระพัดประโยชน์มากมาย   ปลูกกล้วยและไผ่ไว้ไม่ผิดหวัง..

เหมือนโบราณที่ท่านให้ปลูก กล้วยและอ้อยไว้นั้นและครับ.. 

"ทางหมื่นลี้ ย่อมมีก้าวแรกเสมอ "     .......... สู้ต่อไปครับ.. :-[ :-[ :-[

ไผ่คือความเจ็บใจในอีกสองปีต่อมาครับด้วยว่าไม่ได้ปลูกไว้ในปีแรก พอถึงตอนที่ต้องใช้ไม้มาคำยันต้นไม้เลยไม่มีใช้  คำว่าไม้ใช้สอยเนี่ยสำคัญจริงๆครับ  ผมลงชุดแรกไปปีที่แล้วสี่กอ ปีนี้ลงอีกเต็มพิกัด รอชมนะครับ

เมื่อครั้งที่ผมเริ่มปลูก ผมใช้จอบอยู่สองวัน..ก็พบว่า ใช้ชะแลงหน้ากว้างสักสองนิ้ว ขุดง่ายและดีกว่าเป็นไหนๆ..หาถุงมือหนังเท่ส์ๆสักคู่ ขุดได้เป็นร้อยๆหลุมครับ....เป็นกำลังใจให้ ชอบที่คุณคิดเอง ทำเอง ปลูกเอง..เท่าที่สองมือจะทำได้เหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้คิดแล้วมีเงินก็ชีนิ้วเนรมิตเอาครับ...เหนื่อย...แต่ร่างกายเราจะแข็งแรงขึ้น...สู้ๆครับ...

ขอบคุณสำหรับเทคนิคใหม่ครับ  น่าสนมากๆครับ  ผมขุดมือเปล่ามาตั้งสองปี  ปีนี้เริ่มใช้ถุงมือแล้วครับ กลัวมือไม่เนียน

สังเกตจากไม่ค่อยเห็นหญ้าเลย ไม่รู้เพราะคอยถอนออกหรือมันไม่ขึ้นกันแน่ครับ

ตอนนั้นเป็นดินก้นบ่อที่ขุดมาครับ  หญ้าเลยมีน้อยมาก แต่ตอนนี้มีตามปรกติครับ แต่ยังไม่เคยตัดเลย  รกมากๆ รอชมรูปนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ดาบรินทร์ ที่ สิงหาคม 06, 2010, 12:11:26 PM
สู้ สู้ ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: terdsak72 ที่ สิงหาคม 06, 2010, 02:07:33 PM
สุดยอด ผู้กล้าแห่งบู๊ลิ้ม อิๆๆๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ~อหิงสา~ ที่ สิงหาคม 06, 2010, 02:53:57 PM
เป็นกำลังใจให้ครับ ช่วยกันอนุรักษ์ป่าและพันธ์ไม้ดั้งเดิมของเราไว้ สู้ๆ ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: TickBell ที่ สิงหาคม 06, 2010, 03:23:01 PM
สวัสดีค่ะคุณตั้ม  คำและสำนวนต่างๆของคุณตั้มนี่สละสลวยน่าอ่านมากๆค่ะ  ยอดเยี่ยมจริงๆอย่าว่างั้นงี้เลย
ภาษาของคุณตั้มงดงามกว่านักเขียนมีชื่อเสียงบางท่านเสียอีก  อยากให้คุณตั้มแต่งเรื่องเปลี่ยนนาผืนนี้ให้เป็นป่า
พอจะว่างมั้ยคะ  รออ่าน  เท่าที่มีในกระทู้นี้ติ๊กอ่านไม่พลาดสักบรรทัด  ชอบค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 06, 2010, 03:29:47 PM
ตอนที่8   ท่องยุทธจักร กับสำนักมาบเอื้อง

ผมรู้จัก อ.ยักษ์ มาจากรายการทีวี หลายปีแล้ว ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะศรัทธาในแนวคิด ผลงานที่ท่านได้ทำไว้ และสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปกอปรกับ พอผมได้เริ่มสร้างดินแดนในฝัน ผมรู้ว่าความรู้เท่าที่มี  เท่าที่หาเองได้  คงไม่เพียงพอต่อการนำมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประสิทธิภาพ  ผมคงต้องมีตัวช่วย   "หนองน้ำไม่เดินมาหาควายฉันได ควายเองก็ต้องดั้นด้นเดินออกไปหาหนองน้ำฉันนั้น"

ผมรู้มาว่าที่ศูนย์มาบเอื้องภายใต้การกำกับดูแลของ อ.ยักษ์ มีการสอนเรื่องเกษตรทฤษฎีใหม่มาได้หลายปีแล้ว  บัดนี้ ผมคงต้องออกเดินทางไปฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์เสียที

ศิษย์รุ่น 235

เพื่อนร่วมรุ่นส่วนมากของผมเป็นเกษตรกรกลุ่มบางน้ำเปรี้ยว ที่มากับโครงการพักชำระหนี้กับ ธกส. เงื่อนไขคือใครที่มาอบรมจนครบหลักสูตรห้าวัน จะได้รับการพักชำระหนี้(กี่ปีไม่รู้)  งานนี้ มือใหม่เจอมือเก๋าล้วนๆ

ผมกับแฟนดูแปลกปลอมที่สุดในนั้น ดีที่ยังมีเพื่อนอีกรายเป็นวิศวกร มาจากกรุงเทพฯ เลยได้อยู่กลุ่มเดียวกัน

ผมรู้สึกสนุกมากในการไปเข้าค่ายฝึกอบรม ได้เรียนรู้ทั้งทฤษฎีและจากการปฏิบัติจริง ซึ่งผมเชื่อว่าหลายๆคนที่ชอบเกษตรคงไปกันมาบ้างแล้ว  เพาะถั่วงอก ทำปุ๋ย เผาถ่าน ปลูกป่า ทำน้ำมันไบโอ  ทำน้ำยาซักล้างฯลฯ

แต่วิชาหนึ่งซึ่งผมชอบมากที่สุด คือวิชาที่ให้สมาชิกทั้งเจ็ดสิบกว่าชีวิตออกไปหากินเองจากบริเวณโดยรอบศูนย์ฝึก  ซึ่งประกอบไปด้วยแปลงเพาะปลูกต่างๆ สวนป่า และสระน้ำ ไม่น่าเชื่อ อาณาจักรเล็กๆเท่านี้สามารถเลี้ยงดูคนร่วมร้อยได้อย่างสบายๆ  ผู้ชายตกปลา ผู้หญิงเก็บผัก ทำกับข้าว (นี่ถ้าผมมาทันหน้านา คงได้ไปเกี่ยวข้าวมาสีเองเป็นแน่)

ภาพลางๆของดินแดนมหัศจรรย์เริ่มแจ่มชัดขึ้นในหัวของผม วิชานี้เติมเต็มความมั่นใจว่าจินตนาการของผมมีส่วนถูกอยู่ไม่มากก็น้อย  

ด้วยหนทางนี้เท่านั้นที่พอจะให้เหลักประกันว่า ผมจะไม่ต้องเหนื่อยยากลำบากเลือดตากระเด็นเพื่อสร้างความมั่งคั่งทางวัตถุอันไร้สาระ ใว้เพื่อเป้าหมายในการทำให้ครอบครัวกินอยู่อย่างสมบูรณ์พูนสุข  มีสุขภาพและสิ่งแวดล้อมอันเลอเลิศทีแลกมาด้วยการจองจำจากโซ่ตรวนแห่งทุนนิยม

วีธีและวิถีง่ายๆแบบนี้ ก็ตอบโจทย์เดียวกันได้

ไม่ได้ปฏิเสธเงินตรา แต่แค่อยู่กับมันอย่ารู้เท่าทัน และมีสติ

วันท้ายๆของการอบรม จอมยุทธท่านหนึ่งที่รู้จักกันที่นั่นแนะนำผมต่อว่า ผมควรจะเดินทางไปพบท่านอาจารย์อีกท่านหนึ่งหากผมสนใจเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนกับป่า

จงไปทางใต้...

เป้าหมายของท่านคือ......พะโต๊ะ


(http://img338.imageshack.us/img338/9551/dsc00222v.jpg)

ปลูกป่า ห่มฟาง  ตามกระบวนการปลูกแบบปราณีต

(http://img10.imageshack.us/img10/184/dsc00263gn.jpg)

หาปลากินเอง

(http://img441.imageshack.us/img441/2051/dsc00266ku.jpg)

วิชาสำรวจพันธุ์ไม้รอบศูนย์  เก็บตัวอย่าง

(http://img833.imageshack.us/img833/4161/dsc00282e.jpg)

เตรียมการสอบประมวลความรอบรู้



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: natnapat ..^=^กาแฟเย็น ที่ สิงหาคม 07, 2010, 06:41:18 PM
ค่ะ สู้ต่อไป ก้าวต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ บุญรักษา ความดีเกื้อหนุน พบเจอสิ่งดีดี    ;)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 08, 2010, 12:04:48 AM
สวัสดีค่ะคุณตั้ม  คำและสำนวนต่างๆของคุณตั้มนี่สละสลวยน่าอ่านมากๆค่ะ  ยอดเยี่ยมจริงๆอย่าว่างั้นงี้เลย
ภาษาของคุณตั้มงดงามกว่านักเขียนมีชื่อเสียงบางท่านเสียอีก  อยากให้คุณตั้มแต่งเรื่องเปลี่ยนนาผืนนี้ให้เป็นป่า
พอจะว่างมั้ยคะ  รออ่าน  เท่าที่มีในกระทู้นี้ติ๊กอ่านไม่พลาดสักบรรทัด  ชอบค่ะ


ดีใจมากเลยครับที่มีคนชอบงานเขียน แต่ผมคงไม่กล้าไปเทียบชั้นนักเขียนหรอกครับ ขอเรียกตัวเองว่านักเล่านิทานแล้วกันนะครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ ช่วยกันอนุรักษ์ป่าและพันธ์ไม้ดั้งเดิมของเราไว้ สู้ๆ ครับ

ขอบคุณครับ การสะสมพันธุ์ไม้เป็นเรื่องที่สนุกที่สุดสำหรับผมตอนนี้เลยครับ

ค่ะ สู้ต่อไป ก้าวต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ บุญรักษา ความดีเกื้อหนุน พบเจอสิ่งดีดี    ;)

ขอบขอบคุณทุกๆท่านอีกครังครับที่แวะเข้ามาเยี่ยม ต้องขอโทษด้วยล่วงหน้าด้วยครับหากไม่ได้ตอบกลับครบทุกคน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: mochivan ที่ สิงหาคม 08, 2010, 07:31:09 AM
ติดตามชมไม่ห่าง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 08, 2010, 02:33:21 PM
ตอนที่9  ก้าวต่อไป

หลังกลับมาจากมาบเอื้อง หลายสิ่งที่ได้เรียนรู้มา บรรดาอาจารย์หลายๆท่าน ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ประโยชน์จะเกิดต้อง "ทำทันที" คาถานี้ท่องใว่ให้ขึ้นใจ

เพราะของบางอย่างมี "เวลา" เป็นตัวกำหนด  ทำตอนนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะได้รับผลกรรม(ดี)ทันตาเห็น เช่น ห่มฟางวันนี้ดินก็ยังไม่ได้ดีวันนี้  ทำปุ๋ยจุลินทรีย์วันนี้ อีกสามเดือนได้ใช้เป็นอย่างน้อย ฯลฯ

ผมเป็นคนหัวกลวง  ใส่อะไรมาผมรับใว้หมด  แต่คงต้องเลือกทำตามเหตุและปัจจัย เป็นต้นว่า ผมลำดับความจำเป็นในการใช้งานความรู้ที่ได้มา พบว่า การทำน้ำมันไบโอและการเผาถ่านเพื่อให้ได้ถ่านและน้ำส้มควันไม้คงเป็นลำดับรายการท้ายๆสุดที่จะทดลอง  นอกนั้น.....ทำทันที

ว่านอนสอนง่ายจริงๆ

การเติมความรู้ให้ตัวเองก็ทำไป การทดลองปฏิบัติจริงก็ทำไป  แต่สิ่งที่ไม่เคยหายไปจากความคิดคือ แผนการขยายพื้นที่ปลูกในดินแดนมหัศจรรย์ สำหรับปีถัดไป  มันวนเวียนในหัวตลอดเวลา  พื้นที่ปลูกต้นไม้ปีนี้หมดแล้ว  ต้องขยายเพิ่มอีก แต่ควรใช้เงินให้น้อยกว่าเดิม สำหรับการสร้างแหล่งน้ำและพื้นที่ปลูก

ปลายฝนต้นหนาวอย่างนี้ อากาศดี.......   ผืนดินที่อิ่มน้ำเรื่มปลดเปลื้องความชื้นกลับคืนสู่สิ่งมีชีวตหน้าดิน กล้าไม้ แมลง และสัตว์ตัวน้อยยังจะพออาศัยกลไกตามธรรมชาติอย่างนี้ ไปได้จนราวเดือนมีนาคม

ผมมานั่งสำรวจ และสรุปผลงานในปีแรกที่ได้ปลูกลงไปร่วมๆห้าร้อยต้น ในพื้นที่สามไร่รอบบ่อ แบ่งได้เป็น กลุ่มไม้ป่าเศรษฐกิจ ร่วมยี่สิบชนิดโดยรอบที่ปลูกคละเคล้าปนเปกันไป และกลุ่มไม้ผลอย่างเช่น  มะม่วงหลากหลายชนิด  ลำใย มะพร้าว ขนุน ทุเรียนเทศ มะกอกน้ำ หว้า ฯลฯ ที่ปลูกชิดริมขอบสระ เพื่อให้ง่ายต่อการเหวี่ยงน้ำรดในหน้าแล้ง  และท้ายสุดที่มาปลูกแซมตามจุดต่างๆก็คือกล้วยน้ำว้า

ตะกู(อีกแล้ว)พุ่มเล็กเล็กที่กระจัดกระจายโดนรอบ มีรอยเปื้อนขาวๆติดบนใบใหญ่หนาและอวบน้ำอยู่เกลื่อนไปหมดหลายต้น

ขี้นก?......

ผมแอบตื่นเต้นไปกับร่องรอยมหัศจรรย์ที่เพิ่งค้นพบเหล่านี้ ใบตะกูใหญ่พอที่นกตัวน้อยๆพอจะมาเกาะหลบร้อนได้สบายๆ (ไม่วายขี้ทิ้งใว้ให้ดูต่างหน้า)แดนมหัศจรรย์.....ศาลาพักร้อนของนกน้อยริมทุ่งนาโล่งใหญ่ ศูนย์พยาบาลสรรพสัตว์ที่หนีภัยมาจากความร้อน  แล้ง และเคมี


ในช่วงที่ไอหนาวกำลังโอบล้อม  ทุกชีวิตในแดนมหัศจรรย์กำลังปรับตัวเพื่อล่วงเข้าสู่หน้าแล้ง  ที่กรุงเทพมหานคร.......
โครงการกองทัพไม้ป่าน้อยๆ ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

(http://img412.imageshack.us/img412/7825/dsc02133aj.jpg)

ต้นกันเกราและต้นมะฮอกกานี ทีลงดินได้ราวๆหกเดือน  เริ่มแตกพุ่ม และยืดตัว


(http://img248.imageshack.us/img248/1900/dsc02129m.jpg)

ต้นประดู่บ้าน หรือประดู่กิ่งอ่อนที่อยู่ในกลุ่มไม้ให้ร่มเงา โตเร็ว  แต่ในเรื่องเนื้อไม้อาจไม่ค่อยมีประโยช์มากเท่าไหร่ เพราะกิ่งอ่อนสมชื่อ  หักง่าย


(http://img192.imageshack.us/img192/4872/dsc02281c.jpg)

ผมเก็บเมล็ดสำโรงมาทดลองเพาะดู ไม่ตัวนี้โตเร็วตายยาก จัดอยู่ในกลุ่มของไม้เบิกนำ ที่ผมมีแผนจะเอาใว้ลงเบิกที่ในฝนหน้า


(http://img36.imageshack.us/img36/6277/dsc02268x.jpg)

ต้นนี้งอกเร็วและโตเร็วมาก


(http://img831.imageshack.us/img831/7816/dsc02272i.jpg)

ไม่นานก็ย้ายลงแก้วกาแฟ เพื่อเลี้ยงต่ออีกหกเดือน ก็เอาไปลงดินได้

 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: @เอ๊ะ@ ที่ สิงหาคม 08, 2010, 03:03:01 PM
เหมาะสมแล้วค่ะ ชื่อ ดินแดนมหัศจรรย์ การเล่าเรื่องชวนให้ติดตามจริงๆ ค่ะ
คุณตั้ม ทำสวนได้อย่างเป็นระเบียบดีจังเลย

พูดถึงต้นตะกูน่าสงสารจริงๆ ค่ะ ถ้าเราไม่ไปคำนึงถึงตลาดหรือคำว่านายทุน
ปลูกต้นตะกูไว้ในสวนบ้างก็ดี อย่างน้อยสิ่งที่เขาสามารถให้เราได้เมื่อเขาเติบโต
ก็คือร่มเงาและความร่มรื่น

เอ๊ะก็อยากเดินทางไปอบรมเหมือนกัน แต่ยังไม่มีโอกาสสักที อาจจะต้องหาโอกาส
เดินทางไปบ้างแล้ว เวลาทำอะไรแล้วมีครู รู้สึกอุ่นใจและเพิ่มหยักในสมองของเราได้อีกเยอะ
ที่สำคัญประสบการณ์จากครู ที่ถูกถ่ายทอดมายังเรา ถือเป็นสิ่งอันล้ำค่า ภูมิปัญญาไทย

จะแวะมาอ่านเรื่อยๆ นะคะ ชอบแนวความคิดและการเล่าเรื่องให้ชวนติดตาม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 08, 2010, 04:27:36 PM
ตอนที่10  ความดีของตะกู

เมื่อแล้งมาเยือน  ผมวิตกกลัวต้นไม้ที่ปลูกไปจะพร้อมใจกันกลับบ้านเก่า  ที่แถวนั้นมันร้อนและแล้งเหลือทนจริงๆ  ผมตัดสินใจถอยปั๊มน้ำขนาดห้าแรงมาตัวนึง ราคาสี่พันกว่าบาท เคื่องจักรตัวแรกสำหรับงานปลูกป่าที่ผมเริ่มรัก และติดงอมแงม

พื้นดินนาซึ่งเป็นดินเหนียว เริ่มแห้งและแตกระแหง แยกตัวเป็นร่องลึก บนพื้นที่ปลูกป่าผมก็เป็นเช่นเดียวกัน แถมยังเลวร้ายกว่าเพราะเป็นดินก้นบ่อ ซื่งเหนียวและแข็งสุดๆ เมื่อถึงคราวแล้ง มันก็แห้งและแตกแยกได้สุดๆเช่นกัน แต่ละรอยแตกลึกลงไปจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

หากไม่ได้กองฟางที่ห่มคลุมโคนเอาใว้ตั้งแต่ปลายฝน มีหวังต้นไม้น้อยของผมได้ได้ยืนแห้งเฉาใบเหี่ยวร่วงไปหมดเป็นแน่แท้

ไปสวนทีเดียวต้องให้ได้สองเด้ง....เด้งแรกไปรดน้ำ เด้งสองก็ไปขุดสร้างแหล่งน้ำสำหรับฝนหน้าเสียเลย ดินกำลังแห้งดี รดขุดลงได้สะดวก

จากแนวคิดเดิมที่ว่า "กระทำเท่าที่จำเป็น" วิธีรดน้ำผมก็เอากันง่ายๆ คือปั๊มน้ำด้วยเครื่องห้าแรงกับท่อสองนิ้ว ราดลงบนพื้นดินให้น้ำมันไหลล้นจนเอ่อท่วมร่องแตก และรอยแยก  แล้วจึงย้ายปลายสายไปจุดอื่นๆ

ระหว่างรอไปนั่งหลบพักร้อนข้างพุ่ม "ตะกู"

วิธีนี้มีส่วนช่วยในการปรับปรุงโครงสร้างดินเหนียวให้ร่วนและดีขึ้นได้ เนื่องจากกระแสน้ำที่แรงจากเครื่องปั๊มจะนำเอาเศษซากฟาง ใบไม้ ขี้นก ลงไปสู่ใต้เนื้อดิน  ผมเลยสบโอกาสปล่อย ปุ๋ยจุลินทรีย์ทำเองจากผักตบ ที่ได้ร่ำเรียนมา ลงไปด้วยในคราวเดียว 

ช่วงวันเดียวกันผมก็เรียกรถขุดมาทำการขุดร่องสร้างแหล่งน้ำ และคันดินปลูกต้นไม้ไปในตัว  รอบนี้ผมทดลองใช้วิธีของสวนแบบภาคกลาง คือสวนยกร่อง ให้รถขุดถอยตัก ทอยดิน ทำคันดินกว้างข้างละสี่เมตร  ร่องลึกเท่าที่จะได้ดินตามหน้ากว้างที่กำหนด เพราะเป้าหมายหลักจริงๆคือคันดินเพื่อปลูกป่า แค่ยกพื้นให้สูงกว่าระดับนาเป็นใช้ได้

ข้อดีของวิธีนี้คือประหยัดค่าใช้จ่าย ไม่ต้องมีต้นทุนค่ารถบรรทุกและการไถปรับหน้า ใช้รถขุดคันเดียวจบ  แถมคันดินที่ได้จะมีหน้าดินนาโปะหน้า  ไม่โดนดินก้นบ่อเหมือนคราวที่แล้ว  คราวนี้ผมคิดว่าปลูกอะไรลงไปก็จะตั้งตัวได้เร็ว

ระหว่างคุมการขุดด้วยตัวเอง แดดร้อน ก็ไปหลบข้างพุ่ม "ตะกู"

ผมขุดร่องทั้งหมดสามจุดความยาวเอามารวมกันได้ประมาณสองร้อยยี่สิบเมตร  ได้แหล่งน้ำรวมหนึ่งไร่ลึกสองเมตรกว่าๆ ใช้เวลาไปแปดชั่วโมงกว่า เสียค่าใช้จ่ายไปหนึ่งหมื่นสี่พันห้าร้อยบาทถ้วน   ผลงานเนี้ยบดั่งใจ(เพราะคุมเองทั้งวันและหยอดน้ำมันด้วยลิโพกับแอลเอ็มสองซอง) ได้พื้นที่ปลูกเพิ่มเท่าๆปีแรกคือสามไร่  แต่จ่ายต่างจากปีแรกมหาศาล ถึอว่าไปได้สวย

เสียงรถขุดเงียบลงพร้อมๆกับเสียงครื่องยนต์ปั๊มห้าแรง.....

ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า แดดที่แผดเผาเริ่มอ่อนโยนลงต่อทุกสรรพชีวิต ผมเองก็เป้นหนึ่งในนั้น ผมเริ่มขยับตัวออกมาจากใต้ร่มของพุ่มตะกู  เก็บเสื่อและกระติกน้ำ เตรียมตัวออกไปเก็บเครื่องปั๊มและอุปกรณ์

ยังไม่มีเพิงพัก ยังไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดในดินแดนผืนนี้  การมาทำงานเพียงเดือนละครั้งคงยังจำเป็นต้องพึ่งร่มตะกูไปพลางๆ  ตะกูอายุหกเดือน ใบดก อวบ หนาและใหญ่ ผมยังพอจะอาศัยมันให้ร่มเงาไปอีกไม่นาน ก่อนที่พุ่มแน่นๆจะเริ่มยืดสูงโปร่งเบา ใบอวบหนาจะหดเล็กลงและคลุมแสงได้ไม่ดีเท่าเดิม  ถึงตอนนั้นต้องค่อยมาว่ากันเรื่องสร้างเพิงพักอีกที

ต้องกลับแล้ว......ขอบคุณนะ ต้นตะกู


(http://img819.imageshack.us/img819/6084/dsc02125m.jpg)

ปั๊มใหม่เอี่ยม พร้อมมือใหม่หัดใช้ กับทฤษฎีการรดน้ำ แบบประหยัดแรง


(http://img18.imageshack.us/img18/7396/dsc02127uy.jpg)

ต่อข้อแยกเป็นสองทางเพื่อลดแรงน้ำและเพิ่มจุดรดน้ำให้มากขึ้น  ปล่อยน้ำเบาๆจนไหลลงร่องแตกจนล้นเอ่อขึ้นมาเป็นอันใช้ได้ 


(http://img25.imageshack.us/img25/1338/dsc02343f.jpg)

พุ่มตะกูอายุหกเดือน เพียงพอที่จะไปซุกตัวหลบแดดได้ ดูๆไปก็เหมือนร่มยักษ์ดีๆนี่เอง


(http://img826.imageshack.us/img826/3184/dsc02312o.jpg)

เปิดหลุมแรก  ประเดิมร่องแรก คนขุดก็งง คนสั่งขุดก็งงและแอบไม่มันใจว่า ทฤษฎีใหม่นี้จะรอดไหม


(http://img256.imageshack.us/img256/5310/dsc02321k.jpg)

สุดร่องแรก ดูผลงานแล้วพอใช้ได้ ทีนี้ร่องสองก็ง่ายแล้ว  ก็อปปี้ไปเลยให้ครบสามร่อง

(http://img148.imageshack.us/img148/2610/dsc02325nw.jpg)

ร่องสองนี้ขุดด้านหน้าฝั่งติดถนน ดินช่วงนี้ค่อนข้างปนทราย ร่วนกว่า  ขุดง่ายกว่า

(http://img269.imageshack.us/img269/244/dsc02339cp.jpg)

ร่องสุดท้าย กลับมาขุดขนานไปกับร่องแรก เว้นช่วงกลางเป็นนาไว้ ตั้งใจจะทำนาอินทรีย์ ที่เอาป่าและร่องน้ำมาขนาบข้างกั้นเคมีใว้

(http://img571.imageshack.us/img571/3139/dsc02355x.jpg)

มองจากท้ายสวน ทอดยาวตามร่องน้ำที่สุดเสร็จสิ้น เห็นพุ่มตะกูอยู่ไกลๆ พอให้ใจชื้นว่า ต้นไม้ที่ปลูใว้เติบโตและงอกงามเป็นป่าผืนย่อมๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: mochivan ที่ สิงหาคม 09, 2010, 12:01:49 AM
ชอบทฤษฎีรดน้ำแบบประหยัดแรงจัง จะเอาไว้เป็นตัวอย่าง เพราะที่สวนยังใช้กระป๋องตักรดอยู่ ยังไม่มีปั๊ม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: uncle708 ที่ สิงหาคม 09, 2010, 08:34:23 AM

ขอเป็นกำลังใจ และชื่นชมอย่างที่สุดครับ

นอกจากนี้จะขอฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยสักคนนะครับ (ได้โอกาสแล้ว) ผมก็เป็นคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเดินตามทางที่พี่ไ้ด้เบิกทางไว้ครับ เพราะตั้งใจจะปลูกป่าราวๆ 2 ไร่ จากที่นาเหมือนกัน แต่ตอนนี้คอยฝนซาหน่อยจะเริ่มขุดสระเหมือนกันครับ

รบกวนพี่แนะนำหน่อยครับควรลงต้นอะำไรบ้าง เพราะเท่าที่อ่านจากพี่สงสัยจะเต็มพื้นที่แน่ ถ้าต้องลงทั้ง "ตะกู" "มะฮอกกานี" รวมทั้งตระกูล "มะ" แถมยัง "ไผ่" อีก

ขอบคุณครับ
ดอน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Bigkeng ที่ สิงหาคม 09, 2010, 09:56:52 AM
 ;D ร่องน้ำ สวยดีครับผม รบกวนถามวิธีที่เอาหน้าดินกลับมาทับบนคันดินทั้ง 2 ฝั่งด้วยครับว่าเอาหน้าดินจากจุดไหนกลับมาทับบนคันดินครับ จะได้ขอจำไว้ลอกเรียนแบบครับ  ;D  ไม่ทราบว่าร่องกว้าง x ลึก กี่เมตรครับ ดินถึงพอถมคันดินกว้าง 4 เมตรได้ 2 คันเลยครับ จะได้ลอกเรียนแบบได้แบบเนียนๆ อีกเช่นเคยครับ  :D   ต้นตะกูสวยสมบูรณ์มากครับ ใบเขียวจัดเลยครับ

ขอบคุณมากครับ
เก่ง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ สิงหาคม 09, 2010, 11:01:53 AM
 เขาเป็นใครหนอ แรงใจเขาช่างแกร่งดังภูผา :-[ :-[ :-[

พี่ขอส่งกำลังใจมาให้แม้กระทู้นี้เริ่มไปนานแล้ว เฝ้าอ่าน เฝ้าดีใจ ในความมุมานะจริงๆ ขอปรบมือให้ด้วยใจจริง

ประทับใจตรงฝ่ามือทั้งสองแตกเป็นแผล ตรากตรำเท้าเปล่าๆ ขยันขันแข็ง ไม่ลดละ ปลื้มใจด้วยจริงๆ

เขาเป็นคนหนึ่งที่ทุ่มเทที่จะปลูกป่าในขุนดง เขามีน้ำใจต่อสมาชิกแจกเมล็ดไม้จันโอ จนประสบความสำเร็จในการเพาะขยายพันธุ์

เพิ่งจะรู้ว่าไปได้ที่ดินเพื่อดำเนินรอยตามองค์พ่อของเรา ณ ดินแดนมหัศจรรย์ของท่านศุภพงศ์ คือชื่อจริงที่ผมขอยกย่องว่าเป็นเลิศ

ในอุดมการอันแน่วแน่  

เรามาก้าวไปด้วยกัน เราห่างกันไม่มากที่จะส่งแรงใจไปให้ อีกหน่อยเราจะแวะเวียนไปเยี่ยมซึ่งกันและกัน กำแพงเพชร+พิษณุโลก

(คำถาม : ซื้อกล้าไม้อำเภอวังทองแถวไหนครับ ตัวผมเองยังไม่เห็นเลยทั้งๆที่ไปไม่ต่ำกว่า 15 เที่ยวแล้ว)




หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ สิงหาคม 09, 2010, 12:00:08 PM
ขอรบกวนดูผังพื้นที่ของเจ้าของกระทู้หน่อยครับ  วางผังสวนในที่ดินท่านไว้อย่างไร

เขียนๆวาดๆด้วยมือเอาก็ได้ครับ


ขอขอบพระคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 09, 2010, 01:01:20 PM
ชอบทฤษฎีรดน้ำแบบประหยัดแรงจัง จะเอาไว้เป็นตัวอย่าง เพราะที่สวนยังใช้กระป๋องตักรดอยู่ ยังไม่มีปั๊ม

ขอบคุณครับ ทฤษฎีนี้มีข้อจำกัดที่ต้องพลิกแพลงนิดหน่อยนะครับ คือให้จุดปล่อยน้ำอยู่ห่างโคนต้นไม้ไว้หน่อย เพราะน้ำสามารถทำให้ดินโดยรอบนั้นเป็นกองโคลนเอาได้  เมื่อลมแรงต้นไม้จะถอน โค่นได้ง่ายๆครับ  ผมโดนไปแล้ว ตอนหลังเลยระวังเรื่องจุดปล่อยน้ำมากขึ้น
 

ขอเป็นกำลังใจ และชื่นชมอย่างที่สุดครับ

นอกจากนี้จะขอฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยสักคนนะครับ (ได้โอกาสแล้ว) ผมก็เป็นคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเดินตามทางที่พี่ไ้ด้เบิกทางไว้ครับ เพราะตั้งใจจะปลูกป่าราวๆ 2 ไร่ จากที่นาเหมือนกัน แต่ตอนนี้คอยฝนซาหน่อยจะเริ่มขุดสระเหมือนกันครับ

รบกวนพี่แนะนำหน่อยครับควรลงต้นอะำไรบ้าง เพราะเท่าที่อ่านจากพี่สงสัยจะเต็มพื้นที่แน่ ถ้าต้องลงทั้ง "ตะกู" "มะฮอกกานี" รวมทั้งตระกูล "มะ" แถมยัง "ไผ่" อีก

ขอบคุณครับ
ดอน

ขอบคุณมากครับสำหรับกำลังใจ การปลูกป่าแค่สองไร่ เชื่อไหมครับนอกจากจะทำให้ร่มเย็น และมีกินมีใช้ไม่ขัดสนแล้ว นานๆไปอาจทำให้แปลงสินทรัพย์เป็นเงินก้อนได้อีก (เลือกตัดต้นไม้บางอย่างขาย)  พื้นที่สองไรก็เพียงพอต่อการใส่ต้นไม้นับร้อยชนิดลงไปอย่างละต้นสองต้นครับ

ไผ่นี่ขาดไม่ได้ครับ ลงไม่ต้องเยอะ เพราะเมื่อไม้เริ่มโต  เราอาจต้องพึ่งไผ่มาทำค้ำยัน หรือใช้เป็นหลักในการบอกตำแหน่งใหม่ในการปลูกซ่อม  เรื่องชนิดไม้ผมลงไปร่วมร้อยชนิดแล้วครับ  และผมชอบแทบจะทุกชนิดเลย  จะเลือกให้รักพี่ก็เสียดายน้อง  ขอให้ข้อคิดเห็นดีกว่าครับว่า  ให้เลือกชนิดที่โตไว ให้ร่มเงาดี  แต่เปลาตรง  ดูแลง่าย  ตัดขายได้มูลค่า อย่างเช่น มะฮอกกานี สัก ยางนา กระถินเทพา(ต้นนี้โตเร็วและบำรุงดิน ใช้แทนตะกูจะดีกว่าถ้ามีพื้นที่น้อย ) แดง พยูง รกฟ้า  อย่าลืมเติมพวกไม้กินผลต้นใหญ่เช่น กระท้อน ขนุน ก็ดีครับ ผลกินได้ ไม้ก็ใช้ได้  ส่วนพวกไม้ยืนต้น ดอกหอมก็พวก พยอม จำปา และกันเกราครับ

ลองดูครับ เอาตามความชอบใจตัวจะดีสุด ไม้อะไรก็ปลูกเป็นป่าได้ครับ จะเป็นกำลังใจให้อีกคนครับ

;D ร่องน้ำ สวยดีครับผม รบกวนถามวิธีที่เอาหน้าดินกลับมาทับบนคันดินทั้ง 2 ฝั่งด้วยครับว่าเอาหน้าดินจากจุดไหนกลับมาทับบนคันดินครับ จะได้ขอจำไว้ลอกเรียนแบบครับ  ;D  ไม่ทราบว่าร่องกว้าง x ลึก กี่เมตรครับ ดินถึงพอถมคันดินกว้าง 4 เมตรได้ 2 คันเลยครับ จะได้ลอกเรียนแบบได้แบบเนียนๆ อีกเช่นเคยครับ  :D   ต้นตะกูสวยสมบูรณ์มากครับ ใบเขียวจัดเลยครับ

ขอบคุณมากครับ
เก่ง

นึกภาพนะครับ เวลารถขุดถอยตักดิน ผมจะให้เขาขุดลึก หรือตักลึกเอาดินไปกองซ้อยและขวาเพื่อทำคันดิน ปรับแต่งทรง ให้สวย ความลึกจะขึ้นอยู่กับความต้องการของงานถมกองดิน ใช้ดินมาก ร่องจะกว้างและลึกมาก(ของผม ลึกสองเมตรห้าสิบ กว้างสามเมตร)

การทับด้วยหน้าดินจะเริ่มตั้งแต่รกขุดถอยครั้งแรก ให้เขาขูดลอกหน้าดินนาหนาสักสี่สิบห้าสิบเซนต์ ไปโรยทับหน้าให้ครับ ขูดซ้ายโรยซ้าย ขูดขวาโรยขวา  พอหน้าดินหมดก็เริ่มขุดลึกตั้งคันดินต่อจากแนวเดิม ทำอย่างนี้ไปตลอดความยาวร่องที่อยากได้ครับ

คาถาสัมฤทธิ์ผล....... ลิโพสองขวด บุหรี่แอลเอ็มสองซอง โออิชิกรีนทีสองขวด ทุกๆสี่ชั่วโมง จะทำให้การยืนคุมเข้ม เป็นเรื่องน่ารักไปทีเดียวเชียวครับ....



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 09, 2010, 01:45:13 PM
ขอรบกวนดูผังพื้นที่ของเจ้าของกระทู้หน่อยครับ  วางผังสวนในที่ดินท่านไว้อย่างไร

เขียนๆวาดๆด้วยมือเอาก็ได้ครับ


ขอขอบพระคุณครับ


ผังสวน ณ ต้นปี52 ครับ ปัจจุบันคืบหน้าจนเต็มพื้นที่แล้วครับ เดี๋ยวจะทยอดออกมาให้ดูครับ

(http://img155.imageshack.us/img155/883/planr.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 09, 2010, 02:12:00 PM
เขาเป็นใครหนอ แรงใจเขาช่างแกร่งดังภูผา :-[ :-[ :-[

พี่ขอส่งกำลังใจมาให้แม้กระทู้นี้เริ่มไปนานแล้ว เฝ้าอ่าน เฝ้าดีใจ ในความมุมานะจริงๆ ขอปรบมือให้ด้วยใจจริง

ประทับใจตรงฝ่ามือทั้งสองแตกเป็นแผล ตรากตรำเท้าเปล่าๆ ขยันขันแข็ง ไม่ลดละ ปลื้มใจด้วยจริงๆ

เขาเป็นคนหนึ่งที่ทุ่มเทที่จะปลูกป่าในขุนดง เขามีน้ำใจต่อสมาชิกแจกเมล็ดไม้จันโอ จนประสบความสำเร็จในการเพาะขยายพันธุ์

เพิ่งจะรู้ว่าไปได้ที่ดินเพื่อดำเนินรอยตามองค์พ่อของเรา ณ ดินแดนมหัศจรรย์ของท่านศุภพงศ์ คือชื่อจริงที่ผมขอยกย่องว่าเป็นเลิศ

ในอุดมการอันแน่วแน่  

เรามาก้าวไปด้วยกัน เราห่างกันไม่มากที่จะส่งแรงใจไปให้ อีกหน่อยเราจะแวะเวียนไปเยี่ยมซึ่งกันและกัน กำแพงเพชร+พิษณุโลก

(คำถาม : ซื้อกล้าไม้อำเภอวังทองแถวไหนครับ ตัวผมเองยังไม่เห็นเลยทั้งๆที่ไปไม่ต่ำกว่า 15 เที่ยวแล้ว)




ขอบคุณมากๆเลยครับพี่ก้อง สำหรับคำชมและกำลังใจ สองปีแล้วครับกับความทุ่มเทเพื่อสวนป่า ที่ตอนนี้ได้ชื่อเก๋ๆว่าดินแดนมหัศจรรย์ สวนป่าแห่งนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมากครับ ปี53 นี้เป็นปีที่ผมภูมิใจเป็นที่สุด เนื่องจากเมล็ดไม้หลายสิบชนิดใหม่ๆ หายาก ที่ทาง อ.นพพร ส่งมาให้ชาวขุนดง และที่ไปเก็บมาเองบ้าง  งอกงามเติบโตเป็นกล้าไม้ที่แข็งแรง จากหลายพันต้นข้างบ้าน ผมเลือกเอาต้นที่งามๆมาได้หลายร้อย และเอาลงปลูกในพื้นที่ส่วนที่สาม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ถือว่าแทบจะเป็นปีที่ไม่มีต้นทุนเรื่องกล้าไม้ป่าเลยก็ว่าได้

พี่ก้องคงพอทราบนะครับว่า ผมได้เอาต้นจันโอ หรืออินจัน ออกมาขายบ้างบางส่วนในเว็บเกษตรพอเพียงแห่งนี้ หลังจากผมได้แจกจ่ายไปตามอุดมการณ์ขุนดงตามที่ตั้งใจไว้  สุดท้าย ต้นจันต้นเล็กๆ ยังสามารถสร้างรายได้เล็กน้อยเพื่อเป็นทุนต่อยอดให้ผมซื้อวัสดุมาเพาะกล้าได้อย่างดีทีเดียว  ทำใช้เอง เหลือก็แจก แลก และก็ขาย  ผมเพิ่งตระหนักและเข้าใจถึงปรัชญาข้อนี้อย่างถ่องแท้ เมื่อได้ลงมือปฏิบัติ รายได้เสริมเล็กๆ แต่หากนำมารวมๆกันหลายๆชนิด ก็เป็นเงินมหาศาล

ใครหลายคนถามว่าปลูกป่าแล้วจะได้อะไร กินก็ไม่ได้ กว่าจะขายไม้ได้ก็อีกนาน..... นี่ไง ดูสิ  แค่ต้นจันต้นเดียวเป็นคำตอบที่บอกว่า แค่กล้าไม้ยังเป็นเงินได้  แล้วกิ่ง ก้าน ใบ ดอก ผล อีกล่ะ  ทุกอย่างสร้างความมั่งมีให้ได้หากรู้จักไปจัดการ

คำตอบของชีวิตหลายอย่างผมได้เรียนรู้ใหม่จากการปลูกป่า  เมื่อลงมือทำ เราจะค้นพบหนทางต่อไป

พี่ก้องครับหากมีโอกาสเราคงได้ไปเยี่ยมเยียนอวดสวนป่ากัน ตอนนี้ผมขยายโครงการไปอีกหลายที่  หลายแห่ง คงเล่าได้ไม่หมด จะค่อยทยอยเล่าในเว็บแห่งการแบ่งปันแห่งนี้แล้วกันครับ  แต่ถ้าหากใจร้อนอยากเห็นผลงาน ณ ปัจจุบัน คงต้องมีจัดทัวร์กันล่ะครับงานนี้

ปล.แหล่งขายต้นไม้ป่าวังทอง อยู่ตำบลดินทองครับ ร้านเจ๋งๆอยู่รอบๆวัดที่มีพระนอนองค์ใหญ่ ข้างถนนหมายเลข12เลยครับ ชื่อร้านตาลุงช้อน พันธุ์ไม้ครับ  ร้านนี้ผมเป็นลูกค้าประจำ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: uncle708 ที่ สิงหาคม 09, 2010, 03:23:14 PM

ขอเป็นกำลังใจ และชื่นชมอย่างที่สุดครับ

นอกจากนี้จะขอฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยสักคนนะครับ (ได้โอกาสแล้ว) ผมก็เป็นคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเดินตามทางที่พี่ไ้ด้เบิกทางไว้ครับ เพราะตั้งใจจะปลูกป่าราวๆ 2 ไร่ จากที่นาเหมือนกัน แต่ตอนนี้คอยฝนซาหน่อยจะเริ่มขุดสระเหมือนกันครับ

รบกวนพี่แนะนำหน่อยครับควรลงต้นอะำไรบ้าง เพราะเท่าที่อ่านจากพี่สงสัยจะเต็มพื้นที่แน่ ถ้าต้องลงทั้ง "ตะกู" "มะฮอกกานี" รวมทั้งตระกูล "มะ" แถมยัง "ไผ่" อีก

ขอบคุณครับ
ดอน

ขอบคุณมากครับสำหรับกำลังใจ การปลูกป่าแค่สองไร่ เชื่อไหมครับนอกจากจะทำให้ร่มเย็น และมีกินมีใช้ไม่ขัดสนแล้ว นานๆไปอาจทำให้แปลงสินทรัพย์เป็นเงินก้อนได้อีก (เลือกตัดต้นไม้บางอย่างขาย)  พื้นที่สองไรก็เพียงพอต่อการใส่ต้นไม้นับร้อยชนิดลงไปอย่างละต้นสองต้นครับ

ไผ่นี่ขาดไม่ได้ครับ ลงไม่ต้องเยอะ เพราะเมื่อไม้เริ่มโต  เราอาจต้องพึ่งไผ่มาทำค้ำยัน หรือใช้เป็นหลักในการบอกตำแหน่งใหม่ในการปลูกซ่อม  เรื่องชนิดไม้ผมลงไปร่วมร้อยชนิดแล้วครับ  และผมชอบแทบจะทุกชนิดเลย  จะเลือกให้รักพี่ก็เสียดายน้อง  ขอให้ข้อคิดเห็นดีกว่าครับว่า  ให้เลือกชนิดที่โตไว ให้ร่มเงาดี  แต่เปลาตรง  ดูแลง่าย  ตัดขายได้มูลค่า อย่างเช่น มะฮอกกานี สัก ยางนา กระถินเทพา(ต้นนี้โตเร็วและบำรุงดิน ใช้แทนตะกูจะดีกว่าถ้ามีพื้นที่น้อย ) แดง พยูง รกฟ้า  อย่าลืมเติมพวกไม้กินผลต้นใหญ่เช่น กระท้อน ขนุน ก็ดีครับ ผลกินได้ ไม้ก็ใช้ได้  ส่วนพวกไม้ยืนต้น ดอกหอมก็พวก พยอม จำปา และกันเกราครับ

ลองดูครับ เอาตามความชอบใจตัวจะดีสุด ไม้อะไรก็ปลูกเป็นป่าได้ครับ จะเป็นกำลังใจให้อีกคนครับ

ขอบคุณครับ โดยเฉพาะกระถินเทพา พอหาข้อมูลเพิ่มเติมแล้วทึ่งจริงๆ เป็นไม้ที่ผมไม่ได้คิดถึงมาก่อนเลยครับ

ส่วนไผ่ผมกะจะลงไผ่ตง เห็นผลงานพี่แล้วชื่นใจแทนจริงๆ
ดอน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 04:17:56 AM
ตอนที่11  สามเสาหลัก(ของผมเท่านั้นนะ)

การเติมเต็มความมั่นใจในการลงมือกระทำการใดๆ ผมมักมองหาครู หรือกูรู ที่จะใว้คอยปรึกษา สร้างกำลังใจ และเอาเยี่ยงอย่างงานที่ท่านได้กระทำจนประสบความสำเร็จ

สามเสาหลักของผม เป็นบุคคลที่มีอยู่จริง ยังมีชีวิตอยู่ และยังคงเป็นกลจักรสำคัญในเรื่องของการปลูกป่าและการอนุรักษ์พันธุ์ไม้

คุณพงศา ชูแนม คนดังแห่งเมืองพะโต๊ะ  ผู้ขับเคลื่อนโครงการสำคัญหลากหลายอย่าง ที่เราคุ้นหูกันอย่างเช่น ธนาคารต้นไม้ หรือจะเป็น งานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของเมืองชุมพรอย่างบูรณาการที่มีชื่อว่า "จากภูผาสู่มหานที" 

แรกเริ่มที่ผมปลูกป่า ผมเพียงต้องการผล แค่การดับร้อนแก่ที่อยู่อาศัยในระยะยาว ไม่ได้หวังอะไรอื่น ไม่ได้มองในคุณค่าอื่น  เริ่มลงมือทำก็ค้นพบอีกว่า ไม้หลายอย่างที่ปลูก มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูง และบางอย่างก็สูงมาก  จากการปลูกหวังร่มเงา ก็เริ่มเพิ่มเติมในส่วนที่หวังมูลค่าตอบแทนเป็นหลักประกัน หรือมรดกให้ลูกหลาน ยิ่งปลูกไปคนก็ถามกันไปว่าปลูกอะไรกันนักกันหนา ผมก็ตอบว่า  เผื่อเอาใว้ขายไม้ใช้   เป็นธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ  ธุรกิจระยะยาว(มาก) และธุรกิจของคนขี้เกียจ...... ที่รู้จักรอ

คุณพงศาเติมความชัดเจนให้ผมว่าต้นไม้มีค่ามากกว่าทอง หากแกล้งมองแต่ในแง่ "มูลค่า"(โดยให้วางมิติของ"คุณค่า"ที่ผมยังต้องศึกษาจากเสาหลักอีกท่าน นับจากนี้ ไว้ก่อนครู่นึง) ต้นไม้โตให้เราวันละสามบาทต่อต้น  มีกี่ต้นก็คูณไป ปลูกไปแล้วกี่วันกี่เดือนกี่ปีก็คูณไป  แม้เงินสดจะไม่ไหลเข้าบัญชีให้เบิกใช้ในวันนี้ แต่วันนึงตัดขายได้ ให้หารกลับดูว่าที่พูด มันจริงไหม ยิ่งถ้าแปลงเป็นไม้แผ่นได้ราคาจะเพิ่มอีกกว่าเท่าตัว แกท้าให้ไปถามคนที่ซื้อไม้แปรรูปมาสร้างบ้าน...

ไม่ได้สอนให้โลภ แต่เป็นกุศโลบายเพื่อให้คนเข้าถึงความมั่งคั่งที่สร้างได้...ง่าย....และยั่งยืน

หากไม่มีแรงจูงใจ แล้วใครจะลงมือทำ  แม้ไม่พูดถึงว่าจะขาย แค่ให้ลูกหลานใว้ตัดใช้ ก็เท่ากับมีหลักประกันครอบครับ มีมรดก ที่สร้างได้ด้วยต้นทุนต่ำ แถมเก็บกินได้ระหว่างทาง 

อะไรจะสุขสบายไปกว่าการนั่งดูต้นไม้ทำงานให้เราไปวันๆ  เราหลับมันก็โต เราตื่นมันก็โต  ไม่มีแม้กระทั่งวันหยุด หรือวันตรุษ  วิธีคิดของคุณพงศา ทำให้ผมกลายเป็นพ่อเลี้ยงปางไม้เมืองเหนือ  มีธุรกิจชีวภาพ ขนาดสิบไร่ มีไม้งานนับร้อย หลายเผ่า หลากพันธุ์ ทำงานให้อย่างขยันขันแข็ง


อีกท่านหนึ่งซึ่งเป็นที่ปรึกษาเฉพาะทางก็คือ  อ.นพพร นนทภา  แห่งเว็บขุนดง พันธุ์ไม้ฟรี 24ชั่วโมง กูรูผู้รอบรู้เรื่องพันธุ์ไม้ อับดุลผู้ถามมาตอบได้(และตอบไว) และบุคคลผู้ซึ่งมากน้ำใจแจกเมล็ดไม้ให้ฟรีๆ เพียงเพื่อต้องการสืบสานการอนุรักษ์พันธุ์ไม้ไว้แก่แผ่นดิน

ผมเริ่มต้นการเป็นนักเพาะกล้าไม้ก็เมื่อได้มาเจอ อ.นพพร  กระบวนการเรียนรู้ ที่ลงลึกเกิดขึ้นที่นี้  เริ่มจากจุดเริ่มต้นแรกของชีวิต

"เมล็ด"

ผมสนุกไปกับการเพาะเมล็ดไม้ จนแทบจะนับว่าเป็นกิจวัตร ตื่นมาทุกวันต้องออกไปดูความเปลี่ยนแปลง  การงอก แตกยอด แตกใบ  นำพามาซึ่งความสุขใจ ที่หาง่ายๆ  ความรู้ต่างๆหลั่งไหลเข้ามาไม่ขายสาย ตราบเท่าที่ยังมีกล่อง หรือซองวัสดุ ส่งมาจากขอนแก่น..... จากบ้านของ อ.นพพร

งานอดิเรก เริ่มกลายเป็นงานประจำ ไปสวนจริงแค่เดือนละครั้ง แต่สวนป่าอนุบาล ข้างบ้านได้ทำทุกวัน มีโจทย์ใหม่ๆมาให้ประลองฝีมือเสมอ

กล้าไม้นับร้อยนับพัน จากต้นไม้ป่ากว่าห้าสิบชนิด  มันเริ่มก่อร่างสร้างภาพจินตนาการของอีกหลายสิบปีข้างหน้าในใจ  ต่อไปมันจะโตแล้วมีหน้าตายังไง สิบปีโตเท่าไหร่ ยี่สิบปีโตเท่าไหร จะได้ใช้งานเร็วสุดเมื่อไหร่?

ความสงสัยนี้ชักพาผมไปสู่  สนามชัยเขต "บ้านที่ปลูกขึ้นจากไม้ในป่าที่มนุษย์ปลูกขึ้น" ของผู้ใหญ่วิบูลย์ เข็มเฉลิม

เสาหลักอีกท่าน ณ  ปลายทางแห่งจินตนาการ ของป่าปลูก

ผมอยากเห็นภาพอนาคตของสิ่งที่ผมกำลังสร้าง  ว่าสุดท้าย หน้าตามันจะเป็นอย่างไร ความร่มรื่นจะเพียงพอต่อการรับมือกับความร้อนของโลกมนุษย์  ที่ใครๆต่างลงความเห็นว่าร้อนขึ้นๆไหม  และสิ่งสำคัญก็คือการได้ไปขอพรจากผู้ใหญ่(วิบูลย์) หรือนักปลูกป่ารุ่นพี่ ที่ได้ทำสิ่งเดียวกันจนประสบความสำเร็จไปแล้ว 

เรื่องราวของผู้ใหญ่วิบูลย์ผมได้อ่านมามากจากหนังสือและบทความต่างๆ เรื่องราวชีวิตที่น่าทึ่ง และน่ายกย่อง คงไม่ต้องมาเล่าหรือบรรยายความซ้ำ บ้านหลังใหญ่ที่เพิ่งสร้างจากไม้เรือนเก่า และต้นไม้เพียงสามสิบกว่าต้นที่ปลูกเอง  (ย้ำ...ปลูกต้วยมือของตนเอง และทันใช้ในชาตินี้)  เป็นบทพิสูจน์ความคิดของคุณพงศาและอ.นพพรได้เป็นอย่างดี

ต้นยางนาสูงใหญ่ และแมกไม้เขียวครึ้ม แผ่กิ่งก้านบดบังความรุนแรงของแสงตะวัน เนรมิตให้กลางวันเปลี่ยนผันเป็นยามเย็น  ผมนั่งคุยกับพี่ครรชิตและศิษย์คนนึงของผู้ใหญ่วิบูลย์  ว่าด้วยเรื่องคน ชุมชน ป่าไม้และชีวิต  เราคุยกันหลายชั่วโมงจนความมืดเทียมถูกแทนที่ด้วยความมืดจริง  ผมแอบรู้สึกว่าตัวเองดูโง่ไปถนัดแม้จะร่ำเรียนมาได้ไกลจนถึงขั้นอุดมศึกษา  แต่ผมกลับมีความเข้าใจในความสัมพันธ์ของชีวิต ต่อสรรพชีวิตอื่นๆได้แค่เพียงนิดเดียวมาตลอด  ไม่น่าเชื่อว่ามีความรู้น่าพิศวง น่าสนใจ และเป็นความรู้ชั้นดี อีกมากมาย กลั่นงวด ตกผลึกอยู่ในกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเล็กๆผืนนั้น

ป่าที่มีขนาดแค่เก้าไร่

และปลูกขึ้นด้วยมือของมนุษย์ 

.............


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 05:53:06 AM
(http://img413.imageshack.us/img413/9720/dsc09602.jpg)

งานเพาะเมล็ด และย้ายชำ งานที่กลายมาเป็นงานประจำไปแล้วครับ

(http://img822.imageshack.us/img822/1041/dsc00341v.jpg)

ต้นกล้ารกฟ้า เก็บเมล็ดมาจากจำปาสัก ประเทศลาว เพาะในกาละมัง ก่อนย้ายชำ

(http://img821.imageshack.us/img821/8454/dsc00157p.jpg)

เรียงเมล็ดที่ตัดปีกออกจนเหลือเป็นลูกรักบี้ อย่างสวยงาม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 06:00:06 AM
(http://img256.imageshack.us/img256/6519/dsc00343z.jpg)

พื้นที่ไม่กี่ตารางเมตรข้างบ้านอัดแน่นด้วยกล้าไม้กว่าพันต้น

(http://img825.imageshack.us/img825/2803/dsc09391.jpg)

ลามไปจนเข้าเขตตากผ้า แม่บ้านบ่นอุบว่าตากผ้ายาก ติดถุงไผ่ ที่ไปขุดมาชำเหง้าใว้

(http://img339.imageshack.us/img339/7829/dsc00582d.jpg)

เมล็ดบางชนิด รากยาวย้ายชำลำบาก กลัวไม่รอดเลยต้องเพาะเมล็ดตรงลงถุงดำ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ต้อย ที่ สิงหาคม 11, 2010, 06:21:20 AM
 :-[ :-[ :-[ :-[ สุดยอดเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: khundong ที่ สิงหาคม 11, 2010, 09:06:18 AM
หัวหน้าแก๊งขุนดงอยากอ่าน นิทานเรื่องนี้ ฉบับ ขุนดง จังครับ ว่างเรียบเรียงใหม่ไปทิ้งใว้ที่ขุนดงสัก เล่มหน่อยนะครับ
เชื่อมั่น
ขุนดง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 11, 2010, 11:55:11 AM
สุดยอดจริงๆครับ  ทั้งแนวคิดและปฏิบัติถ้าอยู่ใกล้ๆคงจะหาโอกาศไปชมแล้วหละครับ
ผมเองก็ชอบต้นไม้มากๆ  คงได้ไปอยู่กับสิ่งที่เราชอบอีกไม่นานเกินรอ  จะรอชมผลงาน
ต่อไปเรื่อยๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 02:58:41 PM
:-[ :-[ :-[ :-[ สุดยอดเลยครับ

สุดยอดจริงๆครับ  ทั้งแนวคิดและปฏิบัติถ้าอยู่ใกล้ๆคงจะหาโอกาศไปชมแล้วหละครับ
ผมเองก็ชอบต้นไม้มากๆ  คงได้ไปอยู่กับสิ่งที่เราชอบอีกไม่นานเกินรอ  จะรอชมผลงาน
ต่อไปเรื่อยๆครับ

ขอบคุณทั้งสองท่านมากครับ  จะทยอยเอาภาพความคืบหน้ามาให้ชมครับ


หัวหน้าแก๊งขุนดงอยากอ่าน นิทานเรื่องนี้ ฉบับ ขุนดง จังครับ ว่างเรียบเรียงใหม่ไปทิ้งใว้ที่ขุนดงสัก เล่มหน่อยนะครับ
เชื่อมั่น
ขุนดง

ไม่พลาดแน่นอนครับอาจารย์  แต่ขอเวลาอีกสักหน่อยครับ  จะเรียบเรียงให้ดีขึ้น และหารูปประกอบดีๆไปลงใว้ครับ
เชื่อมั่นครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 03:47:57 PM
ตอนที่12  ร้อนแล้ง ร้อนแรง

เข้าเดือนมีนาคม ลมหนาวผ่านไปแล้ว ลานกระบือกลับเข้าสู่จุดแข็งของตนอีกครั้ง

ความร้อนที่เหนือคำบรรยาย

ผมคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการไปปั๊มน้ำรดต้นไม้  และตัดแกะเถาวัลย์ที่เลื้อยรัด มัดแน่นกับต้นไม้น้อยๆ    เวลาทำงานในแต่ละวัน  ไม่พ้นช่วงเช้าตรู่ และเย็นย่ำ  สองเวลาเท่านั้น ที่แสงตะวันยังมีความปราณีต่อผมและแฟนอยู่  คนเมือง ผิวพรรณมันยังไม่แกร่ง  และยังไม่ถนัดจะห่อตัวมิดชิดแบบชาวนาอาชีพแถวๆนั้น  กลัวจะลมจับไปเสียก่อน

รอบนี้ผมซื้อพันธุ์ปลากินพืช พวกปลานิล ปลาทับทิม ไปทดลองปล่อย หลังจากทิ้งบ่อให้ตกตะกอนมาร่วมปี  ใจนึงก็กังวลจะกลายเป็นการให้อาหารแม่ปลาช่อนนา  ที่ทั้งปราดเปรียว และหิวโซ ที่ลี้ภัยมาจากนาเคมีรอบๆ  แต่ก็ต้องลองดูซะตอนนี้ ตอนที่สายพันธุ์ปลานักล่ายังมีไม่มากในบ่อนี้

ส่วนเรื่องอาหารปลา  ผมก็ใช้ขี้วัวตากแห้งราดกองๆใว้ริมตลิ่ง  ให้ค่อยๆร่วงกระจายตัวทยอยลงไปเป็นอาหาร  และโยนเถาผักบุ้งนาลงไปบ้าง ทุกครั้งที่ไปสวน เริ่มต้นง่ายๆแต่อาจกลายเป็นการสังหารหมู่ลูกปลา.....เอาใจช่วยให้รอด

ในขณะเดียวกัน  โครงการเพิงพักหลังแรกได้เริ่มต้นขึ้น ช้าๆ (ช้าเพราะช่าง)

ผมเห็นว่าการมาดูแลต้นไม้ช่วงหลังๆ โดยใช้แค่เวลาช่วงเช้าและเย็นคงไม่เพียงพอ  ช่วงกลางวัน ผมยังอยากทำอะไรอีกมากมาย หาที่ที่กำบังร่มให้เงาทั้งคน  และรถกระบะคู่ใจ อย่างเป็นจริงเป็นจัง   

เพิงพัก ก็คงต้องการอะไรที่ไม่มากไปกว่า โครงสร้าง และ หลังคา  ในครั้งแรกผมขอเท่านี้ก่อน ปลูกเพิงยกมุง ขนาด4x12เมตร พร้อมยกพื้นหนึ่งห้องใว้กางเต๊นท์นอนกันสัตว์เลื้อยคลาน ผมก็ต้องจ่ายไปพอสมควร (ค่าของค่าแรงไม่เท่าไหร่.... ค่าโง่เนี่ยไม่น้อย)

กว้างขวาง บาง เบา   คือนิยามของเพิงพักหลังนี้  ใครมาเห็นคงแอบขำนึกว่าเล้าไก่

ผมเน้นพื้นที่ใช้สอย  และเผื่อใว้เป็นโรงเรือนทำกิจกรรมต่างๆ  ที่สำคัญเผื่อเอาใว้สังสรรค์กับเพื่อนฝูง  เสาโครงสร้างที่มีน้อยชิ้นในระยะยาวจะค่อยๆถูกต่อเติมด้วยผลผลิตที่จะเกิดขึ้นในป่าน้อยๆของผม  พวกแรกเลยก็คือ ไผ่ใช้ลำ.....

หลังคาทยอยมากันแล้ว.......ส่วนฝาผนัง และเครื่องเรือน กำลังจะปลูกลงดินในฝนนี้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 03:56:15 PM
(http://img62.imageshack.us/img62/6951/dsc03109g.jpg)

พันธุ์ปลาทับทิมที่แวะซื้อจากพิจิตร ตัวละบาทห้าสิบ


(http://img340.imageshack.us/img340/2075/dsc03110cy.jpg)

ส่วนปลานิลนี่ถูกหน่อย ตัวละห้าสิบสตางค์  ซื้อมาอย่างละสองร้อยครับ


(http://img529.imageshack.us/img529/2903/dsc03118a.jpg)

เงาร่างของความสูข ในวันที่การเติบโตสิ่งมีชีวิตอีกชนิด จะเริ่มต้นขึ้นที่นี่


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 04:06:07 PM
(http://img180.imageshack.us/img180/3076/dsc03129g.jpg)

โครสร้างไม้สัก(ปลูก) ได้มาจากแหล่งไม้ปลูกในพื้นที่ค่าไม้รวมสองหมื่นหก ได้มาเจ็ดสิบกว่าท่อนคละขนาด  ดูไม่แพงสำหรับเพิงไม้สักในมุมองคนเมือง  เฉพาะต้นเสาต้นละพันห้าร้อยครับ สูงห้าเมตร

คำถาม......(ที่มานั่งถามตัวเองทีหลัง)

จะ ใช้สัก ไปทำไมในเมื่อต้นแค่นี้มีแต่กระพี้  แก่นแทบไม่มี ถึงมีก็ไม่ได้โชว์ เพราะใช้ทั้งลำ.....กรรม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 11, 2010, 05:28:07 PM
บังเอิญเป็นกระต่ายน้อยที่พลัดหลงเข้ามาในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้ รู้สึกตื่นเต้น หลงไหล และประทับใจ จนไม่อยากออกจากดินแดนแห่งนี้ไปเลย แต่ไม่มีอะไรให้อ่านต่อแล้ว จึงจำต้องออกไปอย่างอาลัยแล้วจะแวะมาใหม่นะคะ  :D :D :D :D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 06:48:15 PM
บังเอิญเป็นกระต่ายน้อยที่พลัดหลงเข้ามาในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้ รู้สึกตื่นเต้น หลงไหล และประทับใจ จนไม่อยากออกจากดินแดนแห่งนี้ไปเลย แต่ไม่มีอะไรให้อ่านต่อแล้ว จึงจำต้องออกไปอย่างอาลัยแล้วจะแวะมาใหม่นะคะ  :D :D :D :D

พิมพ์ได้ช้า ไม่ค่อยทันความคิด จะรีบเร่งเขียนให้ทันปัจจุบัน และยินดีต้อนรับเสมอครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 07:12:38 PM
ตอนที่13  ลองผิด

เข้าสู่เดือนพฤษภาคม เริ่มมีฝนตกบ้างแล้วเป็นบางวัน โครงการสร้างเพิงพักก็หยุดชลอ ช่างคนใหม่เข้ามารื้อแก้งานเดิม ซึ่งไม่มีความประณีตเอาเลย กับงานขึ้นโครงสร้าง  ด้วยความกังวล ในความปลอดภัยเหนือสิ่งอื่นใด ผมตัดสินใจหาช่างคนใหม่มาแก้งานเก่า ที่ช่างคนเก่ายืนยันว่าจะทำต่อ  แต่ก็ไร้วี่แววของการเอาใจใส่ (แก้ตัวเป็นคราวๆไป  โดนแอบขโมยวัสดุไปอีกเล็กน้อย)

รื้อซ่อม ยังไงก็ยากกว่าสร้างใหม่ .....ผมเห็นด้วย

เพิงพักกำลังถูกสร้างต่อไปด้วยฝีมือช่างคนใหม่กับภรรยาซึ่งเป็นผู้ช่วย อาจใช้เวลานานหน่อยเพราะกินค่าแรงรายวัน  แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร  ขอให้งานออกมาแข็งแรง และปลอดภัยเป็นใช้ได้   เพราะที่นี่ร้อน  และพายุแรง

ด้วยอุปทานที่เห็นฝนเริ่มตก ผมเกิดใจร้อนอยากปลูกต้นไม้ให้เร็วขึ้นกว่าปีก่อน  เพื่อที่ต้นไม้จะได้มีเวลากินน้ำฝนนานขึ้น  ผมคิด และลงมือทำทันที  โดยไม่เอะใจเลยว่า จะโดนฝนตกหลอกมาสองวัน  และจะเงียบหายไปอีกร่วมเดือน

คันดินรอบร่องทั้งสามร่องที่เพิ่งขุด เป็นขนาดบรรจุต้นไม้ป่าสามร้อยกว่าชีวิต  คือเป้าหมายในปีนี้

คันดินขุดใหม่ๆ  ที่ยังไม่ถูกน้ำฝน ละลายก้อนดินให้ไหลรวมนวดแน่นเป็นเนื้อเดียวกัน   เมื่อปลูกกล้าไม้ป่าซึ่งมีความทนทานผิดปกติอยู่แล้วลงไป และแม้จะรดน้ำในครั้งแรกที่กลบดินลงหลุมก็แล้ว  แต่ก็ยังไม่อาจทนทานสภาพอากาศที่ร้อน  รุนแรงไปได้ทั้งเดือน

ยืนตายนับร้อย  คือภาพสุดโหดที่ทรมานใจผมเป็นอย่างยิ่ง

แนวคิดที่ว่าด้วย "การกระทำเท่าที่จำเป็น"  อยู่ภายใต้เงื่อนไขของความสอดคล้องของธรรมชาติด้วย  ฝืน  หรือใจร้อนไม่ได้

บทเรียนนี้สอนว่า ปลูกก่อนฤดูกาลได้ หากเอาใจใส่  รดน้ำสมำเสมอ  และนั่นก็หมายถึงกิจกรรมที่เพิ่มขึ้นด้วยนะ  ยอมกันไหม?

หากจะกระทำให้น้อย  ต้องคอยจับจังหวะ และผสานให้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ.......ผมยืนยันจะเลือกอย่างหลัง

ตอนนี้รดน้ำช่วยชีวิตต้นที่พอจะช่วยได้ไปก่อน  การปลูกซ่อม เอาไว้เมื่อถึงเวลาของมัน




หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 07:19:52 PM
(http://img13.imageshack.us/img13/1571/dsc03553nn.jpg)

ภาพอันสุดสยองขวัญ  ต้นยางนาและต้นอื่นๆ ยืนแห้งตาย   รอบนี้ไม่มีฟางคลุมด้วย  เนื่องจากหาไม่ได้ในวันที่ไปปลูก  ถ้ามีฟางซะหน่อย  คงไม่แย่ขนาดนี้ครับ

(http://img695.imageshack.us/img695/1791/dsc03554u.jpg)

มองย้อนกลับไปดูรุ่นปีที่แล้ว  โตขึ้นมาก


(http://img42.imageshack.us/img42/7451/dsc03560wj.jpg)

หลังจากปลูกซ่อมในช่วงที่ฝนเริ่มสม่ำเสมอ  เริ่มมองเห็นเป็นทิวแถว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 07:24:59 PM
(http://img580.imageshack.us/img580/8228/dsc03571b.jpg)

ความเขียวครึ้มเริ่มมีให้เห็น  มีกำลังใจขึ้นเยอะ  ปลูกรุ่นใหม่ๆไปก็หันมามองรุ่นเก่าๆอยู่เรื่อยๆ


(http://img5.imageshack.us/img5/9687/dsc03576ve.jpg)

กับผลผลิตรุ่นแรกๆ ของสวน  มะม่วงที่ปลูกโดยกิ่งตอน  ให้ผลเร็วทันใจ  เด็ดดอกทิ้งไปแล้วเพราะกลัวไม่โต ยังอุตสาห์รอดหูรอดตามาสองลูก


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 11, 2010, 07:32:36 PM
(http://img831.imageshack.us/img831/5306/dsc03668.jpg)

เพิงพักที่ขนาบด้วยทิวสัก ไปจนสุดถนน หญ้าก็เริ่มรกบ้างแล้ว


(http://img245.imageshack.us/img245/7278/dsc03708fi.jpg)

มุงหลังคาเสร็จต้อนรับหน้าฝนพอดี  เหลือแค่ยกพื้นเรือน กับปลดเสาค้ำยันนิดหน่อยก็ใช้งานได้แล้ว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jane1972 ที่ สิงหาคม 11, 2010, 07:46:00 PM
ดินแดนแห่งนี้ ช่างหน้าหลงไหลเสียเหลือเกิน ขอให้สวนป่าโตวันโตคืนนะคะ
เอาความร่มรื้นของสวนป่ามาฝากค่ะ
(http://i785.photobucket.com/albums/yy140/janjeera1972/jane2album/DSCF0042Small2.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ สิงหาคม 12, 2010, 11:43:12 AM
ร่วมด้วยช่วยดู เพ่งพินิจวิเคราะห์ดูเดินตามกาลและเวลาสร้างสรรรค์บรรจงลงบนแผ่นดินมหัศจรรย์ ขอให้ผ่านพ้นอุปสรรคที่ทดสอบความมุ่งมั่นในตัวเรา ภาพที่คิดคือจินตนาการวันเวลาคือปัจจุบัน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 12, 2010, 02:31:09 PM
มารอติดตามตอนต่อไปค่ะ.. ;D ;D ;D ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 16, 2010, 01:13:46 AM
ตอนที่14   มีกิน

ไม้ป่ารุ่นนำร่องเติบโตไปตามธรรมชาติและฤดูกาล  แม้จะยังตอบคำถามเพื่อนบ้านไม่ได้ซะทีเดียว แต่การปลูกพืชที่ให้ผลผลิตที่เป็นอาหารที่กินได้ ก็ทุเลาความสงสัยธรรมธรรมชาติของคนลงได้พอสมควร 

หลักการปลูกต้นไม้ตามแนวคิด สร้างโลกห้าใบเพื่อลดโลกร้อนของคุณพงศา ชูแนม ที่ว่าปลูกพืชสูง กลาง เตี้ย เรี่ยดิน กินหัว  เป็นตัวอย่างที่ทำได้ง่าย  และทำได้จริง ถ้าไม่ยึดติดกับการทำเกษตรเชิงเดี่ยว และเล็งผลเลิศทางธุรกิจ

มีทุกอย่าง เพียงอย่างละเล็กละน้อย  แม้ไม่ได้ผลผลิตที่สมบูรณ์ สุดยอด แต่มันประกันว่า "ไม่มีอด  ของอร่อย"

ผมปลูกอะไรลงไปมั่วไปหมด  และไม่ค่อยได้คำนึงถึงผลกระทบทางหลักการเพาะปลูกมากนัก  เช่น ปลูกมันใกล้ไม้ผล ปลูกไผ่ใกล้ไม้ป่า  บางคนเขาว่า จะไปแย่งน้ำ แย่งอาหาร

อย่างที่บอกครับ... ไม่ได้เล็งผลเลิศ  เอาสะดวกกิน  สะดวกเก็บ ไม่อยากเดินไกล

บางครั้งก็ยังเอาไม้ผล ไปปลูกปนกับไม้ป่า   ไม้ผลต้นเตี้ย อาจเสริมเติมภาพสวนป่าใหดูน่ามองขึ้น ไม่ยืนแห้ง ชี้ตั้งโด่เด่ เหมือนอย่างสวนป่าเชิงเดียวที่เรามักคุ้นตากับสวนป่ายูคา สวนป่าสัก ฯลฯ

เวลาผมไปปลูกต้นไม้ทุกครั้ง  เรื่องสนุกคือการวางตำแหน่งต้นไม้ ชนิดต่างๆทีผสมปนเปลงไป อย่างมีจินตนาการ ...จินตนาการที่ว่า อีกห้าปีสิบปีข้างหน้า หน้าตาร่มไม้ และทรงพุ่มมันจะออกมายังไง  และเมื่อเดินชมสวนป่า จะผ่านต้นอะไรให้เก็บกิน

ภาพสะท้อนของร่มไม้เล็กๆ ที่แต้มผ่านผิวน้ำในสระน้อย เริ่มสร้างภาพบรรยากาศที่ชวนมอง ไม่แห้งแล้งและเดียวดายเหมือนตอนที่น้ำเต็มสระใหม่ๆ และยังไม่ได้ปลูกอะไรลงในดินแดนแห่งนี้   และที่สำคัญเงาสะท้อนนั้น ประกันถึงถึงความเป็นอยู่  และการมีกินในอนาคต

ผมปลูกไม้ผลส่วนใหญ่อยู่บนริมขอบสระ  ตระไคร้ริมสระ  และริมร่องทั้งหมด ผมให้อาของผมเป็นคนปลูกและเก็บขายตามอัธยาศัย เพราะเห็นว่าเป็นวิธียึดหน้าดินขอบสระและริมร่อง  กรองตะกอนดินไม้ลงไปทำน้ำขุ่นให้มากที่สุด  อาผมได้รายได้ ผมได้น้ำใสๆและฟางจากใบตระไคร้ใว้คลุมโคนต้นไม้  ความลงตัวของคู่อาหลานที่เข้าขาและเข้าใจในหลักเศรษฐศาสตร์การปลูกที่ว่า  ร่องน้ำทอดยาวไปที่ไหน กอตะไคร้ จะงอกงามตามไปที่นั้น  ส่วนกล้าไม้นานาพันธุ์ จะตามไปเป็นลำดับต่อมา

มีดิน มีน้ำ แล้วจะเว้นที่ว่างให้เปล่าประโยชน์ทำไม

หลักการปลูกต้นไม้สูง กลาง เตี้ย เรี่ยดิน กินหัว จะถูกทำ ซ้ำๆ ไปอย่างนี้ ตราบที่ยังมี "ที่ว่าง" ให้ปลูก

พ้นจากนึ้แล้ว อาจมีการขยับมาใช้แนวปฏิบัติของ ลุงนิล(คนของความสุข) ที่สร้าง "สวนคอนโดเก้าชั้น"  ที่ปลูกตั้งแต่เสียดฟ้าลงสู่ใต้น้ำ  และเก็บกิน เก็บขาย และเก็บใช้ได้อย่างเป็นจริงเป็นจัง  ถึงขั้นมั่งมีเลยก็ว่าได้

กล้วยน้ำว้าสุกจากต้น  มะม่วงมันกรอบสด  มันเผาร้อนๆ  และอ้อยแดงควั่นหวานชื่นใจ  ก็เหลือเฟือแล้วสำหรับผม ในแต่ละเดือนเมื่อมาเยือนดินแดนแห่งนี้ 

ลมเย็นๆ ฝนพรำๆ.......ผมนั่งจิบกาแฟซองสำเร็จรูปที่ชงด้วยน้ำเดือดๆ จากกาต้มน้ำในกองฟืน  กำลังครุ่นคิดว่า  จะเอาผลผลิตที่มากเกินกิน(สองคนกับแฟน) ไปฝากใครดีน้อ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 16, 2010, 01:19:31 AM
(http://img64.imageshack.us/img64/3183/dsc03562q.jpg)

มันสำปะหลัง  ไผ่  ลำไย และยางนา  อยู่ใกล้กันแค่มือเอื้อม


(http://img651.imageshack.us/img651/8696/dsc03563xi.jpg)

ตระไคร้ขอบสระ และต้นสะเดาผลงานของนกน้อย ที่คอยมาอาศัยร่มเงา ปลูกให้เป็นการตอบแทน  ได้สะเดามาฟรีปีนี้ยี่สิบกว่าต้น ส่วนมากจะขึ้นเองตามแนวตลิ่งครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 16, 2010, 01:27:44 AM
(http://img821.imageshack.us/img821/549/dsc04134.jpg)

ยางนาริมนา   ต้นนี้อายุสิบเดือน  โตแค่นี้เองครับ เห็นชัดว่าลำต้นอวบขึ้น เตรียมยืดตัวในหน้าฝนที่เพิ่งเริ่มต้นไปในปีนั้น


(http://img199.imageshack.us/img199/9619/dsc04137h.jpg)

เอ่อ....ภาพต้นแดงอายุสิบเดือนเช่นกัน และ กองขี้วัว การให้ปุ๋ยตามวิถี  "กระทำเท่าที่จำป็น"  เพื่อนผมที่ไปเยี่ยมสวนในวันนั้นบอกว่า "สันดานนะ ทำสวนแบบนี้"  ผมแก้ตัวว่า "ให้มันหากินเองมั่ง เดี๋ยวเคยตัว"  ติดขี้วัวไปแค่หกกระสอบ  งานนี้ใครดีใครได้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 16, 2010, 01:37:42 AM
(http://img59.imageshack.us/img59/474/dsc04157w.jpg)

ฝนเริ่มตกต่อเนื่อง ต้นไม้ริมร่องที่เพิ่งปลูกตั้งตัว และเริ่มแตกยอดแล้วครับ  น้ำในร่องยังไม่ใส เพราะเพิ่งเป็นฝนแรก ผักบุ้งเริ่มทอดยอด  กอข้าวจากพื้นนาเดิมแตกกอ คราวหน้าต้องเอาปลามาปล่อยซะแล้ว


(http://img46.imageshack.us/img46/24/dsc04159q.jpg)

ภาพระยะหน้าต้นที่ใบเหมือนใบมัน  คือการทดลองเอาต้นสำโรง ไม้เบิกนำที่โตเร็วทนแล้ว พิสูจน์จากการเอามาปลูกตอนแล้งและร้อนสุดๆกลางมีนาคม รดน้ำทีเดียว โตมาได้ขนาดนี้ในสามเดือน เหลือเชื่อมาก  และที่สำคัญ ต้นนี้เพาะเมล็ดเองครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 16, 2010, 01:45:45 AM
(http://img442.imageshack.us/img442/1414/dsc04160y.jpg)

สิ่งที่เรียกว่า ความร่มรื่น  ได้เกินขึ้นบ้างแล้วครับ (แอบเห็นกองขี้เกียจอีกแล้ว)


(http://img716.imageshack.us/img716/7096/dsc04141s.jpg)

กล้วย หนึ่งในผลผลิตที่เริ่มเก็บกินได้ในเดือนนี้ และจะมีกินไปอีกทุกครั้งที่มา



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Darth Palm ที่ สิงหาคม 16, 2010, 10:43:38 AM
""""ปลูกรุ่นใหม่ๆไปก็หันมามองรุ่นเก่าๆอยู่เรื่อยๆ""""
ใช่เลย...มันเป็นอาการที่ไม่เคยบอกใคร เพราะไม่รู้จะบอกยังงัยกับความรู้สึกตรงนี้ครับ เวลาขุดปลูกอันใหม่ จะหันหน้าไปทางกลุ่มที่ปลูกติดแล้ว ขุดไปเหงื่อหยด เหนื่อยก็เงยหน้าดูรุ่นที่โตแล้ว ได้พัก ได้เห็นผลงาน กำลังใจมา หายเหนื่อย  มีแรงขุดต่อครับ.. ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: คนดง ที่ สิงหาคม 16, 2010, 12:45:00 PM
ปลูกน้อยได้มาก ปลูกมากก็ได้มากยิ่งๆ ขึ้น 

น่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ..สู้เต่อไปครับ..


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 16, 2010, 03:01:45 PM
เห็นต้นไม้โตขึ้นทุกๆ วัน อิ่มใจแทนจังเลยค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 16, 2010, 03:19:10 PM
แวะมาชมต่อเป็นระยะๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ สิงหาคม 16, 2010, 04:48:56 PM
ขอรบกวนดูผังพื้นที่ของเจ้าของกระทู้หน่อยครับ  วางผังสวนในที่ดินท่านไว้อย่างไร

เขียนๆวาดๆด้วยมือเอาก็ได้ครับ


ขอขอบพระคุณครับ

ผังสวน ณ ต้นปี52 ครับ ปัจจุบันคืบหน้าจนเต็มพื้นที่แล้วครับ เดี๋ยวจะทยอดออกมาให้ดูครับ

([url]http://img155.imageshack.us/img155/883/planr.jpg[/url])


ขอบคุณครับ สำหรับผัง

อ้อ...ปลูกต้นสำโรงระวังเรื่องกลิ่นตอนมันออกผลนะครับ ไม่ควรอยู่เหนือลมหรือใกล้ที่พักมากนัก
ส่วนไม้ที่เหลือ ตามแต่สะดวกครับ 

มีพืชมงคลชนิดหนึ่งเป็นไม้ยืนต้นและเนสมุนไพรด้วย ที่ผมไม่เห็นมา10กว่าปีตามบ้านเรือน
ไปเห็นในป่าแก่งกรุ่ง ชื่อกระทุ้งฟ้า ต้นไม่สูงมากราวๆ15-20เมตร แต่สามารถเอามาทำยาได้
ทั้งดอก,ผล, ต้น(เนื้อไม้), ราก,ใบ

เห็นสวนของtumtump อยากให้มีกระทุ้งฟ้าขึ้นมาติดหมัด  หากชอบก็ลองๆหามาปลูกดูครับ
ไม้เทพทาโรก็ดีครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: TickBell ที่ สิงหาคม 16, 2010, 05:07:56 PM
แวะมาอ่านหนังสือ  สวนป่าของคนขี้เกียจ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ สิงหาคม 16, 2010, 06:12:12 PM
 ;) นี่ขนาดขี้เกียจน่ะค่ะ  ถ้าขยันจะขนาดไหน  :D :D :D

เจ้าขอปรบมือดังๆๆ  และชื่นชมกับผลงานค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: winning7799 ที่ สิงหาคม 16, 2010, 11:18:12 PM
     สุดยอดมากๆครับ ขอชื่นชมแนวคิดโดยเฉพาะเรื่องกองขี้เกียจครับ  :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 17, 2010, 12:55:05 AM
""""ปลูกรุ่นใหม่ๆไปก็หันมามองรุ่นเก่าๆอยู่เรื่อยๆ""""
ใช่เลย...มันเป็นอาการที่ไม่เคยบอกใคร เพราะไม่รู้จะบอกยังงัยกับความรู้สึกตรงนี้ครับ เวลาขุดปลูกอันใหม่ จะหันหน้าไปทางกลุ่มที่ปลูกติดแล้ว ขุดไปเหงื่อหยด เหนื่อยก็เงยหน้าดูรุ่นที่โตแล้ว ได้พัก ได้เห็นผลงาน กำลังใจมา หายเหนื่อย  มีแรงขุดต่อครับ.. ;D


และอาการนี้นี่แหละครับ  ที่นำพาให้ผมต้องท่องไปยังที่ต่างๆ  เพื่อไปดูต้นที่โตๆแล้ว เกือบรถตกขอบทางมาหลายทีครับ เพราะมัวเหลียวมองต้นไม้ข้างทาง   ยังแอบเสียดายอยู่บ่อยๆครับที่ไม่ได้เริ่มลงมือไปตั้งแต่สิบกว่าปีที่แล้ว  ไม่งั้นป่านนี้........ 


ปลูกน้อยได้มาก ปลูกมากก็ได้มากยิ่งๆ ขึ้น 

น่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ..สู้เต่อไปครับ..


และก็จะยังปลูก และชวนคนอื่นๆปลูกต่อๆไปจนหมดแรงปลูกไม่ไหวล่ะครับ  ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยม



เห็นต้นไม้โตขึ้นทุกๆ วัน อิ่มใจแทนจังเลยค่ะ


ขอบคุณจากใจครับ.....แต่ยังไงคงโตไม่ทันต้นยางนาของคุณทิพย์หรอกครับ  



แวะมาชมต่อเป็นระยะๆครับ


ถ้าชอบอะไรประหลาดๆ มาสวนนี้ ไม่ผิดหวังครับ  เรียกว่าก่อพฤติการณ์ งานทดลอง ผิดขนบอยู่พอควรครับ  ขอบคุณที่แวะมาครับ

ขอรบกวนดูผังพื้นที่ของเจ้าของกระทู้หน่อยครับ  วางผังสวนในที่ดินท่านไว้อย่างไร

เขียนๆวาดๆด้วยมือเอาก็ได้ครับ


ขอขอบพระคุณครับ

ผังสวน ณ ต้นปี52 ครับ ปัจจุบันคืบหน้าจนเต็มพื้นที่แล้วครับ เดี๋ยวจะทยอดออกมาให้ดูครับ

([url]http://img155.imageshack.us/img155/883/planr.jpg[/url])


ขอบคุณครับ สำหรับผัง

อ้อ...ปลูกต้นสำโรงระวังเรื่องกลิ่นตอนมันออกผลนะครับ ไม่ควรอยู่เหนือลมหรือใกล้ที่พักมากนัก
ส่วนไม้ที่เหลือ ตามแต่สะดวกครับ 

มีพืชมงคลชนิดหนึ่งเป็นไม้ยืนต้นและเนสมุนไพรด้วย ที่ผมไม่เห็นมา10กว่าปีตามบ้านเรือน
ไปเห็นในป่าแก่งกรุ่ง ชื่อกระทุ้งฟ้า ต้นไม่สูงมากราวๆ15-20เมตร แต่สามารถเอามาทำยาได้
ทั้งดอก,ผล, ต้น(เนื้อไม้), ราก,ใบ

เห็นสวนของtumtump อยากให้มีกระทุ้งฟ้าขึ้นมาติดหมัด  หากชอบก็ลองๆหามาปลูกดูครับ
ไม้เทพทาโรก็ดีครับ


สำโรงเนี่ย มีคนเตือนหลายคนแล้ว ครับเรื่องกลิ่น ผมเองยังไม่เคยดมดู  ผมปลูกไว้เยอะพอควรเพราะเป็นต้นไม้พลังงานตัวนึงที่น่าสนใจ ในเมล็ดมีปริมาณน้ำมันมากกว่าสบู่ดำอีกครับ ส่วนข่าวกรองจากขุนดงบอกว่ามีอนาคตในแวดวงเครื่องสำอางค์  ส่วนกระเปาะหุ้มเมล็ดยังเอาไปเลี้ยงพวกไม้แขวนได้สวยงามอีกด้วย บวกลบคูรหารดู  เรื่องกลิ่นอย่างเดียว....ศรีทนได้ครับ   

ส่วนไม้อื่นที่แนะนำมา วันนึงต้องหามาปลูกให้ได้ครับ  ขอบคุณมากครับ


แวะมาอ่านหนังสือ  สวนป่าของคนขี้เกียจ



แหะๆๆ  สวนป่าของคนขี้เกียจ แต่ตอนปลูกนี่ประณีตนะครับ  รดน้ำ(ผสมจุลินทรีย์)คลุมฟาง อย่างดี..... แล้วปัดตูดหนีเลย  ที่เหลือตัวใครตัวมันครับ


;) นี่ขนาดขี้เกียจน่ะค่ะ  ถ้าขยันจะขนาดไหน  :D :D :D

เจ้าขอปรบมือดังๆๆ  และชื่นชมกับผลงานค่ะ


ขอบคุณครับคุณเจ้า  ผมหวังขอลอกการบ้านวิชาขุนดงคุณเจ้าอยู่นะครับ  เอารูปมาอวดกันหน่อยครับ


     สุดยอดมากๆครับ ขอชื่นชมแนวคิดโดยเฉพาะเรื่องกองขี้เกียจครับ  :-[


กองขี้เกียจเนี่ยมีภาคสองด้วยนะครับ  ใช้กับบ่อปลา  โรยขี้วัวลงบนกองฟางที่โยนใว้ริมตลิ่ง  ให้ปลามาหาตอดเอาเอง  ดูดวิชานี้มาจากท่าน PP_79 ในเว็บเรานี่แหละครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ สิงหาคม 17, 2010, 10:23:55 AM
มาให้กำลังใจอย่างต่อเนื่องครับ เดินไปด้วยกัน อย่าทิ้งกันนะ 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 18, 2010, 01:48:23 AM
มาให้กำลังใจอย่างต่อเนื่องครับ เดินไปด้วยกัน อย่าทิ้งกันนะ 

ขอบคุณมากครับ  คงต้องเดินกันไปอีกนานกว่าใครเพื่อนเลยล่ะครับ สำหรับเกษตรขุนดง คงหวังผลกันรุ่นลูกรุ่นหลานเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 18, 2010, 02:41:59 AM
ตอนที่15  หน้าหนาวอันนิ่งงัน

กระโดดข้ามเวลามาปลายปี  ทิ้งช่วงปลายฝนและต้นหนาวไปไม่เห็นฝุ่น  กิจกรรมเดิมของเวลานี้เมื่อปีที่แล้วก็กลับมา....ต่างก็เพียงงานที่เพิ่มขึ้น เพราะจำนวนต้นไม้มากขึ้น  หลากชนิดขึ้น

ตอนนี้แทบจะเรียกว่าเห็นต้นไหนก็นึกชื่อออกในทันที  ต้นไม้ร่วม  หรือกว่าร้อยชนิดก็จำไม่ได้แล้ว เคยจะมานั่งทำรายการ"ต้นไม้ในครอบครอง" ก็แอบรู้สึกว่าจะดูเป็นงานวิชาการ งานล่าแต้มจนเกินไป  ปลูกไปเรื่อยๆให้เป็นความลับไปจนแก่ถ้าจะดีกว่า  รู้เพียงแต่ว่าต้นนี้หรือต้นนั้นมีหรือยังก็น่าจะพอใจแล้ว

งานปลดเถาวัลย์ ตัดแต่งกิ่ง  ดูเหมือนจะเป็นงานที่ทำได้ไม่มีวันจบสิ้น  ทำแล้วก็เหมือนว่าไม่ได้ทำอะไรลงไป  ต้นไม้ก็ยังคงเป็นต้นไม้  ดูเหมือนเดิมต่อไป(เพียงแต่โล่งขึ้นหน่อย) แต่เดินเหินสะดวกขึ้น

ที่ต้องมาตัดแต่งกิ่ง เนื่องเพราะคาดหวังลำไม้ในอนาคต  ที่ต้องเปลาตรง เวลาตัดมาใช้งาน มาขาย  จะได้มีราคา ตัดไปตัดมาสัจธรรมก็บรรลุว่า ปีหน้าก็ต้องมาตัดใหม่  และหวังจะตัดใช้ตัดขายแค่สามส่วน เก็บใว้ให้ร่มเงาเจ็ดส่วน  ใยต้องเดินตัดทั้งสวนขนาดนี้

ปัญญาก็เกิด...

ทีนี้ต้องมาเลือกว่า  ต้นไหนควรตัด  ต้นไหนควรปล่อย

ก. ต้นดาวรุ่งทรงดีโดยกำเนิด  ตัดแต่งแค่นิดหน่อย สบายแรง  ปล่อยต้นคดโค้ง ขี้กะโล้  ให้ใว้เป็นไปตามธรรมชาติอันมีศิลปะต่อไป (แนวคิดนี้ดูใจร้ายเหมือน สัตว์เขาสวยที่มักตกเป็นเหยื่อก่อนเสมอ....มีรูปเป็นเคราะห์)

ข.ตัดแต่งต้นที่ขี้เหร่  ปลุกปั้นดัดแต่ง ให้เป็นดาวรุ่งในที่สุด  แล้วเชือดซะ  ปล่อยให้ต้นดาวรุ่งโดยกำเนิดใว้  เป็นพันธุกรรมที่ดี เป็น
ตัวอย่างต้นที่เกิดมาสมศักดิ์ศรี เพื่อเป็นตัวอย่างแก่อนุชนรุ่นหลังต่อไป

ค. เลิกทั้งสองอย่าง ถ้าต้องตัด ก็เอาเฉพาะไอ้ที่มากีดขวางทางสัญจรก็เพียงพอ


เดาไม่ยาก..... คำตอบของจอมขี้เกียจ  ผู้ชอบอ้างทฤษฎี "กระทำเท่าที่จำเป็น"

มีต้นไม้ตั้งเยอะ สามส่วนที่หวังจะใช้ มันต้องเจอต้นดีๆกันบ้าง  และต้นที่งามดีโดยธรรมชาติ  มันก็ต้องมีมากกว่าสามส่วนอยู่แล้ว

อากาศแห้งๆในหน้าหนาว  ใบไม้ร่วงกราวเกลื่อนเต็มพื้นดิน  สวนป่าอายุน้อยยิ่งดูโปร่งขึ้นผิดหูผิดตา ธรรมชาติของต้นไม้หลากชนิดที่เตรียมตัวเองไว้เพื่อรองรับความแล้งที่กำลังจะมาเยือน   แม้แต่ไพรพงดงหญ้าอันรกชัฏ  ก็แห้งเหี้ยนโล่งเตียนราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อนใด   

ธรรมชาติมันก็เป็นอย่างนั้น แต่เราก็ดูว่ามันช่างโหดร้าย.....  ช่างไม่ใส่ใจใยดีกับต้นไม้ต้นน้อย  ต้นไม้ต่างถิ่นที่อยากลองหยั่งรากลงบนผืนดินแห่งนี่เริ่มออกอาการขาดน้ำ  ใบแห้ง เหี่ยวร่วง อย่างเห็นได้ชัด   สะตอ ลองกอง  ทุเรียน  คือไม้กลุ่มทดลองที่ผมต้องยอมใจแข็ง  ไม่เข้าไปช่วย  และแทรกแซงธรรมชาติ   หากมันจะต้องตาย  อย่างน้อย ผมจะได้รู้ว่าปลูกมันไม่ได้(ในตอนนี้) ในสภาพแวดล้อมอย่างนี้  แต่สักวันผมจะเอากลับมาปลูกใหม่ เมื่อป่าแห่งนี้ สร้างความชุ่มชื้นได้เพียงพอต่อการเติบโตของพืชที่ชอบน้ำชุก 

ตะวันเริ่มโบกมือลา ลมหนาวพัดโชยมาอีกครั้ง  ผมเดินทอดน่องในมือถือกรรไกรตัดกิ่งที่ปิดล็อคคม กับความตั้งใจจะไม่เปิดมันออกมาใช้แม้จะเห็นอะไรงอกงาม แตกง่ามออกมาให้ขัดหูขัดตา (หึยยย...อยากขอซักฉับ)  ผมเดินทักทายกับต้นไม้ทุกต้น  เท่าที่จะทำได้  เลือกตัดกล้วยสวยๆสักเครือเอากลับไปกรุงเทพ

ก่อนที่แสงสุดท้ายจะลับขอบฟ้า   ผมพึมพำกับตัวเองว่า..... คราวหน้าได้เวลาขุดร่องใหม่เสียที


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 18, 2010, 02:49:43 AM
(http://img713.imageshack.us/img713/7704/dsc09025m.jpg)

ต้นตะกูสูงลิ่วๆ ในขณะที่ยางนายังไปไม่ถึงไหน  พื้นที่ตรงนี้การแข่งขันสูง  ผมยังหวังอยู่กับม้าตีนปลายอย่างยางนา


(http://img189.imageshack.us/img189/4162/dsc09036e.jpg)

ต้นกระถินเทพา  ไม้เบิกนำและบำรุงดิน  สูงชะลูดได้รวดเร็ว  ช่วงแรกของการตัดแต่ง กลัวไม่เปลาตรง.......  ต้องจัดการ

(http://img686.imageshack.us/img686/454/dsc09042r.jpg)

ใบดกมากจนต้องตัดทิ้งมากกว่าเอาใว้ครับ  กลัวบังต้นอื่นๆทีโตช้ากว่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 18, 2010, 02:59:54 AM
(http://img828.imageshack.us/img828/3443/dsc09047.jpg)

เงาสะท้อนอันชื่นใจ  แม่จะเป็นต้นตะกูก็พอใจ อย่างน้อยก็เป็นผลงานที่ทำได้ในเวลาแค่ปีกว่าๆ  ต้นอื่นๆยังไปไม่ถึงไหน

(http://img251.imageshack.us/img251/1082/dsc09038a.jpg)

ยางนา กลุ่มดรีมทีม ปลูกชิดริมนาให้สมชื่อ ยางนา พวกนี้โตดีกว่าที่ปลูกในดงตะกู

(http://img265.imageshack.us/img265/989/dsc09059w.jpg)

ต้นกระถินเทพา ถ้าไม่ตัดแต่ง  หกเดือนจะมีพุ่มอย่างนี้ครับ
ผมทดลองในสองแบบ ตัดแต่ง  กับปล่อยธรรมชาติ อีกปีมาดูกันว่าจะเป็นยังไง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: noon9999 ที่ สิงหาคม 18, 2010, 06:00:43 AM
น่าชื่นใจดีครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 18, 2010, 11:33:08 AM
ต้นกระถินเทพาในภาพด้านบนที่ตัดจนแทบไม่เหลือกิ่งด้านข้างเลย  ระวังเวลาโดนลม
มันจะอ่อนนะครับ  ผมเคยลองแล้วทั้งยางนาด้วยผู้ใหญ่บอกให้ตัดแต่งต้นสูงเร็วจริง
แต่โคนจะเล็กครับเวลาโดนลมหรือน้ำฝนเกาะใบจะทำให้รับน้ำหนักไม่ค่อยได้  บางต้น
แทบต้องใช้ไม้ดามเลยครับ  อ้อ ตะกูผมก็ลองแล้วปลูกเล่นๆสี่ห้าต้นมันโตเร็วมากๆเลย
แค่สองปีบางต้นเส้นรอบวงเท่ากับยางพาราเจ็ดแปดปีเลยหละครับ  เคยโดนลมช่วงหน้าร้อน
ปีที่แล้วทำให้ต้นบิดและเอนโค้งแต่ตอนนี้ตั้งตรงแล้ว  ตอนหลังถ้าไม่จำเป็นจริงๆหรือแตกยอดคู่แล้ว
ผมจะไม่ค่อยตัดออกครับ  ปล่อยเขาช่วยกันหากินแล้วโคนจะโตทรงแข็งแรงพอโตได้ระยะ
เดี๋ยวเขาก็ทิ้งกิ่งเองครับ  ต้นตะกูที่โตสุดแค่สองปีผมสามารถปีนขึ้นไปนั่งชมวิวบนต้นได้แล้วนะครับ
อ้อ ผมไม่ได้ัสนใจเนื้อไม้มันนะครับแค่ปลูกดูเล่น  ผมชอบยางนามากกว่าครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Bigkeng ที่ สิงหาคม 18, 2010, 02:21:59 PM
 ;D  ต้นตะกูใหญ่ดีจังครับ กระถินเทพาก็ต้นตรงดีนะครับ ท่าทางต้นโตๆ แล้วจะสวยดีครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kho_Patum ที่ สิงหาคม 18, 2010, 04:35:23 PM
อยากซึมซับไว้ให้หมด ประสบการณ์ตรง ดีมากๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 19, 2010, 12:44:57 AM
([url]http://img713.imageshack.us/img713/7704/dsc09025m.jpg[/url])

ต้นตะกูสูงลิ่วๆ ในขณะที่ยางนายังไปไม่ถึงไหน  พื้นที่ตรงนี้การแข่งขันสูง  ผมยังหวังอยู่กับม้าตีนปลายอย่างยางนา



แหมอยู่ๆ เอาตะกูมาเทียบกับยางนา ยังไงซะช่วงนี้ยางนาก็สูงไม่ทันตะกูอยู่แร้ววว
แต่รอดูอีกหน่อยแล้วกันว่าโตขึ้นใครจะหล่อกว่ากันเนอะ...
ทิพย์ชอบต้นกระถินเทพามากค่ะ ใบมันสวยแปลกดี..


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 19, 2010, 12:14:39 PM
น่าชื่นใจดีครับ


ขอบคุณครับ


ต้นกระถินเทพาในภาพด้านบนที่ตัดจนแทบไม่เหลือกิ่งด้านข้างเลย  ระวังเวลาโดนลม
มันจะอ่อนนะครับ  ผมเคยลองแล้วทั้งยางนาด้วยผู้ใหญ่บอกให้ตัดแต่งต้นสูงเร็วจริง
แต่โคนจะเล็กครับเวลาโดนลมหรือน้ำฝนเกาะใบจะทำให้รับน้ำหนักไม่ค่อยได้  บางต้น
แทบต้องใช้ไม้ดามเลยครับ  อ้อ ตะกูผมก็ลองแล้วปลูกเล่นๆสี่ห้าต้นมันโตเร็วมากๆเลย
แค่สองปีบางต้นเส้นรอบวงเท่ากับยางพาราเจ็ดแปดปีเลยหละครับ  เคยโดนลมช่วงหน้าร้อน
ปีที่แล้วทำให้ต้นบิดและเอนโค้งแต่ตอนนี้ตั้งตรงแล้ว  ตอนหลังถ้าไม่จำเป็นจริงๆหรือแตกยอดคู่แล้ว
ผมจะไม่ค่อยตัดออกครับ  ปล่อยเขาช่วยกันหากินแล้วโคนจะโตทรงแข็งแรงพอโตได้ระยะ
เดี๋ยวเขาก็ทิ้งกิ่งเองครับ  ต้นตะกูที่โตสุดแค่สองปีผมสามารถปีนขึ้นไปนั่งชมวิวบนต้นได้แล้วนะครับ
อ้อ ผมไม่ได้ัสนใจเนื้อไม้มันนะครับแค่ปลูกดูเล่น  ผมชอบยางนามากกว่าครับ


ไม่ทันแล้วล่ะครับ โดนพายุหน้าแล้งไปรอบ....เอียง

โดนอีกทีต้นฝน.....ถึงขั้นถอนรากออกมาโชว์กันเลย

เลยได้เห็นระบบรากกระถินเทพา ว่าพืชตระกูลถั่ว ที่ปมรากมีไรโซเบียมจริงๆเป็นยังไง  เสียหายไปร่วมสิบต้นครับ  ยังดีมีอยู่ร่วมร้อย  ตอนนี้ก็ปล่อยไปตามธรรมชาติแล้วครับ ไม่ตัดเน้นลำต้น  ตัดเฉพาะกิ่งที่ยื่นมาขี่ต้นอื่นๆที่ โตช้ากว่า


;D  ต้นตะกูใหญ่ดีจังครับ กระถินเทพาก็ต้นตรงดีนะครับ ท่าทางต้นโตๆ แล้วจะสวยดีครับ


เท่าที่ดูในปัจจุบัน  ตะกูมันยิ่งโต ใบก็จะยิ่งหดเล็ก  ดูโกร๋นๆชอบกลครับ ไม่ค่อยให้ร่มเงาเท่าที่ควร ส่วนกระถินเทพายิ่งโตใบยิ่งใหญ่  ดกครับ  


อยากซึมซับไว้ให้หมด ประสบการณ์ตรง ดีมากๆครับ

ขอบคุณครับ




หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 19, 2010, 12:19:50 PM
มารอชมต่อครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaiwat4708 ที่ สิงหาคม 19, 2010, 08:57:51 PM
แวะมาชื่นชมด้วยคนครับ คงมีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยือนพูดคุยกัน บ้าง ผมก็ชอบสวนป่าครับ เมื่อก่อนแถวบ้านเราเป็นดงยางทั้งนั้น อยากเห็นภาพเก่า ๆ ในอดีตเกิดขึ้นอีกครั้ง มาสวนเมื่อไหร่บอกบ้างนะครับ จะได้เจอะเจอกัน :)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaos ที่ สิงหาคม 19, 2010, 11:19:11 PM
ขอบคุณมากๆ ครับที่เขียนกระทู้นี้ขึ้นมา อ่านแล้วเกิดกำลังใจ
ผมลาออกจากงานมาได้ปีกว่าๆ แล้วครับ มาปลูกป่าปลูกผัก อยู่ที่พิจิตรครับ
ปลูกไปหลายสิบอย่าง(ยังไม่ถึงกับเป็นร้อยอย่างของคุณ ;D )ตะกูอายุสองปีเกือบสามปีต้นใหญ่ใช้ได้เลย ไม่รอดแล้งปีนี้ครับ ยืนต้นตายให้เห็นเป็นทิวแถว ยางนาที่ว่าแน่ๆ ก็ไม่รอด เพิ่งเคยเจอประมาณว่าแล้งมาเจ็ดเดือน แล้วก็มาตกติดๆ กันเจ็ดวัน ต้นไม้มีเวลาโตแค่ไม่กี่วันน้ำเหนือก็มาท่วมซะงั้น :-\

เข้ามาได้กำลังใจเดี๋ยวไปทำต่อ5555


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 02:08:10 AM
แวะมาชื่นชมด้วยคนครับ คงมีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยือนพูดคุยกัน บ้าง ผมก็ชอบสวนป่าครับ เมื่อก่อนแถวบ้านเราเป็นดงยางทั้งนั้น อยากเห็นภาพเก่า ๆ ในอดีตเกิดขึ้นอีกครั้ง มาสวนเมื่อไหร่บอกบ้างนะครับ จะได้เจอะเจอกัน :)


สวัสดีครับ เป็นคนลานกระบือเหมือนกันเหรอครับ  ดีใจจริงๆที่ได้พบกันในชุมชนออนไลน์แห่งนี้  ผมเชื่อมั่นครับว่าจะเอาภาพดงยางเก่าๆกลับมาสู่ลานกระบืออีกครั้งให้จงได้ครับ   ยางนาเป็นต้นไม้สุดโปรดของผมเลย  ผมปลูกเพิ่มทุกปี ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นต้นไม้หวงห้ามชนิดพิเศษ จัดการยากเรื่องการแปรให้เกิดมูลค่า แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเท่ากับเรื่องของการฟื้นป่าครับ  ผมมีไม้อีกร้อยชนิดเป็นกองหน้าไว้แล้ว  ปีนี้ผมเพิ่งลงเพิ่มไปไม่ถึงสิบต้น  ชุดใหญ่จะไปลงเร็วๆนี้อีกร่วมร้อยต้น  ปลูกแซมสวนไผ่ซางครับ ตรงริมร่องที่น้ำดีตลอดปีครับ
อย่างไรคงมีโอกาสได้พบกันครับ


ขอบคุณมากๆ ครับที่เขียนกระทู้นี้ขึ้นมา อ่านแล้วเกิดกำลังใจ
ผมลาออกจากงานมาได้ปีกว่าๆ แล้วครับ มาปลูกป่าปลูกผัก อยู่ที่พิจิตรครับ
ปลูกไปหลายสิบอย่าง(ยังไม่ถึงกับเป็นร้อยอย่างของคุณ ;D )ตะกูอายุสองปีเกือบสามปีต้นใหญ่ใช้ได้เลย ไม่รอดแล้งปีนี้ครับ ยืนต้นตายให้เห็นเป็นทิวแถว ยางนาที่ว่าแน่ๆ ก็ไม่รอด เพิ่งเคยเจอประมาณว่าแล้งมาเจ็ดเดือน แล้วก็มาตกติดๆ กันเจ็ดวัน ต้นไม้มีเวลาโตแค่ไม่กี่วันน้ำเหนือก็มาท่วมซะงั้น :-\

เข้ามาได้กำลังใจเดี๋ยวไปทำต่อ5555

สู้ๆครับ ปัญหามีใว้เพื่อให้เราแข่งแกร่งขึ้นครับ  ผมเจอตลอดทุกครั้งที่ไปสวน เจอบ่อยจนชิน ไปคราวไหนถ้าราบรื่นจะถือว่าผิดปกติ  แต่เป็นปกติเสมอๆก็คือ  "เมื่อเรานึกถึงสิ่งที่ดี สิ่งที่ร้ายมักจะตามมา แต่เมื่อเราพยายามนึกถึงสิ่งที่ร้าย(เพื่อหวังว่าจะกลายเป็นดี)...สิ่งที่ร้ายกว่าก็จะตามมาอยู่ดี" นายเมอร์ฟี่เขาว่าใว้   แต่ผมเป็นคนไทย ผมไม่ถืสา

การจัดการแหล่งน้ำเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับผมครับ  ผมเฉลี่ยแหล่งน้ำจนตีโอบรอบที่  เรียกว่าน้ำจะซึมแผ่ไปเองจนชื้นไปทั่วสวนเลยก็ว่าได้ครับ ต้นไม้ผมเลยได้แต่แห้งๆในหน้าร้อน ที่ถึงตายก็มักเป็นไม้ต่างถิ่น  สวนผม  มะม่วง กับยางนาคือเจ้าถิ่นเก่า ปลูกไปสบายบรื๋อครับ  สู้ๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 03:57:06 AM
ตอนที่16  ทฤษฎีคนบ้า  "เวลาคู่ขนาน"

ผมมานั่งนึกถึงสิ่งที่คนเอาเงินมากมายซื้อไม่ได้ (อย่างเก่งก็แค่ยื้อได้) ไม่ได้มองไกลถึงความตาย แต่เป็นเรื่องของ.....เวลา

ถ้าอยากซื้อหรืออยากยื้อก็ต้องมีเงินมากหน่อยนะ... คนจนไม่มีสิทธิ์

ยื้อความแก่   ยื้อคดีความ หรือแม้กระทั่ง  ยื้อเวลาจากความรักปลอมๆของใครสักคน เป็นเรื่องของคนมีเงินเหลือเฟือ

อ๊ะๆ..มาเข้าเรื่องกันเลย

กาลครั้งหนึ่ง ผมมองไปที่ต้นยางนาสูงใหญ่หลายคนโอบต้นหนึ่ง นึกไปว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร  มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครปลูก  หรือมันงอกขึ้นมาเองจากเมล็ดที่ปลิวเล่นลมมาจากที่ๆไกลออกไปกว่านั้น.....มันมาจากไหน ดูๆไปคงเกิดมาก่อนผม หรือก่อนพ่อแม่ผมอีก

ใช่...ในสมัยนั้น คนที่ริปลูกยางนา ใยมิใช่คนบ้าบอ  ย้อนไปก่อนกว่าปี 2504 ก่อนที่ผู้ใหญ่ลีจะตีกลองประชุม  สมัยที่ประเทศเรารุ่มรวยไปด้วยทรัพยากรป่าไม้อันอุดมสมบูรณ์  การปลูกป่า ดูเป็นเรื่องไม่จำเป็นอย่างยิ่ง  ไม่ต้องใส่ใจ  ไม่มีความสำคัญ  ป่า กลับเป็นอุปสรรคที่ต้องถากถาง เพื่อสร้างผืนดิน แปลงเป็นชุมชน ที่อยู่อาศัย

วันนึง(วันนี้)เมื่อสูญเสียป่าไม้ผืนใหญ่ไปสิ้น ก็ถึงเวลาต้องมาคร่ำครวญ  และใคร่ครวญในการรื้อฟื้น สร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ยางนาต้นนั้นยังเป็นคำถามจุดประกายให้ผมคิด  ว่าในเวลานี้  มีเงินเท่าไหร่ ก็ซื้อเจ้าต้นนี้กลับบ้านไปไม่ได้แล้ว (ไม่ต้อพูดถึงเรื่องกฏหมาย  และกระบวนการขนย้ายไปปลูก)  หากมองลึกลงไป  ในราคาที่ต้องจ่าย  มูลค่ามันอยู่ที่เวลาที่ใช้ไปกับการเติบโตของต้นไม้ต้นนี้ต่างหาก....เวลา  ที่ซื้อคืนไม่ได้

แต่ "เวลา"  ก็เป็นความยุติธรรมอย่างหนึ่ง  ที่ธรรมชาติ มอบให้กับทุกชีวิตอย่างเท่าเทียม  ไม่เว้นแม้กระทั่งยาจกไปจนถึงคหบดี

สมมตินะครับสมมติ  ว่าคนเรามีอายุได้แปดสิบปี  ตอนเกิด พ่อแม่ปลูกยางนาให้หนึ่งต้น  เรียกว่าเติบโตมาด้วยกัน  ใช้เวลาที่ได้รับอย่างเท่าเทียมกัน "ขนาน" กันไปจวบจนนาทีสุดท้ายของชีวิต(ถ้าไม่ตัดมันเสียก่อน)

เราตาย....

ยางนายังไม่ตาย...... เวลาของเขายังเดินต่อได้  กลายมาเป็นต้นไม้ใหญ่เหมือนยางนาต้นนั้น

เอาใหม่...  เอาแค่ตอนอายุยี่สิบ ต้องมีเมียมีลูก ตัดต้นยางนาต้นนั้นสร้างกระท่อม  เอ๋...เล็กไปอยากได้ใหญ่หน่อย ทำไมพ่อไม่ปลูกให้สักสิบต้น  ไหนๆก็ใช้ยี่สิบปีเท่ากัน เวลาของยางนาแต่ละต้นเดินขนานกัน  หากมีจำนวน  ก็คงได้บ้านหลังใหญ่ๆ  สวยไม่เบา

แล้วถ้าพ่อปลูกให้ร้อยต้นละ  อายุยี่สิบอยากแต่งเมีย ตัดห้าต้น อยากได้บ้าน ตัดสิบต้น  อายุยี่สิบห้าอยากได้รถ ตัดห้าต้น อายุสี่สิบส่งลูกไปเรียนบางกอก ตัดสิบต้น  ลูกแต่งเมีย ตัดยี่สิบต้น  ยังเหลืออีกแฮะ  เก็บไว้ให้หลานละกัน......

หากนี่เป็นการปลูกคร้งเดียวจบ(ครั้งเดียวในชีวิต) ร้อยต้น  สร้างเวลาคู่ขนานของร้อยชีวิต อานุภาพของการปลูกยังได้ขนาดนี้ มีอานิสงห์ส่งต่อไปชั่วชีวิต  แต่ถ้าปลูกมากกว่าหนึ่งครั้งล่ะ......ปลูกทุกปี ปีละน้อย  เวลาคู่ขนานที่เริ่มต้นเดินตามเข็มนาฬิกา  ใยมิใช่เวลาของการไหลมาเทมาของความมั่งคั่งและมั่นคง และหลักประกัน

เงินทองอยู่ในอากาศ ดิน และน้ำ สุดแต่ใจจะไข่วคว้า  เวลามีเท่ากันแต่การสร้างจำนวน "คู่ขนาน" อาจไม่เท่ากัน  มันก็ขึ้นอยู่กับกำลังความตั้งใจ  และการให้ "เวลา" อย่างต่อเนื่องอีกนั่นแหละที่สำคัญ

นิยายคนคร้าน นิทานคนบ้า  และทฤษฎีประหลาดๆ ที่ตั้งเอง  ลองเอง  หวังเอง   และท้ายสุดก็จะรู้ได้เองว่าเป็นไปอย่างที่คิดหรือเปล่า  แต่ผมก็ได้เริ่มไปแล้ว  และยังอยากทำต่อ

มกราคม 2553 การเปิดฉากเทศการขุดสร้างแหล่งน้ำก็เริ่มขึ้น   ขุดร่อง ทำคันดิน เพื่อปลูกต้นไม้ ขยายจำนวนเวลาคู่ขนานให้มากขึ้น

เป็นเจ้าของทฤษฎี ต้องทำตัวเป็นตัวอย่าง  คราวนี้จ่ายค่าขุดและปรับที่ไป หนึ่งหมื่นหนึ่งพันแปดร้อย   ลดลงจากคราวที่แล้วสามพันกว่าบาท แถมได้งานมากขึ้นอีก  เทคนิคการทำร่องแบบถอยขุดทอยดิน จะลดค่าใช้จ่ายได้มาก  หากได้ช่างขับรถที่ประสบการณ์สูง  รอบนี้คนขับเป็นมือโปรมาจากสุโขทัย  ขนาดเมาหนักจนมาเริ่มงานสาย ยังขุดเสร็จก่อนตะวันตกดิน

ตอนแฟนผมไปจ่ายตังยังแอบแซวมาว่า "รวยเนอะ มีที่นาเอามาขุดร่องเล่นซะงั้น"  ผมได้ฟังแล้วแอบกลั้นยิ้ม นึกอยู่ในใจ

"ไม่ได้ขุดเล่น...ผมกำลังสร้างเวลาคู่ขนานต่างหาก หึๆๆๆๆ"





หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 04:09:01 AM
(http://img697.imageshack.us/img697/7925/dsc09252b.jpg)

ตักแรก  ฝุ่นตลบ... ผมมักจะมายืนคุมในช่วงต้นของการขุดเสมอ  ยิ่งเป็นการขุดในจุดที่ติดกับคนอื่น ต้องชี้จุดให้ชัดครับ  จะได้ไม่มีปัญหากันทีลัง  แต่จริงๆ เพื่อนบ้านแถวนั้นใจดีครับ


(http://img59.imageshack.us/img59/1143/dsc09269j.jpg)

เริ่มตั้งแนวได้แล้ว สิบกว่าเมตร  ยังต้องลากร่องยาวไปอีกร่วมสองร้อยเมตรครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 04:15:34 AM
(http://img138.imageshack.us/img138/7618/dsc09276w.jpg)

รอบนี้ต้องขุดร่องยาวมาก  ต้องมีการแบ่งฝายน้อย กั้นน้ำครับ  เพราะลักษณะดินหน้าถนน กับหลังที่ไม่ใช่ดินชนิดเดียวกัน  การอุ้มน้ำต่างกัน  ด้านหน้าถนนน้ำซึมเร็วกว่า เพราะปนทรายหน่อยๆครับ  หน้าแล้งระดับน้ำจะลดลงมาก

(http://img340.imageshack.us/img340/2214/dsc09296x.jpg)

ทำฝายน้อยกั้นเป็นสามช่วง  ต่อไปจะเห็นชัดว่าในหน้าฝนที่จะตามมา ระดับน้ำเป็นสามระดับเลย 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 04:21:44 AM
(http://img64.imageshack.us/img64/6789/dsc09304p.jpg)

สภาพดินนาด้านหลังที่เป็นดินเหนียวจัด  เริ่มแห้งแตกเป็นร่องลึก  สวยดีครับ


(http://img64.imageshack.us/img64/8650/dsc09321d.jpg)

สุดเขตที่ดินก็เริ่มหักฉาก เขาไปจรดแนวร่องเดิมที่ทำไว้ปีที่แล้ว  สีดินช่วงนี้ดำดี ชื้นทั้งปี ผมกะจะเอาไว้ลงไม้จากทางใต้ ที่ชอบน้ำชุกครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 04:26:00 AM
(http://img203.imageshack.us/img203/8814/dsc09275j.jpg)

แวะจิบกาแฟยามบ่าย แกล้มด้วยมันเผาร้อนๆ ผลผลิตภายในสวนครับ

(http://img525.imageshack.us/img525/5290/dsc09295.jpg)

รายการนี้เรียก กาแฟกายกรรมครับ   สุดยอดการคิดค้นการต้มน้ำที่อาศัยความสมดุล 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: uncle708 ที่ สิงหาคม 20, 2010, 07:41:00 AM

แวะจิบกาแฟยามบ่าย แกล้มด้วยมันเผาร้อนๆ ผลผลิตภายในสวนครับ

รายการนี้เรียก กาแฟกายกรรมครับ   สุดยอดการคิดค้นการต้มน้ำที่อาศัยความสมดุล 

ตามมาชื่นชมเรื่อยๆ ชอบมากครับกับแนวคิด เวลาคู่ขนาน และกาแฟกายกรรม (จะเอาไปทดลองบ้าง หวังว่าคงได้กิน ไม่หกซะก่อน...เอิ้ก)
ดอนครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaos ที่ สิงหาคม 20, 2010, 07:55:32 AM

([url]http://img525.imageshack.us/img525/5290/dsc09295.jpg[/url])

รายการนี้เรียก กาแฟกายกรรมครับ   สุดยอดการคิดค้นการต้มน้ำที่อาศัยความสมดุล 


ถ้าต้มแล้วไม่อยู่เฝ้าน้ำแห้งมีหวัง กายกรรมหกคะเมน :D
ร่องน้ำแคบขนาดนี้ถ้าเป็นที่บ้านผมไม่นาน 2-3ปี ร่องก็จะตื้นโคลนเลนจะไหลลงไปเหลือปริมาณเก็บน้ำไม่มากนัก(แต่ต้นไม้คุณคงรอดต้นสูงใหญ่แล้ว)

ปล.เจ้าของกระทู้ตื่นมาตอบตั้งแต่ตีสามกว่าๆ เลยหรอ????  โอ้..สวนป่าของคนขี้เกียจหรอเนี่ย5555


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ สิงหาคม 20, 2010, 09:03:54 AM
เป็นกระทู้ที่น่าทึ่งได้ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษร แล้วปฏิบัติตามจินตนาการมีความมุ่งมั่นแน่วแน่สู่ความยั่งยืน วันนี้เรามาช่วยกันสร้างป่าในชุมชนผมเองเพิ่งเริ่มทำแนวทางไม่ต่างกัน ดั้นด้นค้นหาต้นแบบแห่งความสำเร็จสร้างขวัญและกำลังใจให้ครอบครัวพาไปสัมผัสกับสถานที่จริง บ้านผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์แห่งบ้านสองสลึง มาบเอื้องผู้สร้างแรงบันดาลใจอาจารย์ยักษ์คนต้นแบบ เดินทางลงใต้สู่สวนลุงนิลค้นหาคนแห่งความสุข แวะดูสวนนายดำนำมาประยุกต์ กลับมาดูป่าในเมืองที่วนเกษตรลุงผู้ใหญ่วิบูรณ์แห่งสนามชัยเขตบุคคลเล่านี้คือต้นแบบของความสำเร็จ ผมดีใจที่ได้เห็นเมล็ดพันธุ์พอเพียงได้เริ่มงอกเจริญเติบโตบนผืนแผ่นดินไทยจงก้าวไปด้วยความมุ่งมั่นตราบเท่าที่มีกำลัง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 20, 2010, 11:57:25 AM
ตามมาอ่านค่ะ จบไปอีกตอน ติดกระทู้นี้เหมือนติดนิยาย เพราะฝันอยากมีสวนป่าเหมือนกันค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: แบงค์- ที่ สิงหาคม 20, 2010, 12:51:48 PM
เข้าดูต้นไม้โตเร็วดีครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 20, 2010, 01:01:41 PM
เข้ามาชื่นชมเรื่อยๆครับ  ถ้ามีคนคิดและทำแบบนี้มากๆประเทศเราจะกลับมามีผืนป่า
และแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์อีกครั้ง ร่วมเป็นกำลังใจครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 20, 2010, 01:04:25 PM

แวะจิบกาแฟยามบ่าย แกล้มด้วยมันเผาร้อนๆ ผลผลิตภายในสวนครับ

รายการนี้เรียก กาแฟกายกรรมครับ   สุดยอดการคิดค้นการต้มน้ำที่อาศัยความสมดุล 

ตามมาชื่นชมเรื่อยๆ ชอบมากครับกับแนวคิด เวลาคู่ขนาน และกาแฟกายกรรม (จะเอาไปทดลองบ้าง หวังว่าคงได้กิน ไม่หกซะก่อน...เอิ้ก)
ดอนครับ

กาแฟซองธรรมดาๆ ที่ชงกับน้ำต้มจากฟืน จะมีกลิ่นควันไม้หอมๆ ผสมอยู่ แม้รสชาติกาแฟจะไม่เปลี่ยน  แต่อารมณ์เปลี่ยนอย่ากับในโฆษณาเลยครับ......ไม่ได้โม้




ถ้าต้มแล้วไม่อยู่เฝ้าน้ำแห้งมีหวัง กายกรรมหกคะเมน :D
ร่องน้ำแคบขนาดนี้ถ้าเป็นที่บ้านผมไม่นาน 2-3ปี ร่องก็จะตื้นโคลนเลนจะไหลลงไปเหลือปริมาณเก็บน้ำไม่มากนัก(แต่ต้นไม้คุณคงรอดต้นสูงใหญ่แล้ว)

ปล.เจ้าของกระทู้ตื่นมาตอบตั้งแต่ตีสามกว่าๆ เลยหรอ????  โอ้..สวนป่าของคนขี้เกียจหรอเนี่ย5555


จริงๆผมเองก็หวังจะให้ร่องตื้นขึ้นในที่สุดครับ กะว่าพวกใบไม้กิ่งไม้จะหล่นลงไปหมักและสะสมเป็นแร่ธาติ ให้ต้นไม้ได้ดูดใช้ในระระยาว ผมทำปุ๋ยชีวภาพใว้หลายร้อยลิตร  หมักบ่มจนกลายเป็นหัวเชื้อไปหมดแล้ว  เป้าหมายคือนำมาใช้ปรับสภาพน้ำในร่องในอนาคตครับ

ปล. ไม่ได้ตื่นตีสามแต่เรียกว่า นอนตีสี่ตื่นบ่ายๆครับ    ช่วงกลางคืนเมื่อทุกคนหลับแล้วเป็นช่วงเหมาะที่สุดกับการเขียนนิทานครับ



เป็นกระทู้ที่น่าทึ่งได้ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษร แล้วปฏิบัติตามจินตนาการมีความมุ่งมั่นแน่วแน่สู่ความยั่งยืน วันนี้เรามาช่วยกันสร้างป่าในชุมชนผมเองเพิ่งเริ่มทำแนวทางไม่ต่างกัน ดั้นด้นค้นหาต้นแบบแห่งความสำเร็จสร้างขวัญและกำลังใจให้ครอบครัวพาไปสัมผัสกับสถานที่จริง บ้านผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์แห่งบ้านสองสลึง มาบเอื้องผู้สร้างแรงบันดาลใจอาจารย์ยักษ์คนต้นแบบ เดินทางลงใต้สู่สวนลุงนิลค้นหาคนแห่งความสุข แวะดูสวนนายดำนำมาประยุกต์ กลับมาดูป่าในเมืองที่วนเกษตรลุงผู้ใหญ่วิบูรณ์แห่งสนามชัยเขตบุคคลเล่านี้คือต้นแบบของความสำเร็จ ผมดีใจที่ได้เห็นเมล็ดพันธุ์พอเพียงได้เริ่มงอกเจริญเติบโตบนผืนแผ่นดินไทยจงก้าวไปด้วยความมุ่งมั่นตราบเท่าที่มีกำลัง


ขอบคุณครับคุณกัญจ์  มีคนเคยบอกผมว่า "การเดินทางทำให้คนหายโง่"  ผมเชื่อและเห็นด้วยอย่างยิ่ง  จากวันนั้นผมก็เริ่มที่จะออกเดินทาง   อีกท่านหนึ่งบอกว่า "ความรู้ไม่ใช่ผีไม่ใช่เปรต  ที่จะออกมาให้เห็นเอง  อยากรู้ก็ต้องแสวงหาค้นคว้า"  อีกท่านก็ย้ำว่า  "ใจมาปัญญาเกิด"  ผมเชื่อว่า ใจที่แน่นอนเท่านั้นที่นำเราไปสู่ทุกสิ่งที่หวังได้ในวันนึง   ร่วมเป็นหนึ่งในการคืนชีวิตให้แผ่นดินไทยครับ


ตามมาอ่านค่ะ จบไปอีกตอน ติดกระทู้นี้เหมือนติดนิยาย เพราะฝันอยากมีสวนป่าเหมือนกันค่ะ

ขอบคุณมากเลยครับ  นิยายโบราณ อ่านง่ายไม่หักมุม  และไม่ทำร้ายจิตใจคนดูตอนจบเหมือนละครเกาหลีครับ


เข้าดูต้นไม้โตเร็วดีครับ

ขอบคุณครับ  จริงๆโตไม่เร็วหรอกครับ(เป็นการเล่าย้อนเรื่องน่ะครับ)  คนปลูกใจไปไกลแล้ว ต้นไม้ยังตามอยู่เยอะเลยครับ  


เข้ามาชื่นชมเรื่อยๆครับ  ถ้ามีคนคิดและทำแบบนี้มากๆประเทศเราจะกลับมามีผืนป่า
และแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์อีกครั้ง ร่วมเป็นกำลังใจครับ

ขอบคุณครับคุณ cat007   ผมหวังว่าสิ่งที่พวกเราได้ทำกันจะไปกระตุ้นให้เกิดการทำตาม  แผ่ราก แตกแขนงต่อไปไม่รู้จบครับ  เมื่อถึงจุดนึงที่เรามีคนมากพอ เราจะเปลี่ยนประเทศนี้ได้เชียวล่ะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ สิงหาคม 20, 2010, 04:39:49 PM
([url]http://img713.imageshack.us/img713/7704/dsc09025m.jpg[/url])

ต้นตะกูสูงลิ่วๆ ในขณะที่ยางนายังไปไม่ถึงไหน  พื้นที่ตรงนี้การแข่งขันสูง  ผมยังหวังอยู่กับม้าตีนปลายอย่างยางนา


ต้นตะกูที่สูงนำ จะบังเงา ทำให้ยานาโตช้าแต่มันจะพยายามยืดตัวอย่างเดียว ไม่ออกข้าง
ตอนแรกจะช้า พอตั้งหลักได้ จะสูงลิ่ว แทงยอดขึ้นอย่างเดียวครับ เพื่อรับแดด  เมื่อไหร่ที่ยางนาสูงทันตะกูก็
เอาตะกูออกมาใช้ประโยชน์ได้ครับ

 ;D ;D


(http://img138.imageshack.us/img138/7618/dsc09276w.jpg)

ส่วนแบคโฮแบบขุดร่องแบบนี้ จริงๆมันต้องเปลี่ยนบุ้งกี๋เป็นแบบรูปล่างครับ ได้ร่องแบบสวยกว่า
(เซฟภาพจากเวบขายแบคโฮ มาทำด้วยโปรแกรมเพ้นท์)

ดูดีๆนะครับ เส้นน้ำเงินคือเผล็กแผ่นหนาๆคล้ายแหนบ แต่ใบกว้างกว่า หันด้านสันสู้ดิน
เอียงออกข้าง มีทั้งสองข้าง ที่ฟันบุ้งกี๋ แคบสอบ ด้านบนกว้าง เพื่อบังคับให้เป็นร่องครับ
เชื่อว่าผู้ประกอบการมีบุ้งกี๋แบบนี้ทุกคนครับ แต่คงขี้เกียจเปลี่ยน  มันหนักมากๆ
แบคโฮ1คัน บางทีมีบุ้งกี๋ไว้ผลัดเปลี่ยนสองตัว ไม่นับเอามาใส่หัวเจาะหรือต่อ ป.ปลา

(http://image.ohozaa.com/i2/thumbnailshow366540.jpg) (http://image.ohozaa.com/show.php?id=cc8ea8d6545ba325d51c81d370cb8981)



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: บอยซัง ที่ สิงหาคม 21, 2010, 11:22:50 AM
อยากทำร่องน้ำแบบนี้เหมือนกันแต่พ่อไม่อนุมัติ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 25, 2010, 06:03:44 PM
ขอบคุณ คุณ Magnum (rew)ครับ ไว้โครงการขุดรอบต่อไป  จะลองเรียกหามาใช้ดูครับ ผมจะขุดทำแหล่งน้ำทุกๆปีใหม่ เพราะดินแห้งดี (และพอมีเงินในช่วงนั้น) ปีหน้านี้กะจะทำบ่อครับ ร่องมีเยอะแล้ว แต่กำลังคิดหาหาวิธีขุดโดยไม่ใช้รถขนดินไปถมอยู่ครับ


คุณบอยซังครับ  คุณพ่อคุณบอยซังอาจจะมองอะไรได้ยาวกว่าที่เราคิดครับ ส่วนตัวผมเองยังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซนต์เลยว่าที่ทำไปโดยวิธีนี้ ระยะยาวจะเป็นยังไงครับ  ให้ผมเป็นหนูทดลองไปก่อนแล้วกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 25, 2010, 07:06:53 PM
ตอนที่17  บ่ม

แนวร่องที่ขุดไปเมื่อต้นปี ถูกทิ้งร้างผ่านแล้งเพื่อรอคอยฝนแรกของฤดูกาลใหม่ที่จะมาเยือน  ถามว่ารีบร้อนขุดเร็วไปไหม เพราะการตากดินให้โดนแดดจัดๆเป็นเวลานานๆ เมื่อน้ำแรกมา มันก็มักจะมีการถล่มของคันดิน อย่างที่เคยเกิดกับร่องที่ขุดมาเมื่อปีที่แล้ว

จริงๆต้องยอมรับว่ารีบร้อนไป   และไม่ควรกระทำซ้ำรอยเดิมอีก แต่หากไม่ใช่เรื่องของการจัดการจัดสรรงบการเงินในครอบครับ เพื่อให้ทำอะไรได้หลายๆอย่าง และคุ้มค่าที่สุด  ผมคงไม่รีบขนาดนี้  ไปสวนแต่ละครั้งทำอะไรได้โดยบังเอิญ  ก็จะทำ  ถ้าพอมีเงินก้อนติดตัวพอจ่ายได้ก็จ่ายไป  เดี๋ยวเก็บๆไว้กับตัวนานๆมันจะไปออกทางอื่นที่สำคัญน้อยกว่า

เมื่อบังเอิญมีรถขุดพอดี ก็ลุยทันที  ไม่มีเสียเที่ยว

สองเดือนผ่านไปมีฝนหลงฤดูมาบ้าง ทำให้คันดินถมใหม่ที่ร่วนซุยเริ่มละลาย หลอมงวด ยุบตัวลง โพรงดินอันเกลื่อนกราด ถูกถมปิดด้วยโคลนเหลวจนเรียบสนิท  โดนที่ผมเองก็ไม่อาจรู้ว่า  ภายในผิวหน้าที่ดูเรียบร้อยขึ้นนั้น ข้างในจะเป็นยังไง  ยังซ่อนโพรงใหญ่ๆไว้อีกหรือไม่

การปล่อยให้ธรรมชาติ บ่มตัวมันเองยังคงดำเนินต่อไปอย่างช้าๆ ตามฤดูกาล  หากแต่......

เฮ้ย.....

น้ำฝนจากพายุแรงเมื่อคืนถูกสูบจากนาเพื่อนบ้านเพื่อระบายออกจากนาข้าวที่กำลังจะเกี่ยวในอีกวันสองวันนี้ ไหลบ่าลามเข้ามาในที่ผมแผ่ขยายวงกว้างจนเข้าไปสุดที่คันดินถมใหม่

ท้ายที่สุด ความเป็นน้ำ ก็แสดงพลังในการสอดแทรกเข้าไปสู่ทุกอณู หาจะยังพอมีที่ว่างให้เบียดตัวเข้าไปได้  สำแดงเดชในการทะลุทะลวงผ่านระหว่างชั้นดินนาเดิม  กับชั้นดินถมใหม่  ลงไปเอ่อท่วมร่องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หนำซ้ำ ยังมิวายลากเอาตลิ่งร่อง(คนแถวนั้นเรียก เบิม) ถล่มร่วง ลงไปกองในร่องอีกหลายจุด  บางจุดถึงขั้นดึงเอาคันดินถม ลงไปด้วยก็มี

การบ่มยังไม่ได้ที่  น้ำแรง ดันมาถึงก่อนเวลาอันควร

ผมเดินสำรวจความเสียหาย ที่ไม่ได้กระเทือนอะไรไปมากว่าความงามของคันดินปลูกต้นไม้  กะจำนวนและวางแผนการปลูกอย่างคร่าวๆ ว่าจะต้องใช้กล้าเท่าไหร่ในปีนี้  และควรเป็นชนิดใดบ้าง

ข้อสรุปน่าจะเป็นกลุ่มสมุนไพรกินผลโตช้า และพวกไม้ป่าที่โตช้าสุดอย่าง กระพี้เขาควาย เก็ดแดง ประดู่ ชิงชัน รกฟ้า  ผมแอบแซมกลุ่มไม้วงศ์ยาง พวก ตะเคียน ยางนา เหียง พลวง กระบากและต้นรัง เอาใว้ส่วนหนึ่ง เพื่อให้องค์ประกอบศิลป์  เมือมองดูแล้วมีไม้ครบทุกระดับ

โซนนี้ไม้เบิกนำผมใช้ต้นสำโรง และชมพูพันทิพย์  เพราะโตเร็ว  ดอกสวย ผลสวย และแซมะม่วงป่าเข้าไปด้วย  ไม่ได้ใช้ตะกูและกระถินเทพาอย่างที่เคยใช้มา ผมพยายามทดลองหาไม้เบิกนำมาลงหลากหลายชนิด เพื่อหาดูว่า ไม้ป่าโตร่วมกับไม้อะไรจะดีที่สุด

แผนการน่าจะเป็นไปตามนี้  ผมมีเวลาไปเตรียมกล้าที่เพาะใว้อีกร่วมสองเดือน ในขณะที่รอให้ธรรมชาติเตรียมดินให้ฉ่ำฝนเต็มที่เช่นกัน  การตายหมู่เหมือนปีที่แล้วจะต้องไม่เกิดขึ้นอีก  ผิดครั้งแรกเป็นครู ผิดครั้งที่สองเป็นอะไร....เดาไม่ยากใช่ไหมครับ


ไปข้างนอกแป๊บนึง......  เดี๋ยวกลับมาเติมรูปครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 25, 2010, 07:27:31 PM
มารอชมต่อครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 25, 2010, 09:39:34 PM
(http://img713.imageshack.us/img713/9053/dsc00209gp.jpg)

คันดินถล่มจากน้ำในแปลงนาที่ไหลทะลวงแทรงระหว่างดินมใหม่กับพื้นนา  แหม....มันสุดยอดจริงๆ แทรงลงไปจนน้ำแทบเต็มฝายน้อยที่1  เหลืออีกฟุตเดียวก็จะขึ้นถึงระดับนาแล้ว


(http://img641.imageshack.us/img641/9076/dsc00211lxd.jpg)

ปริมาณน้ำที่กักเก็บได้ช่วงปลายๆหน้าแล้งครับ  นี่ขนาดฝนยังไม่มาจริงๆนะเนี่ย  ตอนนี้ก็หวังให้มันแผ่ซึงออกด้านข้าง  เพื่อ"บ่ม" ให้ดินบนคันร่องชื้นพอเหมาะกับการลงกล้าไม้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 25, 2010, 09:48:04 PM
(http://img839.imageshack.us/img839/9906/dsc00219g.jpg)

ระดับน้ำในฝายน้อยที่2ครับ  ช่วงนี้ดินจะเริ่มปนทรายหน่อยๆ ไม่ใช่ดินเหนียวร้อยเปอร์เซนต์  เลยเก็บน้ำได้ไม่เต็มที่ มีอัตราการซึมบ้างครับ  การแบ่งฝายผมแอบใช้แนวคันนาเดิมเป็นแนวแบ่งครับ  เพราะเชื่อมั่นในภูมิความรู้ของชาวนาไทยที่มักจะทำแปลงเป็นห้องๆตามลักษณะดิน  เพื่อการจัดการน้ำที่มีประสิทธิภาพครับ

ระหว่างที่เดินถ่ายรูปอยู่ ขอบร่องก็ทยอยถล่มกันต่อหน้าต่อตา.....


(http://img201.imageshack.us/img201/1312/dsc00218t.jpg)

นี่ฝายน้อยที่3ครับ ก็ถล่มบ้างเช่นกัน  ระดับน้ำต่ำสุด เพราะดินปนทรายค่อนข้างมากครับ  อย่างนี้ต้องอัดขี้วัว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 25, 2010, 10:04:04 PM
(http://img716.imageshack.us/img716/434/dsc00212jo.jpg)

มองเลยออกไปเห็นผืนนาที่มีน้ำเจิ่งนอง  ป่าปลูกขนาดย่อมๆ  และเพิงพักหลังคาสูงที่แทรงตัวอยู่ในดงไม้


(http://img121.imageshack.us/img121/4777/dsc00207hm.jpg)

แวะชมผลงานในปีที่สองไปพลางๆครับ   น้ำปริ่มร่อง ต้นไม้นานาชนิดอยู่ปนเปกันบนคันดิน มีตระไคร้เป็นแนวกันดินถล่ม  ปีนี้ว่าจะเอาแฝกมาลงช่วยอีกแรงครับ  กระถินเทพาไม่ครบปีดี แตกพุ่มกันมันเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 25, 2010, 10:11:34 PM
(http://img695.imageshack.us/img695/5048/dsc00200jp.jpg)

ชั้นนอกตะไคร้  ชั้นในแฝก ครับ  แฝกชุดนี้เอามากอเดียวเล็กๆเมื่อปีที่แล้ว เอามาแยกปักๆๆ ได้สิบกว่ากอ  ปีนี้แตกเป็นพุมใหญ่พร้อมที่จะขยายเป็นสองร้อยกอแล้วครับ


(http://img411.imageshack.us/img411/3043/dsc00205vl.jpg)

กระถินเทพา  ดาวรุ่งของรุ่นที่สองครับ  เทียบอัตราการเติบโตแล้วมีแนวโน้มพุ่งแรงแซงตะกูไปแบบไม่เห็นฝุ่นครับ  ข้างๆมีกันเกรา และมะฮอกกานี  และที่ขาดไม่ได้คือ ตะไคร้อีกแล้วครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SteamTurbine ที่ สิงหาคม 25, 2010, 10:59:50 PM
เข้ามาเป็นกำลังใจ + ศึกษาเป็นแนวทางครับ

ผมมีแนวคิดบางอย่างที่คล้ายคลึงกับพี่

ที่มีแล้ว แต่ผมยังต้องรอปลายปีถึงจะเข้าไปเริ่มทำได้ หลังจากคนเช่าเค้าเก็บเกี่ยวผลผลิตออกไปก่อน

แต่สิ่งนึงที่ผมคงทำแบบพี่ไม่ได้คือ กำลังครับ รู้ครับว่าเหนื่อยมาก จริงๆผมก็ไม่ได้เป็นคนขี้เกียจอะไรหรอก

แต่รู้ว่าขุดเอง ปลูกเองนี่มันเหนื่อยจริงๆ >:( >:( >:( >:(

ขอให้ฝนตกนานๆครับ ให้ผมได้ขุดบ่อก่อน อีกซึกเดือนค่อยหยุด ;D ;D ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 26, 2010, 04:28:33 AM
ขี้วัวทำให้น้ำไม่ซึมออกจากบ่อน้ำเหรอคะ ต้องใส่ปริมาณเยอะมากมั้ยคะถึงจะช่วยได้ เพราะสระน้ำที่บ้านช่วงหน้าแล้งเก็บน้ำไม่ได้เลยค่ะ ถ้ามันช่วยได้จะลองเอาไปใส่ดูค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ สิงหาคม 26, 2010, 05:58:10 AM
มารอติดตามผลงานหายไปหลายวันเลยนะครับ หนทางข้างหน้าเป็นบททดสอบให้เราก้าวเดินแล้วนำมาประมวลแก้ไขปรับปรุงกันต่อไปเพื่อไปสู่ความยั่งยืน ช่วงแรกของการปลูกผมกลัวเรื่องน้ำทั้งเรื่องน้ำมากและน้ำน้อยแต่ตอนนี้ที่เป็นห่วงที่สุดคือเรื่องไฟในหน้าแล้ง ถ้าโดนเข้าไปสิ่งที่มองเห็นอาจเป็นศูนย์ได้ แต่ความกลัวก็ยังไม่เท่าความปราถนาดีต่อผืนแผ่นดินไทยที่อยากปลูกป่า3อย่างประโยชน์4อย่างเพื่อความยั่งยืนและเป็นแบบอย่างกระตุ้นเตือนให้หันมาเห็นประโยชน์ในการปลูกป่าในพื้นที่ของเรา พร้อมก้าวเดินไปด้วยกันแลกเปลี่ยนประสบการณ์ตรงเพื่อสู่เป้าหมาย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: uncle708 ที่ สิงหาคม 26, 2010, 08:12:59 AM


ยังคงติดตามอยู่เป็นระยะ  8)

ผมขอปรึกษาเรื่องการขุดคูหน่อยครับพี่ ผมกำลังจะขุดคูรอบพื้นที่ดินเหมือนกัน เพราะพื้นที่รอบข้างผมก็เป็นที่นา พอหน้าน้ำล่ะก็ไหลทะลักเข้าท่วมสวนหมดเลยครับทั้งๆ ที่สวนผมก็สูงกว่าคันนาราวๆ 50 ซม. ควรขุดคูดินห่างจากแนวพื้นที่เท่าไหร่ดีครับ จะได้ไม่พังเวลาหน้าน้ำ ผมกะว่าจะขุดลึกสัก 1-1.5 ม. ครับ

ดอนครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ สิงหาคม 26, 2010, 10:49:53 AM
เสนอบัวสาย ที่กินได้  บัวดอกสวย ผักกระเฉด ผักบุ้ง  และปลาค่ะ   :D

โยนๆ ลงในคูลอง รับรองได้กับข้าวติดไม้ติดมือกลับไปให้แม่บ้านทำแน่นอนค่ะ   ;D

พลิกวิกฤษให้เป็นโอกาส น้ำมาก - ก็ปลูกแห้ว ปลูกกระจับ ไปด้วยก็ดีค่ะ  :-X


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ สิงหาคม 26, 2010, 10:56:41 AM
และฝากไว้ในสวนป่าอีกสักอย่างค่ะ 
มะขามป้อม  เวลาร้อนๆ เหนื่อยๆ หิวกระหายน้ำ
มะขามป้อมสักเม็ด  อร่อยที่สุดในโลก  :D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 27, 2010, 12:08:10 AM
เข้ามาเป็นกำลังใจ + ศึกษาเป็นแนวทางครับ

ผมมีแนวคิดบางอย่างที่คล้ายคลึงกับพี่

ที่มีแล้ว แต่ผมยังต้องรอปลายปีถึงจะเข้าไปเริ่มทำได้ หลังจากคนเช่าเค้าเก็บเกี่ยวผลผลิตออกไปก่อน

แต่สิ่งนึงที่ผมคงทำแบบพี่ไม่ได้คือ กำลังครับ รู้ครับว่าเหนื่อยมาก จริงๆผมก็ไม่ได้เป็นคนขี้เกียจอะไรหรอก

แต่รู้ว่าขุดเอง ปลูกเองนี่มันเหนื่อยจริงๆ >:( >:( >:( >:(

ขอให้ฝนตกนานๆครับ ให้ผมได้ขุดบ่อก่อน อีกซึกเดือนค่อยหยุด ;D ;D ;D

เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ  ผมก็เริ่มขุดปลูกเองทีละหน่อยครับ จริงๆอยากภูมิใจในฝีมือตัวเอง  จนสุดท้ายเสพติดเหมือนการเล่นกิฬาเลย  ต้องทำทุกวัน ไม่ได้ไปสวน  เพาะเมล็ดไม้ข้างบ้านก็ยังดี  ลองขุดปลูกดูสักหลุมสองหลุมครับ  ต่อไปอาจจะหวงงานปลูกจนไม่อยากได้ใครมาช่วยเลยก็ได้


ขี้วัวทำให้น้ำไม่ซึมออกจากบ่อน้ำเหรอคะ ต้องใส่ปริมาณเยอะมากมั้ยคะถึงจะช่วยได้ เพราะสระน้ำที่บ้านช่วงหน้าแล้งเก็บน้ำไม่ได้เลยค่ะ ถ้ามันช่วยได้จะลองเอาไปใส่ดูค่ะ


จริงๆผมก็ลักจำมาจากในเว็บนี้ล่ะครับ  แล้วลองทำดู แม้จะยังไม่เห็นผลชัดเจนเท่าไหร่นัก(อาจเพราะใส่น้อยไป)แต่ก็เริ่มเห็นตะไคร่เขียวๆลอยเกาะตามตลิ่งและในน้ำแล้ว  ถ้าตะไคร่เขียวมีมากพออาจช่วยยึดปิดผิวบ่อช่วยลดการซึมน้ำได้ครับ  ผมเติมทีละกระสอบเกือบทุกเดือนครับ  ใส่แต่น้อย  แต่ใส่บ่อยครับ


มารอติดตามผลงานหายไปหลายวันเลยนะครับ หนทางข้างหน้าเป็นบททดสอบให้เราก้าวเดินแล้วนำมาประมวลแก้ไขปรับปรุงกันต่อไปเพื่อไปสู่ความยั่งยืน ช่วงแรกของการปลูกผมกลัวเรื่องน้ำทั้งเรื่องน้ำมากและน้ำน้อยแต่ตอนนี้ที่เป็นห่วงที่สุดคือเรื่องไฟในหน้าแล้ง ถ้าโดนเข้าไปสิ่งที่มองเห็นอาจเป็นศูนย์ได้ แต่ความกลัวก็ยังไม่เท่าความปราถนาดีต่อผืนแผ่นดินไทยที่อยากปลูกป่า3อย่างประโยชน์4อย่างเพื่อความยั่งยืนและเป็นแบบอย่างกระตุ้นเตือนให้หันมาเห็นประโยชน์ในการปลูกป่าในพื้นที่ของเรา พร้อมก้าวเดินไปด้วยกันแลกเปลี่ยนประสบการณ์ตรงเพื่อสู่เป้าหมาย

ผมเชื่ออย่างหนึ่งครับคุณกัญจน์  หากเรารักที่จะทำอะไรจริงๆ อุปสรรคทั้งหมดที่เกิดขึ้นจะกลายเป็นแค่เกมสนุกๆให้เราคอยเล่น คอยแก้ปัญหา   แล้วเมื่อเราแก้ปัญหานั้นลงได้สำเร็จเราก็จะรู้สึกขอบคุณมันที่ช่วยเป็นบททดสอบความตั้งใจจริงของเราครับ



ยังคงติดตามอยู่เป็นระยะ  8)

ผมขอปรึกษาเรื่องการขุดคูหน่อยครับพี่ ผมกำลังจะขุดคูรอบพื้นที่ดินเหมือนกัน เพราะพื้นที่รอบข้างผมก็เป็นที่นา พอหน้าน้ำล่ะก็ไหลทะลักเข้าท่วมสวนหมดเลยครับทั้งๆ ที่สวนผมก็สูงกว่าคันนาราวๆ 50 ซม. ควรขุดคูดินห่างจากแนวพื้นที่เท่าไหร่ดีครับ จะได้ไม่พังเวลาหน้าน้ำ ผมกะว่าจะขุดลึกสัก 1-1.5 ม. ครับ

ดอนครับ

จริงๆผมอยากได้คันดินกว้างถึงข้างละแปดเมตรครับ  แต่เนื่องจากกลัวร่องที่ขุดจะทั้งกว้างและลึกเกินไป ผมเลยหยวนๆเอาแค่ข้างที่ติดกับที่คนอื่นกว้าง หกเมตร และด้านในที่ตัวเองกว้างสามเมตรครับ  เรื่องนี้ผมเองก็ไม่กล้าฟันธงครับ  แต่คันดินผมส่วนที่ถล่ม มักไม่เกินหนึ่งเมตรครับจากขอบสระครับ  


เสนอบัวสาย ที่กินได้  บัวดอกสวย ผักกระเฉด ผักบุ้ง  และปลาค่ะ   :D

โยนๆ ลงในคูลอง รับรองได้กับข้าวติดไม้ติดมือกลับไปให้แม่บ้านทำแน่นอนค่ะ   ;D

พลิกวิกฤษให้เป็นโอกาส น้ำมาก - ก็ปลูกแห้ว ปลูกกระจับ ไปด้วยก็ดีค่ะ  :-X


ขอบคุณมากครับสำหรับคำแนะนำ  อย่างไรปีนี้ผมจะลงบัวด้วยแน่นอน  ผักบุ้งมีตามธรรมชาติแล้วครับ แต่ไม่ทันปลาในบ่อ ตอดกินเกือบหมดครับ  ครั้นจะลงผักกระเฉด  ไม่รู้จะเสร็จปลาในบ่ออีกหรือเปล่า  อย่างไร  ต้องลองก่อนครับ  ไม่ลองไม่รู้จริงไหมครับ



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: หญิงเพี้ยน ที่ สิงหาคม 27, 2010, 12:56:41 AM
 ;) ;) ตามมาชมดินแดนมหัศจรรย์ค่ะ
คงต้องแวะมาอีกแน่ๆ เลยค่ะ ..

เป็นกำลังใจให้ค่ะ มหัศจรรย์จริงๆ  :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: wichancopy ที่ สิงหาคม 27, 2010, 06:00:22 AM
ขุดร่องแบบนี้ดินพังเยอะครับ  ที่สวนวิดน้ำจับปลาคราวที่แล้วดินพังเยอะมาก  เลยบอกกับตัวเองครับว่าต่อไปจะไม่วิดให้น้ำแล้งอีกแล้ว  กลัวผืนนาพังตามไปด้วย  และก็ปล่อยให้เป็นที่ขยายพันธุ์ของปลาไปในตัว

ตะกูผมปลูกไว้ขอบสระ  พอโดนลมยอดหักโค่นลงสระ 

ไม่รู้ว่าไม้มันกรอบหรือว่าลมมันแรง  หักแค่ต้นเดียว  อย่างอื่นไม่หัก ;)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kwanthong ที่ สิงหาคม 28, 2010, 12:53:47 AM
อ่านเพลิดเพลินมากครับ  :-[ :-[
ดูแล้วไม่ใช่สวนป่าของคนขี้เกียจแน่นอน
ถ้าผลงานยังงี้ เรียกว่าขี้เกียจ ที่ผมกำลังทำอยู่ (ปลูกเองไม่กี่ต้น...ด้วยข้ออ้าง บ้านไกล เวลาน้อย) ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี ;D ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 28, 2010, 01:36:05 AM
ตอนที่18  ทฤษฎีเพื่อนตุ้ม

เมื่อมีคนถามนักว่าปลูกป่าไปทำไม  เก็บผลขายก็ไม่ได้ จะใช้ไม้ต้องรอไปอีกหลายสิบปี   ในความเป็นจริงของการตอบแก้สงสัยในนาทีนั้น  คงไม่สามารถอธิบายอะไรได้ยืดยาว  ไม่สามารถยกเหตุผลที่ดีเลศมาบอกกล่าวภายในระยะเวลาชั่วคนเดินผ่าน.....ขี่จักรยานผ่าน......จูงวัวเดินผ่าน.....ขับรถ(อีแต๋น)ผ่าน  หากอยากรู้จริงๆ ต้องมานั่งจับเข่าคุยกัน

ผมมีเหตุผลเป็นร้อยที่จะอธิบายได้ว่าปลูกป่าแล้วจะได้อะไร  แต่ในนาทีนี้ ในยุคที่เงินตราคือทุกสิ่ง คำตอบในเรื่อง"มูลค่า"ที่ได้กลับคืนดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่รับง่าย  เข้าใจได้ง่ายกว่าคำตอบในเรื่อง"คุณค่า" ซึ่งเป็นเรื่องย่อยยาก เสพยาก มากกระบวนการ

แรกๆคำถามมาจากคนแถวที่เกิดเหตุ  ภายหลังเริ่มมีเข้ามาเรื่อยๆจากเพื่อนร่วมงานในกรุงเทพ  ที่เริ่มรู้แล้วว่า ผมกำลังทำอะไร และสนใจหมกมุ่นกับเรื่องอะไรอยู่..... ไปได้ทุกเดือน  ปลูกต้นไม้เนี่ย  มันมีอะไรดี?

ผมมีเวลาอธิบายคนกลุ่มหลังมากกว่า หากดูจากพฤติการณ์   แต่การจะอธิบายในมุมของคุณค่าและความรู้สึกที่ได้รับกลับคืนจากการปลูกต้นไม้  มันก็จะดูเสมือนว่าผมนั่งเล่านิทานในดินแดนมหัศจรรย์เกินไป   อะไรมันจะดีไปหมดขนาดนั้น...  คิดในมุมของนักการตลาด การนำเสนอสิ่งดีๆ  ต้องสร้างแรงจูงใจที่จับต้องได้ หรือมีตัวเลขที่น่าสนใจประกอบการบรรยาย

เรียกว่าเอาสิ่งที่คนนิยม  มาสร้างแรงจูงใจ  ไม่เงินก็ทอง  ต้องอ้างอิงอะไรสักอย่าง

ผมนึกถึง "เพื่อนตุ้ม" ขึนมาจับใจ  

ตุ้ม ผู้มีไอเดียบันเจิด  เจ้าพ่อทฤษฎี ที่ไม่เคยได้รับการรับรองใดๆว่าเป็นจริงได้ เป็นอับดุลที่สามารถหาคำตอบข้างๆคูๆมาแถ  เพื่อให้ทฤษฎีที่ตุ้มตั้งขึ้นเองดูน่าเชื่อถือ  

ผมดูว่าเพื่อนตุ้มเหมาะที่จะถูกใช้เป็นที่ปรึกษาสำหรับงานที่หาคำตอบยากอย่างนี้

กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"ตุ้ม!!!! ผมเอง คุณสบายดีหรือเปล่า"

"อืม....(คิดพักนึง)  เราสบายดี"

"เรามีเรื่องจะปรึกษาน่ะ คือ....ตอนนี้ผมปลูกต้นไม้น่ะ ปลูกป่า  ผมคิดว่ามันดี  เอ่อ...บลาๆๆๆๆ........(เล่ายาวมาก).... สุดท้ายนะตุ้มแย่สุดผมก็แค่ตัดไม้ขาย ถึงตอนนั้น ต้นนึงคงได้หลายหมื่นอยู่"

"อืม  ก็ดีนี่....ไม่น่าเชื่อโง่ๆอย่างนายจะรู้จัก "ทฤษฎีต้นไม้ทองคำ" (นั่นไง..เพื่อนตุ้มมักโยงทฤษฎีที่เข้ากันได้กับ"เรื่องเล่า"จนผมทึ่ง)
อะไรทองคำนะตุ้ม"

"ต้นไม้..."

"มันทองคำยังไง...."

"นายลองทบทวนดูนะ (ตุ้มพูดเนิบ  ช้า เหมือนว่าทุกคำพูดที่ออกมาจากปากผ่านการกลั่นกรองมาอย่างถี่ถ้วน) มีไม่กี่สิ่งที่จะเพิ่มมูลค่าตามยุคสมัย เรียกว่าสามารถแปรผันได้ตามอัตราเงินเฟ้อ และสเถียรกว่าเงินสดๆในมือและที่อยู่ในธนาคาร  เขาว่ากันว่ามันคือ หุ้น อสังหาฯ และทองคำ ทองคำเมื่อปีสามห้าราคาสี่พัน ปีห้าห้า มิสิทธิ์สูงมากที่จะทะลุถึงสองหมื่น ทองคำนอนอยู่นิ่งไม่มีใครไปทำอะไรกับมัน  มันก็ยังมีมูลค่าเพิ่มขึ้นได้เอง  เพราะอะไร?"

"เวลา..."

"ใช่  และต้นไม้ก็เช่นกัน ยิ่งนานก็ยิ่งโต สร้างเนื้อไม้เพิ่มมูลค่าให้ตัวมันเอง  เรียกว่าใช้ปัจจัยเดียวกับทองคำเลยทีเดียว"

"จริงด้วย..."

"ใครมีทองคำพันบาทวันนี้นี้ใยมิเท่ากับว่ามีมูลค่าเป็นเงินสดร่วมยี่สิบล้าน เช่นเดียวกับคนที่ครอบครองต้นยางนาใหญ่ๆพันต้น"

"ใช่ๆ  จริงๆด้วย...."

"มันมีข้อต่างก็ตรงที่ ใครที่ถือทองคำพันบาทในวันนี้ ต้องมีเงินสดไปซื้อทองสี่ล้านบาทถ้วนเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว...มีมั๊ย เงินน่ะ สี่ล้านเมื่อปีสามห้าเนี่ย  มหาศาลเลยใช่ใหม  แต่ใครปลูกยางนาพันต้นวันนั้นเสียพันเดียวเองนะ  มีเงินวันนี้เท่ากันยี่สิบล้าน "
  
"จริง...เจ๋งมากเพื่อนตุ้ม เราไม่เคยได้ยินทฤษฎีอะไรเยี่ยมยอดเท่านี้มาก่อน"

"แน่นอน..นายพูดอยู่กับใคร"

"ใช่ๆ..ตุ้ม...โอ้ววว  ตุ้มเพื่อนรัก  แค่นี้นะ  จะไปปลูกยางนา"

กริ๊ก....

ผมฮึกเหิมขึ้นเป็นกอง ผมต้องนำทฤษฎีของตุ้มออกไปขยายความเล่าต่อ หรือใว้ตอบคำถามคนบางประเภท ผมว่าเรื่องนี้มันเร้าใจดีเหมาะกับการเอาใว้สร้างแรงจูงใจให้กับตัวเองและผู้อื่น

แม้มีคำถามมากมายที่จะถามตุ้มต่อ เช่นว่า แล้วถ้าไม่มีที่ปลูกต้นไม้จะทำอย่างไร ผมก็ต้องรีบหุบปากใว้กลัวตุ้มด่า แม้ตุ้มจะพูดน้อยแต่ก็ด่าเจ็บ(เมื่อกี๊ก็เพิ่งโดนมา) ใช่ ผมกลัวจะได้รับคำตอบประมาณว่าให้เลือกระหว่างหาเงินสี่ล้านกับหาเงินหมื่นซื้อที่ทำกินถูกๆสักสิบไร่  ผมเลือกอย่างหลังแหงอยู่แล้ว  

จะเอายี่สิบล้านมันต้องลงทุนกันบ้าง  ผมคิด

เพียงแค่ต้องการหาเหตุผลจูงใจใว้ตอบคำถามคนอื่น ผมกลับได้รับแรงบันดาลใจอย่างไม่น่าเชื่อ  จริงของตุ้ม ผมไม่เคยมองต้นไม้ในมุมนั้น  

......เพราะจริงๆผมเริ่มต้นเพียงเพื่อต้องการความร่มเย็น ก็เท่านั้นเอง......
 







หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 28, 2010, 01:58:42 AM
(http://img836.imageshack.us/img836/9343/dsc00228e.jpg)

ยางนาสิบต้นริมบ่อนี้ตั้งชื่อว่า "ยางนาของตุ้ม" เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่คนมหัศจรรย์ของผมครับ

(http://img835.imageshack.us/img835/967/dsc00192z.jpg)

ร่องรอยการสู้รบกับพายุฤดูร้อนครับ ดงพยูงของผมโดนโจมตีจนล้มเอียง แต่ไม่หักนะครับ เชื่อแล้วว่าไม้ชนิดนี้หนียวทนทานแม้ขนาดเป็นต้นอายุสองปีเท่านั้น  ต้องริดกิ่งและดามช่วยกันน่าดู 


(http://img696.imageshack.us/img696/6316/dsc00473ny.jpg)

เหลาไม้เตรียมออกไปกู้ชีพต้นไม้ครับ พายุเล่นงานเอียงไปหลายสิบ  ล้มถอนรากอีกหลายต้น ต้องมาปลูกซ่อมอีกทีฝนนี้  มาดูและเดือนละครั้งก็เป็นอย่างนี้ครับ ช่วยชีวิตไว้ไม่ทันก็ปล่อยตาย  ช่วยได้เท่าที่ช่วย

เตรียมไผ่มาจากบ้านแฟนหลายสิบลำ ต้องปักยึดโยงทั้งลำกลัวไม่แข็งแรง  ปีหน้าไม่ต้องขนไม้มาแล้ว เพราะปลูกไผ่รวกใว่สามสี่กอครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: noon9999 ที่ สิงหาคม 28, 2010, 05:47:36 AM
ขอบคุณที่นำมาเล่าครับ

ใช้มีดอะไรเหลาไผ่ครับ ผมเอามีดอะไรก็ฟันไม่ขาด เลยเอาเลื่อยตัด แต่ไม่รู้จะเอามีดอะไรเหลาให้ปลายแหลม

ตอนนี้เลยเอาปลายทู่ๆจิ้มดิน กดทีใส่แรงทั้งตัวครับ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ สิงหาคม 28, 2010, 08:08:32 AM
 ;) ;D :-[ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaiwat4708 ที่ สิงหาคม 28, 2010, 08:15:32 AM
แค่มาบ่น ๆ ให้ฟังน่ะครับ ผมได้ปลูกสักเอาไว้ริม ๆ ขอบที่ ปลูกแบบทิ้ง ๆ เอาไว้ เพราะไม่ค่อยมีเวลาไปดู ก็มีโต ๆ บ้างแล้ว เมื่อเดือนก่อนมีเวลาเดินไปดู ปรากฏว่าเหลือแต่ตอครับ โดนมือดีแอบตัดไปซะแล้ว เฮ้อ เวรกรรม เลยไม่คิดอยากจะปลูกสักอีกเลย ขุดสระเอาไว้ก็เลี้ยงปลาไม่ได้ โดนมือดีแอบมาจับอีก  ปลูกไผ่รวกเอาไว้ ก็มาตัดของเราเอาไปเป็นหลัก ล้อมวัว ไม่รู้จะจัดการกับพวกนี้ยังไงดี ญาติ ๆ กันนี่แหละ ปีนี้ปลูกไผ่เอาไว้อีกหลายกอ ไม่รู้จะมาลักขุดหน่ออีกหรือเปล่า ไอ้เรารึคิดจะปลูกให้มันเป็นป่า จะได้ร่มรื่น ไม่คิดจะตัดด้วยซ้ำไป ยามร้อนจะได้เข้ามาพักร่มกัน เพราะที่ข้าง ๆ ไม่มีรุ่มอะไรเลย เขาปลูกอ้อย ปลูกมันกัน แค่บ่น ๅ ครับ >:( ยังไงก็จะปลูกมันต่อไป


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: winning7799 ที่ สิงหาคม 28, 2010, 10:34:15 AM
ทฤษฎีเพื่อนตุ้มเข้าทีมากครับ ผมขอลองคำนวณแบบนี้นะครับ

แสดงว่าเมื่อปีพ.ศ.2535 ราคาทอง 4,000 บาท/บาททอง วันนี้ราคาทองแท่ง รับซื้ออยู่ที่ 18,250 บาท/บาททอง
โดยเฉลี่ยแล้วทองราคาสูงขึ้นปีละ  791.66 บาท/บาททอง

ถ้าปลูกยางนา 1,000 ต้น ใช้เวลา 30 ปี ขายได้ต้นละ 20,000 บาท จะเป็นเงิน 20 ล้านบาท
ถ้าจะออมทองให้มีมูลค่า 20 ล้านบาทใน 30 ปีข้างหน้า บนสมมติฐานราคาทองที่เพิ่มขึ้นผมให้เพิ่มขึ้นปีละ1,000บาทเลย(แสดงว่าใน30ปีข้างหน้าราคาทองจะอยู่ที่48250บาท/บาททอง)

แพราะฉนั้นจะต้องลงทุนซื้อทองวันนี้ (20,000,000 / 48,250 ) = 415 บาททอง เป็นเงินทั้งสิ้น ( 415x18,250 )= 7,573,750 บาท ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ สิงหาคม 28, 2010, 11:44:45 AM
([url]http://img716.imageshack.us/img716/434/dsc00212jo.jpg[/url])

มองเลยออกไปเห็นผืนนาที่มีน้ำเจิ่งนอง  ป่าปลูกขนาดย่อมๆ  และเพิงพักหลังคาสูงที่แทรงตัวอยู่ในดงไม้


ดินพังเยอะ ปนทรายมากจริงๆ
คงต้องหาแฝกมาลงเพิ่มครับ แล้วคงงดเว้นการเลี้ยงปลานิล มันชอบชอนไชดินตลิ่งครับ
เลี้ยงปลาอย่างอื่นแทน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: เสรีชน ที่ สิงหาคม 28, 2010, 02:43:20 PM
ของผมยังอยู่ในช่วงเตรียมการเพราะพึ่งจะเก็บเงินซื้อที่กับเขาได้แต่ยังปลูกอะไรไม่ได้ต้องรอปักเขตแดนให้ชัดเจนและฝนทิ้งช่วง
สักหน่อยเพราะรถแบคโฮทำงานไม่ได้เดี๋ยวคันดินจะพังเวลาขุด ผมตั้งเป้าหมายมาเกือบ20ปีทำงานเก็บเงินหาความรู้ และก็มีความคิดอยากปลูกสวนป่าที่มีต้นไม้พื้นเมือง ไม้เศรษฐกิจ สมุนไพรหรืออะไรก้ได้ที่เราอยากปลูก แต่เพื่อความไม่ประมาทก็เพิ่มพวกยางพาราและไม้ผลเข้าไปเอาไว้เป็นทุนหมุนเวียนบ้าง เราคิดได้แต่ผลจะออกมาเป็นอย่างไรก็ต้องรอดูกันยาวๆ และจากที่ได้อ่านบทความของใครหลายๆคนก็พบว่ามีคนคิดเหมือนเราหรือเราคิดเหมือนเขาเหล่านั้นเยอะเหมือนกัน ผมไม่แปลกใจเลยที่มีคนถามว่าคุณว่าปลูกไปทำไมและทำแล้วได้อะไร เพราะผมก็โดนถามและแซวจากคนรอบข้างอยู่ทุกวันว่าคุณคุณทำอะไร ทำงานในโรงงานดีๆไม่ชอบไปตากแดดให้ตัวดำทำไม แม้แต่ที่บ้านผมยังเก็บเป็นความลับเลยไม่บอกใคร จนกว่ามันจะเห็นเป็นรูปเป็นร่างนั่นแหละค่อยเปิดตัว ผมชอบเที่ยวป่าและมีความสุขที่ได้เห็นต้นไม้ เวลามีคนถามผมว่าทำไปทำไม ผมตอบง่ายๆและสั้นๆว่า "  ก็มันเป็นความสุขของกูอ่ะ " ตอนนี้
วางแผนและเตรียมกล้าไม้ไว้เบื้องต้นคร่าวๆก็ 300 กว่าต้นแล้วนี่เป็นไม้ป่ากะไม้พื้นเมืองบางต้นยังไม่รู้จักเลยต้องถ่ายรูปไว้เตือนความจำ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 30, 2010, 12:00:46 AM
ขอบคุณที่นำมาเล่าครับ

ใช้มีดอะไรเหลาไผ่ครับ ผมเอามีดอะไรก็ฟันไม่ขาด เลยเอาเลื่อยตัด แต่ไม่รู้จะเอามีดอะไรเหลาให้ปลายแหลม

ตอนนี้เลยเอาปลายทู่ๆจิ้มดิน กดทีใส่แรงทั้งตัวครับ ;D

ผมใช้อีโต้เหล็กแหนบธรรมดาครับ แต่ลับคมกริบขนาดโกนขนหน้าแข้งได้เลย  เหลาปลายแหลมเรียวด้านนึง  อีกด้านนึงใช้เลื่อยตัดฉากครับ  เพราะต้องปักลึก เลยต้องตอกด้วยค้อนปอนด์  งานนี้เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันครับ


แค่มาบ่น ๆ ให้ฟังน่ะครับ ผมได้ปลูกสักเอาไว้ริม ๆ ขอบที่ ปลูกแบบทิ้ง ๆ เอาไว้ เพราะไม่ค่อยมีเวลาไปดู ก็มีโต ๆ บ้างแล้ว เมื่อเดือนก่อนมีเวลาเดินไปดู ปรากฏว่าเหลือแต่ตอครับ โดนมือดีแอบตัดไปซะแล้ว เฮ้อ เวรกรรม เลยไม่คิดอยากจะปลูกสักอีกเลย ขุดสระเอาไว้ก็เลี้ยงปลาไม่ได้ โดนมือดีแอบมาจับอีก  ปลูกไผ่รวกเอาไว้ ก็มาตัดของเราเอาไปเป็นหลัก ล้อมวัว ไม่รู้จะจัดการกับพวกนี้ยังไงดี ญาติ ๆ กันนี่แหละ ปีนี้ปลูกไผ่เอาไว้อีกหลายกอ ไม่รู้จะมาลักขุดหน่ออีกหรือเปล่า ไอ้เรารึคิดจะปลูกให้มันเป็นป่า จะได้ร่มรื่น ไม่คิดจะตัดด้วยซ้ำไป ยามร้อนจะได้เข้ามาพักร่มกัน เพราะที่ข้าง ๆ ไม่มีรุ่มอะไรเลย เขาปลูกอ้อย ปลูกมันกัน แค่บ่น ๅ ครับ >:( ยังไงก็จะปลูกมันต่อไป

เรื่องเพื่อนบ้านและเพลี้ยกระสอบเป็นเรื่องที่เห็นใจจริงๆครับ ผมถือว่าโชคดีมากที่มีอาคอยเป็นหูเป็นตาให้  อย่างไรอย่าท้อครับ ใช้ความพยายาม ค่อยๆปลูกซ่อมไป  ทีละหน่อย  การแสดงตัวของเจ้าของที่และการผูกมิตรกับคนใน้องที่เป็นเรื่องสำคัญ  ผมใช้วิธีให้ชาวบ้านปล่อยน้ำผ่านที่ลงนาลงบ่อ(แม้บางครั้งอาจทำให้คันดินถล่ม) และให้เขาดูดน้ำออกไปใช้ในหน้าแล้งได้ตามอัธยาศัย(จริงๆก็เป็นการลดปริมาณน้ำใว้เผื่อรองรับหน้าฝนในฤดูถัดไป)ช่วยให้ชาวบ้านเขาเป็นมิตรกับผมไปอีกทางครับ 

เอาใจช่วยครับ

ทฤษฎีเพื่อนตุ้มเข้าทีมากครับ ผมขอลองคำนวณแบบนี้นะครับ

แสดงว่าเมื่อปีพ.ศ.2535 ราคาทอง 4,000 บาท/บาททอง วันนี้ราคาทองแท่ง รับซื้ออยู่ที่ 18,250 บาท/บาททอง
โดยเฉลี่ยแล้วทองราคาสูงขึ้นปีละ  791.66 บาท/บาททอง

ถ้าปลูกยางนา 1,000 ต้น ใช้เวลา 30 ปี ขายได้ต้นละ 20,000 บาท จะเป็นเงิน 20 ล้านบาท
ถ้าจะออมทองให้มีมูลค่า 20 ล้านบาทใน 30 ปีข้างหน้า บนสมมติฐานราคาทองที่เพิ่มขึ้นผมให้เพิ่มขึ้นปีละ1,000บาทเลย(แสดงว่าใน30ปีข้างหน้าราคาทองจะอยู่ที่48250บาท/บาททอง)

แพราะฉนั้นจะต้องลงทุนซื้อทองวันนี้ (20,000,000 / 48,250 ) = 415 บาททอง เป็นเงินทั้งสิ้น ( 415x18,250 )= 7,573,750 บาท ครับ


ผมเจอตุ้มสองแล้วครับคราวนี้  ขอบคุณมากเลยครับสำหรับตัวเลข เรามาลองดูกันครับว่าเพื่อนตุ้มพูดถูกจริงหรือเปล่า  แค่สามสิบปีเอง




มองเลยออกไปเห็นผืนนาที่มีน้ำเจิ่งนอง  ป่าปลูกขนาดย่อมๆ  และเพิงพักหลังคาสูงที่แทรงตัวอยู่ในดงไม้

ดินพังเยอะ ปนทรายมากจริงๆ
คงต้องหาแฝกมาลงเพิ่มครับ แล้วคงงดเว้นการเลี้ยงปลานิล มันชอบชอนไชดินตลิ่งครับ
เลี้ยงปลาอย่างอื่นแทน


ปีนี้ลงแน่ครับ สำหรับแฝก  แต่ยังมีน้อยอยู่กำลังขยายพันธุ์อยู่ครับ  ส่วนปลาเนี่ยคงอาจปล่อยพวกสวายตัวโตๆหน่อย เพราะกลัวกลายเป็นอาหารแม่ช่อนอีกครับ (หมายถึงตัวยาวซักสิบเซ็นครับ เขาขายตัวละสองบาท)

ของผมยังอยู่ในช่วงเตรียมการเพราะพึ่งจะเก็บเงินซื้อที่กับเขาได้แต่ยังปลูกอะไรไม่ได้ต้องรอปักเขตแดนให้ชัดเจนและฝนทิ้งช่วง
สักหน่อยเพราะรถแบคโฮทำงานไม่ได้เดี๋ยวคันดินจะพังเวลาขุด ผมตั้งเป้าหมายมาเกือบ20ปีทำงานเก็บเงินหาความรู้ และก็มีความคิดอยากปลูกสวนป่าที่มีต้นไม้พื้นเมือง ไม้เศรษฐกิจ สมุนไพรหรืออะไรก้ได้ที่เราอยากปลูก แต่เพื่อความไม่ประมาทก็เพิ่มพวกยางพาราและไม้ผลเข้าไปเอาไว้เป็นทุนหมุนเวียนบ้าง เราคิดได้แต่ผลจะออกมาเป็นอย่างไรก็ต้องรอดูกันยาวๆ และจากที่ได้อ่านบทความของใครหลายๆคนก็พบว่ามีคนคิดเหมือนเราหรือเราคิดเหมือนเขาเหล่านั้นเยอะเหมือนกัน ผมไม่แปลกใจเลยที่มีคนถามว่าคุณว่าปลูกไปทำไมและทำแล้วได้อะไร เพราะผมก็โดนถามและแซวจากคนรอบข้างอยู่ทุกวันว่าคุณคุณทำอะไร ทำงานในโรงงานดีๆไม่ชอบไปตากแดดให้ตัวดำทำไม แม้แต่ที่บ้านผมยังเก็บเป็นความลับเลยไม่บอกใคร จนกว่ามันจะเห็นเป็นรูปเป็นร่างนั่นแหละค่อยเปิดตัว ผมชอบเที่ยวป่าและมีความสุขที่ได้เห็นต้นไม้ เวลามีคนถามผมว่าทำไปทำไม ผมตอบง่ายๆและสั้นๆว่า "  ก็มันเป็นความสุขของกูอ่ะ " ตอนนี้
วางแผนและเตรียมกล้าไม้ไว้เบื้องต้นคร่าวๆก็ 300 กว่าต้นแล้วนี่เป็นไม้ป่ากะไม้พื้นเมืองบางต้นยังไม่รู้จักเลยต้องถ่ายรูปไว้เตือนความจำ

ลุยเลยครับ คุณเสรีชน นอกจากความสุขที่จะได้รับกลับอย่างคาดไม่ถึงแล้ว วันนึงสิ่งนี้แหละที่จะเป็นหลักประกันที่ยั่งยืนให้สำหรับทุกคนในครอบครัว  ผมเชื่ออย่างนั้นจริงๆนะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 30, 2010, 05:00:03 AM
ตอนที่19  เปิดเทอมปี3


โรงเรียนเปิดเทอมแล้ว  กรุงเทพฯรถติดขึ้นทันตาเห็น ช่วงเวลาแบบนี้ตอนเป็นเด็กเป็นเวลาที่น่าเบื่อที่สุดในโลก  ตอนเรียนมหา'ลัยก็สนุกขึ้นหน่อย  ได้ดูเด็กเข้าใหม่ น้องๆเฟรชชี่ สำหรับรุ่นพี่ถ้าชั้นปีสามขึ้นไปเนี่ยจะดูมีบารมี เป็นที่สนใจของน้องนางบางคน....แต่คงไม่ใช่ผมแน่ๆ(เอ่อ..ตรวจจับรังสีอำมหิตจากทางด้านหลัง..... ขณะพิมพ์)

ณ  ปัจจุบัน มหา'ลัยต้นไม้ของผมก็เปิดเทอมเช่นกัน  ผมรู้สึกตื่นเต้นและกระตือรือร้นเป็นพิเศษ แม้จะไม่มีน้องเฟรชชี่สาวๆมาเป็นแรงจูงใจ มีแค่กล้าไม้ที่เพาะจากเมล็ดด้วยตัวเองหลากชนิดจำนวนนับร้อยเท่านั้น  ที่พอจะนับเป็นน้องใหม่ล่าสุดของแดนมหัศจรรย์แห่งนี้  กับประสบการณ์สองปีเต็มที่ได้ฝึกปรือการปลูกต้นไม้ที่ส่วนใหญ่จะต้องซื้อหาและเพาะเองจำนวนหนึ่ง  มาเป็นกล้าไม้ที่เพาะเองจำนวนมากซื้อเพิ่มจำนวนน้อย

ความต่างกันของอารมณ์การปลูกคือ ผมจะทะนุถนอมต้นไม้รุ่นนี้มากขึ้น  ประณีตในการปลูกมากขึ้น เพราะซื้อมาปลูกแล้วตายก็แค่เสียดายตัง  แต่ถ้าต้นไม้ที่เพาะเองตายมันจะเสียดายความตั้งใจที่ดูแลเอาใจใส่กล้าไม้เล็กๆมาแรมปี

แน่นอน ผมปลูกแบบครบกระบวนการ  ขุดหลุม  บรรจงกลบตุ้มกล้าไม้(ที่เพาะเอง) รดน้ำผสมอีเอ็ม(ทำเอง) เหยียบกดให้โคนแน่น ต้นตั้งตรง  คลุมฟาง  เป็นอันจบกระบวนการ

ค่อยๆทำไปเช้าห้าสิบเย็นห้าสิบ  มีเวลาสองช่วงที่เหมาะแก่การทำงานกลางแจ้ง เดือนนึงมาได้แค่สองวัน  ต้องลุยเต็มกำลัง รู้สึกได้ทันทีถึงคำว่าอาบเหงื่อต่างน้ำเนี่ยเป็นยังไง  แต่ละรอบผมต้องเปลี่ยนเสื่อถึงสามตัว วันนึงต้องเตรียมเสื้อมาห้าถึงหกตัวเลยที่เดียว

เสื้อผ้าที่ไม่เคยได้เอามาใส่หลายตัวในตู้ถูกปลุกขึ้นมารับใช้นายเก่ากันก็ในคราวนี้  และที่ผมยังสามารถใส่เสื้อสมัยเก่าๆได้อยู่ ก็อาจเป็นเพราะการได้มาออกกำลัง เหวี่ยงจอบขุดดินนี่แหละ  ที่ยังช่วยคุมรูปร่างผมไม่ให้ไปไกลเกินทน  สำหรับคนที่กินตามปากอย่างผม  นี่ไงข้อดีอีกข้อของการมาปลูกต้นไม้  เอาค่าฟิตเนสแพงๆที่เคยจ่าย มาเป็นค่าน้ำมันรถขับมาปลูกต้นไม้ได้สบายๆ

โดยทฤษฎีของเพื่อนตุ้ม ผมควรปลูกต้นไม้ให้ได้ปีละห้าร้อยต้น ในช่วงเวลาที่ตั้งใจว่าจะปลูกไปเรื่อยๆอย่างนี้สิบปี  เพื่อให้ร่มเงา เก็บกินเก็บขาย และตัดใช้เพียงหนึ่งในสาม  ดังนั้นในหนึ่งครั้งที่มาสวนผมควรต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการปลูกอย่างน้อย ร้อยถึงสองร้อยต้น  ซึ่งขึ้นอยู่กับฟ้าฝนจะเป็นใจด้วย  นี่ยังไม่นับงานขยายแฝก และพืชเรี่ยดินกินหัว

แม้ฝนปีนี้จะมาช้า  ทิ้งช่วงจนไร่นาเสียหาย  วิธีการปลูกรดน้ำอย่างประณีตและการคลุมฟางของผม  ประกอบกับกล้าไม้ที่เพาะเอง โดยไม่มีการใช้เคมีเร่งใบให้ดกเขียว  กล้าไม้น้อยๆดูง่อยๆของผม  กลับสู้ทนกับสภาพดินฟ้าอากาศที่วิปริตได้อย่างไม่น่าเชื่อ  เรียกว่าการถูกฟูมฟักมาด้วยวิธีการตามธรรมชาติ ปล่อยให้อดๆอยากๆบ้างเวลาไม่ใครรดน้ำ เมื่อปล่อยรากลงดินแล้ว  กล้าไม้น้อยๆเหล่านี้หากินเองได้ดีอย่างเหลือเชื่อ จนผมต้องทึ่งในความพยายามที่จะมีชีวิตรอดให้ได้เพื่อรอหน้าฝนจริงๆที่จะมาอย่างชุ่มฉ่ำในเดือนถัดไป




หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 30, 2010, 05:04:57 AM
(http://img705.imageshack.us/img705/439/dsc00673uu.jpg)

ต้นประคำควาย สมอภิเพก ชิงชัน ประดู่ มะม่วงป่า มะม่วงหิมพานต์ ฯลฯที่เพาะเอง กับต้นจันทน์เทศ และกานพลู ที่ได้ฟรีมาจากชุมพร  ชุดนี้เป็นกลุ่มสมุนไพรยืนต้นที่นำมาปลูกผสมกับไม้ป่าเนื้อสวย

(http://img52.imageshack.us/img52/9598/dsc00519fc.jpg)

ไผ้เลี้ยงสีทองที่ลำบากลำบนไปขุดแยกเหง้ามาด้วยตัวเอง โดยไม่ได้มีอุปกรณ์ขุดที่ถูกต้อง เล่นเอามือพองผมชำถุงใว้ได้สัปดาห์เดียวแล้วก็เอามาลงดิน ทีแรกนึกว่าจะตาย แต่สุดท้ายก็โตได้ดี  ส่วนหน่อกล้วยหอมทองนั้นซื้อมาจากคุณเอนกครับสิบสองบาทเอง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 30, 2010, 05:33:33 AM
(http://img294.imageshack.us/img294/1330/dsc00417fn.jpg)

ขุดและกลบไปพลางๆ รอรดน้ำกับคลุมฟางทีเดียว  ภาพเก่าๆกลับมาอีกครั้ง......ภาพความโล่งเตียนของแปลงปลูก กับต้นไม้น้อยๆ

(http://img413.imageshack.us/img413/513/dsc00464qj.jpg)

ผลงานในหนึ่งวันครับ ปลูกได้เกือยร้อยต้น  รดน้ำคลุมฟางเสร็จตกดึกฝนเทลงมาอย่างชุ่มฉ่ำ เช้ามาก็มีสภาพเช่นนี้ เฮ้อ...ชื่นใจจริงๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: หนูพิม ที่ สิงหาคม 30, 2010, 06:26:13 AM
ชื่นใจด้วยอีกคนค่ะ  แวะมาเยี่ยมชมผลงานละให้กำลังใจ  อีกไม่นานคงได้ชมภาพเขียวชอุ่มไปทั้งผินดินนะคะ :-[
เห็นไผ่และกล้วยหอมทองแล้วบอกตรงๆอยากจะปลูกมากๆเลยค่ะ...แต่ยังไม่มีโอกาส...รอชื่นชมไปก่อนละกันเนอะ ;D


ขอบคุณมากครับ  ไผ่และกล้วยหอมรุ่นนี้ติดหน่อออกผลเมื่อไหร่จะเก็บรูปมาฝากคุณหนูพิมนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ สิงหาคม 30, 2010, 10:20:49 AM
 :-[ :-[ :-[ ดังๆ ค่ะ มาดูกี่ที ก็ชื่นใจ


ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: khundong ที่ สิงหาคม 30, 2010, 11:08:19 AM
ตัดกิ่งไม้แถวนั้นทำหลัก เอาฟางข้าวเส้นยาวๆหรือ กาบกล้วยแห้งมัด ก็เข้าหลักพอเพียงดีครับ ต้นไม้จะได้ไม่โยกไปเอนมา เวลามีลมครับ

ขอบคุณมากครับอาจารย์ ต้นไม้รุ่นนี้เป็นส่วนใหญ่เป็นผลผลิตจากขุนดงเกือบทั้งนั้นครับ  คุณภาพคัดสรรแล้วโดยธรรมชาติ งอกงามได้ดีอย่างไรจะเอารูปมาให้ชมต่อไปครับ  ที่บ้านยังมีอีกชุดใหญ่ครับ รอลงกลางๆฝนนี้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: kidkla ที่ สิงหาคม 30, 2010, 11:54:10 AM
หนึ่งวันปลูกได้เกือบร้อยต้นเลยหรือค่ะ  ของเรา ไม่ถึง 20 ต้นก็หมดแรง ยกจอบไม่ขึ้นแล้วค่ะ เมื่อวานปลูกได้ 13 ต้น กับปลูกข้าวโพดได้ 15 หลุม ต้องอึดกว่านี้ สู้ๆค่ะ


จริงๆก็เหนื่อยอยู่ครับปลูกร้อยต้น  แต่ช่วยกันสองคนกับแฟนปลูกกันไปคุยกันไปก็สนกจนลืมเหนื่อย ไหนจะต้องแข่งกับเวลาแดด เวลามืด อะดรีนาลีนมันเลยทำงานดีเหมือนใช้สารกระตุ้นกันเลยครับ   ช่วงหลังๆมานี่กำลังอยู่ตัว ปลูกแบบสบายๆครับ  อีกอย่างปลูกไม้ป่าไม่ต้องขุดหลุมกว้างและไม่มีกระบวนการรองก้นหลุม ประกอบกับพื้นที่โล่งเนียนมาแล้ว  ไม่เลียเวลาถางหญ้าออกก่อนปลูก เลยทำเวลาได้เร็วครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ สิงหาคม 30, 2010, 12:34:51 PM
มาแอบดูเรื่อยๆครับ เห็นแล้วสดชื่นดี

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 30, 2010, 02:14:34 PM
เข้ากระทู้นี้แล้วมีความสุข สำนวนการเขียนอ่านแล้วเคลิ้มตามจนไม่อยากหยุดอ่านเลยค่ะ ติดตามอ่านทุกวันค่ะ ลุ้นตามตลอด กำลังจะเดินตามรอยค่ะ ... :D :D :D :D


ขอบคุณมากครับสำหรับการติดตาม นิทานเรื่องยาว มีสี่ภาค รอชมนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SteamTurbine ที่ สิงหาคม 30, 2010, 04:19:33 PM
ตอน17  ทฤษฎีเพื่อนตุ้ม

เมื่อมีคนถามนักว่าปลูกป่าไปทำไม  เก็บผลขายก็ไม่ได้ จะใช้ไม้ต้องรอไปอีกหลายสิบปี   ในความเป็นจริงของการตอบแก้สงสัยในนาทีนั้น  คงไม่สามารถอธิบายอะไรได้ยืดยาว  ไม่สามารถยกเหตุผลที่ดีเลศมาบอกกล่าวภายในระยะเวลาชั่วคนเดินผ่าน.....ขี่จักรยานผ่าน......จูงวัวเดินผ่าน.....ขับรถ(อีแต๋น)ผ่าน  หากอยากรู้จริงๆ ต้องมานั่งจับเข่าคุยกัน

ผมมีเหตุผลเป็นร้อยที่จะอธิบายได้ว่าปลูกป่าแล้วจะได้อะไร  แต่ในนาทีนี้ ในยุคที่เงินตราคือทุกสิ่ง คำตอบในเรื่อง"มูลค่า"ที่ได้กลับคืนดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่รับง่าย  เข้าใจได้ง่ายกว่าคำตอบในเรื่อง"คุณค่า" ซึ่งเป็นเรื่องย่อยยาก เสพยาก มากกระบวนการ

แรกๆคำถามมาจากคนแถวที่เกิดเหตุ  ภายหลังเริ่มมีเข้ามาเรื่อยๆจากเพื่อนร่วมงานในกรุงเทพ  ที่เริ่มรู้แล้วว่า ผมกำลังทำอะไร และสนใจหมกมุ่นกับเรื่องอะไรอยู่..... ไปได้ทุกเดือน  ปลูกต้นไม้เนี่ย  มันมีอะไรดี?

ผมมีเวลาอธิบายคนกลุ่มหลังมากกว่า หากดูจากพฤติการณ์   แต่การจะอธิบายในมุมของคุณค่าและความรู้สึกที่ได้รับกลับคืนจากการปลูกต้นไม้  มันก็จะดูเสมือนว่าผมนั่งเล่านิทานในดินแดนมหัศจรรย์เกินไป   อะไรมันจะดีไปหมดขนาดนั้น...  คิดในมุมของนักการตลาด การนำเสนอสิ่งดีๆ  ต้องสร้างแรงจูงใจที่จับต้องได้ หรือมีตัวเลขที่น่าสนใจประกอบการบรรยาย

เรียกว่าเอาสิ่งที่คนนิยม  มาสร้างแรงจูงใจ  ไม่เงินก็ทอง  ต้องอ้างอิงอะไรสักอย่าง

ผมนึกถึง "เพื่อนตุ้ม" ขึนมาจับใจ  

ตุ้ม ผู้มีไอเดียบันเจิด  เจ้าพ่อทฤษฎี ที่ไม่เคยได้รับการรับรองใดๆว่าเป็นจริงได้ เป็นอับดุลที่สามารถหาคำตอบข้างๆคูๆมาแถ  เพื่อให้ทฤษฎีที่ตุ้มตั้งขึ้นเองดูน่าเชื่อถือ  

ผมดูว่าเพื่อนตุ้มเหมาะที่จะถูกใช้เป็นที่ปรึกษาสำหรับงานที่หาคำตอบยากอย่างนี้

กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตุ้ม!!!! ผมเอง คุณสบายดีหรือเปล่า
อืม....(คิดพักนึง)  กันสบายดี
เรามีเรื่องจะปรึกษาน่ะ คือ....ตอนนี้ผมปลูกต้นไม้น่ะ ปลูกป่า  ผมคิดว่ามันดี  เอ่อ...บลาๆๆๆๆ........(เล่ายาวมาก).... สุดท้ายนะตุ้มแย่สุดผมก็แค่ตัดไม้ขาย ถึงตอนนั้น ต้นนึงคงได้หลายหมื่นอยู่
อืม  ก็ดีนี่....ไม่น่าเชื่อโง่ๆอย่างนายจะรู้จัก "ทฤษฎีต้นไม้ทองคำ"(นั่นไง..เพื่อนตุ้มมักโยงทฤษฎีที่เข้ากันได้กับ"เรื่องเล่า"จนผมทึ่ง)
อะไรทองคำนะตุ้ม
ต้นไม้...
มันทองคำยังไง....
"นายลองทบทวนดูนะ (ตุ้มพูดเนิบ  ช้า เหมือนว่าทุกคำพูดที่ออกมาจากปากผ่านการกลั่นกรองมาอย่างถี่ถ้วน) มีไม่กี่สิ่งที่จะเพิ่มมูลค่าตามยุคสมัย เรียกว่าสามารถแปรผันได้ตามอัตราเงินเฟ้อ และสเถียรกว่าเงินสดๆในมือและที่อยู่ในธนาคาร  เขาว่ากันว่ามันคือ หุ้น อสังหาฯ และทองคำ ทองคำเมื่อปีสามห้าราคาสี่พัน ปีห้าห้า มิสิทธิ์สูงมากที่จะทะลุถึงสองหมื่น ทองคำนอนอยู่นิ่งไม่มีใครไปทำอะไรกับมัน  มันก็ยังมีมูลค่าเพิ่มขึ้นได้เอง  เพราะอะไร?"
เวลา...
ใช่  และต้นไม้ก็เช่นกัน ยิ่งนานก็ยิ่งโต สร้างเนื้อไม้เพิ่มมูลค่าให้ตัวมันเอง  เรียกว่าใช้ปัจจัยเดียวกับทองคำเลยทีเดียว
จริงด้วย...
ใครมีทองคำพันบาทวันนี้นี้ใยมิเท่ากับว่ามีมูลค่าเป็นเงินสดร่วมยี่สิบล้าน เช่นเดียวกับคนที่ครอบครองต้นยางนาใหญ่ๆพันต้น
ใช่ๆ  จริงๆด้วย....
มันมีข้อต่างก็ตรงที่ ใครที่ถือทองคำพันบาทในวันนี้ ต้องมีเงินสดไปซื้อทองสี่ล้านบาทถ้วนเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว...มีมั๊ย เงินน่ะ สี่ล้านเมื่อปีสามห้าเนี่ย  มหาศาลเลยใช่ใหม  แต่ใครปลูกยางนาพันต้นวันนั้นเสียพันเดียวเองนะ  มีเงินวันนี้เท่ากันยี่สิบล้าน   
จริง...เจ๋งมากเพื่อนตุ้ม เราไม่เคยได้ยินทฤษฎีอะไรเยี่ยมยอดเท่านี้มาก่อน
แน่นอน..นายพูดอยู่กับใคร
ใช่ๆ..ตุ้ม...โอ้ววว  ตุ้มเพื่อนรัก  แค่นี้นะ  จะไปปลูกยางนา

กริ๊ก....

ผมฮึกเหิมขึ้นเป็นกอง ผมต้องนำทฤษฎีของตุ้มออกไปขยายความเล่าต่อ หรือใว้ตอบคำถามคนบางประเภท ผมว่าเรื่องนี้มันเร้าใจดีเหมาะกับการเอาใว้สร้างแรงจูงใจให้กับตัวเองและผู้อื่น

แม้มีคำถามมากมายที่จะถามตุ้มต่อ เช่นว่า แล้วถ้าไม่มีที่ปลูกต้นไม้จะทำอย่างไร ผมก็ต้องรีบหุบปากใว้กลัวตุ้มด่า แม้ตุ้มจะพูดน้อยแต่ก็ด่าเจ็บ(เมื่อกี๊ก็เพิ่งโดนมา) ใช่ ผมกลัวจะได้รับคำตอบประมาณว่าให้เลือกระหว่างหาเงินสี่ล้านกับหาเงินหมื่นซื้อที่ทำกินถูกๆสักสิบไร่  ผมเลือกอย่างหลังแหงอยู่แล้ว  

จะเอายี่สิบล้านมันต้องลงทุนกันบ้าง  ผมคิด

เพียงแค่ต้องการหาเหตุผลจูงใจใว้ตอบคำถามคนอื่น ผมกลับได้รับแรงบันดาลใจอย่างไม่น่าเชื่อ  จริงของตุ้ม ผมไม่เคยมองต้นไม้ในมุมนั้น  

......เพราะจริงๆผมเริ่มต้นเพียงเพื่อต้องการความร่มเย็น ก็เท่านั้นเอง......
 






คิดไปคิดมา อ้อนึกขึ้นมาได้

ผมก็เพื่อนตุ้มนะ ;D ;D ;D



อ้าว..... ก็คนกันเองทั้งนั้น   ว่างๆจะมาเล่าเรื่องเพื่อนตุ้มให้ฟังอีกครับนายคนนี้เขาเรื่องเยอะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: lompayu ที่ สิงหาคม 31, 2010, 08:59:59 AM
แม่มด (ในนิยาย)... :P แวะมาเป็นกำลังใจให้จ้า  :D :D  ;D


ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 31, 2010, 10:46:06 AM
ตอนต่อไปยังไม่มาแฮะ  ;D ;D ;D

คืนนี้มาเขียนต่อแน่นอนครับ  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Winny ที่ สิงหาคม 31, 2010, 12:05:31 PM
ขอให้กำลังใจและขอตบมือให้ดังๆ เลยค่ะ นอกจากเป็นเกษตรกรแล้วน่าจะเป็นนักประพันธ์ด้วยนะค่ะเขียนบรรยายได้ชัดเจนอ่านแล้วน่าติดตาม


ขอบคุณมากครับ  จริงๆยังเป็นแค่นักเล่านิทานราย(สอง)วันกับเกษตรกรรายเดือนเองครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 31, 2010, 08:11:41 PM
ตอนที่20  ความสามารถ(ไม่)พิเศษ กับความกังวลที่หายไป

ใครบางคนที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในสังคมทุนนิยม เคยพูดว่า เกษตรพอเพียงเป็นแค่นิยายขายฝัน เป็นการหลอกคนหลายคนให้กลับไปฝันจมอยู่กับความรุ่มรวยแบบในอดีต เพียงเพราะเราไม่มีกำลังความสามารถที่จะตามทันปัจจุบัน และไล่ล่าอนาตค (ฝรั่งบางคนอ้างตนเป็นผู้รู้ที่สามารถฉายภาพ "เมื่ออนาคตไล่ล่าเรา")

นายของเพื่อนผมคนนึงแดกดันผมว่า จะรู้ไปทำไมเรื่องของอดีต เรื่องประวัติศาสตร์ (ตอนนั้นผมกำลังสนใจเรื่องของเด็กผู้หญิงฝรั่งชื่อโซฟี ซึ่งนักเขียนเป็นคนในอดีต  ตายไปแล้ว) อนาคตที่กำลังจะมาเป็นสิ่งที่สำคัญ  โลกในยุคหน้าหลายอย่างจะเลวร้าย เราจะเดือดร้อนและไม่มีที่ยืน หากเราไม่ทำความรู้จักกับอนาคต

เรื่องของเด็กโซฟีกลับบอกผมว่า หากเราไม่เอาความผิดพลาดตลอดสามพันปีของมนุษย์มาศึกษา "เราจักต้องเป็นผู้หาเช้ากินคำตลอดไป"  ผมคิดว่าการรู้จักให้ความสนใจและค้นคว้าภูมิปัญญาค้นหาความสำเร็จและความผิดพลาดจากอดีตนั้น  มันมีความสำคัญขนาดที่ทำให้เราคาดเดาอนาคตได้เลยทีเดียว 

ไม่ต่างกับต้นไม้ที่มี  กิ่ง ก้าน ใบ ผล อันดกงาม จะเหลืออะไรหากไม่มีรากแก้วและรากแขนงคอยยึดโยงตัวเองใว้ยามปะทะสายลมแรงหรือพายุใหญ่  ก็มีอันคงต้องล้มครืนลงในสักวัน

ในวิชาชีพที่ผมทำงาน มีหลายคนบอกว่าผมเป็นคนที่มีความรู้มีสามารถสูง  ผมก็เคยหลงไหลไปกับความชื่นชมนั้น หากเมื่อวันเวลาผ่านไปนานๆเข้า ผมโตขึ้น คิดเองเป็นขึ้น ผมกลับพบว่า ไอ้สิ่งที่เขาว่าผมสามารถ มันเป็นเพียงแค่ความสามารถพิเศษล้วนๆ  ความสามารถที่ไม่ค่อยจะจำเป็นต่อตัวเองเท่าไหร่เลย  แถมเป็นความสามารถที่ต้องขึ้นตรงกับนายจ้าง ความสามารถที่แลกได้กับเงินตราเพียงอย่างเดียว

สรุปว่าเป็นคนที่มีความสามารถพิเศษ แต่กลับไม่มีความสามารถปรกติ.....หรือความสามารถที่มนุษย์คนหนึ่งๆพึงจะมี

ในระยะยาวผมตายแน่ๆ หากในแต่ละเดือนไม่มีเงินโอนเข้าบัญชีมา

ผมเริ่มกังวลกับความเป็นคนที่มีความสามารถพิเศษเสียแล้ว

ผมเริ่มค้นคว้าว่าก่อนระบบเงินตราจะฝังรากลึกลงบนแผ่นดินไทย คนเราอยู่กันได้อย่างไร ใช้ชีวิตอย่างไร และคนๆนึงสามารถทำอะไรได้บ้าง ผมค้นพบถึงเรื่องมหัศจรรย์อันหลากหลายว่าคนโบราณนั้นรู้อะไรมากมายและทำอะไรเองได้หลายอย่าง  ต้องใช้เงินซื้อหาไม่กี่อย่าง  ผิดกับปัจจุบัน ทำเก่งอยู่อย่างเดียวซื้อมันทุกอย่าง  สะท้อนนิยามการพัฒนาชาติตามแผนพัฒน์สมัยแรกๆที่ว่า "งานคือเงินเงินคืองานบันดาลสุข" เป๊ะเลย

คนยุคนี้ ลองไม่มีเงินดูสิ..... ตาย

การหาทางออกต่อความกังวลของผม ดึงผมไปรู้จักกับใครคนนึงในครั้งแรก คนนั้นคือ....เพื่อนตุ้ม

ก่อนรู้จักตุ้ม ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าอันประหลาดผิดยุคของคนคนนี้ คนที่วันๆไม่ค่อยจะทำอะไร เพราะให้เหตุผลว่าจะกระทำเท่าที่จำเป็น คนที่ไม่ค่อยมีงาน(แต่บางครั้งก็งานมาก)  และคนที่ไม่ค่อยมีเงิน(และบางครั้งก็มีเงินมาก)  แต่อยู่ทนข้ามผ่านเวลาใช้ชีวิตร่วมกับคนมากหน้าหลายตาตั้งแต่ยาจกยากจนยันคหบดีผู้มั่งคั่ง

ตุ้มตอบคำถามแรกของผมที่ว่าความสามารถปรกติของมนุษย์คืออะไร

"ยืนหลังตรง ล่าสัตว์ และการเพาะปลูก"

"ยังไง..." ผมถาม

"ก็ความสามารถจัดการเรื่องปากท้องไง กินอิ่มแล้วจึงก่อสติ มีสติแล้วจึงเกิดปัญญา  พอมีปัญญา ก็จะทำอะไรที่พิเศษขึ้นได้"

"หากไม่สามารถล่าสัตว์ได้และเพาะปลูกไม่เป็น แต่มีสมองสร้างเงินได้ล่ะ"

"ก็ดีนี่ ยังทำเป็นตั้งหนึ่งอย่าง"

"นี่ตอบแดกกันหรือเปล่า?"

"เปล่า...เพราะมนุษย์อ้างว่าวิวัฒนาการมาจนสูงสุดในบรรดาสิ่งมีชีวิตในโลกนี้  แมงกระพรุนยังอ้างเลยว่าตัวเองเป็นวุ้นที่ดีทีสุดในจักรวาล  ตัวกินมด หากินแต่มดอย่างเดียว นายหาแต่เงินเป็นอย่างเดียว ไม่อายตัวกินมดบ้างเหรอที่อวดอ้างตัวเกินจริง"

"ผมไม่เคยอ้าง ชาร์ลส์ ดาร์วินต่างหาก"

............

ถึงแม้ตุ้มจะพูดจาดูกวนตีน แต่สิ่งที่ตุ้มพูดก็สะกิดใจผมไม่น้อย

ใช่  ผมมันเป็นแค่คนที่มีแต่ความสามารถพิเศษ  และความสามารถนั้น ก็สร้างความกังวลให้ผมไม่น้อยเช่นกัน  การทำอะไรได้ดีเพียงอย่างเดียวก็เหมือนหลักยึดอันสุดท้าย ที่เมื่อโค่นหักลงเมื่อไหร่ อนาคตผมก็คงจบไปกับมัน

แล้วดินแดนมหัศจรรย์ของผมก็เริ่มต้นจากจุดนั้น

ผมปลูกต้นไม้ และเริ่มฟื้นฟูความสามารถปรกติของมนุษย์ในตัว ความสามารถในการทำอะไรได้หลายอย่าง รู้อะไรในหลายสิ่ง  เชื่อมโยงเข้ากันอย่างมีพลวัต และประยุกต์สิ่งเหล่านั้นเข้ากับงานในชีวิตประจำวันได้อย่างแนบเนียน  ก่อเกิดความมั่นใจและเชื่อมั่นในตนเอง ลดคลายความกังวลต่ออนาคตจากหลักประกันเรื่องปากท้อง 

การเรื่มต้นเรื่องเล็กๆน้อยๆจากการปลูกต้นไม้ ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลสะเทือนถึงการงานในวิชาชีพ ผมค่อยๆเรียนรู้วิถีแบบตุ้ม ไม่ค่อยอยากทำอะไรมาก ไม่ไขว่คว้าหาเงินทองมากๆ(หากต้องแลกมาดวยการทำงานหนัก) ไม่มีข้ออ้างอีกต่อไปในการทำอะไรเพิ่อเงินเพราะผมมีอีกหลายสิ่งในแดนมหัศจรรย์ที่ดีกว่านั้นที่กำลังค่อยๆเพิ่มพูนและรอคอยผมอยู่  ผมเลือกงานได้มากขึ้น มีเวลาให้งานแต่ละงานมากขึ้น  คุณภาพของงานแต่ละชิ้นก็ดีขึ้น  และทั้งหมดก็ย้อนกลับมาที่คำพูดเดิมว่า...ผมมีความสามารถมากขึ้น(ผมจึงได้รับเงินที่มากขึ้นด้วย) หากแต่ใครจะรู้ว่าความสามารถนั้นเพิ่มพูนมากขึ้นจากแค่การปลูกต้นไม้เท่านั้นเอง

ภาพอนาคตที่ชัดเจน นาทีนี้ ผมเห็นกระจ่างชัดเลยว่า อีกสิบปีผมจะนั่นๆนอนๆเล่นอยู่ที่ไหน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 31, 2010, 08:30:21 PM
(http://img291.imageshack.us/img291/5903/dsc00496ip.jpg)

ได้เรียนมาเยอะเกี่ยวกับการใช้แฝกรักษาแนวตลิ่ง ใช้คลุมดินแทนฟาง คราวนี้ถึงวิชาปฏิบัติ....เกี่ยวแฝกคลุมโคน  และขุดแยกเหง้าไปขยายพันธุ์  ต้องใส่ถุงมือและเสื้อแขนยาวเลยครับ  มันคัน


(http://img821.imageshack.us/img821/2110/dsc00484i.jpg)

เติมขี้วัวลงบ่อเสียหน่อย ให้อาหารปลาและสร้างตะไคร่เขียวเพื่อช่วยให้น้ำใสขึ้น  ไปทีก็ลงบ่อละสี่กระสอบ  มุมละกระสอบ และหัวร่องอีกร่องละหนึ่งกระสอบ   ขี้กระจายเต็มบ่อครับ  พอมาอีกเดือนก็หายหมด  ไม่เหลือ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ สิงหาคม 31, 2010, 08:34:03 PM
อ่านจบแล้วค่ะ ขอตอนต่อไปเร็วๆ นะคะ ชอบเพื่อนตุ้มจังเลย...

ขอบคุณครับ เดี๋ยวเพื่อนตุ้มจะเข้ามาเป็นตัวประกอบอีกหลายตอนเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 31, 2010, 08:54:39 PM
(http://img837.imageshack.us/img837/585/dsc00520u.jpg)

ลงไผ่ด้านหน้ากระท่อมเพิงพัก  เอาไว้เป็นร่มเงาเสริม  บางคนให้ปลูกตรง บางคนให้ปลูกเอียง  ผมเลือกปลูกทั้งตรงและเอียง แต่ช่วงหน้าบ้านเอาตรงๆเดินเหินสะดวกกว่าครับ

(http://img163.imageshack.us/img163/4457/dsc00521lx.jpg)

กล้วยนี้ต้องขุดลึกหน่อย เขาว่าเดี๋ยวมันจะขึ้นโคน  ปลูกไปยี่สิบต้น เหนื่อยเท่ากับปลูกไม้ป่าสี่สิบต้น ในรูป วางเช็คความลึกดู  สงสัยต้องขุดลึกอีกหน่อย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ สิงหาคม 31, 2010, 09:04:22 PM
(http://img844.imageshack.us/img844/6215/dsc00526hz.jpg)

รอบๆที่พักต้องเน้นของกิน  ไผ่กล้วย แล้วก็ต้องนี่ เชอรี่หวานตอนมาจากต้นที่หวานที่สุดของบ้านแฟน ได้มาสามต้น ฝีมือสมัครเล่นของคนที่มีความสามารถแบบ "ปรกติ" 


(http://img821.imageshack.us/img821/473/dsc00529o.jpg)

อาวุธ(ไม่ลับ) ของจอมจอบสะท่านปฐพี   ค้อน เคียว เลื่อย มีด และกรรไกรตัดแต่งกิ่งขนาดต่างๆ  ค่อยๆซื้อเพิ่มทีละอย่าง ตามงานที่เพิ่มมากขึ้น  จากเดิม มีจอบอันเดียว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: wirot ที่ สิงหาคม 31, 2010, 09:14:49 PM
เหมือนที่โจน จันไดกล่าวไว้เรื่องสร้างบ้านดิน ว่าคนเราสูญเสียความสามารถในการดำรงชีวิตแบบ "ปกติ" ไปหมดแล้ว บ้านสำหรับางคนในปัจจุบันเป็นสิ่งที่เอื้อมไม่ถึงในขณะที่บรรพบุรุษของเราสร้างเองได้ ไม่แค่นั้น ปัจจัยสี่ก็ทำได้ครบถ้วนโดยไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครโอนเงินเข้าบัญชีให้ทุกเดือนหรือเปล่า :D


บางคนยังกล่าวนะครับว่า "มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่มีสมองขนาดใหญ่ใว้เรียนรู้เพื่อที่จะปฏิเสธสัญชาตญานของตัวเอง"  อาจจะจริงของเขาเพราะดูจาก นกกระจาบยังสร้างรังอันซับซ้อนได้อย่างประณีต และสวยงาม ผมเองกระท่อมหยาบๆหลังเล็กๆยังสร้างไม่เป็นเลย  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: จอมยุทธ์บ้านนา ที่ สิงหาคม 31, 2010, 09:26:52 PM
มาติดตามครับผม ได้ความรู้จากประสบการณ์จริงๆ แบบนี้ ดีจริงๆครับผม

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: nacan ที่ สิงหาคม 31, 2010, 09:51:18 PM
มาเป็นกำลังใจให้ครับ   สู้ๆๆนะครับพี่ :-[


ขอบคุณมากครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaiwat4708 ที่ กันยายน 01, 2010, 05:14:11 AM
...ย้ายมาห้องสมาชิกแล้ว   ;)
     
(http://img821.imageshack.us/img821/473/dsc00529o.jpg)
อีกหน่อยต้องเยอะกว่านี้ อิ อิ  :)


เพิ่งถูกย้ายมาเมื่อวานครับ เหมือนได้เข้าบ้าน AFเลย มีเพื่อนๆถูกย้ายมาในวันเดียวกันหลายคน มาอยู่ในมุมสมาชิกการตอบขอบคุณเพื่อนๆที่แวะมาเยี่ยมชมง่ายขึ้นเยอะเลยครับ (งานนี้ขาจร อดดูแล้วครับ)  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ กันยายน 01, 2010, 09:07:38 AM
"คนปกติ" ถูกต้องเลยครับ ตอนใหม่นี้ตรงใจผมเลยครับ ผมเองก็ใช้ว่า "คนสามัญ" เพราะเห็นเหมือนกันว่าเราเรียนมาในสังคมแห่งการแข่งขัน เมื่อแข่งขันก็ต้องสร้างความพิเศษให้ดูแตกต่าง จนเราหลงลืมรากเง้าของความสามัญไป เราลืมการเติมเต็มความรู้ที่มีอยู่ให้เข้มแข็ง แต่เราถูกปลุกเร้า ท้าทายให้พยายามหาความคิดใหม่ๆ จนในปัจจุบันเด็กๆ ไม่มีโอกาสได้รู้ (ไม่ใช่ลืม) ไปแล้วว่าข้าวมาจากการปลูกไม่ใช่ข้าวมาจากหม้อหรือซุปเปอร์มาเก็ต ติดตามอ่านตลอดครับ ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกัน เพื่อแลกเปลี่ยนแนวคิดนำไปสู่การเผยแพร่ไปสู่วงกว้างครับ


ขอบคุณมากครับ คิดว่าวันนึงคงมีโอกาสได้เจอกันครับ ในช่วงเวลาและสังคมแบบนี้ใครๆก็อยากเป็นคนพิเศษกันทั้งนั้นครับ ในภาษาทางโฆษณาหรือการตลาดเขาเรียกว่า "Differentiation"ครับ ถ้าไม่พิเศษก็ต้องแตกต่าง ถ้าไม่มีสิ่งนี้สินค้าของตนจะอยู่ไม่ได้เกิดไม่ได้ คราวนี้คนดันไปอุตริคิดว่าตัวเองเป็นสินค้าสิครับ  เลยหากันใหญ่เลยอะไรที่พิเศษแตกต่าง สุดท้ายกลายเป็นว่าไปหลงลืมสิ่งที่ธรรมดาสามัญ ซึ่งเป็นรากฐานจริงๆของการดำรงชีวิต

เรื่องตลกกว่านั้น  ผมพยายามมาสร้างดินแดนมหัศจรรย์และฟื้นฟูความสามารถอันสามัญ กลับกลายเป็นว่า ในสังคมเมือง....ผมกลายเป็นคนที่มีความพิเศษอีกแล้ว....กรรม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ฟ้าปลี้ม ที่ กันยายน 01, 2010, 02:38:19 PM
สุดยอดครับ...ผมอ่านทีเดียวจบเลย ..
หนึ่งสมอง สองมือ สองเท้า เท่ากัน แต่คิดได้ไม่เท่ากัน..
ขอปรบมือให้กับความตั้งใจ ครับ  ;) :-[ ;) :-[ :-[

ขอบคุณมากครับ ใครๆก็ทำได้ครับขอให้ตั้งใจจริงอย่างเดียว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 02, 2010, 09:28:04 PM
ตอนที่21  บ้านในนิยามของตุ้ม

ในยุคสมัยแห่งทุนนิยม(สามานย์)นิยามของบ้าน ไม่ต่างอะไรกับ "วิหารอันศักดิ์สิทธิ์" ของมนุษย์(ใครบางคนว่าไว้) เราทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ยอมได้แม้บางทีจะต้องแลกมาด้วยการทุจริตในหน้าที่การงาน  ยอมพันธนาการตัวเองใว้กับดอกเบี้ยธนาคารไม่น้อยกว่ายี่สิบห้าปี ปล่อยให้ดอกเบี้ยวิ่งแซงเงินต้นไปไกลลับตา  ยอมเผาความฝันวัยเยาว์ต่างๆนานาที่อยากจะทำทิ้งไปพร้อมๆกับเวลาปีแล้วปีเล่า

"ยี่สิบห้าปีนี่พอๆกับต้นไม้ต้นหนึ่งเติบโตจนตัดมาสร้างบ้านได้เชียวนะ"   เสียงของใครคนหนึ่งพึมพำออกมาอย่างเสียดาย

ใช่...เสียงของเพื่อนตุ้ม

"คุณกำลังจะบอกอะไรผมรึตุ้ม"

"ทาวน์เฮาส์สองชั้นราคาสองล้านห้า เขาตั้งข้อแม้ให้นายผ่อนได้แค่สามสิบเปอร์เซนต์ของเงินเดือน นายคงผ่อนหมดตอนใกล้จะลงโลงพอดี"

"คุณพูดแทงใจดำจี๊ดเลย"

"บ้านน่ะมีใว้อยู่ ไม่ได้มีไว้อวด  ทำงานชั่วชีวิตเพื่อจะมีแค่บ้านในกรุงเทพสักหลัง มันเท่ห์นะ"

"มาปรึกษาไม่ได้มาให้แดก..."

"หยุดงานสักปี  หาที่สักไร่ เอาเงินเก็บนิดหน่อย มาซื้ออิฐซื้อปูนซื้อไม้ แล้วค่อยๆสร้างเอง  ทำงานทุกวันเหมือนคนเมือง แปดชั่วโมงต่อวัน ขี้คร้าน  ปีเดียวได้อยู่"

"คงได้หลังเล็ก  กระจอกน่าดู"

"ได้อิสรภาพยี่สิบสี่ปีที่เหลือคืนมา  คุ้มนะ เอาเวลาไปทำอะไรดีๆได้อีกเยอะแยะ บ้านไม่เท่ห์ แต่คนเท่ห์ เอามั๊ย"

"สร้างบ้านเองงานหนักนะ ความรู้ก็ไม่มี ถล่มขึ้นมาทำไง"

"นกกระจาบตัวเดียวยังสร้างเองได้ สวยด้วย "

"มันไม่เหมือนกัน พวกนั้นอกจากไข่ปุ๊บ รู้เลยว่าต้องอ้าปากขอของกิน โตหน่อยก็รู้ว่าต้องบิน ต้องสร้างรัง"

"โห...อุตสาห์ยืนหลังตรง มีสมองโตใว้คิด มีปากใว้ถาม  มีมือใว้ใช้หยิบจับ  ไม่อายนกเหรอ ที่มีแค่ปากก็คาบฟางมาสร้างบ้านได้"

...............

ตุ้มเหมือนพูดไปเรื่อย เล่นแกว่งปากกวนบาทากันไปวันๆ แต่หากหยุดคำพูดบางประโยคของตุ้มไว้แล้วเอากลับไปคิดต่อ  มักจะได้เรื่องเสมอ  เช่น....

"หยุดงานสักปี.....ได้อิสรภาพยี่สิบสี่ปีที่เหลือคืนมา"

คนเราหมกมุ่นทำงานเพื่อเงินและเพื่อให้คนอื่นร่ำรวย(และมีบ้านหลังใหญ่โดยไม้ต้องเป็นหนี้) เผาเวลาไปวันต่อวัน ท้ายสุดในชีวิตใยมิได้มาแค่บ้านหลังนึงที่ใหม่วันนี้และจะเก่าในวันหน้า  เดือนแล้วเดือนเล่ากับใบเสร็จชำระค่างวดและยอดคงเหลือที่ดูแล้วไม่ลดลงเท่าไหร่(เพราะอาจจะเป็นต้นสองพันและดอกห้าพัน) ปีแล้วปีเล่าที่ไม่อยากจะนับถอยหลัง เพราะมันช่างห่างไกลเหลือเกิน  จนวันนึงก็เลยหลงลืมเรื่องบ้านนี้เป็นของตนไปเสียสิ้น

ตุ้ม...ตัวตลกร้ายบอกให้คิดเสียใหม่ว่า "บ้านเป็นของธนาคารและเราก็เป็นผู้เช่าอยู่ระยะยาว โดยมีโปรโมชั่นดีๆว่าเช่ายี่สิบห้าปี เอาบ้านหลังนี้ไปเลย" 

ดูมัน...

คงจะดีไม่น้อยหากสามารถหยิบเอาแนวคิดที่ว่า สร้างบ้านเองเพื่ออิสรภาพอีกยี่สิบสี่ปีที่ต้องเสียไป กับตัวดูดฝันหรือวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ และแปลงยี่สิบสี่ปีนั้น เปลี่ยนกล้าไม้น้อยๆเป็นต้นไม้ใหญ่ ใยมิใช่การแก้เกมที่สมน้ำสมเนื้อ ไม่น่าเชื่อว่าการจะเป็นยาจกหรือคหบดีผู้มั่งคั่งจะถูกกั้นใว้ด้วยเส้นบางๆทางความคิด และสองมือของการลงแรงกระทำบางอย่างให้ถูกวิธี

ใช่...วิธีของคนจน และชนชั้นกลาง คนรวยไม่เกี่ยว(แต่ก็เอี่ยวได้)

แม้ผมจะไม่ค่อยแน่ใจในทฤษฎีเพี้ยนๆอันใหม่และการไขข้อกังวลใจด้วยเศรษฐศาตร์แบบตุ้ม ผมก็แอบคิดว่ามันมีเค้าลางของความเป็นไปได้ไม่น้อยเลยที่เดียว

ผมถามตุ้มว่า แล้วบ้านของตุ้มเป็นอย่างไร?

ตุ้มบอกว่า "เป็นบ้านที่เล็กอย่างยิ่ง และสร้างด้วยเงินสดแสนเดียว"

.......บ้านหลังเล็ก ท่ามกลางแมกไม้อันร่มรื่น...ทีปลูกด้วยตัวเอง..........



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 02, 2010, 09:50:37 PM
(http://img828.imageshack.us/img828/8185/dsc00344q.jpg)

แปลงเพาะชำกล้าไม้เพื่อรองรับ "ยี่สิบสี่ปีที่เคยจะเสียให้ธนาคาร" ตอนนี้เปลี่ยนตัวเองเป็น"นายธนาคารต้นไม้ไปเรียนร้อยแล้วครับ" เพาะเอง ปลูกเอง กินดอกเบี้ยเอง   แม้จะไม่ค่อยเชื่อตุ้ม แต่ลองใว้ก็ไม่เสียหายครับ

ในรูป เป็น รกฟ้า ยางเหียง และต้นจันครับ


(http://img841.imageshack.us/img841/3628/dsc00345up.jpg)

ตรงนี้ก็มี ข่อย  รัง  เก็ดแดง สละอินโด และเหลืองปรีดียาธร


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 02, 2010, 09:55:50 PM
(http://img405.imageshack.us/img405/8727/dsc00346a.jpg)

มุมนี้ก็เป็น สมอภิเพก ลูกเนียง ลูกเนียงนก มะค่าโมง หม่อน และตะเคียนทองต้นน้อยๆครับ


(http://img824.imageshack.us/img824/4831/dsc00347i.jpg)


ส่วนข้างๆโอ่งนี่พวกตระกูลมอ คือ มะสัง มะรุม โมก และมะม่วงป่า ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 02, 2010, 09:59:05 PM
เพื่อนตุ้มเรารักนายว่ะ ทฤษฏีของนายทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นคนปกติซะที หลังจากที่ความคิดของเราที่คิดคล้ายๆ นายถูกคนเค้าต่อต้านมานานว่าเพี้ยน เพ้อเจ้อ ในที่สุดก็มีคนคิดเหมือนเราซักทีเรื่องสร้า่งบ้านเล็กๆ มีรถเล็กๆ ไม่ต้องมีหนี้ระยะยาว มีเวลาสำหรับอิสระในชีวิตที่เหลืออยู่ บางคนบอกว่าถ้าไม่ยอมเป็นหนี้แบงค์จะมีปัญญาที่ไหนมีบ้านใหญ่ๆ เราก็ไม่รู้ว่าจะมีบ้านใหญ่ๆ ไปทำไมในเมื่อเราตัวนิดเดียวเองเนอะ... ;D ;D ;D ;D ;D


จริงๆเป็นหนี้ก็ไม่เสียหายครับ แต่ต้องรู้เท่าทันกลไก เรื่องตัวเลข บางคนที่เขาเก่งๆสามารถใช้การกู้ยืมเงินมาหมุนแบบถูกวิธีและไม่ประมาท สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำเชียวครับ  แต่สำหรับคนอย่างผม "การไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐครับ ไม่เครียด" ขอบคุณที่ติดตามครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: nong-wanvisa ที่ กันยายน 02, 2010, 10:29:36 PM
ปรบมือให้ดังๆเลย{ลุกขึ้นยืนด้วย}ได้วิธีคิดใหม่ๆผุดขึ้นมาอีกเยอะเชียว

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sompol ที่ กันยายน 02, 2010, 11:17:07 PM
...ติดตามอ่านมาหลายวันแล้ว พึ่งจบวันนี้เอง แนวความคิดเพื่อนตุ้มตอนล่าสุดก็เยี่ยมครับ บ้านเล็ก ๆ ในป่าใหญ่ แล้วก็แนวทางทำการทำเกษตรแบบขี้เกียจ หรือแบบการเกษตรแบบไม่กระทำ ปล่อยไห้ธรรมชาติคัดสรรเอง  แบบ "มาซาโนบุ ฟูกูโอกะ" ซึ่งผมพึ่งอ่านอ่านจบ http://www.olddreamz.com/bookshelf/onestraw/onestraw.html มาเชิญไปเยี่ยม "ชมรมเกษตรฟูกูโอกะ" ที่คุณ auuuuun  http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=8511.0 ตั้งไว้ครับ มาแลกเปลียนประสบการณ์เพื่อหาหนทางสู่อิสระภาพกันครับ   

ยินดีเลยครับ ผมก็เป็นแฟนหนังสือของลุง ฟุ๊กุ คนนึงเหมือนกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: namping ที่ กันยายน 02, 2010, 11:26:58 PM
...อ่านแล้วอมยิ้มเลยครับ ...  ;D
     ก่อนหน้านี้ ผมกับแฟนก็ถูกคนรอบข้างกดดันมาตลอด ยังหนุ่มยังแน่นงานการก็มี ทำม๊าย ...! ไม่ผ่อนบ้านไว้ เฮ้อๆ
ไอ้เราก็อายุ ยี่สิบแก่ๆ นึกในใจ ผ่อนสั้นหน่อยก็ 20 ปี ยาวอีกนิดดอกเบี้ยมากอีกหน่อยก็ 30 ปี
นึกในใจ ผ่อนหมดก็ปาไปอายุเกือบ 50 ปีแก่หง่ำเหงือก แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อที่ทำสวนวะเนี่ย กะว่าจะบอกความในใจเขาก็ไม่ได้
ว่าจะเก็บตังค์ซื้อที่ทำสวน เดี่ยวเขาหาว่าบ้า ก็ต้องอดทนอยู่หอพักถูกๆ ต่อไป ... รอแล้วก็รอสักวันที่ฝันของเราจะได้เริ่มสักที ;D

ออมเงินใว้ซื้อบ้านซื้อที่มันดีทั้งนั้นครับ (ยกเว้นบ้านลอยฟ้า กับรายจ่ายค่าส่วนกลาง)ผมเพียงแค่นึกตามว่า ถ้าบ้านในเมืองมันแพงมากๆ ซื้อที่แล้วปลูกบ้านอาจทำให้เราเหนื่อยน้อยกว่า  ถ้ายังต้องทำงานในเมืองอยู่จริงๆ ผ่อนซื้อก็ไม่เลวร้ายครับ(ดีกว่าเช่าเพียวๆสิบปีแล้วไม่เหลืออะไร) แต่ควรมีแผนสำรองเจียดเงินมาลงทุนกับต้นไม้ไว้นิดหน่อย นานไปมันงอกเงย งอกงามครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ กันยายน 03, 2010, 08:40:46 AM
ทุกเช้าไม่พลาดที่จะต้องแวะมาคอยชมและอ่านซีรี่ย์นิทานแดนมหัศจรรย์ของท่านทุกคราไป ท่านกับผมและอีกหลายๆคนกำลังเดินทางไปสู่เป้าหมายที่ยั่งยืนพร้อมกับถ่ายทอดให้กับทายาทและกัลยานิมิตรที่มีแนวคิดคลายคลึงกัน ท่านถ่ายทอดมาเป็นตัวอักษรได้ยอดเยี่ยมมาก :-[ :-[ :-[

ขอบคุณมากครับคุณก้ญจน์  หากนิทานของผมไม่ดูเลอะเทอะจนเกินไป ผมก็หวังอยากให้เป็นงานที่อ่านสนุก  ย่อยง่าย เผื่อจะดีพอสร้างแรงจูงใจ เชิญชวนให้คนเข้ามาร่วมเดินในทางสายนี้มากขึ้นครับ  เพราะเราต่างลองแล้วรู้ว่า มันยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง จริงไหมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ กันยายน 03, 2010, 10:00:45 AM
โดนใจจริงๆ ครับ คุณ tumtump สามารถถ่ายทอดออกมาได้โดนใจ เป็นสิ่งที่เราคนสามัญทำกันได้จริงๆ ไม่ต้องดัดจริตอะไรเลย กระแสสังคมปัจจุบันทำให้เราดัดจริตอยากมีโน้นอยากมีนี่ แล้วก็เป็นหนี้กันไป ผมเองตอนเรียนจบใหม่ๆ  20 ปีก่อนโดนสอนให้ Think Big ทำให้เราเป็นหนี้ตลอด ผ่อนมันทุกอย่าง อาจจะโชคดีกว่าคนอื่นที่ผมสามารถจัดการกับพันธนาการต่างๆ ที่เราทำขึ้นเองโดยมีนายทุนเป็นคนวางกับดักเอาไว้ ได้หมดเมื่อเร็วๆ นี้ และได้หันเหออกจากกระแส แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่สามารถแก้พันธนาการได้ คือเรื่องลูกสาว 2 คน ถ้าเราเอง 2 คนสามี-ภรรยา ก็คงง่าย แต่พอมีลูกเลยต้องคิดให้หนัก ตอนนี้หมดภาระเรื่องหนี้สิน แต่เรื่องการเรียน เรื่องสังคมของลูกนี้ก็คงต้องหาทางสำหรับเขาอีกหน่อย ฝากถามเพื่อนตุ้มด้วยนะครับ ว่าตอนต่อไปช่วยให้แนวทางสำหรับเด็กๆ ด้วยนะครับ ตอนนี้ผมก็สร้างบ้าน 1 หลังสำหรับอยู่กัน 2 คนตา-ยาย หลังเล็กๆ แต่สวยมากราคาไม่เท่าไหร่ครับ ไม่ได้สร้างหนี้เพิ่ม พอเพียง ตามกำลังที่มี
(http://a.imageshack.us/img217/7490/housea1.jpg)
ก้อง 03/09/2553


ดีใจครับที่คุณชอบนิทานเรื่องนี้  บางคนว่าเด็กๆคือแรงบันดาลใจ บ้างก็ว่าเป็นตัวดูดฝันหรือพันธนาการ บางคนว่าชีวิตจะกลับมาเป็นอิสระอีกครั้งหลังจากเด็กๆยืนได้ด้วยตัวเอง  เท่าที่เคยได้ยิน เพื่อนตุ้มบอกว่าเด็กๆเป็นเพื่อนเล่นชั้นเลิศครับ คอยอยู่แก้เหงายามที่เพื่อนฝูงตามวัยมักหายหน้าหายตาไปทำอะไรกันหมดก็ไม่รู้  เดี๋ยวว่างๆจะลองไปชวนคุยดูแล้วแอบมาเล่าให้ฟังครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ กันยายน 03, 2010, 10:43:43 AM
แวะมาแจมด้วยคนครับคุณtumtumpสิ่งที่คุณSinchaiTKได้พูดถึงเด็ก ถูกต้องแล้วครับกับสิ่งที่คุณทำคือให้เขาสัมผัสและได้รับการถ่ายทอดจากตัวเราเพราะเราคือคนต้นแบบวัยเด็กคือวัยที่ซึมซับดูเขาไม่สนใจแต่เขารับรู้ตลอดครับโชคดีนะครับที่คุณSinchaiTKปลดพันธนาการได้เร็วส่วนผมตอนนี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาปลดพันธนาการที่สร้างขึ้นให้หมดในเร็ววันด้วยกำลังของตนเอง ส่วนเด็กซึ่งผมมีลูกชายคนเดียวสิ่งที่พยามยามก็คือปลูกฝังให้รักธรรมชาติรู้จักมัธยัสต์อดออมเก็บเงินวางเงินให้ถูกที่ถูกทางเพื่อความอิสรภาพในวันข้างหน้าจะได้ไม่เหมือนพ่อแม่ที่ต้องเดินหลงทางติดกับดักทางสังคมในช่วงเวลาที่ผ่านมา ความรู้เป็นสิ่งจำเป็นผมย้ำอยู่เสมอเรียนเพื่อให้เข้าใจไม่จำเป็นต้องเก่งและเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่พ่อจะให้เจ้าได้ซึ่งไม่มีใครมาแย่งหรือขโมยไปได้ไม่เหมือนทรัพย์สมบัติที่พ่อกับแม่สร้างขึ้นถ้าไม่รู้จักใช้มันก็หมดไป ผมจึงยอมลงทุนในการศึกษาของลูกแต่พอควรและมุ่งเน้นในการดำรงอยู่ในสังคมมากกว่าก่อนที่เราจะจากไป การได้อยู่ร่วมกันในครอบครัวถือเป็นภูมิคุ้มกันอย่างดีให้กับเขาซึ่งเป็นช่วงเวลาไม่นานนัก1-12ปีหลังจากนั้นเขาก็จะเริ่มห่างเราออกไปเรื่อยๆเพราะฉนั้นช่วงนี้จึงเป็นโอกาสทองในการส่งเสริมบูรณาการความสำนึกดีให้กับเขา ทุกครั้งที่ไปสวนเมื่อได้ลงมือทำเขาจะรู้สนุกไปกับการเรียนรู้ที่เราทรอดแทรกไปในกิจกรรม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tuana ที่ กันยายน 03, 2010, 04:24:29 PM
เข้ามาอ่านม้วนเดียวจบ รู้สึกชื่นชมคุณตั้มและชอบเพื่อนตุ้มจังค่ะ เพิ่มเริ่มเข้ามาคลุกคลีกับต้นไม้หลังจากที่วันหนึ่งมานั่งคิดว่าเราจะทำอย่างไรกับชีวิตหากเราถูกเลิกจ้าง ทั้งๆที่เราก็คิดว่าความสามารถในการทำงานเราก็เยอะ ทำงานก็ดี แต่เราก็พึ่งตนเองไม่ได้ถ้าเค้าไม่จ้างเรา หลังจากเข้ามาเล่นต้นไม้แล้ว ต้องยอมรับว่าเหนื่อยเอาการสำหรับคนที่ไม่เคยจับจอบ บางทีเล่นเอาหายใจไม่ทันก็มี แต่ก็ได้อะไรมากกว่าที่คิด รายได้เล็กๆน้อยๆ ความสุขที่หาซื้อไม่ได้ นอกจากนี้ยังรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะเปิดกะลาออกมาเรียนรู้สิ่งอื่นๆ นี่อาจเป็นความคิดของคนในช่วงวัยหนึ่ง ยังมีคำถามอยู่ว่าแล้วเราจะทำอย่างไรที่จะซึมซับความเป็นอิสระในความคิดที่ไม่หลงอยู่กับสิ่งที่สังคมหล่อหลอมโดยเฉพาะกับเด็กๆ ซึ่งเวลาอยู่กรุงเทพนอนฟูกนุ่มๆ ห้องแอร์เย็นๆ แต่ไปอยู่ท้องไร่ท้องนานอนพื้นสัมผัสแอร์ธรรมชาติ ความสะดวกสบายต่างกัน อยากดูหนังเล่นเกมส์มากกว่าการปลูกต้นไม้ ซึ่งบางทีก็มานั่งนึกย้อนว่าตอนเราเด็กเราก็ไม่เคยสนใจต้นไม้ ตอนนี้ได้แต่ใช้สายสัมพันธ์ของความรักชักจูงให้ไปด้วยกัน ไปสัมผัสกับสิ่งที่คนเมืองไม่มีโอกาส

ขอบคุณมากครับ และขอร่วมเป็นกำลังใจในการเดินทางในโลกใหม่ ที่แม้จะเสียเหงื่อและยังไม่คุ้นชิน แต่ผมเชื่อมั่นครับว่ามันจะชักนำสิ่งที่ดีเข้ามาสู่ชีวิตตัวเองและคนที่เรารักอย่างแน่นอนครับ  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ดาบรินทร์ ที่ กันยายน 03, 2010, 04:31:11 PM
ชีวิตนี้เป็นของเรา ทำไมจะต้องให้ใครเขามากำหนด >:( >:( >:( >:( >:(

ถะ ถะ ถะ ถะ ถะ ถุ ถุ ถุ ถุ ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ   ;D   ;D   ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: wirot ที่ กันยายน 03, 2010, 08:15:41 PM
โดนใจจริงๆ ครับ คุณ tumtump สามารถถ่ายทอดออกมาได้โดนใจ เป็นสิ่งที่เราคนสามัญทำกันได้จริงๆ ไม่ต้องดัดจริตอะไรเลย กระแสสังคมปัจจุบันทำให้เราดัดจริตอยากมีโน้นอยากมีนี่ แล้วก็เป็นหนี้กันไป ผมเองตอนเรียนจบใหม่ๆ  20 ปีก่อนโดนสอนให้ Think Big ทำให้เราเป็นหนี้ตลอด ผ่อนมันทุกอย่าง อาจจะโชคดีกว่าคนอื่นที่ผมสามารถจัดการกับพันธนาการต่างๆ ที่เราทำขึ้นเองโดยมีนายทุนเป็นคนวางกับดักเอาไว้ ได้หมดเมื่อเร็วๆ นี้ และได้หันเหออกจากกระแส แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่สามารถแก้พันธนาการได้ คือเรื่องลูกสาว 2 คน ถ้าเราเอง 2 คนสามี-ภรรยา ก็คงง่าย แต่พอมีลูกเลยต้องคิดให้หนัก ตอนนี้หมดภาระเรื่องหนี้สิน แต่เรื่องการเรียน เรื่องสังคมของลูกนี้ก็คงต้องหาทางสำหรับเขาอีกหน่อย ฝากถามเพื่อนตุ้มด้วยนะครับ ว่าตอนต่อไปช่วยให้แนวทางสำหรับเด็กๆ ด้วยนะครับ ตอนนี้ผมก็สร้างบ้าน 1 หลังสำหรับอยู่กัน 2 คนตา-ยาย หลังเล็กๆ แต่สวยมากราคาไม่เท่าไหร่ครับ ไม่ได้สร้างหนี้เพิ่ม พอเพียง ตามกำลังที่มี
([url]http://a.imageshack.us/img217/7490/housea1.jpg[/url])
ก้อง 03/09/2553


เรื่องลูกนี่ก็เป็นกับดักเหมือนกันนะครับ พอคิดถึงลูกเราก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเขา แล้วเราก็คิดถึงการศึกษาแบบที่เราร่ำเรียนมา ว่าต้องเป็นแบบนั้น ตัวเราเองก็เป็นบทพิสูจน์อยู่แล้ว ว่าการเรียนในระบบ ถ้าไม่เท่าทันก็จะกลายเป็นผลผลิตที่ออกจากแบบพิมพ์เดียวกันทั้งประเทศ ซึ่งเน้นให้เป็นแรงงานตอบสนองภาคอุตสาหกรรมเป็นส่วนใหญ่ นั่นหมายถึงยิ่งจบสูงเท่าไหร่ก็มีโอกาสเป็นลูกจ้างสูงเท่านั้น ผมเห็นวิชาที่มุ่งเน้นให้นักเรียนออกไปเป็นเจ้านายตัวเองน้อยมาก และส่วนใหญ่ก็จะดีใจถ้าได้เป็นลูกจ้างบริษัทใหญ่ๆ

ผมคิดของผมเองว่า เด็กจำเป็นต้องมีความรู้ในระบบแค่ 50% ส่วนที่เหลือเป็นความมีวินัย และความคิดสร้างสรรค์ครับ


เคยได้ยินคนบอกว่า ถ้าเทียบความรู้ของคนที่ฉลาดที่สุด(เอาเป็นคนที่บอกว่าจินตนาการสำคัญกว่าความรู้ก็ได้)กับความรู้ทั้งหมดที่มีอยู่ในโลกใบนี้(ไม่สิ...เอาแค่ความรู้ที่มีอยู่ในแผ่นดินไทยก็พอ) ลองมองเป็นกราฟง่ายๆนะครับ  "เส้นกราฟของคนฉลาด ดูแล้วไม่ต่างอะไรจากการฟของคนทีโงที่สุดเชียวครับ"   

ธรรมชาติคือครูที่ยิ่งใหญ่....ฟันธง!!!!!!!!


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jaewnoi ที่ กันยายน 03, 2010, 09:24:27 PM
ซื้อที่ไว้แปลงหนึ่งเมื่อ3 ปีก่อน ตั้งใจไว้สำหรับการปลูกป่า แต่โครงการก็ล่าช้ามาเนื่องจากมีเจ้าตัวเล็ก พยายามศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเรื่อยมา   มาอ่านเจอการเล่านิทานของคุณtumtump  ซึ่งมีแนวคิดการปลูกคล้ายคลึงกัน ทำให้เป็นแรงกระตุ้นที่จะเริ่มต้นเป็นรูปธรรมเสียที

ณ วันนี้ที่สายฝนโปรยลงมาให้ชุ่มฉ่ำ  ถือเป็นปฐมฤกษ์ดี  คุณพ่อบ้านเริ่มเข้าไปปรับปรุงพื้นที่ ส่วนคุณแม่บ้านติดงานประจำพร้อมเลี้ยงเจ้าตัวเล็ก  รอวันหยุดเราทั้งครอบครัวจะได้ร่วมสร้างความฝันในดินแดงมหัศจรรย์เช่นเดียวกัน

ขอบคุณครับ และร่วมเป็นหนึ่งในกำลังใจสำหรับดินแดนมหัศจรรย์แห่งใหม่นี้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ กันยายน 03, 2010, 10:19:19 PM
มาแอบดู เรื่อยๆครับ

ยินดีอย่างยิ่งครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ก้าวไปตามใจฝัน ที่ กันยายน 03, 2010, 11:11:43 PM
ติดตามชมผลงานมาตลอด ได้ทั้งสาระและความบรรเทิงอย่างดีเยี่ยม ได้ข้อคิดติดตัวเพิ่มเติมมากมาย

ขอบคุณ คุณtumtump มากๆ ครับ  ;) ;) ;)

ขอบคุณเช่นกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: patchareewan ที่ กันยายน 03, 2010, 11:53:08 PM
เป็นความคิดและการกระทำที่ ที่เข้าท่าจริงๆ 
ถ้าคนเราไม่ยึดติดหน้าตา สังคม ทำตามกระแสโดยไม่มีสติ ความสุขที่แท้จริงจะมียาก
การมีครอบครัวที่อบอุ่น มีเพื่อนแท้ มีศีลธรรมประจำใจ มีปัจจัยสี่ครบ...ก็น่าจะพอเพียงแล้ว.. ชีวิตนี้จะเอาอะไรกันนักหนา...

"การมีครอบครัวที่อบอุ่น มีเพื่อนแท้ มีศีลธรรมประจำใจ มีปัจจัยสี่ครบ" นี่ก็นับว่าเกิดมาไม่เสียชาติเกิดแล้วครับ...ขอบคุณที่ติดตามครับ  



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 05, 2010, 02:21:22 PM
ตอนที่22  ทุนนิยม.....ถ้ายังคงอยู่

สังคมเมืองอันน่าเหน็ดเหนื่อย ผมมองภาพเด็กนักเรียนหน้าตาสะลึมสะลือโหนรถเมล์โตงเตงในตอนเช้า และนั่งหลับสับปะหงก เหงื่อไหลไคลย้อย หัวคลอนไปมาบนรถประจำทาง(ไม่ปรับอากาศ)ในยามบ่ายแก่ๆ  ดูแล้วอดเห็นใจในชีวิตประจำวันอันแสนบีบรัดไม่ได้

ภาพหนุ่มสาวในวัยทำงานในช่วงชีวิตที่กำลังจะรุ่งโรจน์...ใยไม่ต่างกัน  ภาพเดียวกัน ต่างกันเพียงแค่วัย  และจุดมุ่งหมายในการออกเดินทางออกจากบ้านในทุกเช้าของวันทำงาน(และวันเรียน)

ผมไม่ขอเอ่ยถึงกลุ่มที่สูงวัยกว่านั้น เพราะบ้างอาจมีรายได้เพียงพอต่อการนั่งรถปรับอากาศ รถไฟฟ้า บ้างอาจมีรถขับแอร์เย็นเฉียบ และบ้างอาจมั่งมีพอที่จะจ้างสารถีมาขับให้ได้สบายๆ   ซึ่งนั่นเป็นผลมาจากการอดรนทนต่อสภาพที่ว่า มาแต่เก่าก่อน....ถึงเวลาได้กินบุญที่สั่งสมมาเสียที

ภาพหลอนอันหดหู่ที่กำลังจะเกิดวนเวียนกับคนรุ่นต่อไป......สู้ให้เหนื่อยกับการเดินเท้าไปโรงเรียนสี่ห้ากิโลแบบคนรุ่นก่อนก็ไม่ได้ อย่างน้อย ได้ออกกำลังกายและเรียนรู้ธรรมชาติรอบตัวไประหว่างทาง  เชิดหน้าปะทะไอหมอกให้เปียกเล่นยังเย็นสบายสดชื่นกว่าสูดควันดำหน้าแห้งอยู่บนถนนในเมืองกรุง

"เหตุผลหนึ่งที่คนเมืองกลัวการมีลูก การเข็ดขยาดกับชีวิตยากๆ  และสภาพแวดล้อมที่แย่ลงทุกวันเป็นข้ออ้างต้นๆของแผนการลดประชากรอันชั่วร้ายและแยบยลของทุนนิยม"

"เกี่ยวกันไหมเนี่ยตุ้มทุนนิยมกับการมีลูก"

ใช่...ผมกำลังสนทนากับ ตุ้มเพื่อนรัก

"เกี่ยวอย่ายิ่ง"

"จะตั้งทฤษฎีใหม่ว่างั้น"

"เปล่า รู้มาจากแหล่งข่าวอีกที  รู้จักไหม รายงานลูกาโน่"

"รู้จักแต่นีโน่ คนขี้เหงา"

"........อย่ารู้มันเลยเรื่องดีๆน่ะ"

"โอเคๆ  ขอโทษที... เมื่อกี๊ว่าไงนะ เรื่องรายงานนีโน่"

"ลูกาโน่"

"อ่อ....เออ"

"สรุปให้ฟังเลยแล้วกัน  สมมุติว่าใครคนหนึ่งที่มั่งคั่งได้จากการค้าในโลกเสรี(แต่ไม่เสรีจริงอย่างที่เราๆรู้กันอยู่)ภายใต้ระบบทุนนิยมที่รุนแรงในยุคแห่งข้อมูลข่าวสาร  แล้วเขาเกิดหวั่นใจขึ้นมาว่าท้ายที่สุดระบบนี้อาจล่มสลายไปเหมือนกับลัทธิคอมมิวนิสต์ หรือมาร์กซิสต์เคยเป็นมา เขาคนนั้นจึงหาวิธีศึกษาวิจัยเพื่อให้ได้คำที่ตอบว่า ทำอย่างไร ทุนนิยม จะอยู่รอดต่อไปได้ตลอดศตวรรษนี้....และดันได้คำตอบนั้นขึ้นมา  อยากรู้มั๊ย ว่าคำตอบนั้นคืออะไร"

"ลดจำนวนประชากรไง"

"รู้ได้ไง"

"ก็เมื่อกี้เพิ่งบองไป ว่าเป็นแผนอันชั่วร้ายของทุนนิยม"

"เหลือเชื่อว่าจำได้"

"ถึงไม่ฉลาดแต่ความจำดีนะ...... แต่ เอ...มีวิธีเดียวเหรอที่จะช่วยให้ทุนนิยมอยู่รอดได้"

"ตามรายงาน มีสามส่วนประกอบสำคัญที่เป็นภัยต่อทุนนิยมคือ หนึ่ง พฤติกรรมการบริโภค สองคือ เทคโนโลยี และสามคือจำนวนประชากร  ซึ่งตามหลักสามส่วนนี้แหละที่เป็นส่วนค้ำจุนทุนนิยมมาตลอด  แต่ท้ายสุดกลับกลายเป็นตัวทำลายทุนนิยมเสียเอง"

"ยังไง"

"ทรัพยากรหมดโลกไง  เหตุนี้ภายใต้ปัจจัยทั้งสามที่กล่าวมาทำให้มนุษย์ชาติอดตาย  นำไปสู่กลียุค ผู้คนจะเข่นฆ่าปล้นสะดม นำไปสู่หายนะของระบบการค้าเสรี "

"แล้วเทคโนโลยีมาเกี่ยวอะไรด้วย"

"เป็นตัวเร่งการผลิตเพื่อตอบสนองพฤติกรรมการบริโภคอย่างสุดขีด  สองข้อแรกนี่เขาจงใจไม่แก้  เพราะขัดกับหลักการของทุนนิยม  ที่หวังผลทางการค้าสูงสุด เน้นการจับจ่ายใช้สอย ต้องสร้างสิ่งของผลาญทรัพยาการมาหลอกขายคนให้ถึงที่สุด จำนวนประชากรที่มากเกินไปเลยเป็นแพะรับบาป"

"แล้วประชาการกลุ่มไหนต้องถูกกำจัด  ในเมื่อผู้ซื้อคือลูกค้าคนสำคัญของทุนนิยม"  ผมถามอย่างอดสงสัยไม่ได้

"กลุ่มที่เป็นผู้ซื้อก็ไม่ได้เพราะยากจนและ และกลุ่มที่ก็ไม่สามารถเป็นผู้ผลิตได้เพราะขาดแคลนเทคโนโลยีหรือทรัพยากร"

"น่ากลัวดีนะ  แล้วกระบวนการกำจัดล่ะ มีวิธียังไง"

"ไปหาอ่านเอาเอง... มีเยอะไอ้วิธีการชั่วๆนี่  ที่แน่ๆการทำให้ตายโดยธรรมชาติและการทำให้ไม่ได้เกิดกันอย่างสะดวกโยธินนี่แหละช่วยได้เยอะเลย"

"การทำให้อยู่ยากอยู่ลำบากก็เป็นหนึ่งในนั้นใช่ไหม"

"บอกแล้วไง  แผนมันแยบยล"

..............


ผมมองการประคองชีวิตในปัจจุบันให้เป็นไปอย่างราบรื่นเป็นเรื่องไม่ง่าย เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่ามีภัยใดๆแฝงมาในชีวิตประจำวัน เราอยู่ในปัจจุบัน ภายใต้บริบทของปัจจุบัน

ผมอดแปลกใจไม่ได้ทำไมคนรุ่นก่อนถึงมีลูกกันได้แปดเก้าคนก็ยังเลี้ยงดูกันได้สบายๆ มายุคนี้ เพียงคนเดียวก็แทบจะต้องคิดแล้วคิดอีกกันให้ถี่ถ้วน ว่าจะเลี้ยงดูกันยังไง ให้รอดผ่านสังคมอันลดเลี้ยวเชี่ยวกราก  จนยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง

หรือแผนการต่ออายุทุนนิยมจะเริ่มเห็นผลประจักษ์กันบ้างแล้ว 

ไม่ทันได้จะร่ำลาตุ้มกลับบ้าน  เผลอแป๊บเดียว  เพื่อนตุ้มก็เดินดุ่มๆ ผ่านทุ่งไปจนสุดกอไผ่ริมน้ำ แทงหน่อบงหวาน สองกอใหญ่ที่แทบไม่ตัดแต่งกิ่งสางกออันรกเรื้อ  ได้หน่อไม้เล็กๆมาถุงใหญ่ให้ผมกลับบ้าน

"หน่อบงหวาน กินดิบไม่ขม ลองซะ"

"ตุ้ม..คุณดูไม่เดือดร้อนกับภัยของทุนนิยมตามที่เล่ามาเลยนะ"  ผมมักงงในพฤติการณ์เพื่อนคนนี้เสมอ

"เราอาจไม่อยู่ในกลุ่มผู้ที่มีกำลังซื้อสูงก็จริง แต่เรายังอยู่ในกลุ่มผู้มั่งคั่งใน"ชีโวโลยี" และทรัพยากรอาหารนะเพื่อน"

"อะไรนะ..ชีโวโลยี"

"หึๆๆ  ทฤษฎีใหม่ของเราเอง  "กระบวนชีวิต" น่ะ รู้จักมั๊ย"

"ภาษาวิบัตินะ นั่นน่ะ"

"ชั่งหัวมันสิ"





หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 05, 2010, 02:25:09 PM
(http://img210.imageshack.us/img210/7222/dsc07816o.jpg)

ผลผลิตเล็กๆน้อยๆครับ  มะม่วงนี่ออกทั้งปี ส่วนบวบก็ขึ้นเลื้อยอยู่ตามพื้นเต็มไปหมด


(http://img190.imageshack.us/img190/4411/dsc09236w.jpg)

หัวมันรุ่นแรกได้กินแล้ว  ไปเอาก้านมาปักๆไว้  มารู้อีกที...อ้าวเป็นมันอาหารสัตว์


(http://img844.imageshack.us/img844/1595/dsc09239.jpg)

แต่ยังไงก็ขอลอง ซะหน่อย  เผื่อยามอดอยาก  อะไรก็กินได้ครับ



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 05, 2010, 09:10:30 PM
ยิ่งอ่านยิ่งมีอะไรให้คิดมากขึ้นทุกที กว่าจะตื่นจากกระแสทุนนิยมได้ เหนื่อยแทบขาดใจที่ต้องวิ่งตามคำสอนให้ Think Big ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา...ถ้าไม่เพราะพระราชดำรัสของในหลวงเรื่องความพอเพียงไม่รู้จะมีใครย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องนี้รึเปล่า บางทีตอนนี้เรายังจะคงวิ่งตามกระแสไปจนสิ้นชาติ...


ภัยจากทุนนิยมถือเป็นเรื่องใหญ่ครับ การรับมือกับมันคงไม่ใช่วิธีหาเงินมารองรับกับค่าใช้จ่ายแบบทุนนิยม ผมเชื่อว่าการตั้งสติ และสร้างภูมิคุ้มกันโดยเริ่มที่คนในครอบครับ เพื่อให้รู้เท่าทันโลกที่เปลี่ยนไป สามารถทำได้ทันที โดยไม่มีต้นทุน เพียงแค่ต้องพูดคุยกัน และทำเป็นตัวอย่างให้ดูครับ  ดั่งที่พ่อหลวงเราได้ทรงทำเป็นตัวอย่างตลอดมา


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: namping ที่ กันยายน 05, 2010, 10:07:01 PM
... ติดตามอ่านมาทุกตอนเลยครับ ...
แต่ก็นึกสงสัยไม่ได้ว่า "เพื่อนตุ้ม" นี้ เป็นภาคคัดแยกในตัว ของคุณ tumtump เอง หรือว่ามีตัวตนอยู่จริงครับ  ;D


ในแดนมหัศจรรย์ผมให้ทุกอย่างมีชีวิตและตัวตนอยู่จริงครับ ในอีกไม่กี่ตอนข้างหน้าเราจะได้พบกับ "เจ้าแมงมุม" เพื่อนตัวใหญ่อีกรายหนึ่งของผม   ขอบคุณมากครับที่ติดตาม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ กันยายน 06, 2010, 08:45:28 AM
ขอบคุณครับคุณ tumtump ที่ช่วยถามเพื่อนตุ้มให้เรื่องเด็กๆ ใช้เลยครับ ยิ่งลดประชากร ทรัพยากรที่มีจำกัด แต่ถูกจับจองไว้แล้วโดนกลุ่มทุนนิยม ก็จะทำให้คนที่เหลือไม่มีอำนาจต่อรองได้ ควบคุมจำนวนประชากรให้เพียงพอ โดยใช้ราคาเป็นตัวควบคุม ไม่ใช้ปริมาณสินค้าเป็นตัวควบคุมเพราะถ้าสินค้าไม่เพียงพอก็อาจจะก่อให้เกิดการจราจลแล้วทุนนิยมก็ควบคุมลำบาก โอ้โหแยบยลจริงๆ ครับ พ่อหลวงเราคิดการไกลมากครับ ท่านสอนให้เราพอเพียง หันกลับมาภาคเกษตร เป็นผู้เฝ้ารักษา (แผ่น) ดินอย่างแท้จริง เมื่อเรารักษา (แผ่น) ดินแล้ว ดินซึ่งเป็นผู้ผลิตตัวจริงจะสร้างอาหารให้เราเอง

มนุษย์ เราไม่ใช่ผู้ผลิต ดินต่างหาก เราต้องมาช่วยกันเพิ่มพลังแผ่นดิน ให้มีพลังมากๆๆๆๆๆ ตลอดไป

ขอบคุณเพื่อนตุ้มจริงๆ แค่กระทู้นี้ ทำให้ผมตาสว่างและมองเห็นแนวทางในอนาคตได้แล้ว ไชโย ไชโย

ก้อง


เราเสียแผ่นดินไปมากครับเสียให้กับกลุ่มทุนต่างชาติ ตอนนี้การไล่ล่าพื้นที่ทางการเกษตรเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจริงอย่างแนบเนียนจนเราไม่รู้สึกตัว  แผ่นดินไทยไม่ขายให้ต่างชาติ แต่แค่สิทธิเช่าซื้อ ก็เพียงพอให้คนไทยไม่มีสิทธิเดินเข้าไปในพื้นที่ที่เคยเป็นของตัวเอง(เกิดกับตัวผมมาแล้วที่สมุย ตอนเดินไปนั่งเล่นหน้าหาดของโรงแรมใหญ่  มีคนมาเชิญผมออกไปอย่างสุภาพว่าขอ"สงวน"พื้นที่ใว้สำหรับลูกค้า..... อึ้งเลยครับ)

โดยวิธีคล้ายกันนี้ ผมอดห่วงไม่ได้เรื่องการเสียดินแดนผ่านสนามการค้า  มาช่วยกันเก็บแผ่นดิน รักษาผืนดินที่เหลือน้อยนิดนี้ใว้ให้ลูกหลานกันนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: porbam ที่ กันยายน 06, 2010, 09:51:53 AM
ชอบบ้านหลังนี้มากเลยคะ ไม่ทราบว่าค่าใช้จ่ายประมาณเท่าไหร่คะ เพราะอยากจะไปสร้างอยู่ริมบ่อปลาบ้าง ที่บ้านกำลังเลี้ยงปลา 2 บ่อ และก็เลี้ยง ไก่ ห่าน เป็ด แบบพอเพียงนะค่ะ แล้วถ้ามีโอกาสจะถ่ายรูปมาให้ดูกันนะคะ

เรื่องบ้านนี้ต้องถามที่คุณ SinchaiTK รึเปล่าครับ ของผมมีแค่เพิงพักที่มีแค่หลังคากับเสาเองครับ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ดาบรินทร์ ที่ กันยายน 06, 2010, 11:37:42 AM
ติดตามชมอยู่ชอบมาก ๆ ครับ ได้อุดมการณืดีครับ

ขอบคุณมากครับพี่ดาบรินทร์


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: aday ที่ กันยายน 06, 2010, 02:04:18 PM
     อ่านตั้งแต่ต้นจนจบเลยครับ ขอบคุณมากครับที่ทำให้มีแรงบันดาลใจที่จะทำตาม  :-[ :-[
ผมเคยอ่านหนังสือเรื่องราวของชนเผ่า ปกากะญอ มีบางอย่างที่ยุคสมัยทุนนิยมลืมกันไปหมดแล้ว
       วิถีชีวิตโดยทั่วไปของชาวปกากะญอจะเป็นผู้ที่รู้จักความพอดีของชีวิตครอบ ครัว เขาจะทำทุกอย่างเพียงแค่มีชีวิตอยู่ได้ พวกเขาปลูกข้าวเพียงปีละหนึ่งครั้ง มิใช่ว่ายามหน้าแล้งจะไม่มีน้ำ ตรงกันข้าม ในหมู่บ้านมีน้ำให้ใช้อย่างพอเพียงสำหรับทำนาปรัง สิ่งที่มีอิทธิพลในการดำรงชีวิตปัจจุบันก็คือความเชื่อและคำสั่งสอนของ ผู้ใหญ่ รุ่นพ่อได้สอนไว้ว่า หากทำนาครั้งที่สองในรอบปีจะไม่ได้ผลผลิต เจ้าป่าเจ้าเขาจะส่งนกมากินข้าวในนาเสียหมด อีกเหตุผลที่สำคัญมากและได้รับการบอกเล่ามาก็คือ ชาวบ้านบอกว่าพวกเขาทำนาครั้งเดียวก็มีข้าวเพียงพอสำหรับให้ทั้งครอบครัวได้กินตลอดปีแล้ว แม้ปีใดจะได้น้อยไปบ้างสำหรับบางครอบครัว ก็จะได้รับการแบ่งปันช่วยเหลือกัน พวกเขาไม่คิดจะปลูกข้าวขาย พวกเขาไม่ต้องการเงินมากมายมาเก็บไว้เพราะเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในหมู่ บ้านโดยไม่ต้องใช้เงิน หากยามขาดแคลน ขอมีเพียงข้าวกินกับเกลือและน้ำ ท้องก็อิ่มเหมือนกัน รอบตัวเขามีทั้งผักและปลาให้กินอย่างไม่เคยหมด หลังจากฤดูเก็บเกี่ยว ชาวปกากะญอจึงมีชีวิตว่างเว้นจากการงาน ไม่ได้ทำอะไรมากนัก ในสายตาของผู้อื่นอาจมองว่าพวกเขามีแต่ความขี้เกียจ ไม่ยอมทำงาน แต่ในความเป็นจริงแล้ว ชีวิตพวกเขาไม่ต้องการอะไรเพิ่ม นอกจากชีวิตที่เป็นอยู่ เขารู้จักความพอ สมถะ ไร้ซึ่งความโลภ เป็นชีวิตที่ไม่อาจเห็นได้ง่ายนักในเมืองหลวงวันนี้ ความเชื่อของชาวปกากะญอมีผลทำให้ผืนป่ายังคงอยู่ได้อย่างอุดม สมบูรณ์ ดูแล้วสอดคล้องกับการอนุรักษ์อย่างแท้จริง ชีวิตตั้งแต่แรกเกิดจะผูกพันเกี่ยวข้องกับป่า ยามมีเด็กแรกเกิด ผู้เป็นพ่อจะนำสายสะดือของเด็กแรกเกิดไปแขวนไว้ที่ต้นไม้ใหญ่ พวกเขาเชื่อว่าต้นไม้ต้นนั้นจะเป็นต้นไม้ประจำตัว เป็นผู้พิทักษ์ดูแลชีวิตเด็กให้เติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงเหมือนกับต้นไม้ ใหญ่ ชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านจะรู้และไม่มีผู้ใดไปตัดต้นไม้ต้นนั้น หากตัดไม้ลงจะเป็นการทำลายชีวิตคนนั้นไปด้วย
     เป็นกำลังใจและจะติมตามอ่านนะครับ เขียนสนุกดี แล้ววันหนึ่งผมจะตามไป  :-*


ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆที่เอามาฝากและการติดตามครับ



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: มะเอ@รักควาย ที่ กันยายน 06, 2010, 09:53:34 PM
วันนี้ตั้งใจมาอ่านนิทานก่อนนอน
" นิทานแดนมหัศจรรย์  จุดประกายความฝันของคนพอเพียง "
ขอคารวะและชื่นชมจากใจจริงของสมาชิกเสียงเล็กๆในเวปเกษตรพอเพียงคนหนึ่งค่ะ
 อุดมการณ์กินไม่ได้ แต่เห็นแล้วรู้สึกอิ่มเอมในใจ ไปด้วยอีกคนค่ะ
ขอเป็นกำลังใจให้อีกคนค่ะ


ขอบคุณมากครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ กันยายน 06, 2010, 10:30:48 PM
เข้ามาชมเรื่อยๆครับ  อ่านเพลินดีให้แง่คิดมากมาย

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: van001 ที่ กันยายน 07, 2010, 12:28:05 AM
ขอบคุณมากๆครับ สำหรับประสบการณ์ฺและแนวคิดที่มากด้วยคุณค่านี้ เป็นกำลังให้อีกแรงครับ

ขอบคุณมากครับและขอส่งกำลังใจกลับไปเช่นกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 07, 2010, 03:41:54 AM
ตอนที่23  คนหลงป่า

ทำไมไม่ใช่ข้าว ไม่ใช่กล้วย ไม่ใช่ผัก หรือผลไม้  หรือของกินได้อื่นๆ  ทำไมต้องเริ่มจาก"ป่า"

ผมถามตัวผมเอง.....

หากตัดเหตุผลในเชิง"คุณค่า" ที่เป็นความสุขทางใจ อุดมการณ์ หรือความสุขสบายทางกายภาพที่ป่าเล็กๆผืนหนึ่งจะมอบกลับให้แก่เจ้าของและสองมือที่บรรจงปลูกกล้าลงดิน ไปพร้อมๆกับปลูกจิตสำนึกหรือปลูกป่าลงในใจตนแล้ว

มิติในเรื่องความสมเหตุสมผลทาง(การอยู่รอดได้ใน)สังคม และเศรษฐศาสตร์ส่วนบุคคลก็ถือเป็นเรื่องสำคัญ

ใช่...ผมควรจะเริ่มที่ "ป่า"  (มันอาจจะเหมาะกับผมที่สุดกระมัง)

จะปลูกอะไรได้ในเมื่อสามารถมาได้แค่เดือนละครั้ง  และแม้จะมีญาติใกล้เรือนเคียงที่ออกตัวอาสาจะมาดูแลให้ ด้วยความเคารพน้ำมิตรไมตรีผมก็ไม่บังอาจจะถือดี ใช้ผู้อาวุโสกว่าให้ต้องมาเป็นธุระปะปังจนเกินกำลัง เกินวัยที่ควรจะได้พักผ่อนอยู่กับบ้านเล่นกับหลาน    แน่นอนที่สุดมันต้องเป็นอะไรที่ไม่ยากมาก ไม่ต้องดูแลมาก และต้นทุนไม่สูงเพื่อเผื่อความสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะเกิดขึ้นกับมือใหม่หัดปลูก
 
ผมคิดว่าการเริ่มต้นที่"ป่า"น่าจะเป็นอะไรที่เหมาะสมกับผมที่สุด  อะไรที่แม้คนไม่ปลูก มันก็ขึ้นเองอยู่แล้ว  ขอแค่อย่าไปรบกวนมัน

ต้นกล้าราคาหลักบาท ที่ตอบโจทย์มือใหม่ ปลูกตายได้ไม่จำกัด  ปุ๋ยยาไม่ต้อง ระบบน้ำที่ต้องพึ่งพลังงานก็ยังไม่ต้อง  ใครแข่งแกร่งกว่า ต้นนั้นอยู่รอด

ที่สำคัญกว่านั้นในเมื่อมันเป็นไม้ป่าที่ไม่ได้ให้ผล และผลผลิตใดอย่างเป็นรูปธรรม(แต่ผลผลิตแฝงบางทีอาจสูงค่าอย่างไม่น่าเชื่อ) มันเป็นหลักประกันว่า "เพลี้ยกระสอบ" อาจไม่คุ้นชินต่อแปลงปลูกประเภทนี้  และกว่าเพลี้ยพวกนี้จะคุ้นเคยและมีความรู้มาพอที่จะมาลงเก็บเกี่ยวผลผลิต(ที่อาจแอบแฝงมากับอะไรที่ไม่ใช่แค่ลูกผล อาจเป็น ต้น ใบ เปลือก ราก หรือแม้กระทั่งเห็ดมีราคาต่างๆที่กำลังจะตามมา) ป่านนั้นเพื่อนบ้านและกัลยาณมิตร คงต่างช่วยกันเป็นรั้วสังคม ที่ช่วยประคองป้องกันภัยจากคนพวกนี้กันเป็นแน่

ดีไม่ดี "ป่า" อาจเปลี่ยนเพลี้ยให้กลับกลายเป็นมนุษย์ได้เหมือนเดิม

เริ่มต้นด้วยป่า ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเพียงแค่ปลูกไม้ป่าเพียงอย่างเดียว  แนวคิดในการแปลงไม้ผลกลายเป็นไม้ป่าก็เริ่มขึ้น แต่ไม่ได้ด้วยหลักวิชาการ หรือวิธีดัดแปลงพันธุกรรมทางวิทยาศาตร์

ผมแปลงมันด้วยจินตนาการของวัยเด็ก การเล่นเดินป่าแล้วหาของกิน เป็นเกมสุดโปรดที่ผมมักชวนเพื่อนๆพี่น้องมาร่วมเล่นในวัยเด็ก

"อะไรบ้างที่กินได้" ปลูกแทรกเอาใว้หมด ให้เหมือนบังเอิญเดินหลงป่าแล้วเจอของกิน แค่คิดก็สนุกกันตั้งแต่ก่อนปลูกแล้ว  และด้วยการปลูกตามจินตนาการในนิทานแบบนี้ เด็กสนุก แต่เพลี้ยกระสอบอาจไม่สนุกไปด้วย เพราะอาจต้องเดินวนหานานหน่อ....แต่ช่วยไม่ได้ จะลักขโมยอะไรในดินแดนมหัศจรรย์  "มันต้องมีจินตนาการ"

จากการปลูกป่าก่อน แล้วจึงปลูกไม้ผล ทำให้ผมกล้าที่จะทดลองว่า พื้นที่บางแห่งแม้จะไม่สามารถปลูกไม่ผลบางชนิดได้ แต่เมื่อมีป่า  บางทีอะไรๆก็อาจเกิดขึ้นได้  เช่น ทุเรียน ลองกอง สะตอ จากทางใต้ ที่ผมเคยปลูกแล้วตายในปีแรกที่ป่ายังไม่โตพอ  อาจงอกงามได้ดีในปีนี้ก็เป็นได้

ไผ่ เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะเห็นงอกงามในดินแดนแห่งนี้  ต้นไม้สารพัดประโยชน์ ที่ในตอนเริ่มแรกผมพลาดอย่างน่าสียดายที่ไม่ได้ปลูกใว้เลย ในปีที่สองผมลงใว้บ้างเพื่อใช้สอย และในปีที่สามนี้ผมตั้งใจจะลงให้เต็มพื้นที่ที่เหลือ  รวมถึงแทรกอยู่ในดงป่าที่โตดีแล้วบางส่วน

เพราะหน่อไม้ เป็นอาหารอีกอย่างที่เกมเด็กหลงป่าของผมจะต้องมีใว้ทำอาหาร...และแน่นอน มันควรเป็นไผ่บงหวาน  ที่กินดิบแล้วไม่ขม

เห็นได้ชัดว่าถ้าดูจากรายการของต้นไม้ที่ปลูก ไม่ได้มีอะไรที่จะส่อให้เห็นเค้าลางทางเศรษฐศาสตร์  ที่จะแปรเป็นตัวเงินกลับคืนสู่ผมเลย....หรือว่าผมรวยอยู่แล้ว เลยไม่ได้ทำเกษตรเพื่อหวังเงินทอง

ตอบ....ไม่รวยครับ และยังต้องทำงาน(ที่ยังรักอยู่)ในเมืองเหมือนคนปกติทั่วๆไป  เพียงแต่ผมพยายามผสานสองสิ่งให้เข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกันให้ได้ในเบื้องต้นก่อน เพื่อที่ว่า  ผมจะได้ไม่ต้อง "เลือกทันทีและเดี๋ยวนี้" ว่าจะดำรงชีวิตด้วยอะไร

แค่หาทางออกให้มันไปด้วยกันได้อย่างราบรื่น  และเป็นไปได้จริง

ก่อนผมจะว่ายน้ำได้ผมลงไปแช่น้ำอยู่เฉยๆกระโดดขึ้นกระโดดลงอยู่ตั้งนาน เมื่อคุ้นเคยกับน้ำหนักตัวในน้ำและจังหวะหายใจดีพอ ร่วมสองปี  ผมจึงออกว่าย และว่ายน้ำเป็นในที่สุด

การปลูกป่าของผมก็เป็นดั่งเช่นการลงไปแช่น้ำเย็นๆ ก่อนจะหัดว่าย.....ง่ายๆ  ไม่เหนื่อย และสนุกสนาน 

แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ใช่ปลา เพียงแต่ขอมีความสามารถอย่างปลา  เพื่อที่ผมจะอยู่ได้ในสองโลกที่แตกต่างอย่างเป็นหนึ่งเดียว

ใครก็ตามที่ยังรักในงานที่ทำ(เพื่อให้ได้เงิน)และหวังจะสร้างหลักประกันชีวิตที่ยั่งยืนไปพร้อมๆกัน

ลองเริ่มต้นด้วย "ป่า" ดูนะครับ





หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 07, 2010, 03:52:33 AM
(http://img824.imageshack.us/img824/4326/dsc00672p.jpg)

กองทัพไผ่เลี้ยง สำหรับการเอาลำไผ่มาทำบ้านโดยเฉพาะครับ


(http://img16.imageshack.us/img16/708/dsc00670lm.jpg)

กล้าไผ่รุ่นทดลอง ไปซื้อมาอย่างละสองต้น กะเอามาเป็นต้นพันธุ์ครับ มีไผ่ซางหม่น ไผ่ลำมะลอก ไผ่กิมซุ่ง ไผ่หม่าจู ไผ่ตงยักษ์ ไผ่บงยักษ์ วางปนๆกันอยู่ จำไม่ค่อยได้ครับ  รอโตก่อนจะมาพิสูจน์สายพันธุ์อีกที


(http://img299.imageshack.us/img299/1630/dsc00463j.jpg)

พื้นที่ลงปลูก  เป้าหมายคือคันดินว่างๆอีกข้างของแปลงปลูกไม้ป่าปีล่าสุดครับ  เรียกว่าปลูกชิดร่องน้ำเลย ใกล้น้ำดีจะได้โตใวๆ



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ กันยายน 07, 2010, 08:28:01 AM
มาติดตามการสร้างแรงบันดาลใจให้กับใครอีกหลายคน ทำไปเรื่อยๆปรับเปลี่ยนสู่ความสมดุลของธรรมชาติหากยังมีแรงจงก้าวเดินเพื่อโลกเราจากจุดเล็กๆแต่หลายจุดก็จะยิ่งใหญ่ได้ในวันหน้า

ท่ามกลางทุ่งนาเขียวขจีอันกว้างใหญ่ และชุมชนเล็กๆสองฝั่งถนน ตอนนี้"จุด"เล็กๆจากสวนป่าผืนย่อมๆได้เกิดเป็นรูปเป็นร่าง ผ่านเวลาสองปีให้ผู้คนแถวนั้นตั้งคำถามกันแล้วครับ รอเพียงความอุดมสมบูรณ์ของดินที่กลับคืนมา และหมู่มวลสรรพสัตว์น้อยใหญ่  กับผลผลิตอันอุดมหลากหลาย ผมเชื่อว่าในไม่ช้า  ต้องมีคนยอมแบ่งที่นาสักกระผีก มาเพื่อปลูกป่าสร้างซุปเปอร์มาร์เก็ตชีวภาพแบบผม  ช่วยเพิ่มจุดเขียวเข้มๆให้กระจายมากขึ้นกันบ้างล่ะครับ...หวังเช่นนั้นจริงๆ  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jedniput orabut ที่ กันยายน 07, 2010, 10:05:52 AM
สุดยอดมากเลยครับผม ให้คะแนนเกินร้อย

แฮ่ๆๆ...ขอบคุณมากครับ  ส่วนเกินปันคืนไปให้ เอาแค่ร้อยเดียวครับ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ กันยายน 07, 2010, 12:00:32 PM
กระซิบบอกสักนิดค่ะ

ไผ่ลงที่ไหน  ไม้จะค่อยๆ เฉาไป เพราะว่าหากินไม่ทันไผ่ รากไผ่แขนงมันเยอะ  ควรปลูกเป็นรอบๆ ดีกว่า
ที่กระจายไปทั้งสวนน่ะค่ะ

เพราะว่า  เจ้าเจอเรื่องนี้ที่สวน สังเกตุว่า ต้นไม้ที่ปลูกใกล้ๆ กอไผ่ จะตายที่ล่ะต้นสองต้น
รัศมี 0-5 เมตรอ่ะ  :'( กาแฟตายหลายสิบต้นเลยค่ะ

และเข้าป่า ไปดูก็เห็นว่า ป่าไผ่จริงแล้ว จะไม่มีต้นไม้ยืนต้นเลย   :-X


ขอบคุณมากเลยครับคุณเจ้า  ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนี้ผมทำใจใว้ตั้งแต่แรกแล้วครับ อาจต้องมีแย่งน้ำกันบ้าง ผมเลยเลือกเฉพาะไผ่กอเล็กๆ  อย่างบงหวานไปลงแซมเท่านั้นครับ กอเล็กดี  สูงไม่มาก  ปลูกแซมลงในพื้นที่ไม่มากหรอกครับ ปลูกรอบๆเสียมากกว่าเหมือนที่คุณเจ้าแนะนำ   พวกไผ่ยักษ์ต่างๆผมจัดพื้นที่เฉพาะตัวให้เรียบร้อยเชียวครับ

อีกอย่างนึง ผมถือเป็นการทดลองไปในตัวครับ เพราะอยากได้สภาพแบบที่เคยเห็นในป่าใหญ่  ป่าไผ่ในป่าดิบชื้น  จะลองสร้างดูครับ  ถ้าล้มเหลวจะได้นำประสบการณ์มาเล่าสู่กันฟังครับ

ตอนนี้ลองกับไม้สี่ต้นอยู่ครับ ไผ่กับยางนา   ไผ่กับสัก ไผ่กับตะกู  และไผ่กับสะเดา ปลูกห่างกันเมตรกว่า ไผ่ปลูกตามหลังไม้ป่าที่ว่าสองปีครับ ผลจะออกมาอย่างไร  จะเอามาให้ดูกันนะครับ  



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ กันยายน 08, 2010, 01:15:25 AM

พอดีผมมีภาพจะมาถาม(ในกระทู้อื่น)อยู่พอดีว่า ผลไม้ในภาพเป็น "ลูกฉิ่ง" หรือว่า "มะเดื่อ" หรือว่า อย่างอื่นครับ? แต่พอดีเห็นพูดกันถึง "ไผ่" ก็เลยขอลงไว้ตรงนี้ก็แล้วกันนะครับ

(http://img834.imageshack.us/img834/7092/dsc05245rez.jpg)

แต่ภาพนี้คงบอกอะไรได้มากกว่านั้นนะครับ  ซ้ายมือเป็นต้นตะเคียนครับอายุต้นน่าจะสัก 10 ปีเศษ  แล้วก็ทั้งสองต้นนี้ขึ้นอยู่กลางกอไผ่ป่านะครับ.....แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าไผ่เกิดตามมาทีหลังครับ....



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ กันยายน 08, 2010, 09:24:58 AM

พอดีผมมีภาพจะมาถาม(ในกระทู้อื่น)อยู่พอดีว่า ผลไม้ในภาพเป็น "ลูกฉิ่ง" หรือว่า "มะเดื่อ" หรือว่า อย่างอื่นครับ? แต่พอดีเห็นพูดกันถึง "ไผ่" ก็เลยขอลงไว้ตรงนี้ก็แล้วกันนะครับ

([url]http://img834.imageshack.us/img834/7092/dsc05245rez.jpg[/url])

แต่ภาพนี้คงบอกอะไรได้มากกว่านั้นนะครับ  ซ้ายมือเป็นต้นตะเคียนครับอายุต้นน่าจะสัก 10 ปีเศษ  แล้วก็ทั้งสองต้นนี้ขึ้นอยู่กลางกอไผ่ป่านะครับ.....แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าไผ่เกิดตามมาทีหลังครับ....




ไผ่มาทีหลังค่ะ สังเกตุดูลำไผ่ จะอ่อน ไม่แก่แข็ง  :)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: bangpean ที่ กันยายน 08, 2010, 09:28:51 AM
ผมเลยเลือกเฉพาะไผ่กอเล็กๆ  อย่างบงหวานไปลงแซมเท่านั้นครับ กอเล็กดี  สูงไม่มาก  ปลูกแซมลงในพื้นที่ไม่มากหรอกครับ
 :-[ :-[ :-[

สมกับเป็นเพื่อนตุ้มค่ะ ไอเดียเจ๋ง

*----------*
ที่บ้านก็ปลูกไผ่ ให้กอเล็กในบ้าน ไว้กินหน่อ และให้มีลำไผ่เพียง 1-2 ลำ เท่านั้นเองค่ะ 
และต้นไม้รอบๆ ก็อยู่กันสมบรูณ์ดีทั้งมะม่วง ส้มโอ และน้อยหน่า

ปล. พอแม่เผลอไม่อยู่บ้าน เจ้าก็แอบตัดลำไผ่ที่ล่ะลำสองลำ  :D


งานนี้ถ้าพลาด เพื่อนตุ้มจะมาซ้ำเติมเอาครับ



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sompol ที่ กันยายน 08, 2010, 10:11:44 AM
...ติดตามชมมิได้ขาด คนหลงป่า ได้แนวคิดแนวทางในทางสร้างสรรค์ดีมากครับ ชอบจังครับคำว่า "ปลูกป่าสร้างซุปเปอร์มาร์เก็ตชีวภาพ" เรามาช่วยกันยก ซุปเปอร์มาร์เก็ตอาหาร มาไว้ที่ป่าของเรากันครับ

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 08, 2010, 11:20:39 AM
ตอนที่24  สวนไผ่ในสวนป่า

บอกตามตรง ผมเพิ่งมารู้ไม่นานนี้เอง(ก็ตั่งแต่เริ่มสนใจปลูกป่า)ว่า "ไผ่" มีหลากหลายสายพันธุ์  มีหน้าตาและประโยชน์ใช้สอยที่แตกต่างกัน ทั้งๆที่ผมเองก็ผูกพันธุ์กับไผ่มาตั้งแต่ยังเด็กๆ

ดาบและธนูไม้ไผ่... ของเล่นที่ลุงข้างบ้านมักทำให้เล่นกันในแก๊งเด็กซน

ผมมองเห็นประโยชน์ของไผ่ชัดขึ้นเมื่อเริ่มปลูกป่าแล้วต้องวิ่งหาไม้มาปักเป็นหลัก สำหรับไว้บอกตำแหน่งต้นไม้เล็กๆที่ปลูกลงไป  เพื่อเอาใว้แยกแยะว่าต้นนี้ปลูก  หรือต้นนี้ขึ้นเองตามธรรมชาติ(เนื่องจากผมปลูกแบบมั่วๆและไม่เป็นแถวเป็นแนว)

ต่อมาก็ต้องเริ่มหาลำไผ่รวกเล็กๆทั่งลำมาปักหลักยึดโยงต้นไม้ที่โตขึ้นมาหน่อยกันลมแรง  และกลุ่มกล้าไม้ต้นสูงที่ออกตัวโตช้า  อย่างเช่น มะค่า  ตะเคียน และประดู่

และอีกช่วงกับต้นไม้โตเร็ว ตีนกลางอย่าง แดง  มะฮอกกานี ซึ่งมีลำต้นเปลาตรง และมักล้มเอียงในช่วงต้นฝน ซึ่งต้นไม้มักปรับตัวไม่ทันกับดินที่แห้งแตกผ่านแล้งมานานแล้วเจอฝนทันที ทำให้ดินโคนต้น เหลวละลายเกินสมควรที่ต้นไม้จะพยุงตัวเอง ซึ่งมักเกิดกับต้นที่โตงามดีเกินเพื่อนๆเสียด้วย  พวกนี้ต้องใช้ไผ่ถึงสามลำ

เมื่อไม่อยากเสียเงินซื้อ ก็ต้องปลูกเอาไว้ใช้เอง แถมได้กินหน่อเป็นของแถม.... เสียดายที่ไม่ได้ปลูกใว้บ้างในขวบปีแรก

เมื่อคิดได้จึงลงมือทำ  โดยเริ่มจากไผ่รวกสี่กอ และไผ่เลี้ยงสองกอ  ดันปลูกเอาปลายฝน และไม่เคยรดน้ำ...ตายไปอย่างละหนึ่งต้นถ้วน

ไม่เป็นไร  ถือเป็นการทดลองของศิษย์ไร้ครู

ต่อมาผมเริ่มออกหาข้อมูลเรื่องไผ่ มาได้ความรู้จริงๆจังๆก็ที่เว็บเกษตรพอเพียงแห่งนี้  แอบฟังเขาสนทนากัน  ดูตัวอย่างที่ประสบความสำเร็จ  และที่ผิดพลาด นำมาประยุกต์ใช้ในพื้นที่ปลูกป่าอันมีเอกลักษณ์แห่งความมั่วจนได้ใจ

ผมคงต้องปรับกระบวนยุทธ์เล็กน้อย

ในดินแดนแห่งนี้ไม่มีอะไรที่ปลูกเพื่อหวังผลทางธุรกิจแบบร้อยเปอร์เซนต์  ยังคงรูปแบบปลูกไว้อยู่ เหลือจึงขายเป็นแนวทางหลัก  ดังนั้นการปลูกของผม เพื่อให้ไผ่ได้รับน้ำที่เพียงพอ ผมจึงต้องปรับพื้นที่ให้ง่ายต่อการบริการน้ำแก่ต้นไผ่โดยวิธีธรรมชาติ

"เอาไผ่ไปไกล้น้ำ ง่ายกว่าหาน้ำมาให้ไผ่" ความคิดของคนขี้เกียจ ก็ผุกขึ้นมาในนาทีนั้น

ผมยกคันดินแถวนึงที่เดิมทำไว้เพื่อปลูกไม่ป่าเศรษฐกิจและสมุนไพรยืนต้น ให้กับหมู่มวลไผ่ร่วมสิบชนิดที่ไปหาซื้อต้นพันธุ์มาได้ อย่างละสองต้น  แนวคันดินนี้จะถูกใช้เป็นที่เพาะขยายพันธุ์ไผ่ต่างๆไปทั่วสวนในอีกหนึ่งปีข้างหน้า  เนื่องจากมีลักษณะที่เป็นคันดินยกสูงน่ำไม่ท่วมในหน้าน้ำ ผมคิดว่าน่าจะเป็นแปลงอนุบาลต้นพันธุ์ได้เป็นอย่างดี

นี่เป็นแผนลำดับที่หนึ่ง...

แผนต่อมาคือการเตรียมแปลงปลูกจริง  ตรงนี้ตั้งใจปลูกไว้เป็นกลุ่ม สำหรับไผ่ตระกูลยักษ์ต่างๆ  เพื่อไม่ให้ร่มเงาและระบบรากอันแข็งแรงไปรบกวนไม้ไป่ที่ปลูกไว้  เรียกว่าเป็นการ กระชับพื้นที่ไม่ให้อกไปเกเรที่อื่นๆสำหรับพวกพี่เบิ้มทั้งหลาย

ผมใช้วิธีไถแปรร่องตรงผืนนาที่เหลือยาวตลอดสองร้อยเมตรไว้สามร่อง  สองคันดิน คราวนี้ไม่ขุดยกร่องเพราะสิ้นเปลือง ใช้แค่ไถยกร่องผมว่าก็น่าจะเพียงพอ  ได้คันดินต่ำหน่อย หน้าแล้งจะได้ปล่อยน้ำได้ง่ายและรวดเร็ว(แต่ก็แอบเสี่ยงกับน้ำท่วมไผ่อยู่เหมือนกัน) แถมดินที่ไถพลิกขึ้นมายังคงเป็นหน้าดินดีเสียด้วย น่าจะเหมาะกับพืชรากตื้นอย่าไผ่เป็นที่สุด

เมื่อเสี่ยงกับน้ำท่วมได้แผนการปลูกไผ่ในนาจึงต้องเริ่มในช่วงปลายฝน ช่วงที่น้ำในนาเริ่มลด  ตอนนี้ปลูกพวกพ่อแม่พันธุ์ไปพลางๆก่อน

สวนป่า และสวนไผ่ กำลังจะเข้ามาผสานกันเป็นหนึ่งเดียวในไม่ช้า พืชโตเร็วที่ใช้งานได้สารพัดประโยชน์เช่นนี้ จะถูกทยอยเอามาใช้งานตามแต่สมควรในไม่ช้า  เป็นอาหาร  เป็นบ้าน เป็นสะพานข้ามร่อง(ที่มีมากมายของผม) และอื่นๆอีกมากมาย

นาทีนี้เป็นทีของ "ไผ่" ล้วนๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 08, 2010, 11:25:43 AM
(http://img811.imageshack.us/img811/7637/dsc01403s.jpg)

ต้นแดงดาวรุ่งสองต้นนี้สูงร่วมสี่เมตร ลำต้นโตเกือบเท่าขาแล้ว จะปล่อยให้โตแบบเอียงๆก็น่าเสียดายอยู่ ค้ำเสียหน่อย ต้นจะได้งามๆ


(http://img829.imageshack.us/img829/3324/dsc01398q.jpg)

นี่ก็มะฮอกกานีอายุหนึ่งปีครับ  ล้มกันประจำช่วงต้นฝน  สงสัยรากจะไม่ค่อยแข็งแรง  หรือไม่ก็น้ำดีจนดินหลวม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 08, 2010, 11:30:21 AM
(http://img822.imageshack.us/img822/4204/dsc01386kj.jpg)

ไผ๋ ที่ปลูกแบบเอียงๆ ตามที่บางคนบอก ต้นชักเหลืองๆ สงสัยน้ำดีไปหน่อย


(http://img31.imageshack.us/img31/8098/dsc01388w.jpg)

แม้ต้นจะออกเหลือง  แต่ก็แทงหน่อออกมาบ้างแล้งครับ  (ปลูกเอียงลำต้นแรกแทงตรงจริงๆด้วย)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 08, 2010, 11:38:52 AM
(http://img411.imageshack.us/img411/443/dsc00680d.jpg)

ไปกับเพื่อน บุกไปถึงถิ่นไผ่หวานเพชรน้ำผึ้ง เมืองแพร่ เยี่ยมชมสวนพี่เปียได้ความรู้มากมาย พร้อมซื้อติดมือกลับมาอย่างละเล็กน้อย เอามาทดลองปลูกบนคันดินที่ไถยกร่องใว้  ส่งไผ่ซางหม่นเป็นหน่วยกล้าตายลงไปสู้น้ำหลากยี่สิบต้น  ได้ผลยังไงจะมารายงานอีกทีครับ


(http://img441.imageshack.us/img441/1453/dsc00686u.jpg)

ปลูกประเดิมไปร่องละสิบต้นครับ ได้แค่ช่วงต้นๆร่องเอง  ยังเหลือปลูกได้อีกร่วมยี่สิบต้นต่อร่อง  ค่อยเอาใว้ให้ขยายพันธุ์ได้เองจะเอามาลงในส่วนที่เหลือ  (อันนี้ปลูกแบบตรงๆดูบ้างครับ เผื่อหน่อจะแทงเอียงๆ)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 08, 2010, 12:17:28 PM
วันนี้ได้อ่านทีเดียว 2 ตอนเลย อ่านเพลินดีจังค่ะ เห็นร่องไผ่แล้วชื่นใจ กับต้นไม้ข้างร่องไผ่โตขึ้นเยอะเลยค่ะ รู้สึกดีจัง...

ตาดีจังครับ ยังอุตส่าห์เห็นแนวกระถินเทพาอีก พวกนี้โตเร็วครับ  ปีเดียวได้ตามภาพเลย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: manava ที่ กันยายน 08, 2010, 01:43:08 PM
แนวคิดสุดยอด  ชวนฝัน  ผมอยู่ตากและไม่คิดว่าที่ตากจะปลูกทุเรียนแล้วติดผลได้  แต่สุดท้ายผมก็เจอที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บนป่าบนเขา  เขาสามารถปลูกทุเรียนและติดผลที่หอมอร่อยมาก  ผมยกมือเห็นด้วยที่เมื่อมีป่าก็น่าจะสามารถมีต้นไม้อะไรก็ได้   แม้ปลูกยาก  แต่เมื่อมีป่า  ป่าก็จะช่วยกันปลูกและดูแล 
ตบมือด้วยความจริงใจ  3  ครั้ง :-[ :-[ :-[

ขอบคุณมากครับ  ปีนี้ผมยังไม่เข้ด  จะลองเอาทุเรียนมาลงอีกทีดูครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: VERAPONG ที่ กันยายน 08, 2010, 03:30:14 PM
ผมอ่านแล้วหยุดไม่ได้ (โทษที) กว่าจะจบอู้งานไปเยอะเลย

ดินแดนมหัศจรรย์กับกวีของนักปลูกป่า สักวัน สวนป่าแห่งนี้จะเป็นป่าที่ทุกคนต้องใฝ่ฝัน

จะติดตามนะครับ  ชอบ

เอาไปเลยครับ (กำลังใจ) ผมทุ่มให้เลย สุดๆ


ขอบคุณมากเลยครับที่ยอมสละเวลางานมาอ่านนิทานปลูกป่า  มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ดาบรินทร์ ที่ กันยายน 08, 2010, 04:00:22 PM
คนเรามีความฝันทุกคน แต่จะมีกี่คนที่จะทำความฝันให้เป็นจริงได้

ผมเชื่อว่าทุกคนทำได้แน่ครับ ขอแค่ก้าวแรกเองครับ จะก้าวมุ่งไปข้างหน้า หรือจะก้าวถอยไปตั้งหลักและสำรวจตัวเองเพื่อก้าวเดินต่อไปอย่างผม... เชื่อมั่นครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: การเวกแก้ว ที่ กันยายน 08, 2010, 04:05:02 PM
บินหลงเข้ามาในดินแดนมหัศจรรย์ ที่ตอนแรกไม่ค่อยจะมหัศจรรย์ แต่ตอนนี้ค่อยเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
เคารพในความคิดครับ  เริ่มต้นจากไม่มีอะไร  แล้วก็มีไปเรื่อย ๆ  กรุงโรมไม่ได้สร้างวันเดียวเสร็จซะที่ไหน
ขอบคุณสำหรับนิทานครับ  สนุกมาก ;) :-[ :-[ :-[

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ กันยายน 08, 2010, 05:22:21 PM
แอบมาชมอีกแล้วครับ  เห็นคนปลูกป่า กับเห็นคนตัดไม้ทำลายป่า(ที่บุกรุก)
ความรู้สึกมันคนละเรื่อง(เดียว)กันเลยครับ

แถวสวนผมก็มีรถอีแต๋นบรรทุกไม้ไปเผาฟืนวิ่งผ่านบ่อยๆ ลำไม้บนรถขนาดเดียวกับที่ปลูกไปเลย  เสียวๆอยู่ครับว่าสักวัน เมื่อป่าหมด เขาจะลามมาถึงผมรึเปล่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Sa-to (สา-โท) ที่ กันยายน 08, 2010, 09:41:44 PM
ธรรมชาติไม่มีกรอบกั้น เข้ามาชื่นชม :-[ :-[ :-[
แต่ละตอนน่าจะรวมเล่มไว้ให้เด็กได้อ่าน

ผมอ่านหนังสือที่เขาได้รางวัลซีไรท์รุ่นหลังๆ ยังไม่สะใจเท่านิทานดินแดนมหัศจรรย์เรื่องนี้   

ขอบคุณมากเลยครับ  หวังอยู่ว่าวันนึงจะคัดเกลา รวมเล่มให้เด็กๆได้อ่านจริงๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: noon9999 ที่ กันยายน 09, 2010, 06:09:07 AM
ปกติผมจะรู้สึกเสียดายเวลา ยิ่งผ่านเร็วยิ่งแก่

พอมาเริ่มปลูกต้นไม้ อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ จะได้เห็นต้นไม้โตๆ ;D

จริงอย่างยิ่งครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jaewnoi ที่ กันยายน 09, 2010, 09:33:57 AM
ธรรมชาติไม่มีกรอบกั้น เข้ามาชื่นชม :-[ :-[ :-[
แต่ละตอนน่าจะรวมเล่มไว้ให้เด็กได้อ่าน

ผมอ่านหนังสือที่เขาได้รางวัลซีไรท์รุ่นหลังๆ ยังไม่สะใจเท่านิทานดินแดนมหัศจรรย์เรื่องนี้   



เห็นด้วยค่ะ   ปกติจะชอบอ่านงานเขียนเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกันของคน และต้นไม้  ทำให้มีความใฝ่ฝันจะมีที่ดินเป็นของตัวเอง แต่มาอ่านนิทานดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้ เป็นแรงกระตุ้นให้อยากลงมือกระทำให้เป็นจริง


เริ่มเลยครับ ตามกำลังที่มี จะเป็นกำลังใจให้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 10, 2010, 06:45:34 PM
ตอนที่25  สองปี...ที่ไม่เสียไป

เงินเดือนขึ้นสี่ร้อยบาทถ้วน....มากที่สุดในบริษัทช่วงวิกฤตเศรษฐกิจปีสี่ศูนย์.....สูญเสียศูนย์ไปอีกตัวที่ควรจะได้สักสี่พันตามที่เจ้านายเคยรับปากใว้  ว่าผ่านปีใหม่จะขึ้นให้ตามที่ได้ตกลงกัน(ปากเปล่า)  ใครๆในบริษัทต่างบ่นโอดครวญเรื่องรายได้ที่แทบไม่บ่งบอกถึงความก้าวหน้า และมองไม่เห็นอนาคตว่า แล้วปีหน้าเล่าจะขยับขึ้นได้อีกสักกี่ร้อย ไม่ต้องพูดถึงนิยายขายฝันเรื่องบ้าน  เรื่องรถ ทำงานอีกสิบปีก็ไม่แน่ว่าจะเอื้อมมือไปถึงกันง่ายๆเหมือนก่อน

ตัวชี้วัดอนาคตในตอนนั้น ดูได้จากอัตราเงินเดือนที่เพิ่มขึ้น ปีต่อปี มันบอกได้แม้กระทั่งว่า "เราจะครอบครองตู้เย็นใหม่ได้เมื่อไหร่" เพื่อนหลายคนยังอุตส่าห์ให้กำลังใจ ว่าไม่โดน"เลย์ออฟ" ก็บุญหนักหนาแล้ว

ไม่น่าเชื่อว่าอำนาจแห่ง"ทุน" สามารถสยบให้คนรู้จักกับ "การเจียมตัว" 

หรืออนาคตของมนุษย์เงินเดือนคนนึงจะไม่ต่างไปจากตุ๊กตาที่ถูกแขวนผูกใว้ด้วยเชือกบางๆที่เหยียดยาวโยงใยอย่างซับซ้อน  จนคาดเดาไม่ได้...ว่าสุดปลายสายเชือกนั้นมันอยู่ที่แห่งไหนและมัดยึดกับอะไรใว้  ถ้าหยั่งรู้กันได้คงไม่ล้มตึงกันเหมือนคราวนั้น

ผมกลายเป็นแค่เฟืองตัวเล็กกระจิ๋วเดียว ในสังคมสมัยที่ระบบการศึกษาผลิตคนออกมาเพื่อรับใช้ผู้อื่น มิใช่รับใช้ตนเอง ไม่มีใครจ้างก็อยู่ไม่ได้  ทำอย่างอื่นไม่เป็น ทำ"เงิน"เป็นอย่างเดียว(แล้วอยากได้อะไรก็ซื้อเอา)

และในช่วงเวลาเดียวกัน "สวรรค์"ก็ประทานทางออกที่เรียบง่าย และง่ายๆ ให้มาเป็นทางเลือกเพื่อหยุดยั้งและป้องกัน "ภัย" ที่เรามองไม่เห็น แต่เสียงจากสวรรค์ที่แม้จะก้องกังวานไปทั่วแผ่นดินไทย  หากกลับไม่ได้รับการนำเอาเนื้อหาจากเสียงนั้นไปขบคิด ปรับประยุกต์และลงมือกระทำอย่างแพร่หลาย เพราะเนื่องจากเป็นเสียงที่บอกถึงแผนการ"ป้องกัน"ในระยะยาว ไม่ใช่"การแก้ไขเบ็ดเสร็จให้ใด้ในวันนี้ เหมือนยาฝรั่งหรือเคมีการเกษตร" ไม่ทันใจ จึงดูไม่ต่างจากเสียงที่ถูกส่งผ่านมากับเทพนิยาย ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเป็นจริง และดูเหมือนจะเป็นการถอยหลังเข้าคลอง ในสายตาของคนเมือง คนที่ถูกสังคมทุน ครอบงำเสียจนหูอื้อตาลาย

หลายคนมีบุญ ปิ๊งแว้บ คิดได้ทันที ลงมือกระทำจนสำเร็จหลุดพ้น กลายเป็นปราชญ์ เป็นผู้นำชุมชนอย่าที่เราได้เห็นกันในวันนี้

โดยส่วนตัว แม้ผมจะไม่ปฏิเสธ(เพราะผมชอบเทพนิยาย และหูไวพอจะรับฟังเสียงจากสวรรค์ได้) แต่ก็ยังคงนิ่งเฉย และยังลังเลต่อการน้อมนำมาปฏิบัติจริง  ของดีที่ว่ายังคงเป็นสิ่งไม่คุ้นมือ แม้จะเคยคุ้นตาในสมัยเด็กๆยามไปเยี่ยมปู่ย่าตายายที่ต่างจังหวัด 

ตอนนั้นดูเหมือนสังคมจะบอกว่า เป็นความล้าหลัง และหากจะลงมือทำก็เพียงเพื่อที่จะอยู่รอด  ไม่ใช่ร่ำรวย

ก็เพราะถูกหล่อหลอมมาว่า เงิน เท่านั้นที่เป็นตัวชี้วัดความสำเร็จของชีวิต ยุคนั้นเขาอวดกันที่เงินเดือนเท่าไหร่ หาเงินได้ปีละเท่าไหร่ จึงไม่แปลกว่าแต่ละวันที่ผ่านไป คล้ายกับการวิ่งไล่จับตัวเลขหลายๆหลักมาครอบครอง เพื่อความสุขกายและสุขใจที่จะอวดอ้างตนได้ว่า "ตัวเลขข้าเหนือกว่า"

มันน่าตบกระโหลกตัวเองแรงๆสักสิบที เพราะอีกสิบปีหลังจากนั้น  ผมคนเดิมต้องมานั่งบ่นเสียดาย "หลายปีที่หายไป" 

"ถ้ากูปลูกต้นไม้ใว้สักร้อย  ป่านนี้..........."

นั่นคือเสียงตัวเองบ่นกับตัวเองในสำนึกแรก เมื่อวันที่ผมได้เริ่มปลูกต้นไม้ในดินแดนมหัศจรรย์เมื่อสองปีที่แล้ว(เพราะอันที่จริงมันสามารถทำคู่ขนานกันไปได้ไม่ใช่เหรอ)

ใช่...ป่านนี้คงไม่ร้อนหน้า  ร้อนหลัง พอมีอะไรให้เป็นร่มเงาหลบแดด  มีไม้ใว้สร้างเพิงพัก ผูกเปลนอน กางเต๊นท์ ฯลฯ.....ประโยชน์ที่มากมายของ"ป่า"

ตั้งแต่วันนั้น ผมบอกกับตัวเองว่า "นาทีเดียว ก็จะไม่ยอมเสียมันไปอีก" 

แม้วันนั้นผมจะยังไม่รู้หรอกว่า  ปีๆหนึ่ง "เวลา" มันมีอิทธิฤทธิ์ขนาดไหน มันสามารถเสกสร้างร่มไม้และทำลายวัยเยาว์ของมนุษย์ได้ขนาดไหน

เราแก่ลงทุกวัน ในขณะที่ต้นไม้จะโตขึ้นไปเรื่อยๆอีกหลายเท่าของเวลามุษย์ ในโลกใบเดียวกัน

ฌ็อง ฌิโอโน นักคิดนักเขียนที่มีนิเวศทรรศน์   เคยบอกว่า  "งานปลูกต้นไม้" ซึ่งเป็นงานเล็ก ๆที่ดูธรรมดาสามัญเสียจนไม่มีใครใส่ใจ ทั้งที่งานปลูกต้นไม้เป็น "งานจริง" ที่ยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับ "การรังสรรค์" ของพระเจ้าเลยทีเดียว

เช่นกันกับที่ลุง ฟูกุโอกะ ได้กล่าวไว้ว่า “เป้าหมายสูงสุดของการเกษตรกรรมไม่ใช่การเพาะปลูกพืช แต่คือการบ่มเพาะความอุดมสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์” ...

แหม...ฟังดูแล้วมันช่างฮึกเหิมเสียจริงๆ
 
นาทีนั้นผมมีแค่สองมือกับใจที่เกินร้อย(ไม่สิ..จริงๆมีสี่มือ) ไม่คิดอะไรให้มันมากเกิน  แค่ลงมือกระทำ(เท่าที่จำเป็นก่อน) แล้วที่เหลือก็จะตามมาเอง 

วันนี้..สองปี(กับอีกสองเดือน)แล้วครับ ที่ผมเก็บทุกนาทีที่ผ่านไปใว้กับต้นไม้น้อยใหญ่แต่ละต้น ในดินแดนมหัศจรรย์  คำตอบของชีวิตบางอย่างได้ถูกบอกเล่าผ่านหยาดฝน สายลม แสงแดด  และลำนำกวีอันไพเราะทว่าเงียบกริบของธรรมชาติ

ในที่สุด....ป่าอันร่มรื่น ก็บังเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนั้น


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 10, 2010, 06:49:26 PM
(http://img718.imageshack.us/img718/8301/dsc01354i.jpg)

ภาพนี้ถ่ายตอนเที่ยงๆเลยครับ หน้าฝนอย่างนี้ต้นไม้แตกใบดกจนทำให้เกิดร่มเงาที่มืดครึ้มได้ขนาดนี้  ไม่ไช่แค่เรื่องแสง เรื่องความร้อนนี่แทบเรียกว่าคนละเรื่องกับกลางแดดจริงๆ ร้อนปุ๊บโดนเข้าร่มปั๊บ


(http://img822.imageshack.us/img822/8197/dsc01347t.jpg)

ร่มเงาเริ่มแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่ปลูกในปีแรก  เงาที่ห่มคลุมพื้น ช่วยให้หญ้าไม่ขึ้นรก ทั้งๆที่เป็นหน้าฝน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 10, 2010, 07:03:03 PM
(http://img5.imageshack.us/img5/4025/dsc01340xe.jpg)

มาดูโซนกลางแจ้งด้านติดถนนกันครับ ยางนาต้นดาวรุ่ง อายุครบสองขวบแล้วครับ ปลูกชิดกับต้นสักแค่เมตรเดียว โคนต้นประมาณข้อมือแล้วสูงสองเมตรกว่าๆครับ ใครที่ปลูกแล้วปีนีดูใว้ก่อนเลยครับว่าอีกสองปีจะเป็นยังไง


(http://img844.imageshack.us/img844/5457/dsc01352b.jpg)

ต้นกันเกราอายุสองปีเช่นกันครับ  ต้นนี้ปล่อยตามธรรมชาติ ไม่มีการตัดแต่งให้เปลาตรงใดๆทั้งสิ้นครับ พุ่มใหญ่มากสูงสองเมตรกว่าๆเช่นกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 10, 2010, 07:13:02 PM
(http://img688.imageshack.us/img688/350/dsc01351qg.jpg)

มะม่วงริมสระ ต้นเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับดงตะกูด้านหลัง ต้นแดงมาแอบขอเข้ากล้องด้วยต้นนึง


(http://img210.imageshack.us/img210/7168/dsc01357af.jpg)

แต่แม้จะเล็ก ก็เล็กพริกขี้หนูนะ ปีนี้ได้กินสองรอบแล้วครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: มะเอ@รักควาย ที่ กันยายน 10, 2010, 07:35:55 PM
หลงทางเสียเวลา หลงปลูกป่าเจอแต่ความร่มรื่น
ป่าไม้ได้พลิกฟื้น  คืนผืนป่าสู่ผืนดิน
             :)  :)  :)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kwanthong ที่ กันยายน 11, 2010, 08:28:32 AM
ได้ทั้งสาระ ได้ทั้งรสชาดของวรรณกรรม
ยอดเยี่ยมมากครับ :-[ :-[

ขอบคุณครับ สาระเล็กๆน้อยๆ"เผื่อ"เป็นทางเลือกตามยุคสมัยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: mochivan ที่ กันยายน 11, 2010, 10:43:50 AM
"เอาไผ่ไปไกล้น้ำ ง่ายกว่าหาน้ำมาให้ไผ่" ชอบประโยคนี้จัง ขอบคุณที่นำรูปไม้ไผ่สามลำมาค้ำต้นให้ดู อ่านตอนแรกนึกภาพไม่ออก ติดตามอ่านทุกครั้งที่เข้าเว็บเลยค่ะ

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 11, 2010, 08:17:21 PM
ต้นไม้โตขึ้นเยอะ ร่มรื่นมากเลยค่ะ ชักอยากเห็นของจริงบ้างแล้วสิ ทิพย์กำลังหาที่ดินที่จะสร้างฝันแบบนี้บ้างค่ะ ตอนนี้ก็พยายามเก็บเงินไม่ให้กระเด็นอยู่ค่ะ หวังว่าภายในปีสองปีนี้จะพยายามหามาให้ได้ซักแปลงค่ะ  ;D ;D ;D

เอาใจช่วยครับ ขอให้ทำในสิ่งที่รักได้ในเร็ววันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ กันยายน 12, 2010, 03:40:10 PM
เห็นต้นตะกูแล้วตอบได้คำเดียวว่าสุดยอดโตเร็วจริงๆ ครับ
อาทิตย์หน้าเห็นทีต้องไปซื้อมาลงทันทีแล้วครับผม

ลงซัก 50 ต้น น่าจะได้ร่มเร็วแน่ๆ เลย

อยากให้เวลาของต้นไม้ผ่านไปเร็วๆ แต่เวลาของชีวิตเราผ่านไปช้าๆ

อ่านตอนใหม่แล้วมันแท่งใจแป๊บเข้ามาเลยครับ พออายุเราเลย 40 มา ทุกอย่างมันเร็วมาก สุขภาพ สายตา ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงเร็วเหลือเกิน

ติดตามอ่านทุกตอน นับถือในความตั้งใจครับ

ก้อง 12/09/10

อย่าลืมกระถินเทพาด้วยนะครับ  ต้นนี้กำลังจะมาแรงแซงตะกูในปีหน้าแล้วครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: บอยซัง ที่ กันยายน 13, 2010, 08:44:26 AM
จี้ดเลย เวลามันเดินเร็วจริงๆครับ นี่ก็  8 ปีแล้วที่เรียนจบ ทำงาน ก็พึ่งมาสนใจการเกษตร ปลูกต้นไม้เมื่อสองปี
ที่ผ่านมานี่เหมือนกัน แป๊บเดียวจะสามสิบแล๊ะ ผมอยู่สุโขทัยครับ ผ่านลานกระบือบ่อย ดีใจจังที่มีคนชอบปลูก
ต้นไม้อยู่ใกล้กัน ทำให้ผมมีแรงบันดาลใจมากขึ้นทุครั้งที่มาอ่าน  :-

อายุขนาดนี้ทำเลยครับ ทันอยู่ทันใช้แน่นอนครับ วันนึงมีโอกาสคงได้ไปเยี่ยมเยียนกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 13, 2010, 09:46:23 AM
อยากอ่านตอนใหม่เร็วๆ จัง  ;D ;D ;D ;D

ช่วงนี้งานหลวงกำลังแทรกครับ ปั่นกันหัวฟูเลย ไม่นานก็จะผ่านไปกลับมานั่งเล่านิทานได้เหมือนเดิมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: thepvaru ที่ กันยายน 13, 2010, 12:44:51 PM
  ;) อ่านแล้วสนุก ขอบคุณมากครับ นิทานแดนมหัศจรรย์ สุดยอดมาก ๆ ครับ   :-[  :-[  :-[

ขอบคุณมากครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ กันยายน 13, 2010, 02:55:44 PM
มารอตอนต่อไป ที่สวนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วนะครับจากการได้ลงมือทำกับเวลา2ปีที่เป็นเหตุเป็นผลสร้างพื้นที่สีเขียวให้กับแผ่นดินร่วมเดินทางแลกเปลี่ยนประสบการณ์จากใจถึงใจของคนรักต้นไม้

ขอบคุณมากครับที่แวะมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: VERAPONG ที่ กันยายน 13, 2010, 05:18:52 PM
โอ้โฮ ต้นไม้โตเร็วมากเลยครับ งามมากด้วย ของผมบางต้น 3-4 ปี ยังไม่ได้เท่านี้เลยนะครับ
ผมว่าอีกสัก 2 ปี คงจะร่มรื่นสมใจเลยครับ ยินดีด้วยครับ

บางคนชื่นชมผลงานของตัวเอง แค่ 2-3 ต้นที่โตวันโตคืนก็ชื่นใจ
แต่ถ้า 200-300 ต้นที่เติบโตเป็นป่าน้อยๆจากที่ไม่มีอะไรเลย อา...ผมว่าเขาจะสุขใจขนาดไหน....

ขอบคุณแทนผู้อ่านทุกคน ขอบคุณแทนผืนแผ่นดิน ขอบคุณสำหรับพืชพันธุ์น้อยๆทุกต้น ที่กำลังเติบใหญ่

ขอบคุณครับ


ขอบคุณคุณ verapong เช่นกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: บ้านสวนเนินสว่าง ที่ กันยายน 13, 2010, 05:20:55 PM
 :-[ :-[ :-[สุดยอดมากครับพี่

ขอบคุณครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: kidkla ที่ กันยายน 13, 2010, 06:24:32 PM
โอ้โฮ ต้นไม้โตเร็วมากเลยครับ งามมากด้วย ของผมบางต้น 3-4 ปี ยังไม่ได้เท่านี้เลยนะครับ
ผมว่าอีกสัก 2 ปี คงจะร่มรื่นสมใจเลยครับ ยินดีด้วยครับ

บางคนชื่นชมผลงานของตัวเอง แค่ 2-3 ต้นที่โตวันโตคืนก็ชื่นใจ
แต่ถ้า 200-300 ต้นที่เติบโตเป็นป่าน้อยๆจากที่ไม่มีอะไรเลย อา...ผมว่าเขาจะสุขใจขนาดไหน....

ขอบคุณแทนผู้อ่านทุกคน ขอบคุณแทนผืนแผ่นดิน ขอบคุณสำหรับพืชพันธุ์น้อยๆทุกต้น ที่กำลังเติบใหญ่

ขอบคุณครับ
ขอบคุณแทนผืนแผ่นดิน  กินใจมากๆค่ะ 


เห็นด้วยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: GOYA ที่ กันยายน 13, 2010, 07:42:24 PM
ติดงอมแงมเลยหล่ะ...เข้ามาดูทู๊กวัน รอตอนต่อไปอยู่ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามครับ ตอนใหม่กำลังมาแล้วครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sompol ที่ กันยายน 13, 2010, 11:27:38 PM
...ติดตามมาอย่างต่อเนื่อง ใช่แล้วครับ พอเราได้เริ่มทำเกษตรได้ปลูกต้นไม้ทำไห้เรารู้สึกได้ว่าเวลามันผ่านไปเร็วจริงๆ

เมื่อผ่านมาแล้วจึงดูผ่านไปเร็วครับ แต่ตอนปลูกเสร็จนี่สิ กว่าจะแตกใบใหม่...ช้าจัง

ขอบคุณครับที่ติดตาม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 14, 2010, 12:31:23 PM
ตอนที่26  Space&Time (ที่ว่างระหว่างเวลา)

"เคยมั๊ย...มีเวลาแต่ไม่มีเงิน พอมีเงินกลับไม่มีเวลา"  เสียงของเพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นบนโต๊ะจีนในงานเลี้ยงแต่งงานของเพื่อนอีกคนหนึ่ง.....แน่นอนคำถามแบบนี้ย่อมไม่ใช่เพื่อนตุ้ม แต่เป็นเพื่อนคนหนึ่งซึ่งกำลังไปได้สวยกับธุรกิจขายตรงชื่อดัง

ประโยคเปิดการสนทนาแสนคลาสสิก เพื่อดึงคนเข้าสู่ระบบลูกโซ่การขาย ที่มีผลตอบแทนเร้าใจเป็นตัวล่อ  ตัวล่อที่อ้างว่าสามารถเป็นมรดก ตกสู่ลูกหลานหรือคนที่เรารัก

"นายทำไปพร้อมๆกับงานประจำก็ได้นี่ ใครๆเขาก็ทำกัน ดีซะอีกพรรคพวกเพื่อนฝูงมีเยอะแยะ ดึงมาเป็นเครือข่ายได้อีก"

ขนาดหาข้ออ้างโกหกพกลมว่างานดีเงินเดือนสูง ทั้งๆที่ไม่มีอะไรเฉียดความจริง มันก็ยังตื้ออยู่ได้...

หากวันนั้นมีเพื่อนตุ้มนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย  ผมหวังอย่างยิ่งว่าเขาคงมีทฤษฎีเด็ดๆอะไรตอกกลับพ่อนักขายไฟแรงคนนั้น ชนิดที่เรียกว่า "ประโยคเดียวเสียววาบ" เป็นแน่

..........

ต่อมาอีกไม่กี่ปี

"เราซื้อประกันให้นายแล้วนะเพื่อน มีประกันสุขภาพ และอุบัติเหตุ โปรแกรมเล็กสุดคุ้มครองสองแสน เผื่อเจ็บเผื่อตาย  จ่ายเงินให้ไปแล้ว นายไม่เอาไม่เป็นไร  เราห่วงนาย เห็นชอบขับรถไปไหมาไหนบ่อยๆ"

มันต้องอย่างนี้...สุดยอดนักขาย.....ไอ้....(พูดไม่ออก) แถวบ้านเรียกหักคอกันดื้อๆ นี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าผมไม่มีเงิน มันคงได้จ่ายให้ผมกันจริงๆ

"เท่าไหร"

"สองแสนไง ถ้าเจ็บ"เคส"ละหกหมื่น"

"ไม่ใช่ นายจ่ายไปน่ะ"

"อ่อ...แปดพันกว่าๆเอง"  พร้อมยื่นเอกสารปกแข็งให้ผมเรียบร้อย

ผมเปิดดูรายละเอียดแบบเร็วๆมองหาจำนวนเงินที่ถูกต้องแล้วเปิดกระเป๋าตังหยิบเงินให้เพื่อนผมไป

"ประกันนายเราไม่ซื้อ แต่ที่จ่ายเนี่ยเป็นการซื้อมุขขายประกันโหด มัน ฮา....ทุเรศจริงๆทำกันได้ "

นี่ก็เพื่อนแปลกๆอีกคน
.............


เงิน เวลา หลักประกันชีวิต   สามองค์ประกอบของความมั่งคัง มันคงและความสุขสบายในชีวิต ที่เป็นของซื้อของขายมูลค่าสูงในเมืองกรุง  สินค้าระดับตัวแม่ที่มีผู้ขายมาก และผู้ซื้อก็มาก และบางทีผูขายนั้นแหละหลงกลกลายเป็นผู้ซื้อชั้นดีไปซะเอง

ทฤษฎี"เวลาคู่ขนาน"ของผม ตอบโจทย์เรื่องของการเป็นคนที่มีเวลามากที่สุดในโลก เพราะผมเก็บมันใว้ในต้นไม้หลายร้อยหลายพันต้น

ทฤษฎี"ต้นไม้ทองคำ" ของเพื่อนตุ้ม ตอบโจทย์เรื่องของเงินทอง ที่เพิ่มจำนวนขึ้นตามวันเวลาที่ผ่านไป....เวลาที่อาจเป็นเหมือนสิ่งไร้ค่า และจับต้องไม่ได้และไม่คุ้นเคยของใครอีกหลายคน   มีเพียง"ดอกเบี้ย"เท่านั้นกระมัง ที่คนทั้งไปรับรู้ว่ามีจริงและจับต้องงตัวเงินนั้นได้

"เบี้ย"เพียงเล็กน้อยที่ได้จากการผลิ"ดอก"ออกผลจากเงินก้อนใหญ่ที่เอาไป "ฝาก"ใว้กับธนาคาร ใยไม่จิ๊บจ๊อยด้วยค่าไปกว่า "ทองคำ" ที่ฝังอยู่ใน กิ่ง ก้าน ใบ ลำต้น ดอก ผล และราก ของ"ต้นไม้"เพียงต้นเดียว ที่ฝากใว้กับผืนแผ่นดิน

สองทฤษฎีข้างต้นเมื่อนำมารวมกันมันจะไปตอบโจทย์เรื่องหลักประกันในชีวิตได้อีกที...นี่ไม่นับรวมในมิติที่เราสามารถ มีสุขภาพและคุณภาพชีวิตดีขึ้นจากการ ออกกำลังกายด้วยการเหวี่ยงจอบหรือวิดน้ำรดต้นไม้ กินอาหารเป็นยา(ไม่ได้กินยาเป็นอาหาร)ห่างไกลสารเคมี และมีที่พักผ่อนหย่อนใจอันร่มรื่น

ผมยังคงไม่หลงกลเป็นสมาชิกขายตรง แต่ยังคงจ่ายเบี้ยประกันมาอย่างต่อเนื่อง เพราะส่วนหนึ่งผมว่ามันดีกว่าประกันสังคมที่ชอบให้ยาห่วยๆและรอคิวนาน  ถ้าผมจัดการกับความเสียงทุกๆชนิดได้ด้วยตัวเอง ผมก็ไม่ต้องฝากชีวิตใว้กับใคร ไม่ต้องหางานที่เอาสวัสดิการมาเป็นตัวล่อ และผูกพันธะกับผมจนขยับตัวไปไหนไม่ได้

การเริ่มปลูกต้นไม้ สร้างสวนป่า จึงเหมือนการที่ผมสร้างคลังแสงย่อมๆ ที่มีทุกๆอย่างใว้รับมือกับสภาพแวดล้อมและสังคมที่กำลังแปรเปลี่ยนและบิดเบี้ยวไปทุกวัน 

เวลาที่ผ่านไปในแต่ละนาที ยิ่งเพิ่มเติมความแข็งแกร่งให้ชีวิต  หากใครที่เคยปลูกต้นไม้ และเรียนรู้ว่า "เวลา"มันทำงานยังไงกับต้นไม้ ผมเชื่อว่า ทุกคนคงรู้สึกไม่ต่างจากผม  ผมรู้ว่าปีนึง"อะไรเกิดขึ้นได้บ้าง" การหมุนเวียนครบรอบฤดูหนึ่งกาล  ทำให้สรรพสิ่งงอกงามอย่างสุขใจ  ภาพที่เคยเกิด ภาพต้นกล้าที่เติบโตเป็นร่มไม้ใหญ่ จะเกิดขึ้นอีกๆๆ เพื่อช่วยต่อเติมความสุขให้กับคนปลูก ปีแล้วปีเล่า

กล้าไม้นับพันข้างบ้าน รอคิวยั่งรากลงผืนดินอีกนับไม่ถ้วน แต่ "ที่ว่าง" ในดินแดนมหัศจรรย์ กลับเหลือไม่มาก หากยึดตามหลักการเพาะปลูกให้ได้ประสิทธิภาพ 

ปลูกไม้ป่าหนึ่งไร่ ได้ร้อยต้น เป็นหลักการที่เขาว่าไว้ว่าดีที่สุด(ตามหลักคำนวนปริมาตรเนื้อและหน้าไม้ต่อต้น) บ้างก็ว่า ยัดได้ถึงสามร้อยต้น ก็ยังได้ปริมาตรไม้เท่าเดิม แต่ได้หน้าไม้ไม่ใหญ่ ต้นใหญ่ๆร้อยต้นหรือ กับต้นกลางๆสามร้อย ให้เลือกเอา

ผมเลือก..... ต้นเล็กบ้างและใหญ่บ้างห้าร้อยต้น ต่อหนึ่งไร่ ที่อุดมไปต้วยความหลากหลายหลายร้อยชนิด มีทั้งให้ดอก ให้ใบ ให้ผล ให้เนื้อไม้ และให้ความอุดมสมบูรณ์แบบป่าจริงๆที่เป็นที่พักพิงและพึ่งพิงของสิ่งมีชีวิตทุกๆชนิดที่ผ่านเข้ามาอาศัย เป็นป่าห้าระดับที่ตอบโจทย์ที่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง  แต่เป็นเรื่องต่อระบบชีวิตที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

ผมจึงเริ่มปลูก ต่อไป ตามที่ว่างที่ยังพอมีเหลือ

"ที่ว่าง"  ที่เริ่มหาได้ยาก  และมี "เวลา" ที่จะเริ่มออกนับตั้งแต่วินาทีแรกที่ปลูกกล้าไม้น้อยๆลงไป

"นายทำพร้อมงานประจำก็ได้นี่"  เสียงเพื่อนคนนั้นดังขึ้นแผ่วๆ เมื่อครั้งไปปลูกต้นไม้ที่ผ่านมา

"ก็กำลังทำอยูนี่ไง ปลูกเงิน และเวลา ลงหลุมเดียวกันอยู่....และเป็นมรดกตกให้ลูกหลานได้ด้วยนะ..."


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 14, 2010, 12:38:29 PM
(http://img15.imageshack.us/img15/4959/dsc01308t.jpg)

กองกำลังที่พร้อมลงสนาม ร่วมร้อยชีวิต มีตั้งแต่ไม้ป่า ไม้ผล และสมุนไพร ครับ


(http://img705.imageshack.us/img705/6255/dsc01392wt.jpg)

ตะกร้าคู่ใจ พร้อมหอกไม้ไผ่ ทีใช่แซะดินเพื่อปลูกกล้า  ช่วงนี้น้ำหลากมาก  ดินนุ่มเกินไปจนติดจอบ ใช้ไม้คุ้ยๆแล้วเอามือโกยเอาง่ายกว่ามากครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 14, 2010, 12:49:08 PM
(http://img641.imageshack.us/img641/8083/dsc01394b.jpg)

แซะดินขึ้นมาแต่พอเพียง เอาแค่กลบมิดตุ้มดินก็พอ ทำให้ไม่เหนื่อยแรง ปลูกได้ร่วมหกสิบต้นในชั่วโมงเดียว (สองคนนะ)  ผมปลูกสลับกับไผ่ที่เพิ่งเอามาลงเมือ่สองสามเดือนก่อน  กะว่าจะทดลองให้โตไปด้วยกันก่อนในช่วงแรก แล้วค่อยย้ายไผ่ออกไปขยายในแปลงจริงของเขาเองครับ 


(http://img193.imageshack.us/img193/4798/dsc01395fj.jpg)

ผลงานการปลูกแบบ"อัดมั่วแน่น" ของปีที่แล้วครับ พื้นที่บนคันดินกว้างสี่เมตร ผมอัดเข้าไปสามแถวเลย ห่างกันต้นละเมตรกว่าๆเอง  เห็นโตดี  ปีนี้เลยเอาอีก  ในภาพมี มะฮอกกานี จำปาทอง  ยางนา กระถินเทพา(โผล่มาแต่ลำต้น)ฯลฯ  รวมๆร่องนึงมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบชนิดครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 14, 2010, 01:52:16 PM
เคยหมดเงินกับประกันชีวิตและระบบขายตรงที่ยอมซื้อๆ ไปเพราะทนรำคาญเพื่อนที่มาตามตื๊อไม่ไหวไปเยอะเหมือนกัน ไหนจะประกันชีวิตที่โทรมาให้ซื้อโดยหักจากบัตรเครดิต เมื่อก่อนมีบัตรเครดิตกี่ใบก็ซื้อประกันหมดทุกใบ เพราะคิดว่าช่างมันเหอะเงินเล็กๆ น้อยๆ แต่พอเวลาผ่านไปเอาเงินที่ต้องจ่ายมารวบรวมดูกลายเป็นว่า 1 ปีเราต้องจ่ายเงินให้กับประกันชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะไปใช้สิทธิ์เบิกคืนยังไงไปปีนึงร่วมสองหมื่นบาทและจ่ายมาหลายปีแล้วด้วย จึงเริ่มโทรยกเลิก ตอนสมัครง่ายมากแต่ตอนโทรยกเลิกยุ่งยากมากจนต้องยกเลิกบัตรเครดิตแทน มันเป็นวงจรหากินของธุรกิจประเภทนี้ที่แยบยลที่สุด สูบเงินทีละนิดแต่รวมๆ กันแล้วก็เป็นเงินมหาศาลจากคนจำนวนนึงที่คิดว่าแค่เงินไม่กี่ร้อยบาทต่อเดือนจ่ายๆ ไปเถอะ...ต้นไม้โตขึ้น เรื่องราวในดินแดนมหัศจรรย์ก็เข้มข้นขึ้นทุกตอน รออ่านตอนต่อไปอยู่ค่ะ  ;D ;D ;D ;D

ทุกวันนี้ผมเองก็ยังไม่ว่าโดนโทรมาตามอยู่เรื่อยๆครับทั้งบัตรเครดิตและประกันชีวิต  โดนจนสามารถคิดมุขปฏิเสธที่เยี่ยมที่สุดได้ก็คือ "ผมกำลังเครียด เพิ่งตกงาน ยังไม่รู้เลยว่าจะได้งานใหม่เมื่อไหร่"  เท่านั้นแหละครับ  รีบวางสายกันไม่ทันเชียวครับ...สงสัยไม่ห่วงกันจริง ฮ่าๆๆๆๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ผู้เฒ่าเต่า... ที่ กันยายน 14, 2010, 02:41:09 PM
 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[.........เข้ามาเก็บเกี่ยวเป็นความรู้.......... :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

เป็นความรู้ที่ต้องใช้วิจารณญาณในการชมนะครับ ทั้งเรื่องเกษตรที่เป็นการทดลองแปลกๆของผม เพราะเพิ่งสองปีเองที่ผมได้มาสัมผัสกับงานเกษตร โดยเฉพาะเรื่องแนวคิดประหลาดๆของผมกับเพื่อนตุ้ม ไม่ควรชมตามลำพังครับ  ขอบคุณนะครับที่เข้ามาติดตาม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: น้องฟ้าใส ที่ กันยายน 14, 2010, 03:12:35 PM
ทำประกันประกันให้ทำเพราะเป็นห่วงตนเอง , ห่วงคนสำคัญ , ห่วงอนาคต , และเป็นเงินเก็บที่ได้ผลดีที่สุดเพราะมีแต่ฝากไม่มีถอน
ผมเสียเบี้ยประกันปีละเกือบ 6 หมื่น , แฟนปีละ 3 หมื่นกว่า  เท่ากับฝากปีละ 9 หมื่นกว่าๆ.....
ให้วางแผนอนาคตเพื่อวันข้างหน้า ... เพราะคุณไม่สามารถรู้อนาคตได้ 5 ปีลูกเข้ามัธยม 10 ปี เข้ามหาลัย แต่งงาน ซื้อรถใหม่      มีหลานเพิ่ม จิปาถะ ฯลฯ  เหรียญมี 2 ด้าน พิจารณาให้ดีจะเห็นได้หลายมุม อย่าฝากอนาคตไว้กับความลำคาญ , ความไม่เข้าใจ   โปรดใช้สติให้มากๆไว้  ป้องกันดีกว่าแก้ไขครับ

ผมเองก็ค่าใช้จ่ายเรื่องประกันอยู่ปีละแปดพันกว่าๆตามที่เล่าครับ  เป็นประกันแบบเสียเปล่าปีต่อปีครับ ไม่ได้ทำแบบสะสมเงินระยะยาว ผมทำประกันอุบัติเหตุและสุขภาพใว้เพราะ "ไม่มีใครรู้อนาคต" เกิดอะไรปุบปับมาผมก็ไม่ต้องเป็นภาระใคร ปีละแปดพันกว่าคำนวนดูแล้วจ่ายน้อยกว่าประกันสังคมครับถ้าเงินเดือนเกินหมื่นห้า

ทั้งประกันชีวิตและบัตรเครดิต มีมุมที่ดีของมันหากพิจารณากันให้ถี่ถ้วน เราสามารถ ดึงเอาด้านดีของเหรียญออกมาใช้เป็นประโยชน์ได้จริงคับ ผมเองเป็นคนที่ค่อนข้างจะระแวดระวังภัยจากทุนนิยมแต่ในขณะเดียวกันผมก็แอบหยิบเอามุมดีของมันออกมาใช้อยู่บ่อยๆถ้าวิเคราะห์ดูแล้วว่ายังหาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ได้ ขอบขอบคุณน้องฟ้าใสมากครับ ที่ช่วยเข้ามาเตือนเติมเสริมจุดต่าง ไม่ให้นิทานที่เล่าผ่านแนวคิดอันเลื่อนเปื้อนของผม ไปฉายภาพความจริงของชีวิตแค่เพียงด้านเดียวหรือมุมมองเดียว 

อย่างไรก็แวะเข้ามาชมเรื่อยๆนะครับ   
 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: นายออโต้ ที่ กันยายน 14, 2010, 08:38:06 PM
พูดไม่ออกครับไล่อ่านมาเรื่อย ๆ แต่อ่านแล้วทำให้อยากกลับไปอ่านเพชรพระอุมาอีกสักรอบ ตอนเรียน ม.ต้น มีอาจารย์คนหนึ่งชอบลงโทษด้วยการให้พวกผมไปปลูกต้นไม้ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าทำไมเพราะร้อนก็ร้อนเหนื่อยก็เหนื่อย ล่าสุดผ่านไปแปลงต้นไม้ที่เคยถูกบังคับให้ปลูกผมเข้าใจอาจารย์แล้วว่าทำไม เพราะอาจารย์ต้องการสร้างที่ฟอกอากาศนี้เอง

เรามีคนที่ "ล้ำสมัย" แฝงตัวอยู่กับเราในทุกยุคเลยนะครับ คนพวกนี่ออกจะดูประหลาดในสายตาของใครๆ แต่ในเนื้อหาของสิงที่เขาไปกระทำ มักซ่อนสิ่งดีๆใว้มากมาย กว่าเราจะมารู้กันก็เรียกว่าน่าเสียดาย  ทีไม่ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในสิ่งดีๆนั้นตั้งแต่แรก ตุณออโต้โชคดีครับที่ยังมีส่วนสร้างเครื่องฟอกอากาศเครื่องใหญ่นั้น


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: VERAPONG ที่ กันยายน 15, 2010, 05:27:52 PM
ต้นไม้ต้นเดียว ก็อาจมีค่าทางใจมากมาย

ตอนที่ลูกสาวเรียนชั้นประถม ครูสั่งการบ้านมา ให้ตอนต้นไม้ไปส่ง ผมสอนเค้าตอนต้นมะลิ
ปัจจุบัน ต้นมะลิต้นนั้นเติบโต ออกดอก ส่งกลิ่นหอมยามเดินผ่าน

ใครผ่านมาชมว่ามะลิสวยจัง เค้าจะยิ้มอย่างภูมิใจ ...หนูตอนมาปลูกเองค่ะ...

และมันจะเติบโตไปเรื่อยๆ อีกนานนนนนน พร้อมกับความสุขของคนปลูก

ต้นไม้เป็นสิ่งหนึ่งที่มีประโยชน์มากกว่าที่เราเห็น และสามารถเชื่อมโยงเรากับใครอีกหลายคนได้อย่างเหนียวแน่นไปอีกนานแสนนาน  ต้นลั่นทมที่ใครๆเริ่มเปลี่ยนมาเรียกเป็น ลีลาวดี หรือจำปาลาว  แต่ที่สวนผมมันมีอีกชื่อว่า "ต้นพี่สุวรรณ" เพราะผมได้ต้นนี้มาจาก พี่สุวรรณ เพื่อนรุ่นพี่ที่ทำงาน

ต้นไม้ต้นนึงไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถผูกเชื่อมโยงสัมพันธ์ ระหว่างคนกับคน และคนกับต้นไม้ ผมไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้ผมเป็นคนเดียวหรือใครอื่นๆก็เป็นกันด้วย  ตั้งแต่ผมค้นพบสัจจะข้อนี้ ผมจึงเริ่มแจกต้นไม้ที่ผมเพาะเองครับ  ผมอยากห้มีชื่อผมอยู่ในบ้านใครหลายๆคนบ้าง เผื่อเขาจะได้นึกถึงเราเวลาที่เห็นต้นไม้ต้นนั้นไงครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: thepvaru ที่ กันยายน 15, 2010, 09:59:44 PM
 ;) อ่านไม่เบื่อ สุดยอดจริง ๆ เป็นกำลังใจนะครับ  :-[  :-[  :-[

ขอบคุณครับ ว่างๆก็แวะเข้ามาอีกนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 18, 2010, 05:38:30 PM
ตอนที่27  ต้นไม่แห่งมิตรภาพ

ต้นพี่สุวรรณ , ต้นพี่ต่อ, ต้นอาข่อง, ต้นพี่เอ๋ ,ไผ่ลุงปิแอร์ ,ต้นไอ้พฤกษ์  เป็นชื่อพืชพันธุ์ใหม่ที่เพิ่งค้นพบ ในดินแตนมหัศจรรย์ครับ ต้นไม้พวกนี้มีชื่อเรียก ที่ตั้งตามชื่อคนที่ได้ให้ต้นไม้เหล่านี้แก่ผมมา ต่างเวลา และต่างสถานที่  บางคนถึงขั้นหอบหิ้วมาให้ด้วยความตั้งใจเพราะรู้ว่าผมชอบปลูกต้นไม้ อย่างเช่น ต้นไอ้พฤกษ์

ไม่ใช่เพราะชื่อเดิมมันไม่ไพเราะหรือไม่น่าสนใจ แต่เมื่อผมปลูกลงดินแล้ว ก็อดไม่ได้ทีจะเรียกชื่อของผู้ที่มอบให้แทนชื่อเดิมของต้นไม้นั้น และต้องนึกถึงหน้าคนเหล่านั้นอย่างน้อยหนึ่งครั้งทุกครังที่เห็นต้นไม้

ว่าป่านนี้ คนเหล่านั้นกำลังทำอะไรกันอยู่

ไม่น่าเชื่อว่าต้นไม้เพียงต้นเดียว จะสามารถเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนให้แน่นแฟ้นขึ้นได้  ต้นไม้  ของกำนัลอันมูลค่า แต่สูงคุณค่าทางจิตใจของสิ่มมีชีวิตที่เรียกว่า "มนุษย์"

ด้วยหลักการข้อนี้ซึ่งเกิดขึ้นกับผมโดยตรง  โดยไม่มีใครจุดประกาย  มันทำให้ผมได้รับรู้คุณค่าอีกประการของการปลูกต้นไม้  ผมเริ่มขยายผลต่อด้วยความตั้งใจที่จะนำมิตรภาพเข้าไปปลูกใน"ที่"และ"จิตใจ"ของคนอื่นๆ  ด้วยเชื่อว่า แม้ต้นไม้ต้นเดียวไม่อาจสามารถเติบโตออกดอกออก เป็นประโยชน์มากมายต่อผู้ได้รับ แต่มันมักจะงอกงามได้ดีในจิตใจ และจะคอยเชื่อมสายใยแห่งมิตรภาพให้คงทนไปอีกนานเท่านาน

ผมเริ่มแจกต้นไม้ไปให้กับเพื่อนและคนรู้จักรอบตัว  ที่สนใจในสิ่งเดียวกัน นานเข้าก็เริ่มขยายผลไปสู่คนแปลกหน้า เพราะได้เห็นเองกับตาและได้รับกับมือมาก่อนว่า หลายคนก็ได้ทำเช่นเดียวกับผม ตัวอย่างเช่น อ.นพพร แห่งเว็บขุนดง เป็นข้อยืนยันได้ดี 

พฤติกรรมที่ผมมักติดต้นไม้ต้นน้อยๆไปไหนมาไหน และยื่นให้กับคนที่ไม่รู้จัก ต่างสถานที่และโอกาสจะอำนวย คงเป็นสิ่งทีไม่ได้ติดใจใครหลายคนที่ได้พบเห็น เพราะเขาอาจคิดว่า "คงเป็นคนรู้จักกัน" แต่เปล่า ผมไม่ได้รู้จักกันแม้แต่น้อย เราเพิ่งเจอกนวันนี้ ผมชอบปลูกต้นไม้  และเขาหรือเธอเหล่านั้น ก็คงชอบปลูกต้นไม้เช่นกัน

"เอาต้นไม้มาทำอะไรเหรอพี่"  คนขายของแถวๆนั้นถามขึ้น

"เอามาให้คน"

"เพื่อนพี่เหรอ"

"เปล่า...คนไม่รู้จัก..นั่นไง  มาแล้ว"

มิตรภาพเกิดขึ้นได้แม้กับคนแปลกหน้า แอ๊ปเปิ้ลหวานๆถุงใหญ่ที่ยื่นสวนมาตอนที่ผมยื่นถุงต้นไม้ให้เป็นเป็นข้อยืนยันได้ดีถึงการเติบโตของมิตรภาพที่งอกเงยออกมาก่อนที่ต้นไม้ต้นน้อยๆจะถูกปลูกลงดินเสียอีก

บางครั้งเค้กกล้อยหอมอร่อยๆ ยังถูกส่งมาถึงบ้านเพื่อให้ผมปลูกลงท้องโหยๆเวลานั่งเขียนนิทาน

ต้นไม้ที่ผมเพาะขึ้นมีมากจนผมปลูกไม่ทัน  และแจกก็ไม่หมด ผมต้องระบายออกบางส่วนกับการเอาออกมาทดลองขายในเว็บ เพื่อพิสูจน์ความเชื่อมันว่า  ต้นไม้ให้อะไรเรามากกว่าที่คิด กล้าไม้น้อยๆอายุปีเดียว ทำเงินให้ผมได้เป็นพันบาท โดยที่ไม่ต้องรอถึงยี่สิบปี ก็เพียงพอจะเป็นข้อพิสูจแล้วว่าเส้นทางใหม่ที่ผมกำลังเดินอยู่ มีแต่สิ่งดีๆที่ได้รับ และจะมีให้เก็บเกี่ยวไปตลอดทาง

การปลูกต้นไม้ลงบนแผ่นดิน หากจะให้ได้ผลที่งอกงาม ควรปลูกมันลงบนจิตใจคนก่อน และให้คนเหล่านั้น เป็นคนช่วยดูแลต้นไม้ให้เติบโตแข็งแรง  สร้างความร่มเย็นกาย  และร่มเย็นใจ ให้ทั้งผู้ให้และผู้ได้รับ 

เรื่องไม่น่าเชื่อที่เกิดขึ้นอีกเรื่องก็คือ ผมไม่ต้องปวดหัวอีกเลยเรื่องหาซื้อของขวัญให้ถูกใจและลดค่าใช้จ่ายลงมา ตั้งแต่ผมเปลี่ยนมาให้ต้นไม้ ซึ่งเป็นของมากคุณค่าทางจิตใจ แก่ผู้หลักผู้ใหญ่ที่ผมเคารพนับถือ  แถมยังมีเรื่องคุยสนุกมากมายเกี่ยวกับต้นไม้ ที่มักหยิบยกมาพุดคุย  เสริมเติมความรู้ ต่อเชื่อมอดีตสู่ปัจจุบัน โตยมีจุดเริ่มเรื่องจาก  ต้นไม้น้อยๆไม่กีต้น



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 18, 2010, 05:42:39 PM
(http://img689.imageshack.us/img689/6650/dsc04108d.jpg)

"ต้นพี่สุวรรณ" ในวันวานเมื่อครั้งเริ่มก่อร่างสร้างสวน จริงๆก็คือ ลั่นทมนั่นเอง ได้กิ่งมาห้าหกกิ่งจากที่ทำงานของเขา


(http://img691.imageshack.us/img691/7497/dsc013421.jpg)

"ต้นพี่สุวรรณ"ในวันนี้  พุ่มใหญ่ใบดกเขียว  ออกดอกทั้งปีเลยครับ  นี่ว่าจะแต่งกิ่งเอาไปขยายอีกให้รอบสวน ฝนนี้

(http://img101.imageshack.us/img101/3303/dsc00532h.jpg)

นี่อีกต้นครับ  ปลูกแบบไม่เคยรดน้ำ ต้นนี้ต้องเรียกว่าทนมากๆ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 18, 2010, 05:59:06 PM
(http://img833.imageshack.us/img833/4067/dsc01400t.jpg)

ตาลตโนด  เก็บเมล็ดมาฝังๆไว้จนลืม เดินๆหาที่ปลูกไผ่อยู่  อ้าว... เกือบไป  เล่นมาขึ้นตรงที่ปลูกมะพร้าวเก่า


(http://img713.imageshack.us/img713/8394/dsc01401t.jpg)

เดินนับๆดู งอกมาได้สิบกว่าต้นครับ  กระจายไปทั่วสวน  ปีนี้เลยไปได้มาฝังอีกเกือบสามสิบเมล็ด  ปลูกตรงขอบๆร่องที่ขุดใหม่ แต่ตอนนี้โดนน้ำเอ่อท่วมไปเรียบร้อย ไม่รู้จะรอดได้หรือเปล่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 18, 2010, 08:35:22 PM
ต้นไม้เป็นสิ่งเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของคนให้แน่นแฟ้นขึ้นจริงๆ คะ่ ทิพย์เคยได้รับเมล็ดพันธ์สารภีทะเลจากครูนางในเว็บเกษตรพอเพียงตอนที่เพิ่งเข้ามาหาข้อมูลในเว็บไซต์นี้ใหม่ๆ ตอนนั้นครูนางส่งเมล็ดพันธ์มาให้ทิพย์เอาไปปลูกที่สวนงอก 2 ต้น ทุกครั้งที่ทิพย์กลับไปเยี่ยมสวนสิ่งแรกที่ต้องรีบไปดูไม่ใช่ต้นปาล์มในสวน แต่เป็นต้นครูนาง หรือ ต้นสารภีทะเลจากครูนางนั่นเองค่ะ  ;D ;D ;D

เดี๋ยวหากมีโอกาสผมจะฝากต้น tumtump ไปอยู่เป็นสมาชิกใหม่ที่สวนคุณทิพย์สักต้นนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: GOYA ที่ กันยายน 18, 2010, 11:17:17 PM
ต้นลั่นทมสวยจัง... เป็นอีกคนที่ชอบต้นลั่นทมมาก อยากตื่นมาแล้วเห็นมันทุกวัน...ทุกวัน
ขอเรียกว่าต้นลั่นทมนะคะ เพราะโดยส่วนตัวแล้วชอบคำว่า ลั่นทม มากกว่าค่ะ บางทีมันอาจฟังดูเศร้าๆ
แต่ก็ยังชอบที่จะเรียกมันว่า ลั่นทม ค่ะ... :)
และก็ชอบพันธุ์ที่คุณตั้มปลูกคุ่ะ ไว้รอฮุบที่ของพ่อได้ก่อนจะไปหาถึงสวนเลย จะขอมาปลูกสักกิ่งได้ไหมคะ...
แฮ่ๆๆ ขอกันซึ่งๆหน้า ;D



จะเตรียมใว้รอเลยครับ  ต้นนี้ผมขยายพันธุ์ว้เยอะเลย  แต่ละวันที่ผ่านไปมันเริ่มสร้างกิ่งก้านใว้มากขึ้นๆ จากกิ่งเล็กๆสองปีก็สูงท่วมหัวแล้วครับ ฮุบที่คุณพ่อได้เมื่อไหร่แจ้งมาได้เลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Sarote ที่ กันยายน 19, 2010, 04:35:44 PM
อ่านสนุก ชวนติดตาม ให้ความรู้ และสร้างแรงจูงใจในแนวทางการดำเนินชีวิต

เสียดายที่เกิดก่อนนานไปหน่อย จะทำตามก็อาจจะช้าเกินไปเพราะเวลาเหลือน้อย

ขอเอานิทานเรื่องนี้ส่งต่อให้รุ่นลูกหลานได้รับรู้รับฟังและพิจารณาเป็นทางเลือก

ขอบคุณที่แบ่งปันเป็นวิทยาทาน

จะติดตามและเป็นกำลังใจให้ต่อไปครับ


อายุไม่เป็นปัญหาสำหรับคนปลูกต้นไม้ครับ  ดูอย่างตาสงัด "คนปลูกต้นไม้แห่งพรหมพิราม" สิครับ แปดสิบกว่ายังปลูกให้วัดไปเรื่อยๆอยู่เลย  ตาสงัดถือเป็นคนต้นแบบคนหนึ่งของผมเลยทีเดียว   ปลูกต้นสองต้นข้างบ้าน แค่นั่งดูก็เพลินแล้วครับ

http://www.youtube.com/watch?v=zwUXf6E0IAY

ว่างๆลองเข้าไปชมดูครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 20, 2010, 02:17:11 AM
ตอนที่28  สมมุตินะครับสมมุติ

หากมองย้อนกลับไปเมื่อสองปีที่แล้ว พื้นที่ในดินแดนมหัศจรรย์  เป็นเพียงผืนนาอันว่างเปล่า ที่ผู้เช่าจะเข้ามาทำนานาได้เพียงแค่ปีละครั้ง เนื่องจากสภาพพื้นที่ที่ไกลจากแหล่งน้ำธรรมชาติ ทำนาได้งามดีเฉพาะหน้าฝนที่ชุ่มฉ่ำอย่างเช่นตอนนี้  ในหน้าแล้ง พื้นที่ตรงนี้ไม่ต่างอะไรจากทะเลดินแห้งๆ และพื้นดินแตกระแหง ที่ร้อนระอุ

แต่ในวันนี้ภาพของกลุ่มต้นไม้น้อยใหญ่  กระจายตัวลดหลั่นความหนาทึบจากสีเขียวของใบและทรงพุ่ม อันหลากหลาย ตามแปลงปลูกในรุ่นต่างๆทั้งสามรุ่น  กับพื้นที่น้ำเป็นบ่อและร่องยาวๆ กันพื้นที่นาอีกเล็กน้อย ที่เว้นไว้พอได้ทำกิน เพื่อรองรับสมาชิกในครอบครัวขนาดใหญ่  ที่ตั้งใจว่า ต้องสามารถเผื่อแผ่อาหาร ผลหมากรากไม้ ที่ปลอดภัยปลอดสารเคมีใดๆ  ไปจนถึงพี่ป้าน้าอา และเพื่อนฝูงนับสิบๆชีวิต

ผมหวังไว้เล่นๆ  แต่พยายามจะทำให้มันเป็นจริง

จะดีไม่น้อยหากในแต่ละครอบครัวในสังคมไทย จะส่งตัวแทนเป็นใครสักคนที่มีความพร้อมและความอยากแบบนั้น  เพื่อออกมาสร้างหลักประกันที่จับต้องได้ กินได้  และอาศัยอยู่ได้  เพื่อเป็นระบบสำรองชีวิต ที่ “เงิน”  ไม่สามารถให้ได้เมื่อถึงคราวจำเป็นที่คาดไม่ถึง 

อมาตยา เซน นักเศรษฐศาสตร์ชาวอินเดียเจ้าของรางวัลโนเบล เคยเสนอถึงทางออกหลังุยุคทุนนิยมไว้นานแล้วว่า "เมื่อความฝันสิ้นสุดลง คนก็เริ่มค้นหาความจริงกันใหม่"  ผมก็พลันนึกถึงอีกคำพูดของ ม.จ.สิทธิพร กฤดากร ผู้เป็นบิดาแห่งเกษตรแผนใหม่ ที่เป็นคนให้สัจธรรมข้อที่ว่า “เงินทองคือมายา ข้าวปลาคือของจริง” 

“ความจริง” กับ “ของจริง” ของทั้งสองท่านนั้น มันเกี่ยวพันกันอย่างยิ่งยวด  ปัจจุบันดูเหมือนคนเราจะแยกกันยากแล้วว่าอะไรจริง อะไรลวง  ผมเติบโตมาในยุคสมัยที่งานเกษตร  เป็นสิ่งที่ไม่ใช่เป้าหมายของการทำเป็นอาชีพ เราถูกสอนให้เรียนไปเพื่อเป็นอะไรที่ดีกว่านั้น  ทำงานเพื่อเงิน และใช้เงิน ซื้อของจริงที่กินได้มากินให้อิ่มท้อง และเสพมายาที่เรียกว่าการประสบความสำเร็จในอาชีพการงานเพื่อความอิ่มใจ  โดยแขวนทั้งชีวิตใว้ด้วยเส้นด้ายแห่งทุนนิยม ถ้าทุนินยมอยู่ได้ ผมก็ยังอยู่ได้เช่นกัน

ผมสร้างดินแดนมหัศจรรย์ โดยลองสมมติว่า “เมื่อทุนนิยมล่มสลาย” ผมและครอบครัว รวมไปถึงผู้คนที่แวดล้อมจำนวนหนึ่งจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง  ผมพบคำตอบนี้เมื่อครั้งไปอบรมกสิกรรมธรรมชาติที่มาบเอื้อง  วิชาการหากินรอบๆศูนย์ฝึก ให้ความกระจ่างในศักยภาพของ ป่าสามอย่างประโยชน์สี่อย่างได้เป็นอย่างดี ว่ารองรับจำนวนคนหลักสิบไปจนถึงเฉียดร้อยได้อย่างสบายๆ

พื้นที่ขนาดสิบไร่ของผมน่าจะเหลือเฟือต่อจินตนาการอันบ้าระห่ำนี้  เพียงแต่กว่าจะเสร็จสมบูรณ์ผมคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าปีสำหรับการจัดการเรื่องพืชอาหาร และสิบปีสำหรับการสะสมและรอคอยผลผลิตสำหรับงานก่อสร้างที่อยู่อาศัย (ตามที่สมมุติไว้นะครับว่า จู่ๆทุนนิยมก็ล่มสลายและเงินทองกลายเป็นของไร้ค่าไร้ราคา)

งานสะสมต้นไม้ของผมในทุกวันนี้ไม่ต่างอะไรกับปรัชญาของทุนนิยมสมัยใหม่ที่เน้นให้คนสะสมๆ วัตถุเพื่อแต่งเติมวิหารอันศักดิ์สิทธิ์   จะต่างก็คงเป็นในเรื่องที่ระหว่างทางของการสะสมของผมนั้น เป็นการคืนบางส่วนที่เราเคยพรากจากธรรมชาติมาแต่เก่าก่อน และยังมีส่วนร่วมแบ่งปันที่พักพิง และความร่มรื่นกลับคืนสู่มวลสรรพสัตว์ ที่ต้องบ้านแตก ซ่านกระเซ็นจนแทบไร้ที่อยู่อาศัย

 ธรรมชาติอนุญาตให้เราเอาได้เท่าที่จำเป็น และต้องเหลือบางส่วนทิ้งไว้ให้แก่สิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆ โดยมีสัดส่วนที่บ่งบอกชัดเจน แฝงซ่อนเป็นนัย  ตามสิ่งต่างๆรอบตัวและภายในตัวเรามาตั้งแต่ครั้งบรรพกาล สุดแต่ว่าเราจะค้นเจอและตระหนักได้ถึงภัยพิบัติที่จะตามมาอย่างไร เมื่อเราถลุงใช้ทรัพยากรเกินเลยกว่าระบบสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ที่เราเรียกว่า “โลก” กำหนดไว้  ตัวเลขนั้นผมพอรู้เป็นเลาๆแต่ขาดรายละเอียดที่แน่ชัด แม้จะเป็นเพียงสมมุติฐานที่ใครหลายคนเคยค้นเจอ  และแม้ผมจะไม่ค่อยเชื่อแต่ก็ไม่กล้าที่จะลบหลู่  ผมคงต้องมุ่งมันในการสร้างป่าและคืนสิ่งที่บรรพบุรุษของผมเคยพรากจากธรรมชาติมา ให้มากที่สุดเท่าที่กำลังจะมี ในตอนนี้  ส่วนเรื่องยากๆ และเรื่องตัวเลข......

ได้เวลาที่ผมต้องไปหาเพื่อนตุ้มอีกแล้วครับ....งานนี้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 20, 2010, 02:19:32 AM
(http://img715.imageshack.us/img715/706/dsc01409a.jpg)

ความคืบหน้าของแปลงปลูกรุ่นสามในหน้าฝนนี้ครับ สักเริ่มแตกใบใหญ่อย่างเห็นได้ชัด  ต้นรกฟ้าซ้ายมือ ปลูกตั้งแต่ต้นเท่าผักชี ตอนนี้แตกใบจนล้มลากดินเลยครับ


(http://img827.imageshack.us/img827/7450/dsc01411d.jpg)

ยางเหียงก็เช่นกัน  แตกใบใหม่ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า และเริ่มแตกยอดแดงๆออมาอีกแล้ว  พวกไม้ป่านี่ลงดินเมื่อไหร่ ได้น้ำ ได้เรื่องเลยครับ


(http://img697.imageshack.us/img697/8646/dsc01419sa.jpg)

ชิงชันก้เริ่มแตกยอดแดงๆกะเขาเหมือนกัน พวกนี้เป็นไม้ป่าโตช้าสุดๆ แต่เนื้อไม้งานสุดยอดครับ เก็บใว้ให้รุ่นลูกรุ่นหลานโน่นเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 20, 2010, 02:25:19 AM
(http://img202.imageshack.us/img202/9905/dsc01412hq.jpg)

นี่ต้นกระพี้เขาควายครับ  แตกกิ่งกันเพียบ ไม่รู่ว่าจะต้องแต่งกิ่งเพื่อให้ได้ต้นเปลาๆมาทำเฟอร์นิเจอร์สักชุดหรือเปล่า  ถ้าไม่ได้ พานท้ายปืนยาวหรือด้ามมีดก็ยังดี


(http://img340.imageshack.us/img340/8/dsc01413s.jpg)

นี่ก็สมอภิเพกครับ  เอาใว้เข้าตำรับยากับเพื่อนๆอีกหลายตัวที่ปลูกใว้ มะขามป้อมนำโด่งสูงสองเมตรกว่าๆไปแล้ว ต้นฝางก็ออกฝักแล้วทั้งๆที่ปลูกได้ไม่เต็มสองปี


(http://img230.imageshack.us/img230/9459/dsc01420o.jpg)

ตรงนี้เรียกดงไม้วงศ์ยางครับ ประกอบไปด้วย ยางนา พยอม รัง กระบาก และตะเคียนทองครับ เอามาปลูกปนกันเป็นกลุ่ม ความสูงจะได้ไม่ไปกวนต้นอื่นๆ  และจะได้แข่งกันสูง  และเผื่อเวลาเก็บเห็ดจะได้ไม่ต้องเดินให้เมื่อยครับ

สังเกตุว่าฟางที่คลุมใว้เมื่อต้นฝนเริ่มย่อยแล้วครับ มองแทบไม่เห็น  ผมแอบดรยขี้วัวช่วยในปีนี้  เผื่อจะงามดีไล่ทันรุ่นสอง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 20, 2010, 02:52:03 AM
ปลูกรุ่นที่ 3 แล้วหรือนี่เร็วจัง โตเร็วซะด้วยใกล้จะไล่รุ่นก่อนทันแล้วนะคะนี่  ;D ;D ;D ;D

ช่วงสี่ห้าปีแรกนี่ยังเห็นความต่างของแต่ละรุ่นกันชัดครับ แต่ผมว่าพออีกสักสามสี่ปีหลังจากนี้ ทั้งหมดคงจะดูเหมือนปลูกพร้อมๆกันในปีเดียวครับ  ยิ่งผ่านไปสักสิบปี คงดูแทบไม่ต่างกันเลยว่าไหมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SUREKHA ที่ กันยายน 20, 2010, 04:14:45 PM
นอกจากจะเก่งเรื่องเกษตรแล้ว ยังเขียนหนังสือเก่งด้วยนะคะ



รอชมแดนมหัศจรรย์ ต่อไปค่ะ


ขอบคุณที่แวะเข้ามาเยี่ยมชมครับ  จริงๆเกษตรก็เพิ่งหัดครับ ส่วนเรื่องงานเขียนนี่ในระดับนักเขียนจริงๆ คงต้องเรียกว่าตัวกระจอกอยู่ครับ ผมว่านะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sompol ที่ กันยายน 21, 2010, 06:28:21 AM
...ติดตามชมมาอย่างต่อเนื่องครับ เมื่อเวลาผ่านไปชีวิตเราก็หดสั้นลงไปทุกวันแต่ประสบการณ์ชีวิตกลับพุ่งสวนทางกัน อดีตที่เราประสบพบเองจะสอนเราเอง ผมมีความวิตกคล้ายกันครับเกี่ยวกับระบบทุนนิยม "จู่ๆทุนนิยมก็ล่มสลายและเงินทองกลายเป็นของไร้ค่าไร้ราคา" อาจเป็นจริงเข้าสักวันหนึ่ง การพึ่งพาตนเองไห้ได้เป็นทางรอดของมนุษย์มาแต่โบราณครับ

การกลับมาสู่พื้นฐานและฟื้นฟูศักยภาพจริงๆของมนุษย์ ผมว่าก็เหมือนเราติดระบบเบรกABS ที่ช่วยให้การเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วในสังคมสมัยใหม่ปลอดภัยขึ้น  ไม่ต้องถึงขั้นลงมาขี่เกวียน(ถ้าไม่ชอบสุนทรีย์ของความเนิบช้า)แค่เพิ่มเติมระบบเบรคดีๆรถเร็วๆก็วิ่งไปข้างหน้าได้สบายขึ้นครับ ว่าไหมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jomyut ที่ กันยายน 21, 2010, 12:35:32 PM
ขอชื่นชมระบบการคิด  และวิธีคิด  น้อยคนนักที่สามารถคิด  และทำได้อย่างนี้  คงเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนที่อ่านกระทู้นี้
ได้อ่านกระทู้นี้แล้ว  ยิ่งกว่าได้อ่านหนังสือหลายสิบเล่ม  ผมเชื่อเสมอว่า  หากเราคิดดี  อย่างน้อยคนที่สัมผัสได้ย่อมรับรู้และได้ประโยชน์...วันนี้ของหลายปีก่อน  ผมไม่รู้ว่าพ่อบ้าระห่ำปลูกต้นไม้ทำไม  ปลูกทุกชนิด  ที่กินได้  หลังเกษีนณของพ่อ  ท่านปลูกต้นไม้ไว้ให้ลูกกับหลานได้กิน  พ่อทำนา  พ่อเลี้ยงวัว  เคยถามพ่อว่าเหนื่อยไหม  พ่อบอกเหนื่อย    แล้วทำทำไมหล่ะพ่อ.....
วันนี้...ผมรู้แล้วว่าพ่อทำทำไม   วันไหนที่ผมว่าง  ผมกลับบ้าน  นั่งคุยกะพ่อเรื่องการปลูกต้นไม้  ผมเห็นแววตาของพ่อเวลาผมคุยด้วย
มันบอกหลายอย่าง  ทุกวันนี้  ผมรู้ว่าพ่อรอผม  รอเพื่ออยากคุย  อยากบอก  และอยากให้ได้กิน
...วันนึง  พ่อเคยบอกว่า  ทำเกษตร..  อย่าเอาวิชาการเกินไป   อย่าปลูกตามตำราให้มากนัก   ...
รู้มั้ยครับ  กระทู้ของคุณ  ทำให้ผมอยากกลับไปหาพ่อเดี๋ยวนี้    ขอบคุณครับ  สำหรับประกาย...ผมเชื่อว่าคุณจะได้รับอานิสสงค์ในครั้งนี้ 

ขอขอบคุณเรื่องคุณพ่อของคุณ Jomyut ด้วยเช่นกันครับ  ผมโชคดีมากเพราะพ่อของผมเองเมื่อเห็นผมมาเอาดีทางนี้และกลับไปสู่ชุมชนที่ท่านเติบโตมา หมายถึงที่กำแพงเพชร และมีโอกาสไปอยู่กับย่าบ่อยขึ้น พ่อผมนี่สนับสนุนเต็มที่เลยครับทั้งที่ท่านเองก็เป็นข้าราชการครูที่เกษียณแล้ว ไม่เกี่ยวกับงานทางเกษตรเลยสักนิด แค่พูดถึงเมล็ดใม้ที่อยากได้แต่ไม่รู้จัก  ก็จะรีบโทรไปหาลูกศิษย์เก่าๆเพื่อให้หาเมล็ดหรือต้นกล้ามาให้  บางครั้งยังมาช่วยปลูกและรดน้ำด้วยตัวเองเวลายกครอบครัวมาเยี่ยมย่าที่กำแพงเพชร  เรียกว่าต้นไม้เป็นตัวเชื่อมสายใยครอบครัวที่ดีสำหรับผมเลย  นี่คือเหตุผลที่ผมรักการปลูกต้นไม้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: สวนสายลมป่า ที่ กันยายน 21, 2010, 12:38:10 PM
...ติดตามชมมาอย่างต่อเนื่องครับ เมื่อเวลาผ่านไปชีวิตเราก็หดสั้นลงไปทุกวันแต่ประสบการณ์ชีวิตกลับพุ่งสวนทางกัน อดีตที่เราประสบพบเองจะสอนเราเอง ผมมีความวิตกคล้ายกันครับเกี่ยวกับระบบทุนนิยม "จู่ๆทุนนิยมก็ล่มสลายและเงินทองกลายเป็นของไร้ค่าไร้ราคา" อาจเป็นจริงเข้าสักวันหนึ่ง การพึ่งพาตนเองไห้ได้เป็นทางรอดของมนุษย์มาแต่โบราณครับ
อันนี้  เห็นด้วยนะครับ   ในฐานะคนซื้อ  สินค้าทางการเงิน  (อีกหนึ่งอาชีพเสริมของผม) เพราะในอนาคตที่ไม่ช้านี้   โลกจะเล็กลงมาก   จนสามารถควบคุมให้ใช้เงินสกุลเดียวกันทั้งโลก   และสิ่งที่จะทำลาย  ระทุนนิยม ก็  คือ ตัวของมันครับ   อันนี้   เป็นคำกล่าวของ  Warren  Buffett  ราชาตลาดแห่งสินค้าการเงินและการลงทุน รอดูกันต่อไป ครับผม

รอดูอยู่ด้วยเช่นกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: VERAPONG ที่ กันยายน 21, 2010, 05:49:17 PM
ขอชื่นชมระบบการคิด  และวิธีคิด  น้อยคนนักที่สามารถคิด  และทำได้อย่างนี้  คงเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนที่อ่านกระทู้นี้
ได้อ่านกระทู้นี้แล้ว  ยิ่งกว่าได้อ่านหนังสือหลายสิบเล่ม  ผมเชื่อเสมอว่า  หากเราคิดดี  อย่างน้อยคนที่สัมผัสได้ย่อมรับรู้และได้ประโยชน์...วันนี้ของหลายปีก่อน  ผมไม่รู้ว่าพ่อบ้าระห่ำปลูกต้นไม้ทำไม  ปลูกทุกชนิด  ที่กินได้  หลังเกษีนณของพ่อ  ท่านปลูกต้นไม้ไว้ให้ลูกกับหลานได้กิน  พ่อทำนา  พ่อเลี้ยงวัว  เคยถามพ่อว่าเหนื่อยไหม  พ่อบอกเหนื่อย    แล้วทำทำไมหล่ะพ่อ.....
วันนี้...ผมรู้แล้วว่าพ่อทำทำไม   วันไหนที่ผมว่าง  ผมกลับบ้าน  นั่งคุยกะพ่อเรื่องการปลูกต้นไม้  ผมเห็นแววตาของพ่อเวลาผมคุยด้วย
มันบอกหลายอย่าง  ทุกวันนี้  ผมรู้ว่าพ่อรอผม  รอเพื่ออยากคุย  อยากบอก  และอยากให้ได้กิน

...วันนึง  พ่อเคยบอกว่า  ทำเกษตร..  อย่าเอาวิชาการเกินไป   อย่าปลูกตามตำราให้มากนัก   ...
รู้มั้ยครับ  กระทู้ของคุณ  ทำให้ผมอยากกลับไปหาพ่อเดี๋ยวนี้    ขอบคุณครับ  สำหรับประกาย...ผมเชื่อว่าคุณจะได้รับอานิสสงค์ในครั้งนี้ 


นวันนี้...ผมรู้แล้วว่าพ่อทำทำไม   วันไหนที่ผมว่าง  ผมกลับบ้าน  นั่งคุยกะพ่อเรื่องการปลูกต้นไม้  ผมเห็นแววตาของพ่อเวลาผมคุยด้วย
มันบอกหลายอย่าง  ทุกวันนี้  ผมรู้ว่าพ่อรอผม  รอเพื่ออยากคุย  อยากบอก  และอยากให้ได้กิ

คิดถึงพ่อจังครับ...ถ้าตอนนี้พ่ออยู่ด้วย ผมจะ....
พ่อไม่อยู่แล้ว แต่ปัจจุบันเรากลับกลายเป็นพ่อแทน..
จะทำให้ดีที่สุด   ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ



เท่าที่คนรุ่นเราจะยังพอทำได้ให้คนรุ่นใหม่ๆ คือการเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่เขาและสอนให้เขารู้เท่าทันโลกใบนี้ครับ ผมเชื่อว่าคุณทำได้ครับ




หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tonkhoa ที่ กันยายน 21, 2010, 07:32:47 PM
โดนที่สุด ตั้งแต่อ่านกระทู้มาค่ะ

ขอบคุณค่ะที่ได้มีโอกาสมาอ่าน


ขอบคุณที่ติดตามครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ กันยายน 21, 2010, 07:36:41 PM
ขอชื่นชมระบบการคิด  และวิธีคิด  น้อยคนนักที่สามารถคิด  และทำได้อย่างนี้  คงเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนที่อ่านกระทู้นี้
ได้อ่านกระทู้นี้แล้ว  ยิ่งกว่าได้อ่านหนังสือหลายสิบเล่ม  ผมเชื่อเสมอว่า  หากเราคิดดี  อย่างน้อยคนที่สัมผัสได้ย่อมรับรู้และได้ประโยชน์...วันนี้ของหลายปีก่อน  ผมไม่รู้ว่าพ่อบ้าระห่ำปลูกต้นไม้ทำไม  ปลูกทุกชนิด  ที่กินได้  หลังเกษีนณของพ่อ  ท่านปลูกต้นไม้ไว้ให้ลูกกับหลานได้กิน  พ่อทำนา  พ่อเลี้ยงวัว  เคยถามพ่อว่าเหนื่อยไหม  พ่อบอกเหนื่อย    แล้วทำทำไมหล่ะพ่อ.....
วันนี้...ผมรู้แล้วว่าพ่อทำทำไม   วันไหนที่ผมว่าง  ผมกลับบ้าน  นั่งคุยกะพ่อเรื่องการปลูกต้นไม้  ผมเห็นแววตาของพ่อเวลาผมคุยด้วย
มันบอกหลายอย่าง  ทุกวันนี้  ผมรู้ว่าพ่อรอผม  รอเพื่ออยากคุย  อยากบอก  และอยากให้ได้กิน
...วันนึง  พ่อเคยบอกว่า  ทำเกษตร..  อย่าเอาวิชาการเกินไป   อย่าปลูกตามตำราให้มากนัก   ...
รู้มั้ยครับ  กระทู้ของคุณ  ทำให้ผมอยากกลับไปหาพ่อเดี๋ยวนี้    ขอบคุณครับ  สำหรับประกาย...ผมเชื่อว่าคุณจะได้รับอานิสสงค์ในครั้งนี้ 

ผมก็ได้อานิสงจากการที่พ่อผมชอบปลูกต้นไม้ ตอนเด็กๆ ผมต้องเอากระโถนไปรดน้ำต้นไม้บนดาดฟ้า บนดาดฟ้ามีดินอยู่แค่นิดเดียว พ่อผมก็ยังพยายามหาดินมาใส่จนสามารถปลูกต้นไม้ได้ ผมยังจำมะละกอ ต้นออดิบ (เอาไว้ทำแกงส้มหรือแกงเหลืองของคนใต้) แม่สามารถเอามาแกงได้เป็นหม้อ อร่อยมากครับ แค่ดาดฟ้าของตึกแถวขนาดไม่ถึง 3 ตร.ม. แต่ตอนนี้ผมมีที่เกือบ 20 ไร่ ผมจะปลูกทุกอย่างที่อยากกิน และจะทำให้ได้อย่างที่พ่อเคยทำ เสียดายตอนนี้พ่อผมอายุ 80 ปี แล้ว ปอดท่านไม่แข็งแรงเกรงว่าไปอยู่ที่นั้นจะไม่สบายได้ง่าย ขอบคุณกระทู้ดีๆ ที่มีเรื่องราวมากมายมาให้เราได้ขบคิด ก้อง 21/09/10

ขอบคุณคุณ SinchaiTK เช่นเดียวกันครับที่นำ คนสามัญประจำโลก มาเป็นอีกหนึ่งแบบอย่างและทางเลือกในการสร้างความมั่นคงให้ชีวิตด้วยวิธีง่ายๆอย่างที่เราๆรู้ดีและกำลังทำกันอยู่


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: GOYA ที่ กันยายน 21, 2010, 09:36:20 PM
ขอชื่นชมระบบการคิด  และวิธีคิด  น้อยคนนักที่สามารถคิด  และทำได้อย่างนี้  คงเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนที่อ่านกระทู้นี้
ได้อ่านกระทู้นี้แล้ว  ยิ่งกว่าได้อ่านหนังสือหลายสิบเล่ม  ผมเชื่อเสมอว่า  หากเราคิดดี  อย่างน้อยคนที่สัมผัสได้ย่อมรับรู้และได้ประโยชน์...วันนี้ของหลายปีก่อน  ผมไม่รู้ว่าพ่อบ้าระห่ำปลูกต้นไม้ทำไม  ปลูกทุกชนิด  ที่กินได้  หลังเกษีนณของพ่อ  ท่านปลูกต้นไม้ไว้ให้ลูกกับหลานได้กิน  พ่อทำนา  พ่อเลี้ยงวัว  เคยถามพ่อว่าเหนื่อยไหม  พ่อบอกเหนื่อย    แล้วทำทำไมหล่ะพ่อ.....
วันนี้...ผมรู้แล้วว่าพ่อทำทำไม   วันไหนที่ผมว่าง  ผมกลับบ้าน  นั่งคุยกะพ่อเรื่องการปลูกต้นไม้  ผมเห็นแววตาของพ่อเวลาผมคุยด้วย
มันบอกหลายอย่าง  ทุกวันนี้  ผมรู้ว่าพ่อรอผม  รอเพื่ออยากคุย  อยากบอก  และอยากให้ได้กิน
...วันนึง  พ่อเคยบอกว่า  ทำเกษตร..  อย่าเอาวิชาการเกินไป   อย่าปลูกตามตำราให้มากนัก   ...
รู้มั้ยครับ  กระทู้ของคุณ  ทำให้ผมอยากกลับไปหาพ่อเดี๋ยวนี้    ขอบคุณครับ  สำหรับประกาย...ผมเชื่อว่าคุณจะได้รับอานิสสงค์ในครั้งนี้ 

ผมก็ได้อานิสงจากการที่พ่อผมชอบปลูกต้นไม้ ตอนเด็กๆ ผมต้องเอากระโถนไปรดน้ำต้นไม้บนดาดฟ้า บนดาดฟ้ามีดินอยู่แค่นิดเดียว พ่อผมก็ยังพยายามหาดินมาใส่จนสามารถปลูกต้นไม้ได้ ผมยังจำมะละกอ ต้นออดิบ (เอาไว้ทำแกงส้มหรือแกงเหลืองของคนใต้) แม่สามารถเอามาแกงได้เป็นหม้อ อร่อยมากครับ แค่ดาดฟ้าของตึกแถวขนาดไม่ถึง 3 ตร.ม. แต่ตอนนี้ผมมีที่เกือบ 20 ไร่ ผมจะปลูกทุกอย่างที่อยากกิน และจะทำให้ได้อย่างที่พ่อเคยทำ เสียดายตอนนี้พ่อผมอายุ 80 ปี แล้ว ปอดท่านไม่แข็งแรงเกรงว่าไปอยู่ที่นั้นจะไม่สบายได้ง่าย ขอบคุณกระทู้ดีๆ ที่มีเรื่องราวมากมายมาให้เราได้ขบคิด ก้อง 21/09/10

ทำไม...พ่อเราถึงไม่เข้าใจ อะไรแบบนี้บ้างหนอ... :'(
ปลูกต้นไม้ไว้ก็ตัด สระขุดไว้ก็ถม... >:(
คิดในทางที่ดี ท่านคงไม่อยากให้เราลำบาก
แต่พ่อคงไม่รู้หรอกว่า ทุกวันนี้ลำบากยิ่งกว่าเป็นเกษตรกรซะอีก...ฮือๆๆ...ลำบากใจ

อย่างนี้ต้องหาอุบายใว้หลอกล่อครับ  ผมเองยังเริ่มจากการบอกให้คนรอบข้างมองภาพรีสอร์ตสวยหรูท่ามกลางป่าใหญ่ ที่ต้องเริ่มต้นจากการปลูกป่าก่อนครับ  พอฉายภาพที่เข้าไปเกี่ยวกับรายได้อันงดงาม และกิจกรรมแบบที่คนเมืองเข้าใจง่ายๆ  ทางจะสะดวกขึ้นครับ  แล้วที่เหลือต้นไม้และสายน้ำจะเป็นตัวช่วยเราอีกทีระหว่างทางครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: GOYA ที่ กันยายน 22, 2010, 09:14:20 PM
ต้นลั่นทมสวยจัง... เป็นอีกคนที่ชอบต้นลั่นทมมาก อยากตื่นมาแล้วเห็นมันทุกวัน...ทุกวัน
ขอเรียกว่าต้นลั่นทมนะคะ เพราะโดยส่วนตัวแล้วชอบคำว่า ลั่นทม มากกว่าค่ะ บางทีมันอาจฟังดูเศร้าๆ
แต่ก็ยังชอบที่จะเรียกมันว่า ลั่นทม ค่ะ... :)
และก็ชอบพันธุ์ที่คุณตั้มปลูกคุ่ะ ไว้รอฮุบที่ของพ่อได้ก่อนจะไปหาถึงสวนเลย จะขอมาปลูกสักกิ่งได้ไหมคะ...
แฮ่ๆๆ ขอกันซึ่งๆหน้า ;D



จะเตรียมใว้รอเลยครับ  ต้นนี้ผมขยายพันธุ์ว้เยอะเลย  แต่ละวันที่ผ่านไปมันเริ่มสร้างกิ่งก้านใว้มากขึ้นๆ จากกิ่งเล็กๆสองปีก็สูงท่วมหัวแล้วครับ ฮุบที่คุณพ่อได้เมื่อไหร่แจ้งมาได้เลยครับ

บอกได้เลยว่าตั้งแต่ได้อ่านบทความของคุณตั้มแล้วรู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก แล้วยิ่งได้เห็นต้นไม้โตวันโตคืน ม้นน่าชื่นใจ อยากจะทำเลยแต่ก็ติดเรื่องที่นี่แหล่ะค่ะ ยังเกลี้ยกล่อมพ่อไม่ได้ซะที มานั่งคิดดู นี่เราวางแผนมาจะสองปีแ้ล้ว ถ้าปลูกต้นไม้ก็คงโตใกล้เคียงกับของคุณตั้มแล้ว...เฮ้อ...เสียดายเวลา และก็ชอบแนวคิดของเพื่อนตุ้มมากๆ (ถ้าเจอฝากบอกด้วยนะคะ..อิอิ)
ดีใจจัง ที่จะได้มีต้นลั่นทมเป็นของตัวเองซะที โดยเฉพาะได้ปลูกด้วยมือตัวเอง ปกติได้แต่แอบไปชื่นชมที่อื่น เวลาไปเที่ยว...


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: GOYA ที่ กันยายน 22, 2010, 09:25:10 PM
ทำไม...พ่อเราถึงไม่เข้าใจ อะไรแบบนี้บ้างหนอ... :'(
ปลูกต้นไม้ไว้ก็ตัด สระขุดไว้ก็ถม... >:(
คิดในทางที่ดี ท่านคงไม่อยากให้เราลำบาก
แต่พ่อคงไม่รู้หรอกว่า ทุกวันนี้ลำบากยิ่งกว่าเป็นเกษตรกรซะอีก...ฮือๆๆ...ลำบากใจ

อย่างนี้ต้องหาอุบายใว้หลอกล่อครับ  ผมเองยังเริ่มจากการบอกให้คนรอบข้างมองภาพรีสอร์ตสวยหรูท่ามกลางป่าใหญ่ ที่ต้องเริ่มต้นจากการปลูกป่าก่อนครับ  พอฉายภาพที่เข้าไปเกี่ยวกับรายได้อันงดงาม และกิจกรรมแบบที่คนเมืองเข้าใจง่ายๆ  ทางจะสะดวกขึ้นครับ  แล้วที่เหลือต้นไม้และสายน้ำจะเป็นตัวช่วยเราอีกทีระหว่างทางครับ

จริงด้วยค่ะ ไม่งั้นไม่ไหวแน่ ต้องวาดภาพให้สวยๆ ไว้ใช่ไหมคะ... :-[ ฮ่าๆๆ เสร็จแน่ี่พ่อเรา :)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Chonpratan ที่ กันยายน 22, 2010, 10:56:23 PM
ก๊อกๆๆๆ...สวัสดีครับ
อาแปะมีข่าวดีมาบอก....อาแปะเพิ่งเปิดกระทู้ "ค๊อฟฟี่เลาจน์แบบสบายๆสไตล์ชุมชนพอเพียง"  น่ะครับ....หากมีเวลาว่างอาแปะขอเชิญแวะมาเที่ยวคุยเล่นแลกเปลี่ยนเรื่องเบาสมองกันนะครับ....เพื่อเป็นการผ่อนคลายให้หายเหนื่อยจากการทำงาน..ดูแลไร่สวนเรือกนานะครับ... ;)
http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=22657.0



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 23, 2010, 12:28:37 AM
ต้นไม้เป็นสิ่งเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของคนให้แน่นแฟ้นขึ้นจริงๆ คะ่ ทิพย์เคยได้รับเมล็ดพันธ์สารภีทะเลจากครูนางในเว็บเกษตรพอเพียงตอนที่เพิ่งเข้ามาหาข้อมูลในเว็บไซต์นี้ใหม่ๆ ตอนนั้นครูนางส่งเมล็ดพันธ์มาให้ทิพย์เอาไปปลูกที่สวนงอก 2 ต้น ทุกครั้งที่ทิพย์กลับไปเยี่ยมสวนสิ่งแรกที่ต้องรีบไปดูไม่ใช่ต้นปาล์มในสวน แต่เป็นต้นครูนาง หรือ ต้นสารภีทะเลจากครูนางนั่นเองค่ะ  ;D ;D ;D

เดี๋ยวหากมีโอกาสผมจะฝากต้น tumtump ไปอยู่เป็นสมาชิกใหม่ที่สวนคุณทิพย์สักต้นนะครับ

ด้วยความยินดีเลยค่ะ  :D :D :D :D :D :D :D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 24, 2010, 12:24:30 AM
ตอนที่29 สัดส่วนทอง Golden Ratio

ผมปลูกต้นไม้ไปในดินแดนมหัศจรรย์น่าจะร่วมสองพันต้นในตลอดสองปีกว่าๆที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งเพื่อให้ร่มเงาแก่ที่อยู่อาศัย ส่วนหนึ่งก็เป็นพวกไม้ผลและพืชอาหาร อีกส่วนหนึ่งเพื่อใว้ใช้สอยและตัดแปรรูปขายเป็นเงินมาใช้จ่ายในสิ่งที่ไม่สามารถเอาต้นไม้หรืออาหารไปแลกมาได้  สองกลุ่มแรกปลูกไปเท่าไหร่มันก็จะอยู่ตรงนั้นไปตราบนานเท่านาน กลุ่มสุดท้ายถือว่าเป็นค่าแรงผมในการสร้างสองกลุ่มแรกขึ้นมา  และจะต้องหายไปในช่วงเวลาต่างๆ  ตามวัตถุประสงค์ที่จะต้องใช้มัน

จำนวนเท่าไหร่ที่ผมมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะเอาไป  ถ้าตอบโดยหลักนิติศาสตร์ก็คือ "ทั้งหมด"นั่นแหละครับ  เพราะผมเป็นเจ้าของมันโดยกฏหมาย แม้อาจจะต้องมีเรื่องยุ่งยากกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้บ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร คุยกันได้ถ้ามีบัตรผ่านสีเทาๆพร้อมลายเซ็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง  แต้ถ้าโดยหลักรัฐศาสตร์ มนุษย์ศาสตร์ หรือสังคมศาสตร์ล่ะ  จำนวนการเอาคืนจากธรรมชาติที่แม้จะสร้างขึ้นใหม่ด้วยมือมนุษย์ และเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตอีกหลากหลายที่เข้ามาอาศัยชายคาอันสงบสุขร่มเย็นแห่งนี้ จะมากน้อยเท่าไหร่ที่จะไม่กระทบกระเทือนและทำให้สมดุลย์ของการอยู่ร่วมกันอย่างผาสุขนั้นเสียไป

"สามสิบแปดจุดสองเปอร์เซ็นต์โดยประมาณ   สำหรับการ "เอา" จากธรรมชาติมาเป็นของเรา  เกินกว่านั้น  หายนะ"

"มีจุดสองด้วยนี่เรียกประมาณเหรอ"  ผมถามตุ้มด้วยความสงสัย(จริงๆ)

"จริงๆจะมีทศนิยมอีกไม่รู้จบตามหลังจุดสองอีกนะ"

"นายไปเอาตัวเลขยากๆนี่มาจากไหนหรือตุ้ม"

"มันเป็นตัวเลขที่เหล่านักคณิตศาสตร์ นักมานุษย์วิทยา หรือนักสังคมศาสตร์ และอีกหลายๆนัก ที่ไม่รู้จะใช้สมองไปทำอะไร  เอามาคิดถอดรหัสจากธรรมชาติ แล้ว้เจอตัวเลขชุดนี้ซ้ำๆกัน  เรียกว่าการยัดตัวเลขให้ลงกับสิ่งที่เขาอยากเห็นก็ว่าได้ รวมเรียกตัวเลขหลายทศนิยมนี้ว่า Golden Ratio หรือสัดส่วนทอง ซึ่งมีค่าที่รู้จักกันไปทั่วโลกว่าเป็นตัวเลขประมาณ 1:1.618 หรือ 0.618:1 "

"อันนี้ไม่ได้มั่วเองอีกใช่ไหม"

"ไม่มั่วแต่ต่อยอดนิดหน่อย"

"มันทองยังไงอีกคราวนี้"

"ในทางศิลปะว่ากันว่ามันเป็นสัดส่วนที่มักค้นพบในงานสร้างสรรค์ชั้นเลิศหลายรายการ เช่นสัดส่วนภาพวาดช่วงใบหน้าของโมนาลิซ่า(ที่ลูฟร์) หรือโครงสร้างวิหารพาเธนอน(ที่กรีก)  ในตัวมนุษย์เรามักจะเจอในอวัยวะต่างๆของร่างกายที่ประกอบไปด้วยสัดส่วนนี้  ยกตัวอย่างง่ายๆ ระยะจากข้อมือถึงปลายนิ้วต่อระยะข้อมือถึงข้อศอก เป็นสัดส่วนเดียวกันกับระยะข้อมือถึงข้อศอกต่อระยะปลายนี้วถึงข้อศอก...งงไหม"

"งง"

"อ้ะ...งั้นลองนึกถึงนางแบบหุ่นงามๆสักกลุ่มนึ่ง  กลุ่มผู้หญิงที่เขาว่ากันว่าสัดส่วนทรวดทรงงามถึงขั้นเป็นแบบอย่าง จะมีระยะของร่างกายเข้ากับสัดส่วนนี้คือ..."

"คือ"   ผมไม่เคยสนใจอะไรเท่านี้มาก่อน

"ระยะจากศรีษะถึงเอวต่อระยะจากเอวถึงฝ่าเท้า จะเป็นสัดส่วนเดียวกับระยะจากเอวถึงฝ่าเท้าต่อความสูงรวมของผู้หญิงคนนั้น"

"ไฮ้.... ไม่เคยรู้มาก่อน งั้นคนยาวตัวขาสั้น ก็ไม่สมส่วนสิ"

"บอกแล้วไงมันเป้นความพยายามยัดเยียดให้ลงพอดีกับตัวเลข  ตัวยาวขาสั้นแล้วดูดีมีเยอะไป"

"แล้วยังเจอในอะไรอีก"

"หอย"

"หือ"

"ระบบโครงสร้างภายในหอย นอติลุส  ที่พวกนักออกแบบหรือ สถาปนิกคลั่งไคล้และชอบเอามาเป็นตัวแทนของความงามอันเหมาะเจาะในงานสร้างสรรค์ต่างๆ  แต่ละชั้นเปลือกของหอยชนิดนี้จะสร้างขึ้นมาในสัดส่วนนี้พอดิบพอดี"

"แล้วมันเกี่ยวยังไงกับเรื่องสมดุลธรรมชาติ"

"ก็ดันมีนักสังคมศาสตร์ทึกทักเอาว่า ถ้ามนุษย์เราผลาญทรัพยากรเกินกว่าสัดส่วนนี้ โลกเราอาจถึงหายนะได้"

"ไฮ้...แต่นี่มันก็เกินมาโลดตั้งปีมะโว้แล้วนี่  ป่าบ้านเรายังเหลือไม่ถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์เลย ไม่นับสายพันธุ์พืชและสัตว์ที่เริ่มหายไปทีละหลายๆชนิด ทุกๆวัน"

".................."

"เดี๋ยวๆๆ  เราต้องใช้ไม่เกินเท่าไหร่นะ"

"โดยประมาณนะ สามสิบแปดหน่อยๆจากทั้งหมด หรือสามสิบแปดส่วนต่อร้อยส่วน"

"ว่าทำไมโลกเราอยู่ได้อยู่ดีมาตั้งนานหลายร้อยหลายพันปี ใช้เท่าไหร่ก็ยังไม่ถึงสามสิบแปดส่วน  พอยุคปฏวัติอุตสาหกรรมมาเยือน  ร้อยปี....เรียบ"

"และเหตุอาเพศต่างๆก็เลยเริ่มออกมาเตือน  ว่าโลกสีฟ้าสวยๆใบนี้เริ่มป่วยกระทันหัน"

"แล้วนายเชื่อเรื่องสัดส่วนทองนี้ด้วยเหรอตุ้ม ว่ามันแฝงรหัสบอกเตือนมนุษย์อยู่จริงๆ"

"มันเตือนขนาดที่ว่า อุณหภูมิในร่างกายเราสบายๆที่สามสิบเจ็ดอาศา  ขึ้นมาเป็นสามสิบแปดเราก็แค่ตัวรุมๆ  แต่ถ้าเกินกว่านั้นล่ะ"

"เราจะป่วย"

"ใช่...แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าขึ้นถึงห้าสิบองศา"

"ตายไปตั้งแต่สี่สิบห้าแล้วมั๊ง"

"ถูกต้อง  ก็เหมือนกับภาษีอัตราก้าวหน้าไง ยังกำหนดสูงสุดได้แค่สามสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ เมื่อมีรายได้เกินสี่ล้านบาท  ถ้าสรรพากรรีดเกินนั้นล่ะ นายจะยอมไหม"

"โอ๊ย..ผมหนีตั้งแต่สิบเปอร์เซนต์แรกแล้ว"

"นายไม่ยอม  ร่างกายนายก็ไม่ยอม ธรรมชาติหรือโลกใบนี้ก็ไม่ยอม"

"น่าทึ่งนะ"

"เรื่องสัดส่วนทองเหรอ"

"เปล่า เรื่องที่นายแถจนเข้าได้ทั้งเรื่องร่างกายมนุษย์และเรื่องเสียภาษี"

"บอกแล้วไง เมื่อเรามองหาความสัมพันธ์ใด มันมักจะหามาจนได้  นี่แหละมนุษย์"

...........................

ผมก้มมองสองมือที่ไดจับจอบเหวี่ยงขุดดินหลุมแล้วหลุมเล่า จนมือด้านพองและแข็งเป็นปุ่มไต จริงของเพื่อนตุ้ม จากปลายนิ้วถึงข้อศอก นับเป็นกลไกการทำงานที่น่าทึ่งของสองมือมนุษย์  ที่แตกต่างจากสัตว์หลากหลายประเภท คุณสมบัติที่เรามีมือที่หยิบจับได้ทำให้เราวิวัฒนาการได้รวดเร็วกว่าสัตว์อื่นๆแม้กระทั่งไพรเมตอย่างลิง หรือค่าง  หากไม่นับเรื่องขนาดสมอง 

เราเสียนิ้วไปสักครึ่ง  เรายังพอจะทำอะไรได้อีกมาก แต่หากเราเสียตั้งแต่ข้อมือไป ส่วนที่เหลือถึงข้อศอกก็คงไม่เพียงพอที่จะทำให้เราอยู่อย่างสุขสบาย

หรือจะจริงอย่างที่ตุ้มว่า สัดส่วนทองเป็นรหัสที่ซ่อนอยู่ในทุกสรรพสิ่งเพื่อให้เราคนเจอเพื่อนำมาเชื่อมโยง  เตือนสติถึงภัยของการไม่รักษาสมดุลย์ทางธรรมชาติ สังคม เศรษฐกิจ และอื่นๆอีกมากมายที่สัมพันธ์เกี่ยวข้องกันอย่างบูรณาการณ์

ผมใคร่ครวญอยู่นานจนลืมไปเลยว่าจริงๆผมมาหาตุ้มด้วยเรื่องนิดเดียวคือ ผมแค่อยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งผมต้องตัดต้นไม้ออกบ้างเพื่อ่ผลตอบแทนตนเองทางเศรษฐกิจ  ผมควรปลูกต้นไม้เพิ่มอีกสักเท่าไหร่ เพื่อจะได้ทยอยตัดขายในสัดส่วนที่พอดีนั้นแล้วได้เงินมายี่สิบล้าน

แหะๆๆ...ไม่ค่อยจะโลภเลยเรา


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ กันยายน 24, 2010, 12:43:44 AM
(http://img836.imageshack.us/img836/4969/dsc01387g.jpg)

กลับไปที่สวนรอบนี้ ร่องปลูกไผ่ที่ไถไว้และลงปลูกทดลองไผ่ซางหม่นไปบางส่วน ถูกน้ำท่วมไปเกือบครึ่งครับ ไผ่ตายไปหลายต้น ร่อแร่ก็อีกหลายต้น ดีนะที่ลงไปแค่ยี่สิบกว่าต้นเป็นรุ่นทดลอง  ไม่คิดว่าน้ำจะมาเยอะขนาดนี้


(http://img15.imageshack.us/img15/536/dsc01380vl.jpg)

ไปซื้อต้นไม้จากวังทองมาลงเพิ่มหลายต้น  เน้นไม้ทนน้ำท่วมอย่างยางนา  และตะเคียนทอง ไม่รู้ปลูกกลางน้ำอย่างนี้จะรอดรึเปล่า แต่กัดฟันลองปลุกไปหกสิบต้น  เพื่อซื้อความรู้เรื่องปลูกต้นไม้ในน้ำหลาก  อย่าเพิ่งหาว่าผมบ้านะครับ เพราะผมบ้าจริงๆ ดื้อด้วย อยากรู้อยากเห็นกับตาว่าผลจะออกมาเป็นไง  ค่าทดลองต้นละห้าบาทถ้วน  ต้นสูงห้าสิบเซ็นต์


(http://img59.imageshack.us/img59/310/dsc01381rj.jpg)

การขนส่งต้นไม้อย่างมืออาชีพ  ด้วยประสบการณ์สองปี ใบตองรองหนาๆ ช่วยกันแดด ลม และความร้อนได้ดีที่สุดครับ วิ่งไกลๆไม่มีใบเหี่ยว  ตัดถมให้หนักๆ ถ่วงให้ใบไม่ปลิวครับ  ถึงที่หมายข้างนอกผิวเกรียม กรอบ  ข้างในเย็นสบ๊าย  สบาย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sutharnthip ที่ กันยายน 24, 2010, 02:45:57 AM
ได้ความรู้ใหม่อีกแล้ว ใช้ใบตองคลุมพันธ์ไม้ในการขนส่ง ... :-[ :-[ :-[ :-[
เพื่อนตุ้มกลับมากระตุ้นต่อมสาระในสมองอีกแล้ว อ่านไปก็ทึ่งไป คิดได้ไงเนี่ยยยย ;D ;D ;D ;D


ตอนนี้ผมมีกล้วยเป็นของตัวเองหลายสิบต้นแล้วครับ  เวลาขนย้ายต้นไม้ผมก้แค่ไปเดินตัดแต่งทางกล้วยแก่ๆ แค่สองสามต้นก็ได้วัสดุรองและคลุมทับต้นไม้เต็มกระบะเลยครับ  วิชานี้ พี่เอ๋ทีศูนย์พะโต๊ะเขาสอนมาครับ  มีมือโปรจากทีมธนาคารต้นไม้เป็นกูรูให้เนี่ย  สบายไปเลย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ กันยายน 24, 2010, 08:59:56 AM
สุดยอดจริงๆๆๆๆ คิดได้ไงครับตุ้ม ต้องเริ่มสังเกตุแล้วครับ เมื่อกี้เอาสายวัดมาวัดแล้วคำนวณตามเลยนะเนี่ย อินกับเนื้อเรื่องมากครับ  :-[ :-[ :-[ :-[ :-[


จริงๆเรื่องสัดส่วนทองอธิบายอะไรๆได้อีกมาก แต่อย่างไรก็เป็นค่าประมาณมักไม่ค่อยเป๊ะ ลองเข้ากูเกิ้ลดูจะเจออีกมากเลยครับ หรือถ้าเอาไปป็นเกมให้เด็กๆค้นหาว่าอะไรบ้างในสิ่งรอบตัวที่เข้ากับสัดส่วนนี้ คงได้เล่นสนุกกันทั้งวันเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tonkhoa ที่ กันยายน 24, 2010, 09:34:48 AM
ติดตามอ่านหนังสือทุกวันเลยค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านทุกวันนะครับ  อาจจะได้สาระทางการเกษตรน้อยหรือเฉพาะเรื่องไปหน่อย ก็คงไม่ว่ากันนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jaroen11 ที่ กันยายน 24, 2010, 12:52:59 PM
มาติดตามอ่านทุกครั้งที่เข้ามาในweb ครับ จะคอยติดตามผลงานครับ  :-[


ขอบคุณที่ติดตามครับ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: น้องสายฟ้า ที่ กันยายน 24, 2010, 06:06:48 PM
กล้าไม้ยางนาสวยสมบูรณ์มากครับ  อยากทราบว่าซื้อที่ไหน  และมีการจัดส่งหรือเปล่าครับ  ของผมปลูกมา 3 ปี  หลายรุ่นแล้วไม่ค่อยรอดเพราะว่ากล้าไม้ที่ไปขอมาไม่ค่อยสมบูรณ์ครับ  ขอบพระคุณครับ


ผมซื้อที่ร้าน ตาลุงช้อนพันธุ์ไม้ป่า ที่อำเภอวังทองจังหวัดพิษณุโลกครับ  ข้างๆวัดพระนอนองค์ใหญ่ๆริมถนนหมายเลข12เลยครับ เข้าซอยไปนิดหน่อย  ถามใครก็รู้จักครับ  ร้านนี้ต้นอวบสูง  ตุ้มดินใหญ่รากแน่น ปลูกแล้วจำนวนตายน้อยมากครับ  ไปช่วงดีๆสามารถเลือกเอาต้นสูงเท่าสะโพกได้เลยราคาห้าบาท  ผมเป็นลูกค้าประจำร้านนี้มาก่อนครับ  ตอนนี้ซื้อเฉพาะกลุ่มไม้วงศ์ยาง เพราะหาเมล็ดมาเพาะเองยากครับ  อ้อ ร้านนี้ไม่มีบริการส่งนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Thipsri ที่ กันยายน 24, 2010, 08:15:48 PM
มาปักหมุดไว้คอยติดตามค่ะ

ขอบคุณครับ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaiwat4708 ที่ กันยายน 25, 2010, 06:33:36 AM
กล้าไม้ยางนาสวยสมบูรณ์มากครับ  อยากทราบว่าซื้อที่ไหน  และมีการจัดส่งหรือเปล่าครับ  ของผมปลูกมา 3 ปี  หลายรุ่นแล้วไม่ค่อยรอดเพราะว่ากล้าไม้ที่ไปขอมาไม่ค่อยสมบูรณ์ครับ  ขอบพระคุณครับ


ผมซื้อที่ร้าน ตาลุงช้อนพันธุ์ไม้ป่า ที่อำเภอวังทองจังหวัดพิษณุโลกครับ  ข้างๆวัดพระนอนองค์ใหญ่ๆริมถนนหมายเลข12เลยครับ เข้าซอยไปนิดหน่อย  ถามใครก็รู้จักครับ  ร้านนี้ต้นอวบสูง  ตุ้มดินใหญ่รากแน่น ปลูกแล้วจำนวนตายน้อยมากครับ  ไปช่วงดีๆสามารถเลือกเอาต้นสูงเท่าสะโพกได้เลยราคาห้าบาท  ผมเป็นลูกค้าประจำร้านนี้มาก่อนครับ  ตอนนี้ซื้อเฉพาะกลุ่มไม้วงศ์ยาง เพราะหาเมล็ดมาเพาะเองยากครับ  อ้อ ร้านนี้ไม่มีบริการส่งนะครับ

เดี๋ยวผมตามไปซื้อบ้างครับ อยู่ไม่ไกลจากที่พักเท่าไหร่ ไม่เคยสังเกตสักที  >:(


ร้านนี้ต้องไปซื้อช่วงต้นฝนนะครับ เพราะของเขาหมดเร็วมากเลย เพาะเอาไว้ปีละเป็นแสนต้น และจะเริ่มมีกระบะ รถบรรทุกมาทยอยขนไปตั้งแต่พฤษภา เผลอแป๊บเดียวผมไปอีกทีแทบหมดร้าน เหลือแต่ต้นคัดทิ้ง  ก็ยังอุตส่าห์หาต้นอวบๆมาจนได้  ถ้าไปซื้อหน้าหนาวหมดฤดู ราคาจะลดลงเหลือต้นละสองบาทสามบาทสี่บาท ตามแต่ชนิดไม้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: noon9999 ที่ กันยายน 27, 2010, 05:49:17 AM
พี่ว่า ระหว่างตะกู กับ ต้นยูคา อะไรโตเร็วกว่ากันครับ
ผมอยากปลูกแนวรั้วแล้วตัดยอด ให้กลายเป็นเสารั้ว เลยอยากได้ที่โตเร็วๆครับ

คิดว่าตะกูจะโตดีกว่าครับ และลำต้นจะอวบน้ำกว่าด้วย แต่ผมคิดว่าถ้าทำแนวรั้วตัดยอด ควรเป็นยูคานะครับ เพราะดูแล้วเนื้อไม้จะเหนียวและแข็งแกร่งกว่า

อีกตัวหนึ่งที่น่าสนใจผมว่ากระถินเทพาครับ ปีเดียวได้ต้นเท่าแขนเปลาตรง และบำรุงดินครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชุติพนธ์ ที่ กันยายน 27, 2010, 07:15:05 AM
สุดยอดครับ  ตื่นเต้นเร้าใจ  ฮึกเหิม  และมีสีสันอย่างยิ่ง  สำหรับการปลูกป่าในแดนมหัศจรรย์  ขอให้ประสบความสมหวังดังตั้งใจครับ

ขอบคุณมากครับ กำลังใจส่วนหนึ่งก็ได้มาจากภาพป่ายางนาของคุณชุติพนธ์ด้วยครับ ขอให้ป่าปลูกใหม่โตวันโตคืนไปด้วยกันนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ กันยายน 27, 2010, 09:51:08 AM
เข้ามาอ่านเจอ  และอ่านจนจบ ขอแสดงความนับถือจริงๆ  ดีใจมากที่มีคนอย่างคุณตุ้ม และหลายๆคน ผมก็กำลังก่อร่างสร้างป่าเหมือนกัน    ทำตั้งแต่แปลงเล็กๆมาก่อน  ปลูกทุกอย่างที่เป็นต้นไม้ แม้บางต้นไม่รู้จักชื่อแต่เห็นทรงสวย ใบสวยก็ปลูก  ตอนนี้กำลังทดลองแปลงใหญ่อยู่  กำลังกายกำลังใจสู้ได้แน่  และได้แอบขโมยเคล็ดลับของคุณตุ้มและหลายๆคนที่โพสน์ไปใช้ด้วย  คิดว่าไม่นานน่าจะเป็นรูปเป็นร่าง  ขอให้กำลังใจแก่ทุกท่านที่กำลังสร้างชาติด้วยการปลูกต้นไม้ครับ  เมื่อถึงวันที่เราไม่ต้องไปซื้อหาอาหารที่ตลาดได้เป็นสัปดาห์แต่หาในป่าหลังบ้านแทน  ตอนนั้นแสดงว่าเศรษฐกิจในครอบครัวมั่นคงแล้ว

ขอบคุณมากครับ ถือว่ามาร่วมแบ่งปันความรู้กันครับ ผมเองที่ได้มาเขียนนิทานเล่าเรื่องปลูกป่าก็เพราะมีเพื่อนสมาชิกบางท่านแนะนำมา ให้ช่วยกันสร้างองค์ความรู้ "มือหนึ่ง" หรือความรู้จากประสบการณ์ตรง จะผิดจะถูก ก็เกิดขึ้นจริงและนำมาปรับใช้กันต่อไปครับ  สู้ๆครับคนปลูกป่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: flycatcher_xiii ที่ กันยายน 28, 2010, 01:26:10 PM
เข้ามาอ่านนิทานกะเค้าด้วยเหมือนกัน
ท่าทางสวนจะร่มรื่น คงต้องหาโอกาสไปเยือนซักครั้ง

ปล. เพาะไผ่ไว้เยอะๆ นะ จะไปขนกลับตอนงานแต่ง อิๆ


โอ๊ะๆๆๆ  กำลังต้องการแรงงานพอดี หาต้นไม้ตัวเจ็บๆมาฝากด้วยเน้อ  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Thipsri ที่ กันยายน 28, 2010, 01:36:29 PM
พี่ว่า ระหว่างตะกู กับ ต้นยูคา อะไรโตเร็วกว่ากันครับ
ผมอยากปลูกแนวรั้วแล้วตัดยอด ให้กลายเป็นเสารั้ว เลยอยากได้ที่โตเร็วๆครับ

เคยเห็นของสวนตรงข้าม ปลูกยูคาในระยะชิดกันราวครึ่งเมตรเป็นแนวตรง เขาไม่ได้ตั้งใจปลูกเป็นแนวรั้ว แต่ปลูกชิดกันเกิน ต้นอายุสองปีเปลาตรงและสูงมากค่ะ เห็นแล้วเกิดไอเดียจะทำรั้วต้นยูคาเหมือนกันค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ กันยายน 29, 2010, 03:03:12 PM
ปลูกยูคาถ้าปลูกปะปนกับไม้อื่นๆแบบไร่ละ 2-3 ต้นก็จะดีครับ ผมเห็นที่สถานีเพาะกล้าไม้บางพระชลบุรี ต้นจะตรงใหญ่ สูงมากๆเจ้าหน้าที่บอกว่าปลูกมา 20 กว่าปีแล้ว เป็นแก่นทั้งต้น เลื่อยทำเสา ทำกระดานได้เลย มูลค่าก็สูง อันที่จริงการปลูกป่่าหลากหลายเรียบแบบธรรมชาติดีที่สุด เพื่อต้นไม้จะได้เกื้อกูลซึ่งกันและกัน อย่าลืมปูกไม้เลี้ยงสัตว์ป่า และนกด้วย เช่น ปาล์มน้ำมัน เสาวรส หว้า ฯลฯ เพราะเราจะได้ปุ๋ยทางอ้อมอีกทาง


เห็นด้วยครับ สำหรับคนปลูกป่าอย่างผม  ยูคาไม่เป็นอุปสรรค หรือต้นไม้ร้ายกาจแต่อย่างใด เพราะเราต้องยอมรับถึงคุณสมบัติของเนื้อไม้ที่แข็งแรงและทนทานของเขา  คงต้องแก้ที่วิธีการปลูกกันแหละครับ  ปลูกสักหนึ่งเปอร์เซ็นต์ผสมผสานไว้ ไม่น่าเกลียดครับ  ปีหน้ากะเอามาลงไว้สักยี่สิบต้น เพื่อซ่อมต้นที่ตายไปเพราะไปเจอดินแย่ๆครับ  กะปลูกลืมยี่สิบปีไปเลยเหมือนกัน  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: pp_79 ที่ กันยายน 29, 2010, 05:22:26 PM
สวัสดีครับคุณ tumtump  ;)

ผมเดินหลงป่าอยู่ตั้งนาน หาทางออกไม่เจอ พอดีเจอช่องเล็ก เลยมุดออกมาครับ

ข้างในป่าอัดแน่นด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิดผสมผสานได้ลงตัวมากครับ ต้นไม้พึ่งพาอาศัยกัน ดูแลกันเอง โตไปด้วยกัน สมกับเป็นดินแดนมหัศจรรย์จริงๆ ครับ

(http://img121.imageshack.us/img121/1980/sdc10149s.jpg) (http://img121.imageshack.us/i/sdc10149s.jpg/)

เอาป่ามาฝากครับ...ในความคิดผม ยังไม่เป็นป่าเท่าไหร่ ต้องลงไม้ป่าเพิ่มอีกครับ...แต่ก็มีคำถาม ปลูกอะไร กินได้ไหม ปลูกทำไมเยอะแยะ... ??? ทุกคำถามผมไม่ตอบ...รอให้ต้นไม้ตอบเองครับ แต่ใช้เวลาหน่อยครับ...

วรรณกรรมสวยงามครับ อ่านแล้วเพลินมากครับ ได้แนวคิดและสาระดีมากๆ ครับ รอติดตามความคืบหน้าต่อครับ

ขอบคุณครับ  ;) ;D ;D


ขอบคุณมากเลยครับคุณ PP_79 ผมเองก็แวะเข้าไปเยี่ยมสวนชะอุ่มผลอยู่บ่อยๆ ได้ความรู้มากมาย ผมเชื่อเช่นเดียวกันครับว่า ยิ่งเวลาผ่านไปๆ ต้นไม้ต่างๆที่เราปลูกเอาใว้จะเริ่มตอบคำถามให้กับทุกๆคน และจะไม่ใช่แค่คำตอบเดียวด้วย  จริงไหมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: noon9999 ที่ กันยายน 29, 2010, 06:52:06 PM
ปลูกยูคาถ้าปลูกปะปนกับไม้อื่นๆแบบไร่ละ 2-3 ต้นก็จะดีครับ ผมเห็นที่สถานีเพาะกล้าไม้บางพระชลบุรี ต้นจะตรงใหญ่ สูงมากๆเจ้าหน้าที่บอกว่าปลูกมา 20 กว่าปีแล้ว เป็นแก่นทั้งต้น เลื่อยทำเสา ทำกระดานได้เลย มูลค่าก็สูง อันที่จริงการปลูกป่่าหลากหลายเรียบแบบธรรมชาติดีที่สุด เพื่อต้นไม้จะได้เกื้อกูลซึ่งกันและกัน อย่าลืมปูกไม้เลี้ยงสัตว์ป่า และนกด้วย เช่น ปาล์มน้ำมัน เสาวรส หว้า ฯลฯ เพราะเราจะได้ปุ๋ยทางอ้อมอีกทาง

ผมหาขุดตะขบมาปลูก ชอบที่มันโตไว นก ค้างคาว ชอบมากิน ไว้เลี้ยงไก่ก็ได้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ กันยายน 30, 2010, 08:37:51 AM
ป่่าคุณตุ้มใครหลงเข้ามาไม่มีทางอดแน่ เพราะอุดมสมบูรณ์ด้วยความรู้ เคล็ดลับเยอะ  ผมอยากแนะนำให้ปลูกต้นไม้อีกอย่างคือ ต้นเหรียง เป็นไม้ยืนต้นสูงและใหญ่ เป็นไม้ทางภาคใต้ แต่ปลูกได้ทั่วไปถ้าไม่หวังผลผลิตแต่อาศัยที่เป็นไม้ตระกูลถั่วที่ช่วยให้ป่าสวยงาม ใบบำรุงดิน ต้นไม้ที่อยู่รอบๆหรือใกล้เคียงจะสวยงาม และเป็นไม้เนื้ออ่อนโตเร็วมาก แต่รากก็แข็งแรงมากเหมือนกัน  ใครปลูกแล้วรับรองไม่ผิดหวังแน่


ขอบคุณครับคุณDump สำหรับคำแนะนำเรื่องต้นเหรียง  ผมรับรองครับว่าจะต้องปลูกต้นนี้ให้สำเร็จ  จริงๆผมเคยเอาหน่อเหรียงที่งอกรากเหมือนถั่วงอกมาลองเพาะดูพร้อมๆกับลูกเนียง  และเนียงนก ปรากฏว่าทั้งสามต้นโตเป็นกล้าได้แข็งแรงสมบูรณ์ดีครับ แต่พอสักพัก ต้นเหรียงก็เกิดอาการตายเฉียบพลันโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งๆที่เนียงและเนียงนกเติบโตได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ จนได้เอาไปลงปลูกสมใจ ขาดแต่เหรียงนี่แหละครับที่ป่านนี้ยังไม่ได้ลองเพาะใหม่ดูเลย  คิดว่าปีนี้จะหาเมล็ดมาเพาะอีกทีครับ  และจะดูแลเป็นพิเศษเลย  เผื่อปีหน้าจะได้ปลูกกับเขาบ้าง  สะตอก็ยังเป็นอีกต้นที่ผมลองเอาไปปลูกแล้วไม่รอด  การแก้มือกับต้นไม้จากทางใต้ถือเป็นโจทย์สำคัญสำหรับปีหน้าเชียวครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 01, 2010, 03:31:48 AM
ตอนที่30 ป่ากลางกรุง

การะบวนการเรียนรู้เรื่องการปลูกต้นไม้ของผมออกจะพิสดารอยู่เล็กน้อยครับ  คือผมเริ่มจากซื้อกล้ามาปลูกกันดื้อๆเลยในครั้งแรก โดยถามคำถามง่ายๆกับคนขายกล้าไม้ป่าว่า  "จะปลูกป่าให้เป็นดง ควรปลูกอะไรดี"  ตาลุงช้อนเจ้าของร้านแห่งย่านวังทองก็แนะนำต้นไม้มาสิบกว่ารายการ ตามประสาผู้อาวุโส ที่คิดแทนให้ว่า เลือกเอาต้นไม้ป่าที่ให้ผลตอบแทนในระยะยาวที่สูงค่า อย่างที่เราๆรู้กันดีอยู่ในตอนนี้ แถมยังแนะนำตามประสา(หรือภาษา)วนศาสตร์ฉบับลูกทุ่งว่า ปลูกป่าเป็นดงเลียนแบบธรรมชาติ ไม้ป่าจะโตดี  "ต้นไม้จะไม่ตดใส่กัน" 

ผมแอบขำแล้วถามต่อไปว่ามันหมายความว่าอย่างไร เรื่องต้นไม้ตดใส่กัน ลุงแกก็อธิบายต่อว่า ปลูกไม้อย่างเดียวมันกินปุ๋ยใบตัวเองมันไม่อร่อย  มันควรต้องกินใบต้นอื่นบ้าง  จะได้โตใวๆ

อืม.....  ชัดเจน และเข้าใจง่ายอย่างยิ่ง

ต่อมาผมตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้งว่า ไม้เนื้อดีหลากหลายชนิดนี้ เนื้อไม้มันดีและสวยยังไง  ผมจึงเริ่มออกค้นหาคำตอบเรื่องลายไม้และเนื้อไม้ จนแทบจะเรียกว่า เห็นไม้มีลายเป็นไม่ได้ ต้องเข้าไปลูบคลำ ดอมดม ให้รู้กลิ่น รู้สัมผัส ก็ไหนๆวันนึงอาจจะได้ตัดไม้ตัวเองมาใช้  ขอรู้ล่วงหน้าหน่อยแล้วกัน

แล้วไม่อื่นๆอีกล่ะ เมื่อสายพันธุ์ไม้เมืองร้อนมีมากมายหลากหลาย คนโบราณเขาสามารถรู้ได้เลยว่าไม้เนื้อนี้เอามาทำอะไรดี  อะไรไม่ดี   คำถามนี้ นำพาผมมาสู่ อากู๋ กูเกิ้ล เพราะขี้เกียจไปเที่ยวหอพรรณไม้บ่อยๆ  หาความรู้ตามประสาคนขี้เกียจไปพลางๆก่อน และในที่สุดผมก็มาเจอเว็บขุนดง ของอาจารย์นพพร

ก่อนหน้านั้นไม่นานผมเริ่มเก็บเมล็ดไม้ต่างๆมาลองเพาะบ้างตามประสามือใหม่หัดเพาะ เนื่องจากเป็นคนที่ล้มเหลวกับการไปขอพันธุ์ไม้ที่ศูนย์เพาะพันธุ์กล้าไม้ตามจังหวัดต่างๆ ที่เราเห็นว่ามีต้นไม้ที่เรายังไม่มี การหาทางออกด้วยการเพาะเองก็ช่วยเพิ่มเติมรสชาติหวานๆให้น้ำ"แห้ว" อร่อยขึ้นมาได้หน่อยนึง  พอมาเจอเว็บขุนดง คำถามหลายอย่างก็คลี่คลายลงได้หมดจด เบ็ดเสร็จ  แถมกระบวนการตั้งตนเป็นศูนย์เพาะชำกล้าไม้น้อยๆก็ได้เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนั้น

เริ่มจากมองหาไม้ที่สนใจ  รู้เนื้อ รู้ต้น  รู้การเติบโตตามธรรมชาติ รู้ลักษณะกิ่งก้านใบดอกผล และรู้จักวิธีการเพาะ พอได้เมล็ดมา ก็เริ่มเพาะ รู้จักใบเลี้ยง รู้จังหวะการงอก การเติบโต รู้จักว่ากล้าสมบูรณ์เป็นอย่างไร ปลูกลงดินอย่างไร  โตอย่างไร และต่อมา เวลาจะบอกถึงรายละเอียดระหว่างทาง ไปจนถึงการเติบโตเป็นไม้ใหญ่ที่สมบูรณ์ และท้ายที่สุด เมื่อโค่นตัดผ่าดู ผมก็จะกลับมารัรู้ถึงลาย กลิ่น และผิวสัมผัสกันอีกครั้ง  จะสำคัญก็ตรงที่ กระบวนการช่วงหลังเป็น "ความรู้มือหนึ่ง" ที่ผ่านประสบการจริงหรือที่ภาษาพระเขาเรียกว่า "ปัจจัตตัง" หรือ ความรู้เฉพาะตน ต้องลงมือปฏิบัติเอง จึงจะรู้ได้

จากมือสมัครเล่น เพาะเมล็ดไม้ฆ่าเวลา เพื่อลดอาการลงแดงขอคนชอบปลูก นำไปสู่สวนป่าขนาดจิ๋วข้างบ้านที่อุดมไปด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด  กล้าไม้หลายต่อหลายรุ่น ถูกทยอยเอาไปลงดินตามวาระโอกาสต่างๆ  เท่าที่จะหาเรื่องได้

ปลูกต้นไม้วันเกิด

ปลูกต้นไม้วันพ่อ วันแม่

ปลูกต้นไม้วันหยุดนักขัตฤกษ์

ปลูกต้นไม้วันพระใหญ่

ปลูกต้นไม้วันสุข

ปลูกต้นไม้วันเศร้า

และอีกหลายๆวัน  ทีใจนึกอยากจะปลูก

ปลูกในที่ตัวเอง ปลูกในที่คนอื่น ฯลฯ


ขนาดเอาออกไปก็เยอะ ป่าไม้น้อยข้างบ้านก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยถอยจำนวนลง  เพราะเมล็ดไม้ใหม่ๆที่เก็บได้ กับอีกส่วนที่ส่งมาจากขุนดง เตรียมรอคิวลงถุง ในอาณาบริเวณรอบบ้านที่เล็กกระจ้อยร่อย  เรียกว่าในตอนนี้ จะเพาะชุดใหม่ได้  ต้องเอาชุดเก่าออกไปก่อน

เรื่องอันสุนทรีย์ทุกครั้งก่อนไปปลูกต้นไม้ก็คือ การเดินช็อปปิ้ง กล้าไม้ไปรอบๆบ้าน โดยใช้หลักการ ต้นไหนโตเร็วโตดี ได้ลงดินก่อน ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นไม้ป่าเนื้อดีเท่านั้น  สมุนไพรอย่างว่านจืด ขมิ้นและฟ้าทลายโจรก็มีสิทธิ์นะคร้าบ

ตาลุงช้อนเริ่มขาดลูกค้าชั้นดีอย่างผมไปเสียแล้วในตอนนี้  แต่ผมก็ยังแวะเวียนไปเยี่ยมและช่วยอุดหนุนแกอยู่บ่อยๆ และบางครั้งก็พาเหยื่อไปให้เชือดนิ่มๆ

ป่าไม้กลางกรุงเริ่มมีระบบสำรองกล้าไม้ดีขึ้นๆ มีทุกรุ่นอายุพร้อมปลูกไปอีกหลายปี

สวมควรแก่เวลาที่ต้องออกเดินทางไปคารวะเจ้าสำนักขุนดงบ้างแล้ว  ยังมีเคล็ดลับอีกมากมายซ่อนอยู่ที่นั่น



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 01, 2010, 03:39:53 AM
(http://img818.imageshack.us/img818/1103/dsc00581.jpg)

มะตาดและต้นจันรุ่นโตแล้ว กับมะค่าแต้(มีหนาม)รุ่นกำลังแทงรากครับ


(http://img709.imageshack.us/img709/6908/dsc03623n.jpg)

เมล็ดมะค่าโมงที่ผ่านการเจียเปลือกและแช่น้ำมาสองวันจนพองได้ที่ และเริ่มแทงราก


(http://img411.imageshack.us/img411/7884/dsc03942s.jpg)

เมล็ดกระพี้เขาควาย ไม้เนื้อสวยอีกตัวที่ทดลองเพาะในกระดาษทิชชู่ ก็งอกได้เหมือนกัน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 01, 2010, 03:50:37 AM
(http://img844.imageshack.us/img844/1411/dsc00776c.jpg)

ไม่ได้แค่เพาะเมล็ดอย่างเดียว  ชำเหง้าไผ่บงหวาน ก็เอากับเขาด้วยเหมือนกัน ไปขุดล้มกอได้มาหลายสิบเหง้า ปลูกเหง้าเปลือยส่วนหนึ่ง เอามาชำส่วนหนึ่งครับ


(http://img831.imageshack.us/img831/2065/dsc00792d.jpg)

บางครั้งก็เจอวิกฤตน้ำท่วมกรุงเทพบ้าง  ก็ยังรอดมาครบ


(http://img80.imageshack.us/img80/7250/dsc00796a.jpg)

ผักหวานบ้านรุ่นเพาะเมล็ด กินน้ำซะพุงกางเลย


(http://img687.imageshack.us/img687/8448/dsc01314m.jpg)

ผักหวานบ้านรุ่นชำกิ่ง ก็งามดีครับ รุ่นนี้เกิดจากการตัดสางต้นแม่พันธุ์แล้วไม่รู้จะเอากิ่งไปทิ้งที่ไหน เลยหั่นเป็นท่อนๆจิ้มกะปิ แล้วเลือกปักลงในถุงดำของต้นที่เพาะไม่ขึ้นครับ  ในภาพเป็นผักหวานในดงมะค่าแต้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: SinchaiTK ที่ ตุลาคม 01, 2010, 08:24:36 AM
สุดยอดครับ พูดได้คำเดียวครับ

ถ้าปลูกไม่ทัน ผมรบกวนขอ "ต้นคุณตั้ม" ไปลงในแผ่นดินวิเศษผมบางนะครับ เวลาเห็น "ต้นคุณตั้ม" จะได้นึกถึงนิทานดีๆ ที่มีเป็นประจำครับ รวมเล่มเมื่อไหร่จะซื้อมาเก็บไว้ให้ลูกๆ ได้อ่านครับ

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับการจุดประกายให้ผมได้เริ่ม ผมเองก็เพิ่งผ่านบทเรียนแรกเองครับ ต้นไม้ก็เพิ่งลงไม่ถึง 5 เดือนดีเลย ยังต้องเก็บเกี่ยวเรียนรู้ จนวันหนึ่งผมคงตกผลึกความคิดนำไปสู่การปฏิบัติ โดยไม่รู้สึกขัดเขิน และจะนำไปประยุกต์เป็นกิจกรรมดีๆ ให้เด็กๆ ได้เรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติ แล้วหน่ออ่อนๆ ของ "ต้นคุณตั้ม" ก็จะงอกเงยทั่วแผ่นดินไทยครับ

ก้อง


ด้วยความยินดีอย่างยิ่งเลยครับ  หากมีทางใดจะช่วยขยายขอบเขตป่าไม้ในใจคนไปสู่ผืนแผ่นดินนี้ ผมยินดีอย่างยิ่งเชียวครับ เสียดายก็แต่ช่วงวันนัดรวมพลผมติดภารกิจที่ต่างจังหวัด ไม่อย่างนั้นคงจะเอาไปฝากคุณ SinchaiTK และเพื่อนๆชมรมคนปลูกป่าเป็นแน่   ไม่เป็นไรครับโอกาสหน้าก็ยังไม่สาย  เดี๋ยวคงหาวิธีดีๆและสะดวกกันจนได้แหละครับ 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ ตุลาคม 01, 2010, 08:36:16 AM
ยอดเยี่ยมมาก :-[ :-[ :-[ เมื่อก่อนตอนที่ลงมือทำคิดจะสร้างป่าสามอย่างประโยชน์สี่อย่างเราสามคนพ่อแม่ลูกไม่นึกคิดมาก่อนว่าจะมีอีกหลายคนช่วยกันสร้างปลูกป่าในพื้นที่ของตัวเองมันเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์+ความสุขอยู่ในกิจกรรมเดียวกันเส้นทางนี้ไม่มีเหงามีแต่ความสนุกเหนื่อยมันฮา ช่วยกันปลูกจากจุดเล็กๆแล้วสักวันป่าจะเพิ่มขึ้นด้วยพลังจากคนไทยรักแผ่นดิน


ตอนแรกๆผมก็ทำแบบเหงาๆ เหมือนคนบ้าๆบอๆ พอมาเจอเว็บเกษตรพอเพียงเลยได้พบว่าที่จริงแล้วมีเพื่อนฝูงมากมายที่ร่วมเดินในทางสายนี้  นิยามของการ"พัฒนา" ได้ถากถางป่าและผืนแผ่นดินอันอุดมของเราจนแทบหมดสิ้น  หน้าที่ของพวกเราคือการกลับไปบุกถาง ความเจริญทางวัตถุนิยมให้เตียนเลี่ยน แล้วปลูกจิตสำนึกคืนกลับไปสู่มนุษย์เพื่อความปรองดอง และยั่งยืนไปกับธรรมชาตินี้ให้ครับ

"ระหว่างที่มนุษย์ชาติกำลังดิ่งลงเหว  พวกเขาไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่ากำลังตกอย่างอิสระ  เพียงแต่คิดในใจว่าตนกำลังไปได้สวยด้วยยานที่พวกเขาสร้างขึ้น เพื่อให้สามารถลอยอยู่ในอากาศได้  . ใช่.....เขากำลังลอยอยูในอากาศจริงๆ  แต่ไม้นานก็คงลงกระแทกพื้น"


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ ตุลาคม 01, 2010, 03:06:20 PM
 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[
ขอยืนปรบมือให้เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของกระทู้ที่มุ่งมั่น
ใจสู้สุดๆๆๆ ประสบความสำเร็จแล้วครับ ขอแสดงความยินดีด้วยความจริงใจ สุดยอด
ในพิภพนี้เลย หาตัวจับยากยิ่ง พลิกฟื้นดินล้วนๆที่มีฝุ่นตลบกลายเป็นป่าผสมผสานที่
ยิ่งใหญ่ คนในละแวกนั้นคงเห็นรอยยิ้มของท่านที่อิ่มเอมเปรมใจจนหาอะไรมาเปรียบก็
ไม่ได้เลยในชาตินี้ เดินต่อไปครับ แล้วดินแดนในมือท่านจะกลายเป็นดินแดนมหัศจรรย์
อย่างแน่นอนที่สุด [size=14pt][/size]

ขอบคุณมากครับพี่ก้อง ความสุขของคนปลูกต้นไม้นี่หาง่ายและยั่งยืนอย่างยิ่งครับ ยิ่งนานวันก็ยิ่งมีความสุขที่ได้เห็นต้นไม้แต่ละต้นเติบโต  สองปีกว่าๆถ้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงิน ผมคงไม่รู้เลยว่าตัวเองมีศักยาภาพแค่ไหน  มีความสามารถใดแฝงอยู่อีก  เรียกว่าคุ้มค่ากับหยาดเหงื่อและแรงกายที่ทุ่มเทลงไปทุกเม็ดเลยครับ  ป่าอุดมสมบูรณ์เมื่อไหร่คงต้องจัดทริปมานั่งคุยรอบกองไฟกันสักครั้งครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Sa-to (สา-โท) ที่ ตุลาคม 01, 2010, 04:10:05 PM
มาติตามต่อเนื่องครับ :-[ :-[ :-[

ไม่รู้ว่าจะมีนิทานตอน "คาร์บอนเครดิต" หรือเปล่า  ;D ;D

ขอบคุณครับที่ติดตาม  จริงๆเรื่องคาร์บอนเครดิตผมเคยศึกษามาบ้างครับ  แต่ดูๆไปรายละเอียดมันเยอะมากมายครับ เกี่ยวข้องกับการเมืองและการค้าอีรุงตุงนังเชียวครับ ขอเวลาพักใหญ่ๆจะมาสรุปเล่าให้ฟังอีกทีนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: pongjarus ที่ ตุลาคม 03, 2010, 05:10:44 PM
แอบเข้ามาชมครับ มีคนเลื่องลือว่ามีความคิดและปฏิบัติไม่เหมือนใคร เห็นความก้าวหน้าตลอดเวลา สมเป็นดินแดนมหัศจรรย์จริง ๆ ครับ

แหะๆๆ ขอบคุณครับ  ฟื้นป่ากลับมาได้เมื่อไหร่จะชวนไปเก็บเห็ดโคนกันนะครับ  ปลูกไม้วงศ์ยางไว้เยอะ อีกสี่ห้าปีคงได้กินเห็ดป่ากันพุงกางทีเดียวเชียวครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: @เอ๊ะ@ ที่ ตุลาคม 03, 2010, 10:17:41 PM
ยังขยันเหมือนเดิม เจ้าของนิทานแดนมหัศจรรย์
มีความสุขจัง เวลาเห็นคนเพาะต้นไม้จากเมล็ดด้วยตนเอง
มันเป็นความสุขอย่างบอกไม่ถูก

ตรงหน้าที่ดินมีต้นยางนา อายุหลายปี ขนาด 2-3 คนโอบ
มีคนพยายามจะขออนุญาตตัดมาใช้ แต่ทางราชการ ไม่อนุญาต
ยังอยู่จนถึงทุกวันนี้

เมล็ดยางนาเป็นแบบไหนเหรอคะ แล้วมันอยู่ตรงส่วนไหน
คราวหน้าถ้าเจอ จะได้เก็บสะสมเมล็ดไว้ เผื่อได้แลกเปลี่ยนกันบ้าง

เมล็ดยางนาจะมีปีกสองปีก เวลาลมพัดแรงๆมันปลิวเล่นลมลงมาเหมือเฮลิคอปเตอร์เลยครับ ไม้วงศ์ยางเกือบทั้งตระกูลจะมีปีกกันเกือบทั้งนั้นครับเล็กบ้างใหญ่บ้าง แต่เมล็ดยางนาจะลูกใหญ่เป็นอันดับต้นๆและมีครีบที่เมล็ด ลูกไม่กลมเนียนครับ  เมล็ดไม้ชนิดนี้อายุสั้นครับ  หล่นมาเกินเจ็ดวันแล้วอัตราการเพาะติดจะต่ำลงมากครับ  เก็บมาแล้วควรเพาะทันที


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ ตุลาคม 04, 2010, 12:08:08 AM
มหัศจรรย์จริง ๆ ครับ
อ่าน...และ แอบก๊อปปี้เอาไว้อ่านหลาย ๆ รอบ คงไม่ว่ากันนะครับ
รอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อ...ครับ



ด้วยความยินดีเลยครับ และขอบคุณมากครับที่ติดตาม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 04, 2010, 04:02:58 AM
ตอนที่31  เข้าสู่วงการไผ่


ผมไม่มีความรู้มากนักเกี่ยวกับไผ่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไผ่เป็นพืชตระกูลหญ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก ไม่รู้ว่าไผ่ตอนได้ ไม่รู้ว่าเมื่อออกดอกออกเมล็ดแล้วจะตาย  ไม่รู้ว่าไผ่สามารถตายตามต้นแม่ได้แม้จะถูกแยกไปปลูกกันคนละที่คนละทิศ   ไม่รู้ว่าไผ่กินดิบแล้วขม ต่อให้ชื่อมีส่วนผสมของคำว่าหวาน  ไม่รู้ว่าไผ่บงหวานกินดิบไม่ขมแต่ถ้าต้มแล้วจะหวานเจี๊ยบ โง่ที่สุดคือไม่รู้ว่าถ้าอยากกินหน่อไม้ป่าต้องออกไปหาหน้าฝน 

แล้วไอ้ที่(คิดว่า)รู้ล่ะ.....

(ลองฟังดูครับแล้วจะเชื่อคำที่เขาว่า"ระยะห่างระหว่างคนฉลาดอัจฉริยะกับคนโง่จนควายงง เมื่อเทียบกับความรู้ที่มีอยู่ตามธรรมชาติแล้ว มันใกล้กันนิดเดียว จนแทบจะเรียกว่าไม่ห่างกันเลย")

ผมรู้ว่าไผ่มีสองประเภท คือไผ่มีหนาม   กับไผ่ไม่มีหนาม

รู้ว่าไผ่รวกจะโตไปเป็นไผ่ตงลำใหญ่ๆในที่สุด (เหมือนที่ใครหลายคนคิดว่าปลาทูบ้านเราเมื่อว่ายไปถึงญี่ปุ่นตัวจะใหญ่และกลายเป็นปลาทูน่าในที่สุด)

รู้ว่าจะปลูกไผ่ ต้องเอาหน่ออ่อนที่จะเอาไปแกง ไปฝังดิน

รู้ว่าไผ่สีทองเป็นไผ่มาจากเมืองนอกเหมือนฝรั่งผมทอง

และไผ่น้ำเต้า ต้องมาจากอินเดียแน่ๆเลย

ฯลฯ.... พระเจ้า...ยังโง่ได้อีก

.....................

การไม่มีไม้ปักหลักเพื่อปลูกกล้า เป็นจุดเริ่มที่ทำให้ผมสนใจจะปลูกไผ่  เพราะคิดเองว่า เป็นของที่ไม่ควรต้องเสียเงินซื้อ และดูแล้ว  ผมคงต้องใช้ในจำนวนมากพอสมควรไปอีกสิบปี   การปลูกและขยายพันธุ์ไปพร้อมๆกับขยายพื้นที่ป่า น่าจะเป็นทางออกที่เนียนที่สุด

สองตัวแรกที่ปลูกในดินแดนมหัศจรรย์คือไผ่เลี้ยง  และไผ่รวก  ซึ่งผมได้ลุงคนหนึ่งชื่อลุง "ปิแอร์"  หรือ "สิแอ" เป็นคนสอนให้ขุด เมื่อครั้งไปเที่ยวกาฬสินธุ์

ยอมรับว่ายากและเหนื่อยอย่างยิ่ง

"อ้าวไม่ใช่ตัดเอาหน่อไปปลูกได้หรือลุง  เหมือนปลูกหัวขมิ้นไง?"

ลุงขำกลิ้ง พร้อมหยิบเสียมเล็กๆบางๆพาผมไปขุดเหง้าไผ่เลี้ยง....เสียมมีไว้แซะดิน แต้ตอนแยกเหง้านี่  เอามีอีโต้ฟันเอาครับ

ผมมาได้ความรู้เรื่องไผ่อย่างจริงๆจังๆ ก็เมื่อมาเจอเว็บเกษตรพอเพียงนี่แหละครับ  ที่จริงต้องเรียกว่า ไล่ล่าหาข้อมูลเรื่องไผ่จนมาเจอเว็บนี้จะถูกกว่า  และที่นี่ก็มีข้อมูลมหาศาล ชัดเจน แจ่มแจ้ง จนเอาไปลองทำเองได้

แต่ก็ไม่วายโง่ซ้ำ ไปลองตอนกิ่งไผ่รวกและไผ่บงหวาน  ทั้งๆที่ยังอ่านได้ไม่จบว่าเขาไม่ตอนกัน  ท้ายที่สุดสามเดือนผ่านไปไม่มีอะไรเกิดขึ้น  กลับไปขุดเหง้าเหมือนเดิมดีกว่า....ชัวร์

เมื่อได้สติ  ผมก็เริ่มกลับมานั่งหาข้อมูลให้ลึกขึ้น ให้เวลากับการหาความรู้จนแฟนเหน็บเอาว่า จะทำด็อกเตอร์ทางการเกษตรไปเลยดีไหม อ่านได้ทุกวี่ทุกวัน

งานขุดแยกเหง้าไผ่เป็นเรื่องที่เหนื่อยมาก ยิ่งถ้าไม่มีเครื่องมือที่ถูกต้องด้วยแล้ว เวลาเจอไผ่กอใหญ่ๆที่ไม่มีใครเคยไปตัดสางแล้วล่ะก็ ต้องเรียกว่า  ไม่รู้จะเริ่มที่เหง้าไหนกันเลย

ความสุขของผมอย่างนึงในการขยายพันธุ์ไผ่ ก็คือ การตัดแต่งอย่างประณีตก่อนเอาไปชำหรือเอาเหง้าเปลือยไปปลูก  ต้องค่อยๆนับปล้อง  และกะความยาวให้เท่าๆกัน  เวลาปลูกออกมาแล้วจะได้ดูเป็นระเบียบสวยงาม  รู้ได้ทันทีว่าเป็นรุ่นปลูกรุ่นไหน (เพราะผมไม่เคยตัดเท่ากันสักที)  ทีสำคัญที่สุด  ต้องเลื่อยปลายอกเนี้ยบๆครับ ไม่มีการเอามีฟันตัดให้ดูเว้าๆแหว่งๆ  หรือแหลมคม

ผมกำลังซ้อมขยายพันธุ์ไผ่ให้ชินมือ เพื่อที่ปีหน้า จะได้เอาไปใช้ขยายพันธุ์ไผ่นับสิบชนิดที่ไปหาซื้อมาจากหลายแห่งหลายที่  อย่างละต้นสองต้นเป็นแม้พันธุ์  ซึ่งแต่ละพันธุ์ที่ผมเลือกซื้อ ต้องตอบโจทย์ในการนำไปใช้งานในมิติที่ต่างกันออกไป เช่น เป็นอาหาร(ซึ่งได้เกือบทุกสายพันธุ์) ทำที่อยู่อาศัย ทำเครื่องไม้เครื่องมือ หรือเป็นการปลูกเพื่อให้ร่มเงา

หวังไว้ไกลๆอีกเรื่องคือการสะสมพันธุกรรมพืช  ให้มีหลากหลาย เพื่อประกันความเสี่ยงที่ว่า "ไม่มีอะไรแน่นอนไปตลอดกาลหรอก" ทุกอย่างมีขึ้นมีลง  ผมมีน้อยหน่อย แต่ก็มีหลากหลาย  มีกินมีใช้ไร้ปมด้อย  สบายกายแถมยังสุขใจ

ปีหน้าผมคงมีเรื่องไผ่มาคุยกะใครเขาบ้างแล้วล่ะครับ




หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 04, 2010, 04:13:42 AM
(http://img818.imageshack.us/img818/2383/dsc01456r.jpg)

เหง้าไผ่เลี้ยง  ที่ไปขุดมาจากกอที่อายุหนึ่งปีครับ  พอจะขุดได้ง่ายหน่อย



(http://img405.imageshack.us/img405/356/dsc01457b.jpg)

สภาพราก และเหง้าที่ฉีก แหว่งโดยฝีมือของมือสมัครเล่นครับ



(http://img198.imageshack.us/img198/5875/dsc01461o.jpg)

กระบวนการที่แฟนผมเรียกโรคจิต  บ้าเนี้ยบเกินเหตุ  แต่ผมเนี่ยชอบสุดๆ  มันดูเรียบร้อยดีครับ  เวลาปลูกคนเขาเห็นแล้วจะรู้เลยว่านี่คือกิ่งพันธุ์ ไม่ใช่กิ่งไผ่


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 04, 2010, 04:22:18 AM
(http://img838.imageshack.us/img838/8704/dsc01464oz.jpg)

แล้วก็จะออกมาเท่าๆกันแบบนี้ ดูดีทีเดียว


(http://img819.imageshack.us/img819/1189/dsc01465c.jpg)

ดูชัดๆก่อนเอาลงถุงชำรับ  สวยเรียบเนี้ยบ  ปลอดภัย ไม่แทงพุงและบาดมือ


(http://img824.imageshack.us/img824/1262/dsc01466b.jpg)

อุปกรณ์ที่ประยุกต์ใช้ให้เหมาะมือครับยี่ห้อ  "อีโต้แอนด์อีเตอร์" นี่แหละ เจียให้คมๆหน่อยเหวี่ยงทีได้เรื่องครับ ประหยัดแรง ส่วนข้อเสียคือเอาแทรกเข้ากอในๆยากหน่อยครับ  ผมเลยขุดเลาะเอาตรงขอบรอบๆนอก


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 04, 2010, 09:13:37 AM
ถ้าคุณตุ้มจะปลูกไผ่เหมือนในรูปที่คุณต้มขุดมา ไม่ต้องชำในถุ่งก็ได้แต่สามารถลงแปลงได้เลยโดยขุดหลุมลึกๆหน่อยปิดลำต้นประมาณ 2-3 ข้อไผ่  เมื่อปลูกเสร็จให้คลุมด้วยหญ้าหรือฟางให้มิดเลยเพื่อเก็บความชื้น รดน้ำให้ชุ่ม ( ถ้าดินแห้งหรือหน้าแล้ง) เมือไผ่แตกยอดหรือหน่อไผ่ก็จะแทงแทรกฟางหรือหญ้าที่เราคลุมไว้ออกมาเองครับ  ผมใช้วิธีนี้ตลอด ติดทุกต้น   แต่ถ้าเดินทางไกลหรือรอปลูกก็จำเป็นต้องต้องชำก่อน  ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบไผ่มาก ไผ่มีประโยชน์เหมือนผ้าขาวผ้า ใช้สารพัดประโยชน์ ( คนแก่เขาพูดกันไว้ครับ )

ไผ่กับกล้วยนี่ ถือเป็นต้นไม้แห่งภูมิปัญญาเลยครับ ควรต้องมีติดบ้านใว้สักหน่อย   ผมนี่ลงไผ่และกล้วยใว้พอสมควร กระจัดกระจายกันไปครับ   ไผ่ชุดนี้ผมไปขุดที่บ้านแฟนซึ่งอยู่ราชบุรีครับ   บางส่วนก็ปลูกทันทีแถวๆนั้น  บางส่วนที่ปลูกไม่หมด หรือรากและเหง้าแหว่งๆวิ่นๆ ก็เอามาชำใว้ที่กรุงเทพเพื่อปลูกที่กำแพงเพชรครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: @เอ๊ะ@ ที่ ตุลาคม 04, 2010, 01:33:41 PM
จากประสบการณ์ในการไปหาหน่อไม้ป่า เสียมหรือชะแลง และกรรไกรตัดกิ่งไม้
เป็นเครื่องมือที่ดีที่สุด สำหรับหน่อที่อยู่ในกอ กรรไกรตัดกิ่งเอาไว้ตัดริดกิ่ง
เล็กกิ่งน้อย ไม่ให้สร้างความรำคาญหรือทิ่มหน้าทิ่มตาค่ะ

เคยอ่านหนังสือพบว่า เวลาจะกินหน่อไม้ ให้ต้มหรือเคี่ยวกับใบหญ้านางบดคั้นน้ำก่อน
เป็นของแก้กัน เพราะในหน่อไม้มีสารบางอย่างที่ร่างกายไม่ต้องการค่ะ

สุดยอดจริงๆนะครับภูมิปัญญาไทยเนี่ย อยากเจอตัวค้นที่ค้นพบคนแรกเสียจริงๆเชียว


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 05, 2010, 08:58:20 AM
สวัสดีครับ ผมมีเมล็ดลิ้นฟ้าหรือเพกาอยู่ 2 ฝัก รวมเป็น 100 เม็ด ว่าจะเอาไปแจกคนรักษ์ป่าตอนงานเดือนพฤศจิกายนนี้ ( ที่เพาะไว้ก็มี แต่เพาะรวมๆยังไม่ได้แยกถุงว่าจะเอาไปด้วย ) ผมปลูกด้วยเมล็ด   4 ปีเป็นดอก แต่ไม่ติดฝัก อีกปีกว่าๆถึงจะได้ฝักมา   ยอดอ่อน และดอกที่หล่นนำมาลวกจิ้มน้ำพริกมีรสขมหน่อยๆอร่อยครับ ส่วนฝักอ่อนนำมาย่างไฟแล้วลอกผิวเปลือกออกราดด้วยกระทิสด ก็อร่อยเหมือนกัน วันก่อนไปขอกล้าไม้ที่ป่าไม้ แล้วถามปัญหาที่เพาะเมล็ดสักทองไม่ขึ้น  เขาแนะนำให้นำเมล็ดที่แห้งใส่กระสอบแล้วนำไปแช่น้ำหนึ่งคืน เช้าตากแดดหนึ่งวัน ทำอย่างนี้สองถึงสามเที่ยว แล้วถึงนำไปเพาะรวม และขณะที่เพาะสัปดาห์แรกให้หาแผ่นพลาสติกคลุมแปลงเพาะเพื่อให้ความร้อนอบข้างในเป็นการกระตุ้นเมล็ดพันธุ์  ท่านใดสนใจลองไปทำดูนะครับ  ผมก็ว่าจะลองอีกปีนี้รอเมล็ดสักทองข้างทางหลวงสุกก่อน


เพกาลวกกินกับลาบดิบเมืองเหนือเนี่ย  สุดยอดไปเลยครับ นึกแล้วน้ำลายไหล  ผมไม่พลาดแน่ครับต้นนี้  ที่สวนพี่ชายมีอยู่ต้นนึง เดี๋ยวรอให้แก่ๆ  จะไปเอามาเพาะและแจกเหมือนกันครับ  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ ตุลาคม 06, 2010, 04:15:17 PM
อยากไปเดินหลงทางในป่าแดนมหัศจรรย์สักวันจังเลย มีพุทธประวัติว่าองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าช่วงที่จะเสด็จปรินิพาน
มีดอกไม้ชนิดหนึ่งชื่อมณฑาทิพย์อยู่ในพุทธประวัติด้วย และดอกไม้นี้ก็มีแต่ในป่าหิมพานต์เท่านั้น คงจะหายากสำหรับพวกเรา

ส่วนต้นไม้ในพุทธประวัติที่น่าหามาเพาะปลูกก็คือต้นสาละอินเดีย ซึ่งอยู่ในตระกูลวงศ์ยางเมล็ดคล้ายเมล็ดกระบาก (ตามรูป) ผมและสมาชิกอยากได้มากๆแต่ก็ยังหาไม่ได้ เพราะหายากมาก หากสมาชิกผู้รักการปลูกป่าเคยเห็น คงต้องบอกว่าท่านเจอต้นไม้ทิพย์เข้าแล้ว และอยากให้ท่าน
ช่วยแจกจ่ายให้สมาชิกด้วยนะครับ ฝากไว้ครับ อีกรูปเป็นดอกประดู่แดง



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ ตุลาคม 06, 2010, 04:16:59 PM
ต้นและดอกประดู่แดง ซึ่งก็หาเมล็ดยากเช่นกัน รูปที่ได้มาได้มาจากเว็บนะครับ


ต้นประดู่แดงผมซื้อมาปลูกตั้งแต่ปีแรกเลยต้นละสามสิบ  แพงที่สุดในบรรดาพันธุ์ไม้ป่าครับ  ยอมจ่ายซื้อมาสิบต้นเพราะโดนดอกมันหอกเอานี่แหละครับ  แต่โตช้าจริงๆเลยต้นนี้  สองปีโตแค่เมตรกว่าเอง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ ตุลาคม 06, 2010, 08:23:59 PM
ขออนุญาต ท่านKong51@ขุนดง  นะครับท่าน ขออนุญาตแก้ข้อเท็จจริงนิดนะครับ  
มีพุทธประวัติว่าองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าช่วงที่จะเสด็จปรินิพาน
มีดอกไม้ชนิดหนึ่งชื่อมณฑาทิพย์อยู่ในพุทธประวัติด้วย และดอกไม้นี้ก็มีแต่ในป่าหิมพานต์เท่านั้น คงจะหายากสำหรับพวกเรา

ดอกไม้ที่ว่าชื่อ ดอกมณฑารพ ครับ จะร่วงหล่นลงสู่ปฐพีเฉพาะในคราวที่พิเศษเท่านั้น ดอกไม้นี้อยู่บนสรวงสวรรค์ครับ เทวดาโปรยลงมาบูชาในวันที่ปรินิพพานและวันที่อัญเชิญพระบรมศพผ่านเข้าสู่เมืองกุสินารา ก่อนจะนำไปสู่ที่ถวายพระเพลิง ครับ คงไม่มีโอกาสได้เจอครับ

ส่วนต้นไม้ในพุทธประวัติที่น่าหามาเพาะปลูกก็คือต้นสาละอินเดีย ซึ่งอยู่ในตระกูลวงศ์ยางเมล็ดคล้ายเมล็ดกระบาก (ตามรูป) ผมและสมาชิกอยากได้มากๆแต่ก็ยังหาไม่ได้ เพราะหายากมาก หากสมาชิกผู้รักการปลูกป่าเคยเห็น คงต้องบอกว่าท่านเจอต้นไม้ทิพย์เข้าแล้ว และอยากให้ท่านช่วยแจกจ่ายให้สมาชิกด้วยนะครับ ฝากไว้ครับ
ผมคงมีบุญทีเดียวครับ ที่เจอต้นไม้นี้มาหกเจ็ดปีแล้ว ไม่น้อยกว่าปีละยี่สิบสามสิบครั้ง เพราะผ่านไปมาประจำ ถ้าได้เมล็ดจะนำมาแจกท่านที่รักป่า ครับ รับปาก ครับ ท่าน
ด้วยความนับถือครับ
ดร.พิณ 
 

ขอยกมือรอรับเมล็ดด้วยคนนึงเลยครับ  แต่ผมกลัวเรื่องเดียวสำหรับไม้วงศ์ยางก็คืออัตราการงอกจอาจะอยู่ได้ไม่เกินเจ็ดวันหลังจากร่วงสิครับ  กว่าคุณพิณจะกลับมาเมืองไทย  เกรงว่าเมล็ดไม้จะหมดอายุเสียก่อน อย่างไรก็รบกวนหอบกลับมาก่อนแล้วกันนะครับ  มาวัดดวงกันที่นี่ เมล็ดไม้สูงค่ามากความหมายอย่างนี้ ขอแค่มีโอกาสก็ถือเป็นบุญครับ  (ฝากหอบมะขามป้อมลูกโตๆกลับมาด้วยนะครับ )


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ ตุลาคม 06, 2010, 08:39:52 PM
สวนป่าสาละ พุทธชยันตี รัฐบาลอินเดีย ปลูกเป็นที่ระลึกในคราวฉลอง ๒๕๐๐ ปี พุทธศาสนา ครับ มีหลายป่า ใหญ่สุดน่าจะประมาณ ๒-๓ แสน ไร่ ครับ

(http://img689.imageshack.us/img689/4406/cannon85.jpg)

(http://img819.imageshack.us/img819/1564/cannon86.jpg)

(http://img705.imageshack.us/img705/5403/cannon89.jpg)

(http://img837.imageshack.us/img837/5426/cannon113.jpg)

(http://img337.imageshack.us/img337/5302/cannon166.jpg)

(http://img834.imageshack.us/img834/4123/cannon177.jpg)

(http://img835.imageshack.us/img835/1197/cannon181.jpg)

(http://img101.imageshack.us/img101/3025/cannon206.jpg)

(http://img824.imageshack.us/img824/9757/cannon210.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 06, 2010, 11:45:16 PM
ขอบคุณคุณพิณมากๆครับสำหรับรูปภาพ  เห็นแล้วขนลุกเลย  สวนป่าในฝันของผมเลยนะนั่น อินเดียเป็นประเทศสุดโปรดในดวงใจของผมเลย  ผมไปมาสองครั้งครั้งละเกือบเดือน ยังไม่เคยไปเห็นป่าแบบนี้กับตาเลยครับ  ที่เห็นแล้วทึ่งสุดคือในบางเมืองแถวๆตอนเหนือ เขาถึงกับปล่อยให้ต้นไม้ใหญ่ๆยืนโด่อยู่กลางถนน  ที่ทั้งแคบและคดเคี้ยว ไม่มีการตัดต้นไม้หลบถนน ถือว่าเขาให้เกียรติต้นไม้สูงมากครับ รถต้องวิ่งหลบกันเอาเอง ผมล่ะชอบใจจริงๆ  แม้ออกจะดูอันตรายไม่น้อยเลย  สวนป่านี้อยู่เมืองอะไรครับ อยากจะหาโอกาสไปให้ได้อีกครั้งจริงๆเชียว


(http://img337.imageshack.us/img337/6544/dsc01810b.jpg)

บนถนนราดยาง

(http://img52.imageshack.us/img52/5756/dsc01808xo.jpg)

นี่เรียกว่าปิดไปเลนนึงเลย

(http://img707.imageshack.us/img707/4859/dsc01807i.jpg)

ต้นขนาดนี้มามืดๆหรือไม่ชำนาญทางมีหวัง.........


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ ตุลาคม 07, 2010, 01:05:41 AM
จริงอย่างที่คุณtumtump ว่าเลยครับ อินเดียให้เกียรติต้นไม้มาก ยิ่งต้นใหญ่ ๆ เขาเชื่อว่ามีพระเจ้าสิงสถิตย์อยู่ครับ ไม่ทำลาย ผมเคยวานให้เพื่อนแขกขึ้นไปถอนกิ่งโพธิ์ที่เกิดบนขอบหน้าต่าง ทะเลาะกันเป็นปีเลยครับ ป่านนี้ยังไม่มีใครขึ้นไปถอนครับ ภควาน ภควาน
ป่าสาละพุทธชยันตี มีหลายที่ครับ เอาที่พบบ่อยและง่ายสุดคือ เมืองโครักขปูร์ครับ พอเลยฐานบินออกไปตามทางที่มุ่งสู่กิสินารา จะเจอทันทีครับสองข้างทาง ฤดูที่ออกดอกนี่ หอมตลบอบอวนมากครับ ป่านี้หลายพันไร่ครับ อีกป่าที่สวยและใหญ่ น่าจะใหญ่ที่สุดประมาณ ๒-๓ แสนไร่ ออกจากโครักขปูร์จะไปทางลุมพินีครับประมาณ ๒๐ ก.ม. ป่านี้อยู่ฝั่งขวามือ มีลิงป่าเยอะมาก ผมต้องจอดทุกครั้งที่ผ่านครับ หาเรื่องลงไปเบาบ้าง พักเหนื่อยบ้าง จริง ๆ อยากลงไปเดินดูป่าครับ อีกหลาย ๆ ป่า จากกุสินาราไปสาวัตถี ก็พอมีให้เห็นเป็นระยะ ๆ ครับ แต่ขนาดไม่กี่ร้อยไร่ ครับ
มีโอกาสอยากให้ไปดูครับ เทพจริง ๆ และทางเทือกเขาหิมาลัย เช่น รัฐสิกขิม นะครับ ติดภูฐาน แล้วท่านจะไม่อยากกลับเมืองไทยครับ หลงป่า(หิมพานต์จริง ๆ ทีเดียวเชียวครับ)



ผมต้องไม่พลาดแน่นอนครับ  คิดเล่นๆว่าปีหน้าจะไปให้ได้  เมื่อคุณพิณกลับมาอย่างไรแจ้งข่าวกันนะครับ จะขอให้เป็นกูรูเรื่องอินเดียหน่อย มีอะไรอีกมากมายที่นั่นที่ผมยังเรียนรู้ไม่จบสิ้น   ขอบคุณล่วงหน้านะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: หญิงเพี้ยน ที่ ตุลาคม 07, 2010, 01:34:29 AM
 ;) ;) ภาพต้นไม้จากอินเดียสวยมากเลยค่ะ
ส่วนต้นไม้กลางถนนนี่แอบน่ากลัวนะคะ ..
บ้านเราถนนอยู่ข้างทางยังไปชนได้เลย   ;D ;D

เห็นแล้วน่าอิจฉาจริงๆนะครับคุณหญิงเพี้ยน ใจร้อนอยากมีอย่างนั้นบ้าง  แต่ไม่เป็นไรครับ  รอได้


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ ตุลาคม 07, 2010, 02:10:11 AM
ขอยกมือรอรับเมล็ดด้วยคนนึงเลยครับ  แต่ผมกลัวเรื่องเดียวสำหรับไม้วงศ์ยางก็คืออัตราการงอกจอาจะอยู่ได้ไม่เกินเจ็ดวันหลังจากร่วงสิครับ  กว่าคุณพิณจะกลับมาเมืองไทย  เกรงว่าเมล็ดไม้จะหมดอายุเสียก่อน อย่างไรก็รบกวนหอบกลับมาก่อนแล้วกันนะครับ  มาวัดดวงกันที่นี่ เมล็ดไม้สูงค่ามากความหมายอย่างนี้ ขอแค่มีโอกาสก็ถือเป็นบุญครับ  (ฝากหอบมะขามป้อมลูกโตๆกลับมาด้วยนะครับ )
ครับ วัดดวงเลยครับ ผมเองก็จ้องอยู่ครับ อย่าว่าแต่เจ็ดวันเลยครับ ผมจัดถวายครูบาอาจารย์โดยซื้อจากที่แขกเขาเพาะไว้แล้วประมาณร้อยต้น เพื่อนำมาปลูกที่เมืองไทย ตายเรียบครับ...เสียดายจริง ๆ ครับท่าน ส่วนมะขามป้อมลูกโต ๆ วันนี้ก็ออกมาล่อตาบ้างแล้วครับ แต่ผมว่ายังไม่แก่จัด เลยเล่นตัวไปก่อน ถ้ามีโอกาสจะส่งลูกมาให้ชิม ลูกหนึ่งจะมี ๔ เมล็ด วัดดวงเลยครับ ผมกะจะเพาะเพิ่มสักพันต้น หลังจากปีแล้วได้แค่สี่ร้อยกว่าครับ

ตอนผมไปอินเดียก็เคยซื้อท่านครับ ลูกใหญ่กัดจนเจ็บเหงือกเลย พกติดไปทุกเมือง ซื้อมากองนึงกว่าจะกินหมดเล่นไปเกือบเดือน เสียดายตอนนั้นเผลอเรอวางใว้ไม่เป็นที่เลยอดเอากลับมาปลูก เจ็บใจจริงๆ  คราวหนาไม่พลาดแน่ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: เก๋ง ที่ ตุลาคม 07, 2010, 07:03:45 AM
ขยันจริงๆเลยครับยอมรับเลย  ขยันแบบนี้จ่าชาติอายเลยครับ  ขยันต่อไปนะครับสู้ๆ  ร้อยจินตนาการณ์ไม่เท่าลงมือทำด้วยตัวเองนะครับ  เพราะลงมือทำด้วยตัวเองอย่างแรกเราจะได้รับรู้ทุกๆอย่างที่เราอยากรู้เช่น  ทำได้ใหม  เป็นยังไง  มีปัญหาอะไร  ผมเป็นทหารก็เบื่อแต่คนที่มายืนท้าวเอวชี้นิ้วสั่งงาน  55555  ส่วนตัวผมเองชอบลงมือเอง  ทำให้ลูกน้องเห็นว่าเราไม่ได้สั่งอย่างเดียว  ลูกน้องก็มักจะบ่นว่า  (  จ่าทำเองทำไม  ผมไม่เห็นนายสิบคนอื่นเขาลงมาทำอย่างจ่าเลย  )  คำตอบง่าย  มันคนละแนวกันนะไอ้น้อง  ขยันต่อไปนะครับพี่งานหนักทำให้เราแข็งแรง  55555  เจอหน้าหมอน้อยลง

ผมเองก็แทบลืมการป่วยครั้งสุดท้ายไปเลยครับ ถ้าสามารถสะสมคะแนนความสุขได้ผมคงรวยล้นไปแล้ว  ไปปลูกป่าได้เดือนละครั้งเห็นต้นไม้โตก็ชื่นใจ กลับมากรุงเทพเห็นเมล็ดไม้งอกใบออกมาก็ดีใจเข้าไปอีก ถ้าเล่นไพ่ก็คงต้องเรียกว่า ป๊อกเก้าสองเด้งเชียวครับ  ขอบคุณนะครับจ่าชาติที่แวะเข้ามาเยี่ยมชม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ ตุลาคม 07, 2010, 10:23:23 AM
ขอบคุณครับที่แก้ไขให้ผมท่านพิณ เพราะผมฟังเขาเล่ามาอีกที ผมก็ขอจองเมล็ดด้วยนะครับ และอยากแนะวิธีเก็บรักษาเมล็ดที่คายน้ำเร็วๆอย่างกลุ่มวงศ์ยางทั้งหลายดังนี้ครับ 1 ถ้าอยู่ต่างประเทศให้ล้างน้ำแล้วเอาเข้าตู้เย็นช่องผักไว้ครับ โดยให้มีน้ำเหลืออยู่ในถุงพลาสติกปิดปากถุงไว้ หรือ 2. ถ้าอยู่ในต่างจังหวัดให้ทำแบบข้อ 1 ถ้ายังไม่มีเวลาส่งแจกหรือนำมาเพาะเองแต่ต้องตัดปีกเขาเพื่อไม่ให้เขาคายน้ำออกจากเมล็ดนะครับ แต่ถ้าไม่มีตู้เย็นให้ห่อด้วย นสพ หนาๆ ราดน้ำให้ชุ่มเพื่อไม่ให้เมล็ดคายน้ำ และอย่าให้โดนแดดครับ ก็จะช่วยให้เมล็ดคงความสดอยู่ได้อีก3-5วัน เปอร์เซ็นต์อายุการเกิดของเมล็ดวงศ์ยางหลังจากร่วงหล่นลงพื้นดินในหน้าฝนนั้น วันแรกมีอยู่ 70% วันที่ 2-7 ลดลงเหลือ 70-50% วันที่ 8-10 เหลือเพียง 30% หากใช้วิธีผมจะเก็บต่อได้อีก5-12วันโดยยังคงการงอกได้ 70-50% ในแต่ละเม็ดนะครับ เวลาเพาะก็สำคัญเพราะไม้วงศ์ยางเวลาเอาลงดินหากไม่หาฟางข้าว หญ้าแห้ง มา กลบไว้จะเหลือโอกาศงอกน้อยลงครึ่งของครึ่ง แล้วให้กดนอนอย่าตั้ง (ตรงที่มีปีกคือส่วนที่จะงอกออกมา) หากเพราะในถุงดำต้องเป็นถุงยาว 7 นิ้วดีที่สุด 5 นิ้วก็ได้แต่รากจะแทงทะลุถุงลงดินพอจะนำไปปลูกรากขาดก็จะมีโอกาสรอดน้อยลงจึงต้องพักไม้อีก 7-10วันก่อนนำไปปลูก ความสูงของไม้วงศ์ยางในถุงเพาะก็คือความยาวของรากโดยประมาณที่หยั่งลงก้นถุง ผมนิยมชมชอบไม้กลุ่มวงศ์ยางที่สุดแล้วและผมถือว่าไม้กลุ่มนี้คือไม้อันดับ1ในใจผมเลย

มายกมือโหวตให้ไม้วงศ์ยางอีกคนครับ  ผมคนหนึ่งล่ะ  แฟนพันธุ์แท้  ยางนา ยางแดง ยางเหียง ยางกราด ยางพลวง กระบาก รัง ตะเคียนทอง และเคี่ยมคะนอง( เอ..ไม่รู้ตัวนี้นับได้รึเปล่า)  มีหมดแล้วครับท่าน  ปีหน้าวางแผนไปเก็บเคี่ยมคะนองจากทางใต้มาแจกกัน  ใครสนใจไปรวมกลุ่มใว้ที่เว็บขุนดงนะคร้าบบบพี่น้อง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ ตุลาคม 07, 2010, 11:36:58 AM
ท่านKong51@ขุนดง ครับ ขอบคุณที่แนะนำครับท่าน ปกติดอกสาละจะบานเดือนเมษา ลูกจะร่วงประมาณต้นเดือนพฤษภาคมครับ  ตอนนี้เท่าที่ทราบ แขกก็เพาะขายกันอยู่ พระคุณเจ้าที่ไปจากเมืองไทยนำกลับมาปลูกกันหลายท่าน แต่ที่พอจะแน่ใจว่ารอดแน่ ๆ ที่วัดพระราม๙กาญจนาภิเษกครับ นอกนั้นทราบข่าวว่าตายเสียเป็นส่วนมากครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: pongjarus ที่ ตุลาคม 10, 2010, 08:35:23 PM
อยากอ่านนืทานตอนต่อไปครับ....และอยากเห็นความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้

ช่วงนี้ขอพักเขียนนิทานระยะหนึ่งนะครับ  พอดีคอมฯถูกมือดีหยิบไป ข้อมูลที่สะสมไว้หายเกลี้ยงอย่างไรขอไปไล่เก็บกู้ข้อมูลเท่าที่ได้มาก่อนแล้วจะมารายงานตอนต่อไปครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jaewnoi ที่ ตุลาคม 14, 2010, 11:42:36 AM
(http://image.ohozaa.com/i9/p1030642small.jpg)

เป็นภาพถ่ายที่ดินที่ซื้อไว้ จะมีป่าเก่าอยู่พอสมควร  ตอนนี้เริ่มกั้นรั้ว(กันวัวและคนขโมยขุดล้อมไม้ตะโกไปขาย) และลงมือปลูกต้นไม้อยู่  ชอบแนวเดียวกับของคุณtumtump ค่ะ


ขอให้ต้นไม้โตวันโตคืนนะครับ  มีป่าเก่าเป็นทุนความร่มรื่น แล้วเสริมป่าไม้เศรษฐกิจเข้าไป อนาคตสดใสรออยู่แน่นอนครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 14, 2010, 02:22:39 PM
สวัสดีครับ ผมอยากแนะนำ webside  ยางนาแก้หนี้แก้จน สำหรับคนที่ชอบปลูกป่่าครับ
     

http://yangnathailand.igetweb.com/index.php?mo=1&c_art=150100
 
ศูนย์ศึกษายางนาแก้หนี้แก้จน อ.หันคา จ.ชัยยาท คุณณรงค์
 
อยู่ห่างจากบึงฉวากไปทางอ.หันคา 6 กม.(อยู่หลังตลาดอ.หันคา)
 
ช๊อปปิ้ง..พันธ์กล้าไม้นับแสนต้น บนเนื้อที่ 17 ไร่ ชมแปลงสาธิต มรดกที่ปลูกได้
 
ณ ศูนย์ยางนาแก้หนี้แก้จน อ.หันคา ยางนา พยูง มะค่าโมง มะข้ามป้อม ตะเคียนทอง จันอิน
 
ราคาเริ่มต้นที่ 5 บาทซื้อ 2000 ต้นปลูกให้ รายไก้ก่อตั้งมูลนิธิยางนาไทย
 
ติดต่อคุณณรงค์ สังขะโห 089-6124007


ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆที่นำมาแบ่งปันครับ
 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 17, 2010, 04:48:24 AM
ตอนที่32  มหาเศรษฐี


ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งเหยิงจนไม่ได้แวะเวียนไปดินแดนมหัศจรรย์เพื่อเก็บข้อมูลมารายงานสถานการณ์ ในช่วงที่หลายๆพื้นที่เจอวิกฤติน้ำหลากและน้ำท่วม  ผมไปเดินเตร็ดเตร่ตามศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง  โอ...แม่เจ้า ......เพื่อนตุ้ม

เพื่อนตุ้มไปนั่งทำอะไรกะเขาบนเวทีนั้น.....เวทีงานเปิดตัวสินค้าอะไรสักอย่างที่มีคนดังและเศรษฐีอีกสามสี่คนนั่งร่วมอยู่ด้วย  จะว่าตุ้มแอบรับงานไปเป็นพิธีกรก็ไม่น่าจะใช่  เพราะดูจากสภาพเสื้อยืดเยินๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้สูทราคาถูกๆสีดำสนิท  และลายถุงเท้าสีแดงลายเจ็บๆที่แพรมออกมาจากรองเท้าหนังสีน้ำตาลกลางเก่ากลางใหม่  ช่างดูไม่เข้าพวกกันเลยกับคนอื่นๆที่นั่งอยู่บนเวที

ฝูงชนร่วมร้อยที่นั่งจิบไวน์ รอฟังกิจกรรมบนเวที  มองปราดเดียวก็พอจะรู้ได้ทันทีว่าล้วนแต่เป็นคนมีสะตุ้งสตางค์มากพอที่จะใช้ไปกับการแต่งตัวเพื่อมารวมกิจกรรมในครั้งนี้   ตากล้องและสื่อมวลชนจากหลายสิบค่าย ต่างเบนความสนใจไปบนเวที  ลั่นชัตเตอร์สาดไฟแฟลชจนดูระยิบระยับดั่งคล้ายแสงประกายเพชรที่เจิดจรัส  ราวกับว่าผู้คนที่อยู่บนเวทีเหล่านั้นล้วนเป็นเหล่าดวงดาราบนท้องฟ้าในคืนเดือนแรมก็มิปาน

“คนอื่นคงจะเป็นดาวไปไม่ได้ หากค่ำคืนนี้ไม่ได้เพื่อนตุ้มนั่งเป็นจันทร์แรมให้อยู่ข้างๆ  หึๆๆๆ”    ผมคิดดังๆในใจ   ไหนๆก็บังเอิญมาเจอแล้ว  ลองสังเกตการณ์ดูสักนิดจะเป็นไรไป

ผมนั่งฟังคนเก่งๆและคนที่ร่ำรวยเล่าถึงเรื่องอะไรต่อมิอะไรมากมายที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ ฟังๆไปก็สนุกและประเทืองปัญญาดี  โครงการธุรกิจร้อยล้านพันล้าน โครงการกรีนแฟคตอรี่ อะไรประมาณนั้น เรื่องส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่ทำคนสนใจได้เสมอ  ยิ่งในยุคสมัยที่ใครๆต่างบูชาคนมีเงิน ว่าเก่ง ถูกต้อง  ชอบธรรม  และยิ่งถ้ามีใจรักษ์โลกเสียหน่อย จะยิ่งน่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง  ฟังไปก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าคิวต่อคงเป็นคราวของเพื่อนตุ้ม ที่จะต้องออกมาหักมุม  พูดถึงความจนของตัวเอง  ความจน....ที่ไม่น่าเอาเยี่ยงอย่าง ในสังคมสมัยนี้

ผมฟันธง  ตุ้มเพื่อนรักต้องทำงานในค่ำคืนนี้วงแตกกระจาย  เพราะตุ้มไม่เคยโกหก.... ยิ่งเฉพาะต่อหน้าธารกำนัล

เสียงพิธีกรแว่วมาว่า “ถึงท่านสุดท้ายแล้วนะครับสำหรับค่ำคืนนี้”  ว่าไปแล้วก็เหลือมองโพยในมืออย่างชำนิชำนาญตามสไตล์พิธีกรมืออาชีพ “คุณตุ้ม แห่งบริษัทวันเดอร์แลนด์แฟคตอรี่” 

เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย  ผมแอบนึกเอาใจช่วยเพื่อนตุ้มว่าคงเป็นเพราะอาการมึนไวน์ของแขกเหรื่อที่เริ่มได้ที่ จนพาลทำให้มือไม้หนัก ยกขึ้นปรบมือต้อนรับเพื่อนผมไม่ไหว หวังว่าคงไม่ใช่การจับสัญญาณหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าได้นะ

“ทราบมาว่าปัจจุบันคุณตุ้มประกาศพักงานนักประดิษฐ์คิดค้นที่กำลังมือขึ้น อำลาวงการสิบปี ไม่ทราบว่าคุณตุ้มกำลังแอบซุ่มทำอะไรอยู่ครับ”

“เอ่อ...จริงๆไม่ได้ซุ่มครับ เรียกว่าทำอย่างโจ่งแจ้ง  แต่มันเป็นงานที่หนักและต้องออกนอกพื้นที่บ่อยก็เท่านั้นเอง”

“หนักกว่างานถนัดที่คุณตุ้มเคยทำอยู่เลยหรือครับ”

“ครับ  คุณลองถามท่านอื่นๆบนเวทีนี้ดูเลยก็ได้ ว่าการต้องดูแลชีวิตพนักงานร่วมสามพันชีวิตเนี่ย  มันต้องใช้ความรับผิดชอบขนาดไหน”

นั่นไง....เพื่อนตุ้มออกลายมาแล้ว

“หา....สามพันชีวิต   เอ่อ...ไม่ทราบว่าต้องมีโรงงานขนานเท่าไหร่ครับนี่ ที่บรรจุพนักงานเข้าไปขนาดนั้นได้”

“คร่าวๆก็น่าจะประมาณ สักสองสนามฟุตบอลน่ะครับ เวลาผมออกตรวจงานแต่ละครั้งเนี่ย เหนื่อยพอได้เหงื่อเชียวล่ะครับ”

“เก่งจริงๆเลยนะครับ ไม่ทราบว่าคุณตุ้มมีเทคนิคการบริหารจัดการอย่างไร  พอจะแบ่งปันกันในค่ำคืนนี้ได้บ้างครับ”

“เอ่อ....จะว่าไปแล้ว ต้องเรียกว่าผมโชคดีมากว่าครับที่ได้พนักงานดีๆ มาร่วมทีม พนักงานของผมเนี่ยทำงานกันตลอดยี่สิบสี่ชั่งโมงในเจ็ดวัน เรียกว่าสามร้อยหกสิบห้าวันต่อปี  ผมแบ่งพนักงานออกเป็นหลายกลุ่มครับ มีทั้งประเภทเน้นเนื้องานผลิตเร็วมากสำหรับกลุ่มสินค้าคุณภาพปานกลาง  บางกลุ่มเน้นงานผลิตช้าและช้ามากสำรับงานที่ต้องการคุณภาพสูง บางกลุ่มเน้นผลงานทางด้านเวชภัณฑ์ และโภชนาการ และที่หลักๆธุรกิจผมเน้นเรื่อง ซีเอสอาร์ และ สิ่งแวดล้อมครับ  เชื่อไหมธุรกิจผมใช้พลังงานน้ำและแสงอาทิตย์เป็นเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ผมใช้พลังงานน้ำมันและไฟฟ้าแค่เปอร์เซ็นต์เดียวเอง”

“โอ้...ทำครอบคลุมหลายธุรกิจเลย มหัศจรรย์จริงๆครับ  น่าจะเป็นคู่แข่งรายสำคัญของซีพีและเครือสหพัฒน์ฯเลยนะครับเนี่ย ในประเทศเรานี่หาได้น้อยมากครับกับธุรกิจขนาดใหญ่ที่ใช้พลังงานสะอาดขนาดนี้  เอ...แต่ให้พนักงานทำงานไม่มีวันหยุดแบบนี้ไม่กลัวโดนฟ้องเอาหรือครับ”

“อย่างที่บอกไปล่ะครับว่าผมโชคดี  เราไม่เคยมีแม้กระทั่งปัญหาทะเลาะเบาะแว้งของพนักงาน ทั้งๆที่พนักงานของเรามาจากทุกสารทิศของประเทศไทย  บ้างก็มาจากประเทศเพื่อนบ้าน แม้ต่างชาติต่างภาษาเราก็อยู่ร่วมกันได้  ก็มีบ้างครับที่อำลาเราไปเพราะความไม่คุ้นเคยต่อสถานที่และสิ่งแวดล้อมในที่ทำงาน แต่เราก็มักจะได้รายใหม่เข้ามาทำงานแทนในตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว  นี่ผมก็วางแผนว่าปีหน้าจะรับพนักงานเพิ่มอีกสักพันห้าร้อยน่ะครับ เพื่อรองรับอีกสามเฟสในสองจังหวัดใหม่ที่ได้เริ่มไปบ้างแล้ว แต่ขอเวลาเตรียมพื้นที่ไลน์ผลิตให้พนักงานสักระยะก่อน  คิดว่าคงเป็นช่วงต้นๆปีหน้าครับ ”

“สุดยอดจริงๆครับ ผมถือว่านี่น่าจะเป็นธุรกิจที่เติบโตอย่างรวดเร็วธุรกิจหนึ่งในค่ำคืนนี้เลยทีเดียว.....พอจะแย้มตัวเลขได้ไหมครับว่าแต่ละธุรกิจของคุณตุ้มทำเงินได้ประมาณเท่าไหร่...เอาเป็นว่าเป็นเลขกี่หลักก็ได้ครับ”

“ผมขอบอกตามตรงนะครับว่าแม้ธุรกิจผมจะดูมีขนาดใหญ่ มีพนักงานเยอะ  แต่จริงๆเราก็ไม่ได้ทำเงินทำกำไรอะไรมากมายหรอกครับ”

“แหม....คนรวยๆก็ชอบพูดอย่างนี้กันทั้งนั้นแหละครับ  เอาเป็นว่าผมจะไม่แพร่งพรายให้สรรพากรรู้หรอกครับ  ไว้ใจได้” 

“ขอตอบแบบประมาณๆไม่เป็นตัวเงินนะครับ  ผมว่าน่าจะสักสองร้อยสิบเก้าเท่าต่อหน่วยลงทุนต่อปีและเพิ่มอนุกรมทุกปีเท่านั้นเองครับ”

“พระเจ้า............”

.........................................................................

บทสนทนาดำเนินต่อไปสักระยะ  ผู้คนบนเวทีและที่รายล้อมเวทีแห่งนั้นจับจ้องมองในอิริยาบถของเพื่อนตุ้มทุกชั่วขณะ หลายคนสร่างเมากับตัวเลขผลประกอบการและเชื่อว่าอีกหลายคนคงนึกในใจ  ผู้ชายบนเวทีคนนั้นเป็นใคร(หรือเป็นลูกใคร)  เขาทำอะไร   เขาพูดจริงหรือไม่ เขาอาจจะเป็นได้แค่เจ้าชายกำมะลอ  หรือไอ้คนขี้ปดมดเท็จ  ผมเชื่อว่าด้วยลีลาท่าทางไม่ยี่หระต่อสิ่งใดๆของเขา และคำพูดที่ออกจากปากแต่ละคำมันช่างดูหนักแน่น นวลเนียนราวกับว่า  สิ่งต่างๆที่เล่าสู่กันฟังในค่ำคืนนี้ เป็นแค่เรื่องน้อยนิดมหาศาล ที่จะทำก็ได้  หรือไม่ทำก็ได้  และคงพอที่จะทำให้ผู้ฟังสับสนและจับต้นชนปลายไม่ถูกถึงที่มาของชายคนนี้

หึๆๆๆ  “วันเดอร์แลนด์แฟคตอรี่”

เพื่อนตุ้มไม่ได้โกหกแม้แต่คำเดียว.....แค่พูดในสิ่งที่คนฟังอยากได้ยินก็เท่านั้นเอง

นิยามของความสำเร็จ และความภาคภูมิในชีวิตของใครหลายๆคน ที่ได้มาจากเหยียบย่ำและกดขี่ที่เริ่มต้นจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกันและจบลงด้วยหายนะของสิ่งมีชีวิตอื่นๆอีกมากมายเกินกว่าจินตนาการอันต่ำต้อยของมนุษย์จะตระหนักถึงได้  คงไม่เป็นเรื่องแปลก (แต่ถ้าไม่ทำสิจะแปลก)ของคนในยุคสมัยนี้  ยุคที่ธุรกิจเขาพูดกันแค่เรื่องขาดทุนกับกำไร แต่ถ้าจะมีการพูดถึงการ “ขาดทุนคือกำไร”ก็คงจะมีแค่พ่อหลวงไทยพระองค์เดียว  คนเราแลกทุกสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตัวเพื่อเงินเพียงอย่างเดียว  แล้วก็เอาเงินนั้นไปตามล่าหาซื้อสิ่งที่ทำลายลงไปกลับคืนมาได้เพียงนิดเดียว

ซีเอสอาร์ก็ดี  คาบอนด์เครดิตก็ดี ใยมิใช่ผลสะท้อนของสิ่งดังกล่าวว่าได้อย่างหดหู่และน่าสมเพช  ข้ออ้างทางศีลธรรมจรรยาและสิ่งแวดล้อมกลายมาเป็นบริบทใหม่ที่ถูกใครหลายคนยกยืมเอามาใช้ในการถลุงใช้ทรัพยากร เพื่อประโยชน์ส่วนตนที่มากเท่าพันทวีกว่านั้นอย่างมีระบบ ระเบียบ และแยบยล

คำว่า “เพื่อมนุษยชาติหรือเพื่อโลก”  หากจะทำให้เกิดผลจริงๆต้องทำโดยคน โดยจิตสำนึกที่แท้  และที่แน่ๆ....ใครๆก็ทำได้ 

ตุ้มลงจากเวทีแวะทักทายคนรู้จักสองสามรายก่อนจะมาทักทายผม

“ไม่บอกเขาไปล่ะว่าวันเดอร์แลนด์คืออะไร”  ผมทักตุ้มด้วยประโยคคำถาม(อีกแล้ว)

“หึๆๆๆๆ  ถ้าป่านนี้ยังไม่รู้กันอีก ก็หมดทางเยียวยากันแล้วล่ะ......ไปๆไปหายาคูลท์กินกันดีกว่า”

“ไม่เอาไวน์ซักแก้วเหรอ  ของฟรีนะ”

“ไม่เอา...ไม่มีจุลินทรีย์แลคโตบาซิลัส”

"เรื่องมากจริง พ่อมหาเศรษฐี"


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ ตุลาคม 17, 2010, 05:18:11 AM
(http://img715.imageshack.us/img715/9684/dsc02161c.jpg)

ขอเล่าย้อนหน่อยครับ หลังจากเริ่มต้นดินแดนมหัศจรรย์ได้ครบปี(ประมาณต้นปี52) พ่อผมคงเห็นแล้วว่าผมบ้าบริสุทธ์จริงๆ  เลยยกที่นามรดกห้าไร่ซึ่งเก็บค่าเช่าได้ไร่ละห้าร้อยต่อปีให้ผม  ผลเลยขุดจัดแปลงเสียเรียบพณาสูร ได้มาเป็นคันดินสี่คัน น้ำสามร่อง  เตรียมขยายผลป่าแนวใหม่ ชาวนาแถวนั้นเลยสบายไปด้วยทำนาได้ตลอดปี  น้ำท่าอุดมเชียวครับ  เอารูปมาฝากเป็นออร์เดิฟกันก่อน  รายละเอียดจะมาเล่าขยายในภาค3 ชื่อแดนอัศจรรย์ (ไม่ใช่มหัศจรรย์นะครับ) ที่จะตามต่อภาค2 แดนศิวิไลย์  เร็วๆนี้ครับ


(http://img830.imageshack.us/img830/6296/dsc02163y.jpg)

ขุดร่องตีโค้งตามถนนเลยครับ  ป่าผืนใหม่กำลังจะเริ่มต้นแล้วในปีนั้น  เทคนิคการขุดยกร่องเพื่อปลูกป่าช่วงหลังๆได้มาจากแปลงต้นแบบนี้ครับ เพราะค่าขุดถูกลงมาก ได้น้ำเหลือเฟือและพื้นที่ปลูกต้นไม้พันกว่าต้นราคาห้าหมื่นกว่าบาท  ใช้งบลดลงเกือบครึ่งแต่ได้พื้นที่ปลูกมากกว่าเดิม(ขุดบ่อเอาดินมาถม)ประมาณสองเท่าครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: _^_จ่าชาติ_^_ ที่ ตุลาคม 17, 2010, 01:44:29 PM
คิดอะไรมากมายครับขุดแล้วเหมือนได้ฟรี

จริงด้วยครับ ;D  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: naetsai204 ที่ ตุลาคม 18, 2010, 08:06:59 AM
คุณ tumtump เจอคุณในขุนดงมาเห็นสวนป่าของคุณก็วันนี้...น่าชื่นใจนะครับ... :-X

ขอบคุณครับ  อย่าลืมส่งการบ้านมะค่าแต้กับลูกหยีนะครับ ลูกหยีของผมงอกบ้างแล้วสี่ห้าต้น  เดี๋ยวโตอีหน่อยจะเอามาอวดครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ ตุลาคม 18, 2010, 10:59:11 PM
"ตอนที่ 31  มหาเศรษฐี "  โอ้โห!.....เพื่อนตุ้ม  สุดยอดมากๆ ครับ  คุณคิดวิธีพูดแบบนั้นได้อย่างไรครับนี่?.....
ลอกกกกก....เลยยยยย.....  เพราะผมพยายามหาวิธีพูดทำนองนี้มานานแล้วครับ  แต่ที่คิดออกมายังไม่เข้าท่า.....
เจอเพื่อนตุ้มเข้า.....โป๊ะเช้ะ!.....โดนใจมาก มากครับ


อย่าไปบอกใครเชียวครับเรื่องของคนรวยๆแบบพวกเรานี้ เหยียบใว้ให้มิด  เดี๋ยวจะมีคนมารวยแข่งเอา  ;D ;D ;D  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: chaiwat4708 ที่ ตุลาคม 20, 2010, 10:06:59 AM
([url]http://img715.imageshack.us/img715/9684/dsc02161c.jpg[/url])


([url]http://img830.imageshack.us/img830/6296/dsc02163y.jpg[/url])

ขุดร่องตีโค้งตามถนนเลยครับ  ป่าผืนใหม่กำลังจะเริ่มต้นแล้วในปีนั้น  เทคนิคการขุดยกร่องเพื่อปลูกป่าช่วงหลังๆได้มาจากแปลงต้นแบบนี้ครับ เพราะค่าขุดถูกลงมาก ได้น้ำเหลือเฟือและพื้นที่ปลูกต้นไม้พันกว่าต้นราคาห้าหมื่นกว่าบาท  ใช้งบลดลงเกือบครึ่งแต่ได้พื้นที่ปลูกมากกว่าเดิม(ขุดบ่อเอาดินมาถม)ประมาณสองเท่าครับ


มายืนยันแนวคิดนี้ครับ ผมเห็นบางสวนเขาขุดรอบสวนเลยครับ ได้ประโยชน์หลายทาง เช่นกันน้ำท่วม กันขโมย  :)

เสียอยู่อย่างเดียวที่ผมไม่ชอบครับ  คือการเดินชมสวนป่ามันต้องเดินเป็นเส้นตรงเท่านั้น (แต่ข้อดีเรื่องการจัดการน้ำในหน้าแล้งและการริดกิ่งนี่ง่ายขึ้นมากเลยครับ)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ ตุลาคม 20, 2010, 11:17:42 AM

พอดีผมมีภาพจะมาถาม(ในกระทู้อื่น)อยู่พอดีว่า ผลไม้ในภาพเป็น "ลูกฉิ่ง" หรือว่า "มะเดื่อ" หรือว่า อย่างอื่นครับ? แต่พอดีเห็นพูดกันถึง "ไผ่" ก็เลยขอลงไว้ตรงนี้ก็แล้วกันนะครับ

([url]http://img834.imageshack.us/img834/7092/dsc05245rez.jpg[/url])

แต่ภาพนี้คงบอกอะไรได้มากกว่านั้นนะครับ  ซ้ายมือเป็นต้นตะเคียนครับอายุต้นน่าจะสัก 10 ปีเศษ  แล้วก็ทั้งสองต้นนี้ขึ้นอยู่กลางกอไผ่ป่านะครับ.....แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าไผ่เกิดตามมาทีหลังครับ....




ลูกฉิ่งครับ บ้านผมมีอยู่สองต้น

(http://image.ohozaa.com/in/l9s31.jpg) (http://image.ohozaa.com/show.php?id=3497a7c753817684b802f204b3674a1e)


(http://image.ohozaa.com/ih/rrk32.jpg) (http://image.ohozaa.com/show.php?id=0354017edce83694d80384d42cf79f94)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ ตุลาคม 20, 2010, 11:24:41 AM
มาทวงเจ้าของกระทู้ที่รับปากผมว่าจะหากระทุ้งฟ้ามาปลูก... ;D ;D ;D
ยังไม่เห็นครับ ขอเพิ่มรักเขา(แบบที่เขาเอายางมาทำลงรักปิดทอง) กับเทพทาโร(จวงหอม)
และต้นกำลังเสือโคร่งนะครับ

แหะๆๆๆ...ยังหาไม่ได้เลยครับ แต่ยังไม่ลืมนะครับ ฝากไหว้วานญาติทางใต้หาอยู่เหมือนกัน ตอนนี้ผมได้ต้นเคี่ยม ต้นหลุมพอ และต้นสะเดาเทียมมาอยู่ในมือแล้วครับ  ยังไม่ได้เอาไปปลูกเนื่องจากกล้ายังเล้กมากๆ  สงสัยต้องเลี้ยงใว้ปีหน้าครับ  เชื่อว่าถึงเวลาปลูกคงจะหาทุ้งฟ้ามาทันพอดี

ระหว่างนี้ก็กำลังเพาะเมล็ดกระเบา สะตอ ตะคร้อ นมควายและลูกหยีไปพลางๆ  รอปีหน้านี่คงมีไม้เพิ่มอีกมากกว่ายี่สิบชนิดครับ  ได้ทุ้งฟ้ามาเมื่อไหร่จะรีบมาส่งการบ้านนะครับ

กำลังเสือโคร่งประมูลกล้าได้มาจากเว็บขุนดง(ปลูกไปแล้ว)  ส่วนที่เพาะเองก็สอบตกไปพร้อมกับกันเกราครับ   เทพทาโรไปลองขุดแยกรากมาจากพะโต๊ะ ก็ไม่รอดครับ  แต่ที่อยากอวดคือ  ผมไปเจอแหล่งต้นรักใหญ่  มาอย่างจัง  กำลังชะเง้อหาเมล็ดอยู่  เก็บได้เมื่อไหรจะเอามาแจกกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 20, 2010, 01:03:23 PM
ภาพของคุณ MAGNUM(NEW) เป็นต้นมะเดื่อฉิ่งครับ ทางใต้เรียกลูกฉิ่ง ดูจากลูกและใบใช่เลยไม่ผิดแน่ เพราะผมปลูกไว้กินกับแกงไตปลา หรือขนมจีนน้ำยา มีอยู่สองต้นออกลูกตลอดปี ชอบน้ำแฉะๆหรือที่ริมห้วย ตอนกิ่งก็ได้แต่ชำยังไม่เคยลอง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: nong-wanvisa ที่ ตุลาคม 20, 2010, 09:36:51 PM
นั่งดูน้ำท่วมสวน/ไร่/นา/แล้วก็คิดถึงเพื่อนสมาชิกอย่างท่านได้จับใจยิ่งนัก ถ้าทุกๆชุมชนมีคนคิดเหมือนท่านคิดที่จะคืนพื้นป่าให้กับธรรมชาติบ้างแค่หมู่บ้านละ1คนคงมีป่าไม้ที่คอยซับน้ำฝนพอบรรเทาความเดือดร้อนได้บ้าง..ไม่ต้องไปผลักภาระให้กับเขื่อนทั้งหมดพอเขื่อนไม่ไหวก็เป็นอย่างที่ได้รับชมข่าวกัน..นี่แหละน้ำมือคน

ผมเองก็อดนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้เช่นกันครับ  พอเราเสียป่าไป เราก็จะต้องสูญเสียอีกหลายอย่างตามมาอย่างต่อเนื่อง  แม้ทุกวันนี้ผมอาจจะถูกมองเหมือนคนบ้า(ต้นไม้) ที่คนอื่นไม่เข้าใจว่าจะบ้าไปทำไม ก้แค่ต้นไม้ แต่ผมเชื่อว่าแรงศรัทธาของผมที่มีต่อสิ่งเล็กๆน้อยๆอย่างนี้จะส่งผลดีกลับให้ผมในระยะยาว  ระหว่างนี้ก็แค่มานั่งนึกถึงสิ่งที่ต้นไม้จะมอบกลับให้แก่เรา แล้วเอามาเขียนรวบรวมไปพลางๆครับ เผื่อเอามาใช้ใว้สอนคนรุ่นต่อไป ว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริงครับ

"เรื่องของคนหลงป่า"


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ ตุลาคม 21, 2010, 08:19:24 AM
ร่วมสืบสานตำนานคนหลงป่าบนผืนดินสยามเพื่อเราและเพื่อนร่วมโลก คิดง่ายทำง่ายสร้างเครื่องฟอกอากาศราคาถูกแต่มีคุณมหาศาลเป็นแหล่งอาหารที่ยั่งยืนกับสรรพสัตว์น้อยใหญ่ร้อยสายสัมพันธ์ฅนสร้างป่า

ไปดูอินทรีแดงมาแล้วมันสะท้อนถึงการเมือง และสังคมไทย ตัวละครตัวหนึ่งพูดว่า"หรือสังคมไทยต้องการฮีโร่"  ผมดูจนจบก็พอจะอนุมาณได้ว่าผมคงเป็นอินทรีแดงยากเพราะไม่มีฝีมือเชิงยุทธ์  แต่ผมเป็นฮีโร่อีกอย่างได้ เพราะผมมีพลังของการเพาะปลูก พลังสีเขียว  แหะๆๆๆและที่แน่ๆผมกับอนันดาหน้าตาสูสีกัน  งานนี้อินทรีแดงคงต้องมาร่วมมือกับ ไอ้แมงวันหัวเขียวแล้วล่ะครับ 

คุณกัญจน์ละครับ  เป็นฮีโร่ในชุดแฟนซีอะไร


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ ตุลาคม 21, 2010, 08:32:15 AM
ภาพของคุณ MAGNUM(NEW) เป็นต้นมะเดื่อฉิ่งครับ ทางใต้เรียกลูกฉิ่ง ดูจากลูกและใบใช่เลยไม่ผิดแน่ เพราะผมปลูกไว้กินกับแกงไตปลา หรือขนมจีนน้ำยา มีอยู่สองต้นออกลูกตลอดปี ชอบน้ำแฉะๆหรือที่ริมห้วย ตอนกิ่งก็ได้แต่ชำยังไม่เคยลอง


ครับ  เป็นมะเดื่อฉิ่ง บ้านผมเรียกลูกฉิ่ง
(http://image.ohozaa.com/ie/832.1.jpg) (http://image.ohozaa.com/show.php?id=73c19909043144a1a040e3850812855e)



ข้างล่างยุให้เจ้าของกระทู้นำมาปลูกดูครับ ปรงภูเขา
(http://image.ohozaa.com/iq/64108.jpg) (http://image.ohozaa.com/show.php?id=252d94b49620e4d722e37e73c88a7b87)

ไม้เคี่ยมที่เจ้าของกระทู้เอามาปลูกเป็นไม้ประจำจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ของเดิมมันชอบขึ้นที่ปนทรายแบบห่างจากทะเลไม่เยอะ ไม่แน่ใจว่าปลูกห่างทะเลเป็นยังไงบ้าง ลองดูครับ
เป็นไม้เนื้อแกร่ง บ้านผมก็ใช้คานไม้เคี่ยม(ลองเสิร์ชหากระทู้บ้านสวนของแม่ดูครับ) เนื้อแน่นหนักมากๆ

ขอบคุณครับคุณ Magnum(rew) ไม้เคี่ยมนี่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กแค่ในเรื่องที่ว่า ตอเคี่ยมแข็งแกร่งขนาดเผาไม่หมดในทีเดียว  และพอไปอ่านงานเขียนของคุณสายลมลอย  เลยยิ่งอยากได้มาปลูกประดับบารมี(น้อย)ของตัวเอง  เผื่อวันหน้าจะได้เรียนรู้จากต้นเคี่ยมในเรื่องอื่นๆที่ยังไม่รู้อีกครับ  การมีต้นไม้เพิ่มมาหนึ่งต้น มันช่วยขยายขอบเขตความรู้  เชื่อมโยงความคิดและจินตนาการทุกๆครั้ง ต้องหาข้อมูลและทำการบ้านเรื่องต้นไม้กันอย่างสนุกสนาน  ขอบคุณครับสำหรับต้นปรง  ต้นนี้ผมรับรองว่าหามาปลูกได้แน่ๆ  เพราะพอจะมีแหล่งที่พอจะไปขอมาได้ฟรีๆเลยครับ  แล้วจะเอามาอวดนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 21, 2010, 09:00:12 AM
(http://image.ohozaa.com/ib/p1030704p.jpg)

ผมช่วยอีกแรงครับสำหรับคนรักษ์ป่า ป่าในรูปนี้ปลูกมา 7 ปี เริ่มตั้งแต่ทุบแผ่นปูนคอกหมูเก่าเจ้าของเดิม


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 21, 2010, 09:01:35 AM
(http://image.ohozaa.com/im/p1030716p.jpg)

นี่ก็เป็นบางส่วนในสวนเล็กๆครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 21, 2010, 09:03:34 AM
(http://image.ohozaa.com/ir/p1030725p.jpg)

ปลูกพริกสวนตามโคนไม้ได้ผลสองเด้งครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 21, 2010, 09:05:23 AM
(http://image.ohozaa.com/i3/p1030757p.jpg)

นี่ก็สร้างป่ารอบบ้านกันความร้อน  คนเขากลัวต้นไม้ทับบ้าน  แต่ผมกลัวแดดเผาบ้านครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 21, 2010, 09:15:22 AM
(http://image.ohozaa.com/ii/p1030718p.jpg)


ต้นะเคียน พะยอม เหรียง อยูอีกกลุ่มในสวนตรงนี้ปลูกมาประมาณ 3 ปี
อ้อต้นหรียงถ้ามีโอกาสกลับใต้ผมจะเพาะให้คุณตั๊มด้วย  ที่สวนแหลมฉบังปลูกไว้หลายต้น  ออกดอกแต่ยังไม่ติดฝัก
(  ต้นที่ปลูกไว้หลังบ้านพักราชการ อายุ 15 ปี เร่ิมติดฝักต้นเกือบสองคนโอบครับแต่โดนเพื่อนบ้านร้องขอให้ตัดทิ้งน่าเสียดายมากๆ )


ขอบคุณคุณDump มากเลยครับสำหรับน้ำใจอันงดงาม  ผมขอจอง"ต้นคุณDump" ไว้เลยต้นนึงครับ  สวนร่มรื่นและน่าอยู่อย่างยิ่งครับ อีกไม่กี่ปีผมคงมีสวนอย่างนี้บ้าง  แล้วจะเอาความคืบหน้ามาฝากกันอีกครับ  ช่วงนี้กำลังเพาะสะตออยู่พอดี  ถ้าสนใจบอกกันได้นะครับ เพาะมาได้มากกว่าห้าสิบต้น  มีแจกเหลือเฟือเลย  


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 21, 2010, 09:47:29 AM
(http://image.ohozaa.com/in/p1030676p.jpg)

ต้นเหรียงปลูกมา 7 ปีแล้วครับอยู่ริมถนนข้างสวน


ถ้าต้นเหรียง7ปีโตขนาดนี้  ต้องรีบหามาปลูกแล้วครับ  ร่มเร็วแน่นอน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ ตุลาคม 21, 2010, 12:46:16 PM
ปลูกต้นไม้เยอะๆ อย่าลืม นักบุญแห่งป่า นักฆ่าเลือดเย็นนะครับ
มีต้นไทรให้นกกาได้มาพักอาศัยสักหน่อย ปลูกง่ายครับ เดินไปตามคันนา เห็นต้นที่ไหนก็ขุดมา
ปลูกได้เลยไม่ต้องกลัวรากจะขาดไปบ้าง แต่ระบบรากเขาดีครับ ลมพัดไม่ล้มง่ายๆ
ต้นไทร แตกพุ่มไว หากขึ้นที่โล่ง แต่ถ้าขึ้นในที่แคบๆ ใต้ร่มไม้อื่นอาทิ ปลูกในระหว่างกอกล้วย
ให้กล้วยล้อมรอบ มันจะพุ่งขึ้นสูงกว่ากล้วย เพื่อแย่งแดดแล้วค่อยแตกพุ่ม มีต้นไทรต้องทำใจเรื่อง
เสียงสัตว์ นกกาครับ ออกลูกเมื่อไหร่ ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วทั้งวัน


อีกต้นก็ต้นกระบก อันนี้ลูกมันทั้งนกกาและเก้งกวางชอบกินมาก  เป็นไม้ใหญ่เหมือนกัน แต่ด้วยความ
ที่เขามีเนื้อไม้เหมาะแก่การเผาถ่าน  ตอนนี้เลยเหลือน้อยมาก ฝั่งตะวันออกของประเทศไทยยังพอมี

ต้นประดู่ก็โตเร็วครับ พุ่มกว้างหนา  แต่ก่อนเคยรู้จักต้นไม้ต้นหนึ่ง สมัยเดินป่าแก่งกรุง ผ่านใต้โคน
จะเก็บผลหล่น ถ้ามีที่สูงพอ ลองลงสีเสียดแก่นเหมาะกับที่ ท้ำท่วมไม่ถึง ค่อนข้างทนแล้ง พุ่มไม่หนา
ผลลักษณะสีเหลืองตอนสุก เขียวตอนแก่ เท่าๆผลมะนาว แต่เนื้อบางราวๆ2-3มิลฯ เมล็ดโต รสเปรี้ยว
เอาไว้กัดแล้วอมไว้ในปาก ด้วยเหตุผลเรียกน้ำลายให้ชุ่มปาก หลังจากนั้นถ้าดื่มน้ำตามจะหวาน แต่
ไม่ใช่มะขามป้อมนะ กินเสร็จก็เขวี้ยงเมล็ดทิ้งในป่าเป็นการเพาะและขยายพันธุ์ไปต่อ


ถ้าชอบไม้พื้นเมืองทางใต้ ลองหามะพร้าวนกคุ่มมาปลูกครับ ต้นไม่โต แทรกใต้ไม้อื่นได้ยิ่งดี กิน
ผลมะพร้าวนกคุ่มแล้วกินอย่างอื่นจะหวานไปหมด เป็นต้นมิราเคิลของเมืองไทยจริงๆ

ต้นสะแกนามีหลายๆต้นต่อกันก็ทำให้เกิดเห็ดใต้โคนได้เหมือนกันครับ
ตะแบกดอกสีม่วงสวยครับ ไม้ชัยพฤกษ์หรือคูณ เวลาออกดอกก็สวยครับ ฝักคุณก็พอใช้หมักเป็น
ยากันแมลงได้ทุบพอแตกโยนลงบ่อปลาได้ (ไม่แน่ใจแก้อะไร ผมอ่านเจอในเวบนี้แหละ)


หาไม้มะหาดมาปลูก ผลก็พอให้คนได้กล้อมแกล้มลองชิมดู แต่นกจะชอบกินมากแต่ต้นเขาจะแตก
และมียางซึมตลอดเวลา


พวกไม้พื้นเมืองพื้นๆ อย่างมะขาม มะยม มะพร้าว หมาก ผมว่าอย่างหลังสุด ปลูกเป็นแนวรั้วก็ดีครับ

ถ้ามีพวกพุทราป่า หรือมะนาวป่า ก็ช่วยให้มีสัตว์มาอาศัยอยู่ในป่ามากขึ้น  จะมาเอง
ไม่ต้องเอามาปล่อย

หยุดแค่นี้ก่อนครับ เดี๋ยวจากป่าจะกลายเป็นสวนสัตว์... ;D ;D ;D

ขอทิ้งไว้ให้พิจารณานะครับ
ขอบพระคุณ



ขอบคุณมากเลยครับสำหรับข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างยิ่งจริงๆ  นับๆดูแล้วยังมีอีกหลายรายการเลยครับที่ผมต้องรีบไปหามาปลูก เพื่อการสร้างป่าที่สมบูรณ์ และเหมาะแก่การอยู่อาศัยที่สุดครับ   


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ ตุลาคม 27, 2010, 08:57:37 AM
สวัสดีหรับ สวนคุณตั๊มเป็นยังไงบ้าง โดนน้ำท่วมหรือเปล่ายังไงก็เอาใจช่วยด้วยครับ   พูดถึงไม้ป่าปีนี้ผมกะจะเพาะมะหาดเหมือนกันเพราะลำต้นสวยสีดำพุ่มหนา ลูกกินได้ออกเปรี้ยวจี้ด แต่ต้องรอฤดูก่อนตอนนี้ยังไม่ออกลูก หลังที่ทำงานมีอยู่ต้นหนึ่ง  หวายอีกอย่างก็ชอบเหมือนกันว่าจะลองหาซื้อไปปลูกให้ไต่ขึ้นต้นไม้ทีมีอยู่ แต่ก็หายากพอสมควร  ส่วนลูกบักเคี้ยบ ( ลูกหยีเล็ก ) ก็กำลังออกลูกต้นอยู่ริมทางเล็งๆอยู่ยังไงก็ไม่พลาดถึงจะโตช้าหน่อย แต่รุ่นลูกรุ่นหลานยังไงก็ได้กินลูกกินผลแน่ นกกาก็ชอบ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ ตุลาคม 27, 2010, 11:08:21 PM

ขอจองท่านเจ้าของกระทู้พบกันในงานรวมพลวันที่ 7 พ.ย. นี้หน่อยนะครับ........
ผมมี"ต้นชอลิ่วเฮียง" ฝากไปไว้ในสวนป่าของท่าน tumtump ครับ.......



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ ตุลาคม 28, 2010, 02:03:28 AM
แวะมาชมเงียบๆอีกแล้ว  ไม่รู้โดนเรื่องน้ำท่วมบ้างหรือเปล่าครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: thepvaru ที่ ตุลาคม 28, 2010, 11:46:52 AM
 ;) ชอบใจจัง  อยากทำมังจัง กำลังทำอยู่เหมือนกัน แต่เป็นแค่ที่พักผ่อน เป็นกำลังใจให้นะครับ  :-[  :-[  :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กุ๊กกิ๊ก ที่ ตุลาคม 28, 2010, 06:59:57 PM
สวัสดีค่ะคุณตั้ม
"นิทานแดนมหัศจรรย์...คนหลงป่า" วางแผงเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ ;D จะรีบไปจับจองไว้
เป็นสมบัติซักเล่ม เพราะตอนนนี้ติดยอมแงมกันแล้ว...
เห็นคุณตั้มปลูกต้นไม้ปะปนกันไป อุดมสมบรูณ์ไปทั้งผืนดิน ทั้งไม้ป่าและไม้ผล เลยอดคิดถึงสวนตัวเองบ้างไม่ได้ เพราะที่สวนปลูก
สักทองไว้เหมือนกัน แล้วก็ลงมะพร้าวน้ำหอมไปด้วย  แต่ตอนปลูกมะพร้าวน้ำหอม แม่ไปปลูกชิดกับสักทองทุกต้นเลย :-\
แม่บอกว่าให้สักทองเป็นร่มเงามะพร้าว แต่ธรรมชาติของมะพร้าวเค้าชอบแสงแดด แบบนี้มะพร้าวจะติดลูกมั้ยเนี้ยะ  >: >:( >:(


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ ตุลาคม 29, 2010, 09:27:48 AM


ต้นประดู่ก็โตเร็วครับ พุ่มกว้างหนา  แต่ก่อนเคยรู้จักต้นไม้ต้นหนึ่ง สมัยเดินป่าแก่งกรุง ผ่านใต้โคน
จะเก็บผลหล่น ผลลักษณะสีเหลืองตอนสุก เขียวตอนแก่ เท่าๆผลมะนาว แต่เนื้อบางราวๆ2-3มิลฯ
เมล็ดโต รสเปรี้ยว เอาไว้กัดแล้วอมไว้ในปาก ด้วยเหตุผลเรียกน้ำลายให้ชุ่มปาก หลังจากนั้นถ้าดื่ม
น้ำตามจะหวาน แต่ไม่ใช่มะขามป้อมนะ กินเสร็จก็เขวี้ยงเมล็ดทิ้งในป่าเป็นการเพาะและขยายพันธุ์ไปต่อ
ถ้ามีที่สูงพอ ลองลงสีเสียดแก่นเหมาะกับที่ ท้ำท่วมไม่ถึง ค่อนข้างทนแล้ง พุ่มไม่หนา




ขออภัย เพิ่งกลับมาอ่านเจอ ขอแก้ไขที่โพสต์ไปครั้งที่แล้ว วรรคนี้ ขอแก้ให้สีเสียดแก่นมาอยู่หลังสุดครับ

ไหนๆก็มาแก้ไขของเดิมแล้ว ขอเพิ่มต้นใหม่ข้างล่างแล้วกัน พอทราบไหม ผลอะไรครับ  ;D

(http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/123/7123/images/Inchan8.jpg)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: thepvaru ที่ ตุลาคม 29, 2010, 10:18:37 AM
 ;) ไม่รู้ถูกเปล่านะครับ มาจากต้นอินจัน ถ้ากลมเรียกลูกอิน ถ้าแบบเรียกลูกจัน ใช่เปล่าไม่แน่ใจ แต่ที่จำได้เค้าเรียกแบบนี้  ;D  ;D  ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ ตุลาคม 29, 2010, 10:23:59 AM
ใช่ครับ  ตอนนี้ก็หายากแล้ว  ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sompol ที่ ตุลาคม 29, 2010, 10:33:30 AM
...ที่บ้านแม่ผมมี 1 ต้นครับคุณเอ็ม อีสานเรียกหมากจัน ผลดิบรสฝาด ผลสุกหอมน่าดม รสออกหวาน สมาชิกท่านใดสนใจตอนมันออกลูกจะเก็บเม็ดมาให้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: pongjarus ที่ ตุลาคม 29, 2010, 01:11:00 PM
แถวบ้านผมลูกซ้ายมือลักษณะแบน ๆ เรียกว่าลูกจันอิน ส่วนลูกขวามือลักษณะกลม ๆ เรียกว่าลูกจันโอครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: thepvaru ที่ ตุลาคม 29, 2010, 02:19:26 PM
 ;) กำลังจะหาพันธืมาปลูกที่บ้านพอดีเลย  8)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: sompol ที่ ตุลาคม 29, 2010, 09:01:25 PM
...เอารูปต้นจันมาให้ชมครับ(หลังต้นหมาก) ปีที่แล้วยอดมันสูงไปหน่อยผมเลยปีนขึ้นไปตัดยอดลงมา ไม่รู้จะตอนได้ใหม คุณ thepvaru หรือสมาชิกท่านใดสนใจ ยกมือด้วยครับ ไม่รู้จะตอนได้ไหม
(http://2sgxpw.bay.livefilestore.com/y1pidBNhnhv4rA8zXLsNytcXyoleAeMrCgFDBu6H6wqG5DJecA-R8fCfsXR8JJvBYiJPx_bjm41ymdtudkbwaxmmtALl3VwhlSE/SANY0159a.jpg?psid=1)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: thepvaru ที่ พฤศจิกายน 01, 2010, 08:49:15 AM
 ;) สนใจอยู่ครับ ยกสองมือเลย  ;D  :D  :D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 01, 2010, 06:16:23 PM
สวัสดีครับทุกท่าน  ผมหายไปหลายวันเพราะติดภารกิจนแดนไกล จะอยู่ที่ไหนก็ไม่วายต้องเข้ามาอ่านเว็บเกษตรพอเพียงเกือบทุกวัน ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณทุกท่านครับที่เป็นห่วงเป็นใยเรื่องน้ำท่วม  ก็ขอรายงานตรงนี้เลยครับว่า ตั้งแต่เริ่มปลูกต้นไม้คงได้บุญสะสมมาบ้าง เลยทำให้รอดพ้นเรื่องน้ำท่วมมาแบบหวุดหวิด  โดนไปอย่างมากแค่เรียกว่าต้นไม้ได้กินน้ำเกินพอดี 

เรื่องที่โดนก็ประหลาดกว่าคนอื่นๆ คือโดนพายุเล่นงานเอาเสียหนักก่อนน้ำจะท่วมเดือนนึง  กระท่อมเพิงพักถึงกับขอพักยกลงมานอนกับพื้นเอาเสียงั้นครับ  จะเอารูปมาให้ดูกันก็โดนวิบากกรรมซ้ำ...คอมหาย  รูปช่วงหลังที่สะสมใว้เลยหายไปด้วย  เลยไม่ค่อยได้เข้ามาเขียนนิทานไงครับ

เรื่องที่น่าเสียดายอีกเรื่องคือ สงสัยผมจะไม่ได้ไปร่วมงานรวมพลนี้ครับ จริงๆตั้งใจจะเอาต้นtumtumpไปฝากหลายๆท่าน แต่ติดธุระต้องส่งของให้ลูกค้าวันนั้นพอดี  เลยทำให้เจ็บใจ อดได้ต้น"ชอลิ่วเฮียง"มาปลูกเสียจริงๆ

เรื่องสุดท้ายนี่เป็นประเด็นใหญ่  หลายๆท่านเข้ามาคุยเรื่องต้นจันในนิทานแดนมหัศจรรย์  แหม.....  ไม่รู้ซะแล้วว่าดินแดนแห่งนี้ต้องเรียกว่าแดนต้นจันตัวพ่อเลยครับ  แหะๆๆๆ  ต้องขอโม้หน่อยว่าต้นนี้ผมมีเยอะขนาดแจกไม่หมดเลยต้องมาประกาศขายที่เว็บนี้ได้มาหลายตังอยู่(ปิดการขายไปแล้วด้วยครับ)  เอาเป็นว่านาทีนี้ยังพอมีเหลือแบ่งให้เพื่อนสมาชิกไปปลูกกันคนละต้นสองต้น 

อย่างไรไปร่วมงานไม่ได้แต่น่าจะพอแว๊บเอาต้นไม้ไปฝากทุกท่านได้...ถ้าแว๊บไม่ได้จะส่งตามไปให้ทีหลังแล้วกันนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: phensiri ที่ พฤศจิกายน 01, 2010, 07:17:06 PM
เข้ามาอ่านนิทานแบบรวดเดียวจบ ละสายตาไม่ได้ ติดเหมือนอ่านนิยายเลยต้องอ่านให้จบ อิอิ เป็นป่าในฝันเลยค่ะ เมื่อก่อนซื้อต้นไม้ไปปลูก ตอนนี้โบกำลังเพาะต้นไม้เอง ได้วิชาเพาะจากในกระทู้ของคุณSak1201 ล๊อตแรกลงถุงเรียบร้อย+ใบงอกแล้ว ช่องว่างของลูกกรงระเบียงบ้านกลายเป็นที่เก็บกล้าต้นไม้ไปแล้วค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 02:38:38 PM
ตอนที่33  เพราะพันธุ์ไม้

ลมหนาวมาแล้ว เมื่อสองวันก่อน  มาพร้อมๆกับน้ำที่ท่วมเพิ่มอีกหลายจังหวัด สัญญาณจากธรรมชาติบางอย่างบ่งบอกถึงการลักลั่นในกลไกธรรมชาติที่เราต่างคุ้นชินมาตลอดช่วงชีวิต  พอแล้งก็แล้งเหลือทนจนน้ำเหือดหายไปจากเขื่อนจากคลอง พอฝนเริ่มตกให้ชุ่มฉ่ำก็พากันเทลงมาเหมือนกับอัดอั้นกั้นไว้ด้วยชั้นความร้อนระหว่างดินกับฟ้า  ความแล้งที่กวาดเอาต้นไม้น้อยๆไปอย่างราบคาบ ต้นไม้รุ่นเยาว์ที่ตามปกติ ต้องทำหน้าที่ของมันยามฝนแรกมาเยือน ในการกรองเก็บและชะลอความเร็วและแรงของน้ำ กอปรกับการดูดซับเอาน้ำไปใช้เพื่อสร้างชีวมวลในตัวเอง  เพื่อเป็นการลดปริมาณน้ำลงส่วนหนึ่งเพื่อไม่ให้หลากเร็วและถูกสะสมปริมาณจนเกินพอดี

ผมพลันนึกถึงทิชชู่แผ่นบางๆที่สามารถดูดซับและชะลอความเร็วของน้ำที่หกจากแก้วและกำลังมุ่งหน้าไปสู่หนังสือเล่มหนึ่งบนโต๊ะตัวหนึ่ง 

ไม่จำเป็นต้องต้องถึงมือไม้ใหญ่หรือป่ารกชัฏ  แค่สวนป่าอายุน้อยๆ แต่มีปริมาณเยอะๆก็อาจพอช่วยทุเลาผลกระทบจากความแปรปรวนของธรรมชาติลงได้บ้างไม่มากก็น้อย

ไม้หลายอย่างหากเลือกใช้เลือกปลูกให้ถูกต้องตามหลักการและตามธรรมชาติของมัน จะสามารถทนน้ำท่วมน้ำขังได้เป็นแรมเดือน  ผมเองก็เลือกเอาไม้พวก ชะมวง ตะเคียนทอง ยางนา มะกอกน้ำ มะพร้าว หมาก ตาล ไปลงไว้ตามจุดที่ดูจากช่วงน้ำหลากฤดูที่แล้วว่า น้ำมากสูงสุดมันขังอยู่ตรงไหนบ้าง

ลมหนาววูบมาอีกครั้ง ทำให้ผมนึกกลับไปถึงปีก่อนๆ ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ จะเป็นช่วงที่ผมเริ่มลดการปลูกต้นไม้ลงเพราะ เพื่อเตรียมรับมือกับความแล้งที่กำลังจะตามมา  หรือถ้าจะมีการปลูกเพิ่ม ก็คงจะเป็นในจุดที่ชิดขอบร่องเพื่อให้ง่ายต่อการวิดน้ำช่วยรดในบางครั้งคราว  และที่ขาดไม่ได้ในหน้านี้ ก็คือการห่มคลุมฟางให้ต้นไม้เพื่อช่วยรักษาความชื่นหน้าดิน  การะบวนการปลูกแบบประณีต  มักจะใช้กับการปลูกต้นไม้ในช่วงต้นหนาวได้เป็นอย่างดี

“ขุดหลุมกว้างหน่อย  ปลูก กลบ และรดน้ำ จนดินยุบ หลอมหุ้มรากจนแนบแน่น  จากนั้น ก็คลุมฟาง และรดทับด้วยน้ำผสมจุลินทรีย์ชีวภาพที่ทำเองกับมือ”   

เป็นกระบวนการที่สร้างความสุขและสร้างความมั่นใจได้ว่า กล้าไม้น้อยๆ จะอยู่รอดผ่านหนาวและแล้งไปได้จนฝนใหม่มาเยือนอีกที  โดยมีตัวช่วยคือการมารดน้ำให้หนักๆ อิ่มๆแค่เดือนละครั้งเท่านั้น   ซึ่งหากเป็นหน้าฝนจัดๆคาถาการปลูกแบบฉบับของผมก็คือ  “ขุด กลบ แล้วก็ปัดตูดหนี”     รับรอง  ไม่มีตาย และจะสามารถปลูกได้เยอะมากในเวลาเท่าๆกัน

ยิ่งเมื่อฤดูกาลมันแปรปรวนจนไม่สามารถระบุชัดถึงเทศกาลงานปลูกกันแบบเป็นล่ำเป็นสัน ผมจึงเปลี่ยนวิธีมาเป็นการปลูกตลอดปี  โดยใช้การเลือกพันธุ์ไม้ที่เหมาะสมต่อสภาพแวดล้อมมาเป็นปัจจัยแรก  การที่ผมมีแปลงเพาะพันธุ์ไม้ข้างบ้าน ถือเป็นตัวช่วยในการจัดการเรื่องพันธุ์ไม้หายากได้อย่างยอดเยี่ยม  ผมเพาะต้นไม้ได้ตลอดทั้งปี เพราะการควบคุมปัจจัยเรื่องแสงและน้ำทำได้ง่ายมาก  อีกทั้งผมยังได้รับเรื่องการสนับสนุนเมล็ดพันธุ์จากกัลยาณมิตรเป็นอย่างดี  เพื่อนฝูง พ่อแม่ และญาติพี่น้อง  ต่างเอาเมล็ดไม่จากทั่วสารทิศมากองให้ถึงบ้าน 

ล่าสุด สะตอเมล็ดเป่งๆโตๆจากทางใต้ ที่น้าของผมเอามาฝากหวังจะให้เอาไว้กินกับแกงไตปลา  ดันมางอมได้ที่ขณะกำลังจะแกะกินพอดี ผมตัดสินใจเปลี่ยนแผนฉับพลันโดยการนั่งแกะเมล็ดทั้งหมดเพื่อเอามาเพาะไว้ปลูก  สะตอเมล็ดโตๆพอยังหากินได้ในคราวหน้า  แต่การได้พันธุ์สะตอดีๆที่เพาะเองมาปลูกในฤดูกาลหน้านี่ รอไม่ได้  เพราะเราไม่รู้ว่าฟ้าฝนจะอาเพสอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

ผมไม่เคยเพาะสะตอมาก่อน นี่คือผลงานการทดลองครั้งใหม่ โดยมีแม่ผมซึ่งขึ้นมาจากใต้ เป็นกูรูในการสอนเพาะสะตอ  จริงๆถ้าแม่ไม่บอกผมคงไม่รู้ว่าสะตอจะเพาะติดได้ดีตอนที่เยื่อใต้เปลือกเขียวๆเปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งเป็นจังหวะที่การแกะสะตอมากินนั้นน่าเบื่อเป็นที่สุดเพราะแกะยากและมือจะเลอะ

“ไม่กินสะตอในวันนี้ จะมีสะตอกินในวันหน้า”

ผมนึกในใจระหว่างนั่งแกะสะตอเมล็ดโตๆ(ที่แสนจะยั่วน้ำลาย)ในคืนนั้น

และคงเป็น “เพราะพันธุ์ไม้(ดีๆ)”   ผมจึงต้องลงมือ “เพาะพันธุ์ไม้(ด้วยตัวเอง)”


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 02:47:31 PM
(http://img710.imageshack.us/img710/742/dsc02236gw.jpg)

เมล็ดสะตอในกระถางแปดนิ้วครับ เรียงจนแน่นเพราะกระถางเพาะผมเหลือไม่มากแล้ว  ต้องคอรอคิวกระถางที่ว่าง


(http://img830.imageshack.us/img830/103/dsc02240r.jpg)

วางใว้วันเดียวพอโดนความชื้นเข้า  เมล็กก็ปริแทงรากน้อยๆออกมา


(http://img14.imageshack.us/img14/6851/dsc02238x.jpg)

สองวันผ่านไป  บางเมล็ดออกตัวเร็วมากๆ หยั่งรากมุดดินไปเป็นที่เรียบร้อย  ในขณะที่บางเมล็ด ยังของีบไปพลางๆก่อน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 02:51:08 PM
ขออภัย รูปที่สามลงภาพผิด และเข้าไปแก้ไขไม่ได้ครับ 

เลยขอมั่วต่อแล้วกัน  ในภาพคือเมล็ดลูกหยีกำลังงอกครับ ต้นนี้หายากมากแล้วเพราะไม่มีใครอยากปลูกเนื่องจากโตช้าและกว่าจะได้ผลมากิน  ก็ปาไปร่วมสามสิบปีครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 03:01:48 PM
(http://img89.imageshack.us/img89/2139/dsc02316m.jpg)

สี่วันผ่านไปไวเหมือนโกหก  ทุกเมล็ดต่างเบียดกันออกมาโชว์ตัว ว่าตูข้านี่พร้อมจะถูกแยกลงถุงดำแล้วครับ


(http://img714.imageshack.us/img714/1766/dsc02319bn.jpg)

ส่วนต้นนี้เรียกร้องความสนใจ "โชว์แค่ลำต้นอวบๆยังไม่พอ  แน่จริงต้องสยายปีกโชว์กันหน่อยจ้า"


(http://img59.imageshack.us/img59/5629/dsc02332h.jpg)

และในที่สุด ทุกต้นก็ได้ย้ายมาอยู่ในถุงดำกันถ้วนหน้า  โดยไม่มีเมล็ดไหนไม่ยอมงอก  ไม่เสียชื่อสะตอพันธุ์ดีจริงๆ

อีกสี่เดือนเตรียมลงดิน มีอยู่ร่วมหกสิบต้น ปลูกแล้วตายสักครึ่ง ยังมีกินมีขายเหลือเฟือครับพี่น้อง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: phensiri ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 03:08:48 PM
กินสะตอไม่เป็นแต่ก็เพาะเหมือนกันค่ะ ตั้งใจจะปลูกทำแนวรั้ว เห็นสวนเพาะของพี่แล้ว ชื่นใจด้วยจังเลยค่ะ มองไปทางไหนก็เขียว มีความสุขทุกครั้งที่ลงมือทำเอง ชื่นใจที่เห็นต้นไม้งอก


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 03:13:45 PM
ช่วยกันสร้างสรรกลวิธีดีๆเพื่อสังคมน่าอยู่ชะลอภัยธรรชาติที่พร้อมจะถาถมกลบมิดอันมนุษย์ผู้สร้างและทำลายขอเป็นแรงใจช่วยทำให้สำเร็จกระตุ้นต่อมสำนึกดีช่วยกันสร้างป่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Magnum (rew) ที่ พฤศจิกายน 02, 2010, 03:38:40 PM
สะตอข้าวหรือสะตอดานครับ

(http://www.yenta4.com/webboard/upload_images/1177061_5473540.jpg)
สะตอข้าว ลักษณะฝักเป็นเกลียว ยาวประมาณ 31 ซม. กว้างประมาณ 4 ซม. จำนวนเมล็ดต่อฝักประมาณ 10-20 เมล็ด จำนวนฝักต่อช่อประมาณ 8-20 ฝัก เมล็ดมีกลิ่นไม่ฉุนเนื้อเมล็ดไม่ค่อยแน่น อายุการให้ผลผลิต 3-5 ปี หลังปลูก
(รสชาตินุ่มกว่าสะตอดาน)



(http://www.yenta4.com/webboard/upload_images/1177061_5473541.jpg)
สะตอดาน ฝักมีลักษณะตรงแบนไม่บิดเบี้ยว ยาวประมาณ 32 ซม. ความกว้างกว้างกว่าสะตอข้าวเล็กน้อย มีเมล็ดต่อฝักประมาณ 10-20 เมล็ด จำนวนฝักต่อช่อประมาณ 8-15 ฝัก เมล็ดมีกลิ่นฉุนรสเผ็ด เนื้อเมล็ดแน่น อายุการเก็บเกี่ยว 5-7 ปี


ระยะปลูกระหว่างต้นควรเว้นระยะ9-10เมตรครับ ทั้งระยะต่อ ระยะเคียง  ดูข้อมูลเพิ่มเติมจากเวบด้านล่างครับ


ข้อมูลจากhttp://variety.teenee.com/foodforbrain/6619.html (http://variety.teenee.com/foodforbrain/6619.html)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 03, 2010, 03:39:02 PM
ขอบคุณมากครับคุณ phensiri สะตอกินไม่เป็นไม่เป็นไร  แต่ปลูกใว้แจกคนกินเป็นนี่ เที่ยบเท่าของฝากล้ำค่าเชียวนะครับ ยิ่งเอาไปดองสักหน่อยนี่...สุดยอดเชียวครับ


สวนผมรอดพ้นภัยน้ำท่วมอาจเป็นเพราะบุญกุศลในการสร้างป่า (หรือเปล่า) แต่อย่างน้อยถ้าใครถามว่าปลูกป่าได้อะไร  ผมจะตอบไปก่อนง่ายๆว่า "ได้บุญ" ดีไหมครับคุณกัญจน์


จากลักษณะฝักที่ผมนั่งแกะคิดว่าเป็นสะตอข้าวนะครับคุณ  magnum(rew)  อีกต้นหนึ่งที่ผมอยากได้มาปลูกคือ "ลูกดิ่ง"  เห็นทางอ.นพพรบอกว่าเป็นตระกูลเดียวกับสะตอ  แต่เกิดทางอีสาน ต่างกันตรงที่การเรียงเม็ด จะเอาแนวยาวดิ่งลงพื้นครับ  ต้นนี้เคยได้เมล็ดมาเพาะแต่ไปไม่รอดครับ  คงต้องหามาลองเพาะอีกที


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 04, 2010, 09:19:15 PM

          อยากจะให้เพื่อนตุ้มเป็นหัวเรี่ยว หัวแรง  ตั้งบริษัทมหาชนไม่จำกัดหน่อยครับ  ชักชวนพวกเราคนปลูกป่าฯ เป็นหุ้นส่วน  แต่ไม่ขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์  แบ่งกันรวยเฉพาะพวกเราเสียให้เข็ด....ชื่อ"บริษัทแดนมหัศจรรย์" ก็ได้ครับ  เพราะว่าอีกไม่นานหรอกครับ  กรุงเทพฯ  เชียงใหม่  หาดใหญ่  ขอนแก่น อุดรฯ  คงมีเม็กกะโปรเจ็คท์ที่ใหญ่กว่ารถไฟความเร็วสูงทั่วประเทศอีกครับ......
          นั่นคือโครงการเดินท่อขนาดใหญ่ สูบอากาศจากเมืองเหล่านั้นมายังโรงงานของพวกเราซึ่งน่าจะมีกระจัดกระจายอยู่ทั่วประเทศ  ให้โรงงานของพวกเราฟอกอากาศให้  แล้วเดินท่อดูดอากาศกลับไปให้คนในเมืองเหล่านั้นได้หายใจกัน........
          ท่านว่าไอเดียนี้เข้าท่าดีใหมครับ?......
          อ้อ!!!....แล้วอีกอย่างหนึ่ง  รัฐบาลอาจจะให้สัมปทานพวกเราก่อสร้างระบบป้องกันน้ำป่าไหลหลาก และระบบรักษาปริมาณน้ำในเขื่อนต่างๆ เพิ่มอีกด้วยก็ได้นะครับ......และอาจจะงานเข้าจนต้องไปรับงานขนาดยักษ์นี้ทั่วโลก......
          เมื่อถึงตอนนั้น  บิล เกตส์ ก็บิลเกตส์เถอะ อาจจะตกกระป๋องไม่มีอันดับไปแล้ว  อันดับ 1-100 ของฟอร์บส์ อาจจะมีหุ้นส่วนของบริษัทเราติดอยู่เป็นแผงงงงงง.........

   
 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: phensiri ที่ พฤศจิกายน 04, 2010, 10:08:22 PM

          อยากจะให้เพื่อนตุ้มเป็นหัวเรี่ยว หัวแรง  ตั้งบริษัทมหาชนไม่จำกัดหน่อยครับ  ชักชวนพวกเราคนปลูกป่าฯ เป็นหุ้นส่วน  แต่ไม่ขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์  แบ่งกันรวยเฉพาะพวกเราเสียให้เข็ด....ชื่อ"บริษัทแดนมหัศจรรย์" ก็ได้ครับ  เพราะว่าอีกไม่นานหรอกครับ  กรุงเทพฯ  เชียงใหม่  หาดใหญ่  ขอนแก่น อุดรฯ  คงมีเม็กกะโปรเจ็คท์ที่ใหญ่กว่ารถไฟความเร็วสูงทั่วประเทศอีกครับ......
          นั่นคือโครงการเดินท่อขนาดใหญ่ สูบอากาศจากเมืองเหล่านั้นมายังโรงงานของพวกเราซึ่งน่าจะมีกระจัดกระจายอยู่ทั่วประเทศ  ให้โรงงานของพวกเราฟอกอากาศให้  แล้วเดินท่อดูดอากาศกลับไปให้คนในเมืองเหล่านั้นได้หายใจกัน........
          ท่านว่าไอเดียนี้เข้าท่าดีใหมครับ?......
          อ้อ!!!....แล้วอีกอย่างหนึ่ง  รัฐบาลอาจจะให้สัมปทานพวกเราก่อสร้างระบบป้องกันน้ำป่าไหลหลาก และระบบรักษาปริมาณน้ำในเขื่อนต่างๆ เพิ่มอีกด้วยก็ได้นะครับ......และอาจจะงานเข้าจนต้องไปรับงานขนาดยักษ์นี้ทั่วโลก......
          เมื่อถึงตอนนั้น  บิล เกตส์ ก็บิลเกตส์เถอะ อาจจะตกกระป๋องไม่มีอันดับไปแล้ว  อันดับ 1-100 ของฟอร์บส์ อาจจะมีหุ้นส่วนของบริษัทเราติดอยู่เป็นแผงงงงงง.........

   
 
โอ๊ะ โอ๋ ขอเข้าร่วมด้วยคนนะคะ ชอบที่ซู้ดด..ปลูกป่าเนี่ย ยังไงก็อย่าลืมต่อท่อไปทางบ้านโบด้วยนะคะ คิดว่าพอจะทำโรงงานฟอกอากาศได้นิดหน่อย


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 04, 2010, 10:23:22 PM

          อยากจะให้เพื่อนตุ้มเป็นหัวเรี่ยว หัวแรง  ตั้งบริษัทมหาชนไม่จำกัดหน่อยครับ  ชักชวนพวกเราคนปลูกป่าฯ เป็นหุ้นส่วน  แต่ไม่ขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์  แบ่งกันรวยเฉพาะพวกเราเสียให้เข็ด....ชื่อ"บริษัทแดนมหัศจรรย์" ก็ได้ครับ  เพราะว่าอีกไม่นานหรอกครับ  กรุงเทพฯ  เชียงใหม่  หาดใหญ่  ขอนแก่น อุดรฯ  คงมีเม็กกะโปรเจ็คท์ที่ใหญ่กว่ารถไฟความเร็วสูงทั่วประเทศอีกครับ......
          นั่นคือโครงการเดินท่อขนาดใหญ่ สูบอากาศจากเมืองเหล่านั้นมายังโรงงานของพวกเราซึ่งน่าจะมีกระจัดกระจายอยู่ทั่วประเทศ  ให้โรงงานของพวกเราฟอกอากาศให้  แล้วเดินท่อดูดอากาศกลับไปให้คนในเมืองเหล่านั้นได้หายใจกัน........
          ท่านว่าไอเดียนี้เข้าท่าดีใหมครับ?......
          อ้อ!!!....แล้วอีกอย่างหนึ่ง  รัฐบาลอาจจะให้สัมปทานพวกเราก่อสร้างระบบป้องกันน้ำป่าไหลหลาก และระบบรักษาปริมาณน้ำในเขื่อนต่างๆ เพิ่มอีกด้วยก็ได้นะครับ......และอาจจะงานเข้าจนต้องไปรับงานขนาดยักษ์นี้ทั่วโลก......
          เมื่อถึงตอนนั้น  บิล เกตส์ ก็บิลเกตส์เถอะ อาจจะตกกระป๋องไม่มีอันดับไปแล้ว  อันดับ 1-100 ของฟอร์บส์ อาจจะมีหุ้นส่วนของบริษัทเราติดอยู่เป็นแผงงงงงง.........

   
 


สวัสดีครับท่านชอฯ  ผมแอบมีไอเดียเด็ดๆอีกหนึ่งไอเดียมาเสนอเผื่อจะได้เอาไปให้เพื่อนตุ้มฟันธงว่า เอาแบบไหนดี  ไอเดียของผมก็คือน่าจะมีการจัดตั้งธุรกิจประเภทขายตรงแบบแชร์ลูกโซ่แอมเวย์ครับ  เพราะเหมาสมกับคนที่กำลังคิดจะรวย(ทางอ้อม)ด้วยการลงทุนกับต้นไม้ในระยะยาว  หลักการง่ายๆก็คือ "ให้หนึ่งคนไปช่วยอีกสามคนสร้างป่า"  แล้วปล่อยให้แตกตัวทวีต่อไปเรื่อยๆ  แล้วเราจะรวยกันเงียบๆแต่ว่าเหนียวแน่น และที่สำคัญธุรกิจนี้เปลี่ยนมือเป็นมรดกได้แน่นอนกว่าที่แอมเวย์พูดไว้ ว่าไหมครับ

คนไทยคนหนึ่งมีญาติอยู่หลายจังหวัด การแตกตัวระบบนี้ มหัศจรรย์กว่าปฏิกริยาลูกโช่ของนิวเคลีย์ เพราะมันไม่จำเป็นต้องกระทบอะไรที่อยู่ข้างๆ ไกลแค่ไหนมันก็ไปถึงได้  อย่างเช่นของผมเองอยู่กำแพงเพชร แต่ลูกโช่ของผมกำลังแตกตัวที่ราชบุรี(บ้านแฟน) เพชรบุรี(บ้านพี่ชาย) และพัทลุง(บ้านลูกพี่ลูกน้อง)  เริ่มจากคนใกล้ตัว แต่แตกตัวไกลบ้าน

ทีนี้ผมก็มารอดูแล้วว่า แต่ละที่จะแตกตัวต่อไปจนมาเจอท่านชอฯ ได้เมื่อไหร่  นั่นก็หมายถึงสายโช่ของความมั่งคั่งได้เชื่อมเกี่ยวเลี้ยวรัดประเทศได้ได้ทั้งประเทศแล้วครับ

พอได้ไหมครับ...แชร์ลูกโช่ คนหลงป่า


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ พฤศจิกายน 05, 2010, 01:09:07 PM
ผมขอร่วมด้วยคนนะคร๊าบ เรื่องปลูกต้นไม้นี่ชอบเป็นชีวิต  ปลูกจนต้นไม้แทบจะขี่คอกันแล้ว  แต่จะล้มเหลวในการชักชวนเพื่อนฟูงเพราะยังไม่สำเร็จสักราย ส่วนญาติๆพอได้อยู่  ผมตั้งเป้าไว้ 8 ปีจะปลดโซ่ตรวจจากลูกจ้างไม่รู้จะสำเร็จสักแค่ไหน


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 05, 2010, 07:39:50 PM
ผมขอร่วมด้วยคนนะคร๊าบ เรื่องปลูกต้นไม้นี่ชอบเป็นชีวิต  ปลูกจนต้นไม้แทบจะขี่คอกันแล้ว  แต่จะล้มเหลวในการชักชวนเพื่อนฟูงเพราะยังไม่สำเร็จสักราย ส่วนญาติๆพอได้อยู่  ผมตั้งเป้าไว้ 8 ปีจะปลดโซ่ตรวจจากลูกจ้างไม่รู้จะสำเร็จสักแค่ไหน


ช่วงแรกๆผมเองก็ไม่มีใครเอาด้วยเลยครับ  อาจเห็นว่าเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ จับต้องไม่ได้เหมือนไม่นับว่าเป็นงานหรือเป็นการสร้างเนื้อสร้างตัว  พอผมปลูกต้นไม้ไป ค้นเจอความสุขง่ายๆ จิตใจปลอดโปร่ง แววตาฉายแววอันซ่อนเร้นไปด้วยความกรุ้มกริ่ม  เหมือนเด็กที่แอบกินขนมในห้องเรียนโดยไม่มีใครจับได้  มีบุคลิกที่ดูปล่อยวางได้จากทุกปัญหาที่ถาโถมเข้ามา  ใจเย็น อยากหนีจากเมืองเข้าสวนจนคนคิดว่า "มันมีอะไรดี"  ไอ้การบ้าไปปลูกต้นไม้นี่

มาสักพักการรับรู้ในเรื่องชีวิตที่เรียบง่ายและยั่งยืนเริ่มขยายวงกว้างในกลุ่มคนเมือง ประกอบกับ "ความนิ่ง" และการที่ผมรอดอยู่ได้ท่ามกลางกระแสเศรษฐกิจที่เริ่มเลวร้าย  คำถามคือผมรอดมาได้ยังไง

ผมรอดเพราะ ต้นไม้สอนให้ผมรอเป็น และสอนให้เข้าใจจังหวะและธรรมชาติของตัวเอง และจังหวะของธรรมชาติ

ใครที่อยากมีชีวิติที่นิ่ง สบายๆ ก็จะเริ่มเปิดรับไอเดียนี้  แม้จะมีน้อยในเบื้องต้น  แต่มันจะค่อยๆแตกตัว....จริงๆนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ พฤศจิกายน 05, 2010, 07:47:06 PM
หนึ่งเสียง ที่เอาด้วย ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 05, 2010, 07:59:04 PM


          คุณ DUMP  ลองเอาตัวเลขเข้าล่อก็ได้นี่ครับ.......ผมจะลองคำนวณรายได้ของบริษัทแดนมหัศจรรย์  ให้ดูนะครับ.....
          คิดเฉพาะ กทม. ก็แล้วกัน  เมื่อถึงวันนั้นประชากรในกทม. น่าจะมีถึง 20 ล้านคน  รวมบางใหญ่  บางบัวทอง  ปทุมธานี  สามพราน  มหาชัย  สมุทรปราการ  บางพลี  สุวรรณภูมิ  วังน้อย  ฯลฯ  รอบๆ กทม. เข้าไปอีก  ตั้งไว้ที่  30 ล้านคนก็แล้วกัน
          คน 1 คน หายใจเข้า-ออกนาทีละ 15 ครั้ง  ชั่วโมงละ 900 ครั้ง  ตีเสียว่าวันละ  20,000 ครั้ง........
          เราคิดค่าฟอกอากาศให้หายใจวันละ  20 บาท ต่อคน  เท่ากับว่ารายได้วันละ 600 ล้านบาท  เดือนละ 18,000 ล้านบาท  ปีละ  216,000 ล้านบาท
          นี่แค่เมืองเดียวนะ........แล้วบริษัทที่ยอดขายปีละ สองแสนล้านนี่เขาจัดให้อยู่ในระดับใหนครับ?
          (แล้วก็อย่าเอ็ดไปนะครับ....แฮ่....แฮ่...... ยอดขายสองแสนล้าน  ต้นทุนกับค่าใช้จ่ายตกปีละกี่บาทกันครับ  ****** สรรพากรห้ามอ่านบรรทัดนี้นะครับ******)
          เราไม่ต้องไปไล่เก็บเงินเองด้วยนะครับ.....เราเก็บเงินกับ กทม. เลย  กทม.ก็ค่อยไปเก็บค่าหายใจเอาจากประชาชนอีกต่อหนึ่ง.......
   ค่าเดินท่อส่งอากาศอะไรนี่  ให้กทม.เป็นคนดำเนินการเองทั้งหมด  เราเจ้าของโรงงานนั่งคอยรับเงินอย่างเดียวครับ.........

          นี่แค่ค่าหายใจอย่างเดียวนะครับ.......ค่าระบบป้องกันน้ำป่าไหลหลาก  ค่าระบบรักษาน้ำในอ่างเก็บน้ำเหนือเขื่อนต่างๆ ยังไม่ได้คิดนะครับนี่.........

          ส่วนแชร์ลูกโซ่"คนหลงป่า"นี่ต้องหันไปทางท่านเจ้าของกระทู้แหละครับ  เพราะเรื่อง ชง-แชร์ นี่  ผมไม่เป็นเลยครับ......แต่ยังไงก็ขอเป็นลูกแชร์ด้วยนะครับ......เห็นไหมครับ  นี่ก็อีก  ไม่รู้ว่าเงินเท่าไหร่ร่ร่ร่ร่ร่ร่........

   หมายเหตุ     ต้องขออภัยท่านที่เพิ่งเข้ามาอ่านกระทู้นี้นะครับ  ท่านอาจจะตามไม่ทัน  ไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรกัน  มึนงงกับตัวเลข    เข้าใจไว้อย่างเดียวก่อนนะครับว่า "คนรวยเขากำลังคุยกัน" ครับ.........


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 05, 2010, 09:33:28 PM
นี่ยังไม่ถึงขนาดเก็บค่าฟอกอากาศนะครับ  วันๆผมนั่งหายใจ(โดยยังไม่โดนเก็บตัง) เงินก็หล่นใส่ตักวันละ หมื่นสอง* เดือนละสามแสนหก ปีละกว่าสี่ล้านสาม 

ไม่เคยบอกใครจริงๆ...  นี่แหละทำให้ผมอมยิ้มกรุ้มกริ่มได้ตลอดเวลา  อีกยี่สิบปีข้างหน้าถ้าผมไม่มีเงิน แปดสิบหกล้านมากองให้ดู ผมนอนให้เหยียบจริงๆครับ

.....นี่แค่นั่งหายใจทิ้งเฉยๆนะ......  ถ้าทำงานไปด้วยและยังไม่เลิกปลูกต้นไม้  ไม่รู้จะรวยขนาดไหน....ไม่ได้โม้


***ต้นไม้ทำเงินให้เราวันละสามบาท(ต่อต้น) ตอนนี้ผมมีแค่สามพันต้นเองคร้าบบบบ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: หน่อย ที่ พฤศจิกายน 05, 2010, 10:12:58 PM
เรียน คุณ tumtump
ใด้เข้ามากระทู้นี้แล้ว หายใจคล่องเลยค่ะ  ;D ต้นไม้เยอะ ดูทุกหน้าเลยค่ะ แต่อ่านจบมั้งไม่จบมั่ง
แต่สรุปว่า ชอบค่ะ อยากปลูกต้นไม้เยอะๆ เหมือนกัน ถ้ามีเวลา
เหมือนหลงเข้ามาแดนมหัศจรรย์ จริงๆค่ะ

ยังไงขอให้มีความสุขกับการสูดดมอากาศบริสุทธิ์ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: jaewnoi ที่ พฤศจิกายน 06, 2010, 04:55:40 PM
ประกาศคนหายค๊า  คุณพ่อบ้านหายไปจากบ้านชอบเดินทางไปหลงป่าอยู่บ่อย ๆ ถ้าคุณtumtump และคุณชอลิ่วเฮียง พบเจอฝากบอกว่าลูกสาวแม่ยายคุณDUMP ฝากกำลังใจมาให้ด้วยนะคะ(แม้หมดฝนไปแล้ว ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาปลูกอยู่ค่ะ)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 06, 2010, 10:57:01 PM
เรียน คุณ tumtump
ใด้เข้ามากระทู้นี้แล้ว หายใจคล่องเลยค่ะ  ;D ต้นไม้เยอะ ดูทุกหน้าเลยค่ะ แต่อ่านจบมั้งไม่จบมั่ง
แต่สรุปว่า ชอบค่ะ อยากปลูกต้นไม้เยอะๆ เหมือนกัน ถ้ามีเวลา
เหมือนหลงเข้ามาแดนมหัศจรรย์ จริงๆค่ะ

ยังไงขอให้มีความสุขกับการสูดดมอากาศบริสุทธิ์ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ


ขอบคุณครับที่แวะเข้ามาเยี่ยมชม  ผมจะพยายามเอาภาพความเปลี่ยนแปลงของแดนมหัศจรรย์มาให้ดูเรื่อยๆนะครับ  จะได้ช่วยเป็นอีกคำยืนยันว่า มนุษย์คนหนึ่ง สามารถสร้างสีเขียวกลับคืนให้ธรรมชาติได้ไม่แพ้ร้อยคนที่พยายามเบียดบังและกอบโกยเอาจากธรรมชาติ  เผื่อจะมีคนลุกขึ้นมาช่วยกันเยอะๆครับ



ประกาศคนหายค๊า  คุณพ่อบ้านหายไปจากบ้านชอบเดินทางไปหลงป่าอยู่บ่อย ๆ ถ้าคุณtumtump และคุณชอลิ่วเฮียง พบเจอฝากบอกว่าลูกสาวแม่ยายคุณDUMP ฝากกำลังใจมาให้ด้วยนะคะ(แม้หมดฝนไปแล้ว ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาปลูกอยู่ค่ะ)

ถ้าหลงป่ามาเจอผมหรือท่านชอฯนี่จะยิ่งหลงป่าลึกเข้าไปใหญ่สิครับ  คงได้เดินงง หลงทางจนออกจากป่าไม่ถูกกันล่ะที่นี้  แต่ถ้าแรงใจจากทางบ้านดีอย่างนี้ "ป่า" จะชี้ทางวิเศษให้แว๊บออกมาได้ทุกครั้งที่คิดถึงกันครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ป้าน้อง ที่ พฤศจิกายน 07, 2010, 08:50:26 AM
ชอบมากค่ะ ตอนนี้ก็เป็นคนหลงป่า (ป่าของเพื่อน ๆ) เหมือนกัน  เข้ามาอ่านทุกวันแบบหลงอ่ะค่ะ  อิอิ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ พฤศจิกายน 08, 2010, 09:36:40 AM
(http://image.ohozaa.com/i/2c2/wf6xr.jpg)
ผมหลงป่าแต่ยังไม่เจอคุณ tumptump ชอลิ่วเฮียง (P7) เพราะผมเริ่มที่เดิมบาง สุพรรณ ฝนหมดแล้วแต่จะเสี่ยงโชคดูเลยปลูกยางนาขนานแนวรั้วโดยใช้กล้วยเป็นพี่เลี้ยง อาศัยเทวดาของคุณtumptump ช่วยกรุณาเลี้ยงด้วย ( ท่านจะไหวไหมเนี่ย )


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ พฤศจิกายน 08, 2010, 01:31:29 PM
มืออาชีพจริงๆ ขอร่วมด้วยอีกหนึ่งนะครับน้องตุ้ม จังหวัดพิษณุโลก หลงป่ามานานแล้วจนซึมเข้ากระดูกไปหมดแล้วแต่หาแนวร่วมออกมาเชิญชวนแรงๆอย่างน้องตุ้มไม่ได้ ยกให้เป็นผู้อำนวยการศูนย์แดนมหัศจรรย์..คนหลงป่าเลยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ พฤศจิกายน 08, 2010, 04:12:48 PM
(http://image.ohozaa.com/i/ae6/7llar.jpg)

ตรงนี้แนวป่าเก่ากับป่าใหม่ (แปลงใหม่เพิ่งได้มา) ขุดหวังว่าจะเอาน้ำรดต้นไม้หน้าหนาวหน้าแล้งปรากฎว่าเจอหินยักษ์ได้น้ำแค่นี้แหละ
ทุนก็หมดพอดี    อนาคตถ้ามีป่าเยอะกว่านี้หวังว่าน้ำคงจะเยอะตามมาเองแหละ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 09, 2010, 12:35:45 PM
ชอบมากค่ะ ตอนนี้ก็เป็นคนหลงป่า (ป่าของเพื่อน ๆ) เหมือนกัน  เข้ามาอ่านทุกวันแบบหลงอ่ะค่ะ  อิอิ

ขอบคุณครับป้าน้อง  ว่างๆอย่าลืมแวะมา"หลง"กันอีกนะครับ ป่าขนาดไม่ใหญ่หลงไปหลงมาคงมาเจอกันอย่างพร้อมเพรียง



ผมหลงป่าแต่ยังไม่เจอคุณ tumptump ชอลิ่วเฮียง (P7) เพราะผมเริ่มที่เดิมบาง สุพรรณ ฝนหมดแล้วแต่จะเสี่ยงโชคดูเลยปลูกยางนาขนานแนวรั้วโดยใช้กล้วยเป็นพี่เลี้ยง อาศัยเทวดาของคุณtumptump ช่วยกรุณาเลี้ยงด้วย ( ท่านจะไหวไหมเนี่ย )


ถ้าปลูกช่วงต้นๆฝน  เทวดเลี้ยงสบายๆเลยครับ ทั่วถึงๆ  แต่ถ้าเพิ่งลงช่วงๆนี้ ต้องอัดน้ำหนักๆสักอาทิตย์ละครั้งก็คงอยู่ได้ไปจนถึงฝนหน้าล่ะครับ  


มืออาชีพจริงๆ ขอร่วมด้วยอีกหนึ่งนะครับน้องตุ้ม จังหวัดพิษณุโลก หลงป่ามานานแล้วจนซึมเข้ากระดูกไปหมดแล้วแต่หาแนวร่วมออกมาเชิญชวนแรงๆอย่างน้องตุ้มไม่ได้ ยกให้เป็นผู้อำนวยการศูนย์แดนมหัศจรรย์..คนหลงป่าเลยครับ

สวัสดีครับพี่ก้อง เสียดายไม่ได้ไปร่วมงานรวมพลไม่งั้นคงได้คุยกันสนุกเลยครับ  ผมคงรับตำแหน่ง ผอ.ไม่ได้หรอกครับ ฝีมือยังระดับปีสาม รออีกปีคงจะได้รับปริญญาแดนมหัศจรรย์  จบมาก็คงต้องทดลองงานเป็น "สมุนไพร" หรือเป็นลูกน้องป่าไปอีกสักระยะ  จะได้เป็นผอ.หรือไม่  ต้องไปสอบประมวลความรอบรู้กับเจ้าสำนักขุนดงอีกทีครับ

ลมหนาวมาแล้ว  อาทิตย์หน้าจะไปตั้งแคมป์  ชมหมอก ในป่าของตัวเอง.....ดีใจจัง


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ พฤศจิกายน 09, 2010, 07:59:33 PM
แอบมาชมบ่อยๆ ชอบคนปลูกป่าครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 09, 2010, 08:55:21 PM
ตอนพิเศษ เศรษฐศาสตร์  ฉบับ"คนหลงป่า" โดยท่านชอลิ่วเฮียง(p7)

ผมมีเรื่องเล่าให้ เพื่อนตุ้ม และเพื่อนๆ คนหลงป่าฟังเรื่องหนึ่ง

   เศรษฐศาสตร์  ฉบับ"คนหลงป่า"

ในโลกปัจจุบันที่ถือเอา "เงิน" เป็นใหญ่  จนมีคำกล่าวว่า "เงินไม่เคยหยุดนิ่ง"........
อย่างเช่น  ถ้าเอาเงินไปฝากธนาคาร  เวลาผ่านไปเงินก้อนนั้นก็จะงอกโตขึ้นเรื่อยๆ เพราะสิ่งที่(สมมุติ)เรียกกันว่า ดอกเบี้ย.......
หรือถ้าเราไปกู้เงินธนาคารมา  เมื่อเวลาผ่านไปหนี้ของเราก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ จาก "ดอกเบี้ย" เหมือนกัน.......แต่ดอกเบี้ยกู้จะโตเร็วกว่าดอกเบี้ยฝาก นะครับ

   ผมเพิ่งได้ยินเรื่องเล่ามาเรื่องหนึ่ง........เรื่องของคนปลูกป่า........
   "ป๋า"  เป็นผู้ใหญ่ที่กว้างขวางพอสมควรในแถบบ้านผม........ป๋า เพิ่งซื้อที่ดินมาแปลงหนึ่งเนื้อที่น่าจะเกือบๆ  200 ไร่
   *ชาวบ้าน** (คนที่สนใจเรื่องของคนอื่น มากกว่าเรื่องของตัวเอง  โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องทางลบด้วยละก็ จะต้องหารายละเอียด  เจาะข่าวให้ รู้ลึก รู้จริง  บางที่ก็รู้มากกว่าเจ้าตัวเองเสียอีกกกก.....ฮ่าาาาา.....ฮ่าาาาาา....)  ตาลุก  หูผึ่ง  คอยดู  คอยฟังกันว่าป๋าจะปลูกยางพันธุ์อะไร????.......หรือจะปลูกปาล์ม  วงกาแฟตอนเช้า  วงเหล้าตอนเย็น  พากันวิเคราะห์รายจ่าย  รายรับ  ค่าบำรุงรักษา  ต้นทุน  กำไร  ฯลฯ ของป๋ากันสนั่น........
   "ป๋า" ก็ยังเฉย.....ไม่รู้  ไม่ชี้    เดินขึ้นธนาคารขอกู้เงินมา 1 ล้านบาท  บอกเขาไปว่าเพื่อปลูกต้นไม้ 
   **ชาวบ้าน**  หงายตกเก้าอี้เมื่อต้นไม้ที่ป๋าลำเลียงขนขึ้นไปปลูก  เป็นไม้ป่าล้วนๆ  ยางนา  ตะเคียนทอง  มะค่า  ประดู่  ฯลฯ  300 กว่าชนิด  สายข่าวรายงานมาว่า  ไม่มีแถว  ไม่มีแนว  ไม่มีระยะต่อ  ไม่มีระยะเคียง อะไรทั้งนั้น  กว่า"ป๋า" จะปลูกเสร็จก็ใช้เวลาไป 2 ปี  กับใช้เงินไปเกือบๆ  2 ล้านบาท  ได้ต้นไม้มาราวๆ  60,000 ต้น  คราวนี้เสียงวิจารณ์ยิ่งกระหึ่ม........"ป๋า" กำลังก้าวสู่หนทางหายนะ  มีแต่เจ๊ง กับเจ๊ง....    "ป๋า" เพี้ยนแล้วโว้ยยยยย..........
   "ป๋า"ตอบคำถามเพียงสั้นๆ  "เพราะจ่ายค่าซื้อที่ดินไปหมด  เลยไม่มีเงินค่าใส่ปุ๋ย  ไม่มีเงินค่าตัดหญ้าว่ะ.....เลยต้องปลูกต้นไม้พวกนี้"
   ธนาคารก็ชักอึดอัด  เพราะผ่านมา 2 ปีกว่าแล้ว  "ป๋า"ยังไม่ได้จ่ายคืนเลยสักงวด........ปล่อยคาไว้ให้ดอกเบี้ยบวกขึ้นไปเฉยๆ  อย่างนั้น  เหมือนกับว่าลืมไปแล้วว่าเป็นหนี้ธนาคารอยู่ "ตั้งล้าน"........เลยมอบหมายให้พนักงานหนุ่มคนหนึ่งลองไปติดตาม  ลองพูดคุยกับ"ป๋า"ดู
   พอไปพบกับ"ป๋า"ตามนัด  หนุ่มธนาคารก็พบว่ามีเจ้าหน้าที่ป่าไม้ระดับใหญ่พอสมควรของจังหวัด  และเจ้าของโรงเลื่อยใหญ่ในจังหวัดอยู่ด้วย  ซึ่งหนุ่มธนาคารก็รู้จักกับทุกคนเป็นอย่างดี
   "ป๋า"ก็ต้อนทุกคนขึ้นรถ  บอกว่าจะพาไปที่แปลงปลูกป่า  ระหว่างทางก็แวะที่แปลงปลูกป่าแปลงหนึ่ง  ป๋าบอกทุกคนว่าแปลงนี้อายุต้นไม้ประมาณ 19-20 ปี  สิ่งที่หนุ่มธนาคารได้เห็นก็คือต้นไม้ขนาดใหญ่  สูงลิบแย่งกันขึ้นหาก้อนเมฆ  ถ้าเป็นยางนาก็ขนาดเกิน 20 นิ้ว  ตะเคียนทองก็ขนาด 14 นิ้วขึ้นไป  บางต้นก็ใหญ่เกินคนโอบรอบ  เจ้าของโรงเลื่อยบอกว่าถ้าขายผมยกแปลง  ผมให้ราคาเหมาจ่ายต้นละหมื่น......  เจ้าหน้าที่ป่าไม้ก็บอกหนุ่มธนาคารว่าต้นไม้เหล่านี้เจ้าของสามารถตัดได้เลยเพราะเป็นต้นไม้ที่ปลูก  มีอยู่ไม่กี่ชนิดที่ก่อนตัดจะต้องขออนุญาตก่อน  ซึ่งความหมายของการขออนุญาตก็คือการแจ้งเพื่อทราบเท่านั้น  เพื่อป้องกันการไปตัดไม้ในป่ามาแล้วแอบอ้างว่าเป็นไม้ปลูก........หลังจากนั้นก็ไปต่อยังแปลงปลูกป่าของ"ป๋า" ที่เป็นต้นเหตุให้หนุ่มธนาคารต้องมาพบ"ป๋า".......ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือต้นไม้กำลังชูยอด  แตกกิ่ง แตกใบ  ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างแน่นขนัด

   "ป๋า"......."ถ้าผมฝากเงินกับธนาคารของคุณไว้ 1 ล้านบาท  20 ปีโดยไม่ถอนเลย  สิ้นปีที่ 20 ผมจะมีเงินเท่าไหร่?....."
   หนุ่มธนาคาร...(เปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบเครื่องคิดเลขมาจิ้ม) ..... " คิดที่อัตราดอกเบี้ย 1.25 เปอร์เซนต์  เป็นเงินประมาณ หนึ่งล้านสองแสนแปดหมื่นบาทครับ"
   "ป๋า"......."แล้วถ้าเปลี่ยนเป็นเงินกู้ 1 ล้านบาทไม่ใช้คืนเลยแช่ไว้ 20 ปีล่ะ  สิ้นปีที่ 20  ผมจะเป็นหนี้คุณเท่าไหร่?....."
   หนุ่มธนาคาร......"คิดที่อัตราดอกเบี้ย 4.25 เปอร์เซนต์  เป็นเงินประมาณสองล้านสามแสนบาทครับ"
   "ป๋า"......"ผมให้คุณคิดที่ 8 เปอร์เซนต์เลย"
   หนุ่มธนาคาร......"เป็นเงินสี่ล้านหกแสนหกหมื่นบาทครับ"
   "ป๋า"......"อ้อ!....เพิ่มค่าเป็น สี่จุดหกหกเท่า  ถูกใหม?"
   หนุ่มธนาคาร....."ครับ"

   "ป๋า"......"แล้วคุณจะรับการใช้หนี้จากผมในวันนี้  หรือค่อยอีก 20 ปีข้างหน้า......"
   หนุ่มธนาคาร......(งง...งง) ....."อย่างไรครับ?"
   "ป๋า"......."ผมจะอธิบายให้คุณฟัง.......ช้า....ช้า....ชัด....ชัด.....
      ผมปลูกต้นไม้ไว้หกหมื่นต้น  อีกยี่สิบปีข้างหน้าประมาณการไว้ว่าเหลือที่อยู่รอด  สูงใหญ่ สวยงามอย่างที่คุณเพิ่งเห็นมา  เหลือครึ่งเดียว  คือเหลือสามหมื่นต้น.......
      ราคาไม้ในอีก 20 ปีข้างหน้ามีแต่จะแพงขึ้น  ผมก็กะไม่ถูกเหมือนกันว่าจะแพงขึ้นไปอีกกี่เท่า  ก็ขอใช้ราคาปัจจุบันแทนก็แล้วกัน
      ต้นไม้สามหมื่นต้น  ผมขายเหมาต้นละหนึ่งหมื่นบาท  ไม่เอา....ต้นละแปดพันบาทพอ   เป็นเงินสองร้อยสี่สิบล้านบาท  ถูกไหม?
      ถ้าคุณจะให้ผมใช้หนี้ในอีก 20 ปีข้างหน้า  คุณก็ตัดไม้ไปแล้วก็ทอนผมมา  สองร้อยสี่สิบลบสี่จุดหกหก......เอ้า...ลดให้ถ้วนๆ  เหลือสองร้อยสามสิบล้านก็แล้วกัน
      ถ้าคุณจะให้ผมใช้หนี้คุณในวันนี้  ผมก็คิดสองร้อยสี่สิบล้านหารด้วยสี่จุดหกหก  ได้ ห้าสิบเอ็ดจุดห้า......ห้าสิบเอ็ดล้าน......หักหนี้ 1 ล้าน.....เหลือ ห้าสิบ.....คุณก็ให้เงินผมมาอีก ห้าสิบล้าน  ผมตัดต้นไม้ให้คุณสามหมื่นต้น......ก็ถือว่าหายกัน  ใช่ใหม???????"

   หนุ่มธนาคาร....." !@#$%^&*()_+|.........."

ใครเข้าใจที่ "ป๋า" อธิบายบ้าง.......ยกมือขึ้นนนนนนนนน.........กร๊ากกกกกกกกก................

แต่ผมเข้าใจว่า "ต้นไม้โตเร็วกว่าดอกเบี้ยธนาคาร" ครับ......


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: หน่อย ที่ พฤศจิกายน 09, 2010, 09:17:31 PM
 ;D ป๋าแกหลงป่าจิงๆ
แล้วถ้าป๋า แกเสียชีวิตก่อนจะถึง 20 ปีข้างหน้าหล่ะ
แกมีโครงการบอกมาไหมคะว่าจะทำอย่างไร   ;D



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 10, 2010, 12:01:00 AM

;D ป๋าแกหลงป่าจิงๆ
แล้วถ้าป๋า แกเสียชีวิตก่อนจะถึง 20 ปีข้างหน้าหล่ะ
แกมีโครงการบอกมาไหมคะว่าจะทำอย่างไร   ;D



ถึง"ป๋า" เสียชีวิต  ต้นไม้ก็ยังเติบโตตามปกตินี่ครับ
ส่วนนิติกรรมต่างๆ ก็มีทายาทรับช่วงต่ออยู่นี่ครับ.....
          ถ้าคิดแบบ"ป๋า"  ผมทึ่งตรงที่พอเรา"ปลูกป่า" เสร็จปุ๊บ  ธนาคารก็เป็นหนี้เราปั๊บ.....แฮ่....แฮ่.....
          "ถ้าคุณจะให้ผมใช้หนี้คุณในวันนี้  คุณก็ทอนผมมาห้าสิบล้าน  ถ้าคุณอยากจะให้ผมใช้หนี้ในอีกยี่สิบปีข้างหน้าก็เตรียมเงินไว้ทอนผมสองร้อยสามสิบล้าน"..........คิดได้ไง........

 :D   :D   :D   :D



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 10, 2010, 12:34:31 AM
ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่า เศรษฐศาสตร์ฉบับคนหลงป่าครับ...ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเป๊ะ!!!!!  ป๋ารวยคล้ายๆผมเลยแฮะ  ปลูกวันนี้รวยวันนี้ ...นี่ถ้าผมยังโสดอยู่ล่ะก็  รับรองต้อขอจีบลูกสาวป๋า....ด่วน!!!!!

แต่.....คนปลูกป่ามักจะอายุยืน  นี่ละซี่ปัญหา

ขอบคุณอีกครั้งนะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ พฤศจิกายน 10, 2010, 01:07:42 AM
ตอนที่พี่ชายผมปลูก ๆ ๆ ๆ และชวนคนนั้นคนนี้ปลูก ผมยังเฉย ๆ
พอผมคิดจะปลูกเองบ้าง....เลยต้องหันกลับไปมองพี่ชายผม
รางวัลลูกโลกสีเขียว...เป็นของพี่ชายผมไปแล้วครับ
ผมไม่ได้อยากได้รางวัลอย่างพี่ชายผม แต่ผมเห็นแล้วว่า
ป่า ให้ทุกอย่างแก่ชีวิตจริง ๆ
ตอนนี้ผมแข่งปลูกต้นไม้กับพี่ชายครับ
พี่ผมปลูกให้สาธารณชน  ผมเป็นคนปลูกให้ครอบครัวครับ

ดร.พิณ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ พฤศจิกายน 10, 2010, 09:07:16 AM
ปีหน้าจะตะลุยปลูกทั้งหมดที่มีอยู่ที่บ้านร่วมๆ 2000 ต้น เพื่อให้ธนาคารมายื่นเสนอเงินกู้ว่าป๋าก้องจะเอาเท่าไหร่  >:( >:( >:(


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: DUMP ที่ พฤศจิกายน 10, 2010, 01:10:52 PM
เห็นด้วกับคุณชอลิ่วเฮียง 1000% ครับ
   ผมเองก็เพิ่งไปปลูกต้นตะเคียนที่สวนมา  คนงานทีเขามาช่วยปลูกบอกว่า " ต้นตะเคียนคนแถวบ้านผมเขาไม่ปลูกกันหรอก เขากลัว  ผมจึงว่า สงสัยจะกลัวรวยแน่ๆ เพราะยิ่งนางสาวตะเคียนยิ่งไม่น่ากลัวเลย เรายิ่งแก่ลงต้นไม้ก็ยิ่งโตขึ้น เด็กหญิงตะเคียนก็โตเป็นนางสาวพอดี คิดดูแล้วกัน ไม่อยากตัดไม้ขายด้วยซ้ำเพราะเสียดายคนเฝ้าเสียมากกว่า"   
      เมื่อปีก่อนแม่ผมขายต้นตะเคียนให้ญาติไป 1 ต้น สองหมื่นกว่าบาท ขนาดขายกันเองยังแพงเลย พ่อปลูกไว้ 20 กว่าปีมาแล้ว เสียดายที่ปลูกน้อยไป   ผมก็เลยอยากลองทำตามบ้างแต่จะปลูกเยอะๆปนๆกับไม้อื่นๆเหมือนคุณชอลิ่วเฮียงนั่นแหละ กะว่า 20 ปีข้างหน้า ลูกหลานผมตัดไม้ขายเดือนละ 2 ต้น 3 ต้น แล้วให้ปลูกทดแทนเท่าเดิมที่ตัดเหมือนกัน อย่างนี้ไม่มีวันหมด ช่วงที่รอตัดไม้ ก็จะมีเห็นานาสดๆ หน่อไม้สดๆ ผลไม้นานาสดๆ สมุนไพร หัวเผือกหัวกลอย กระต่าย กระรอก แย้ แม่น วิ่งกันให้เพ่นพ่านเพลินเลย  กินก็ได้ ชมก็ได้  แถมมีอากาสบริสุทธิ์ไว้ในครอบครองอีกต่างหากเป็นมรดกถึงลูกถึงหลาน
      โบราณท่านว่า ลำบากตอนหนุ่มจะไม่กลุ้มตอนแก่ ยังไงก็จะลองดู 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ พฤศจิกายน 10, 2010, 10:59:36 PM
มาฟังคนรวยต้นไม้เขาคุยกันครับ 


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: van001 ที่ พฤศจิกายน 11, 2010, 03:49:04 PM
ฟังด้วยคนครับ มหาเศรษฐีต้นไม้ อิจฉาครับ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 01:38:13 AM

ผมมีต้นตะเคียนทอง อายุประมาณ 25 ปีอยู่ต้นหนึ่ง เป็นพระเอกเลยครับ (พ่อผมปลูกไว้แปลงนั้นก็หลายร้อยต้น)
อยู่มาวันหนึ่งผ่านไปดู......เอ๊ะ!...ใครเอาผ้าสามสีมาผูกไว้
เที่ยวหากันให้วุ่น....คิดว่าขบวนการขอหวยลามมาถึงสวนป่าของผม  จะได้ตะเพิดไปซะ.....
ไม่ใช่ครับ.....อีก 2-3 วันมีคนมาหาถึงบ้านขอซื้อไม้ตะเคียนทองต้นนั้นให้ราคาหนึ่งแสนบาทครับ....
ไม่ใช่ขบวนการขอหวยครับ.....เป็นขบวนการแข่งเรือยาวประเพณีของวัดใหน ซุ้มใหนผมก็จำไม่ได้.....
เขาบอกว่าพระเอกของผมเข้าลักษณะมงคลอะไรของเขานี่แหละครบทุกประการ....เลยจะขอซื้อไปทำเรือยาว....
ผมน่ะน้ำลายเริ่มไหลย้อยที่มุมปากแล้ว(ตั้งแสน)......แต่พ่อผมบอกว่าก็ปล่อยไว้ให้เป็นพระเอกมีชีวิตอยู่ในสวนตรู...อยู่อย่างนั้นแหละ
อย่าให้ไปเป็นพระเอกลอยน้ำ จ้ำพายเลยยยย.......
อดดดดด..อีกกกกก..ตามมมมม..เคยยยยย.......เฮ้อ!....


   :'(   :'(   :'(   :'(


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Kong51@ขุนดง ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 08:03:53 AM
ต้องบอกว่าคุณพ่อท่านคิดถูกแล้วครับ ต้นตะเคียนต้นนี้คือลูกสาวของท่าน ท่านคงไม่อยากให้หายไปจากสวน มีต้นตะเคียนอยู่ที่ทุ่งแสลงหลวงต้นหนึ่งมีศาลตั้งไว้เลยครับได้ยินเจ้าหน้าที่เล่าว่าเฮี้ยนสุดๆเลยนะ
ถ้าไปจะเห็นอยู่ด้านขวามือเลยห้องสุขาไปประมาณ 300 เมตรได้ ต้นกฤษณาอย่างใหญ่หลายต้น และก็มีก่อลิ้มซึ่งเราๆท่านๆไม่เคยได้ยินชื่อนี้แน่ๆ และก็มีขางขาวต้นสวยใหญ่มหึมา อยากชวนท่านชอและท่านอื่นๆมาเที่ยวที่นี่จริงๆรับรองหลงป่าอย่างแรงครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 08:06:52 AM
ท่านชอ วันไหนมีโอกาสเอาตะเคียนที่ท่านว่ามาให้ชมเป็นขวัญตาหน่อยได้ไหมครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ทิดโส โม้ระเบิด ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 08:16:17 AM
อยากชมเป็นขวัญตาเช่นกันครับ
มิได้หวังตัวเงินหรอก แต่อยากเห็นลูกสาวของพ่อน่ะ 5555
ต้องรบกวนท่านชอฯ เสียแล้ว
ขอบคุณครับ

ไปละ   อิอิอิ ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: Bigkeng ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 12:25:15 PM
สวัสดีครับคุณ tumtump ขอแวะมาพักผ่อนในส่วนดูต้นไม้สีเขียวๆ ให้สบายตาหน่อยนะครับ เข้ามาแล้วสบายใจดีครับ ร่มรื่นดีจริงๆ วันนี้ทนดูเวปที่มีตัวเลขวิ่งกันเยอะๆ แต่ตัวเลขสีแดงล้วนๆ เลย ทนไม่ไหว  :'(  ต้องหาที่ผ่อนครายสายตาและสมองหน่อยครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 09:52:13 PM

ครับผม.......ขอไปถ่ายรูปพระเอกก่อนนะครับ  แล้วจะนำมาลงให้ชมกัน.......
แต่ว่ามีใครเคยได้ยินเรื่องต้นตะเคียนใหญ่สองต้นทำเงินได้ถึงห้าล้านบาทบ้างครับ ??


   :)   :)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: หน่อย ที่ พฤศจิกายน 12, 2010, 11:07:41 PM
ขอหวยแน่เลยค่ะ  ;D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: ชอลิ่วเฮียง (P7) ที่ พฤศจิกายน 13, 2010, 08:00:35 AM

ถูกต้องครับคุณหน่อย......แต่ไม่ใช่ถูกหวยนะครับ.....
เป็นเงินจากคนมาขอหวยครับ......
อยากจะเล่า  แต่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้าแล้วไปทำตาม
คนบ้าหวยบ้านเรานี่น่าสงสารครับ.....ทั้งโง่ ทั้งจน  เตือนก็ไม่เชื่อ  ห้ามก็ไม่ฟัง
แล้วก็กลัวว่าจะพาแดนมหัศจรรย์ออกทะเลไปไกลครับ.......



หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: พิณ ชมพลอย ที่ พฤศจิกายน 13, 2010, 09:49:36 AM
ท่านชอครับ
รอดูพระเอก....แบบใจจดใจจ่อครับ
นางเอกผมเพิ่งลงดินไปปีเดียว สูงท่วมหัวแล้วครับ
แล้วจะได้แต่งกับพระเอกของท่านชอเปล่าเนี๋ยะ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: rasit ที่ พฤศจิกายน 13, 2010, 01:30:50 PM

          อยากจะให้เพื่อนตุ้มเป็นหัวเรี่ยว หัวแรง  ตั้งบริษัทมหาชนไม่จำกัดหน่อยครับ  ชักชวนพวกเราคนปลูกป่าฯ เป็นหุ้นส่วน  แต่ไม่ขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์  แบ่งกันรวยเฉพาะพวกเราเสียให้เข็ด....ชื่อ"บริษัทแดนมหัศจรรย์" ก็ได้ครับ  เพราะว่าอีกไม่นานหรอกครับ  กรุงเทพฯ  เชียงใหม่  หาดใหญ่  ขอนแก่น อุดรฯ  คงมีเม็กกะโปรเจ็คท์ที่ใหญ่กว่ารถไฟความเร็วสูงทั่วประเทศอีกครับ......
          นั่นคือโครงการเดินท่อขนาดใหญ่ สูบอากาศจากเมืองเหล่านั้นมายังโรงงานของพวกเราซึ่งน่าจะมีกระจัดกระจายอยู่ทั่วประเทศ  ให้โรงงานของพวกเราฟอกอากาศให้  แล้วเดินท่อดูดอากาศกลับไปให้คนในเมืองเหล่านั้นได้หายใจกัน........
          ท่านว่าไอเดียนี้เข้าท่าดีใหมครับ?......
          อ้อ!!!....แล้วอีกอย่างหนึ่ง  รัฐบาลอาจจะให้สัมปทานพวกเราก่อสร้างระบบป้องกันน้ำป่าไหลหลาก และระบบรักษาปริมาณน้ำในเขื่อนต่างๆ เพิ่มอีกด้วยก็ได้นะครับ......และอาจจะงานเข้าจนต้องไปรับงานขนาดยักษ์นี้ทั่วโลก......
          เมื่อถึงตอนนั้น  บิล เกตส์ ก็บิลเกตส์เถอะ อาจจะตกกระป๋องไม่มีอันดับไปแล้ว  อันดับ 1-100 ของฟอร์บส์ อาจจะมีหุ้นส่วนของบริษัทเราติดอยู่เป็นแผงงงงงง.....

   
 

 ผมขอร่วมด้วยครับ  สวนป่า+ไผ่น้ำพรม ณ น้ำตกปอย  มี 10 ไร่ เป็นต้นทุน กำลังปลูกป่าสะเดา และไผ่ เป็นหลักครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กุ๊กกิ๊ก ที่ พฤศจิกายน 14, 2010, 04:20:54 PM
มาร่วมเป็นกำลังใจคนปลูกป่าค่ะ
เพราะเป็นคนหนึ่งค่ะ ที่กำลังจะได้รับผลประโยชน์จากการปลูกต้นไม้ :) ที่สวนปลูกต้นสักไว้รอบพื้นที่
ตอนนี้ต้นสักอายุสิบห้าปีแล้ว โครงการอีกสองปีจะตัดมาสร้างบ้านของตัวเองแล้วค่ะ  เราจะมีบ้านไม้สัก
ที่ปลูกเอง ไม่ต้องเสียเงินให้นายทุน :D :D :D


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: cat007 ที่ พฤศจิกายน 14, 2010, 07:42:22 PM
มาร่วมเป็นกำลังใจคนปลูกป่าค่ะ
เพราะเป็นคนหนึ่งค่ะ ที่กำลังจะได้รับผลประโยชน์จากการปลูกต้นไม้ :) ที่สวนปลูกต้นสักไว้รอบพื้นที่
ตอนนี้ต้นสักอายุสิบห้าปีแล้ว โครงการอีกสองปีจะตัดมาสร้างบ้านของตัวเองแล้วค่ะ  เราจะมีบ้านไม้สัก
ที่ปลูกเอง ไม่ต้องเสียเงินให้นายทุน :D :D :D

อยากเห็นต้นสักอายุสิบห้าปีว่าจะโตขนาดไหน  พอจะมีภาพมาให้ชมบ้างมั๊ยครับ
อย่างน้อยก็เป็นแรงบันดาลใจให้คนชอบปลูกป่าได้บ้าง 
ขอบคุณล่วงหน้านะครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 14, 2010, 11:28:29 PM
สวัสดีทุกท่านครับ  ผมติดภารกิจสำคัญ ไม่ได้เข้าเว็บมาหลายวัน กลับมาอีกที ที่แห่งนี้กลายเป็นที่ชุมนุมเหล่าจอมยุทธ์แห่งพงไพร ไปเสียแล้ว รู้สึกยินดีมากๆครับที่หลายๆท่านได้เข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนแนวคิดและความรู้เรื่อง "ป่าๆ" และต้นไม้ที่เราๆชอบกัน 

บัดนี้ นิทานแดนมหัศจรรย์ ได้เดินทางมาจนทันกับปัจจุบันกาลแล้ว และเรื่องราวคงจะเริ่มอืด เนิบ ช้าเช่นเวลาในชีวิตจริง  อรรถรสและความต่อเนื่องอาจไม่สร้างความเย้ายวนทันใจให้กับผู้แวะเวียนเข้ามาอ่านเพื่อหาความรู้ที่ถูกพิสูจน์ด้วยความจริงตามธรรมชาติ(เพราะความจริงที่ว่าต้องอาศัยเวลา  ที่ไม่สามารถใช้คำว่า "หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก")

ผมจึงมีไอเดีย ที่จะสร้างนิทานเรื่องใหม่ซึ่งเป็นภาค"ขยาย" และดำเนินเรื่องราว "ขนาน" ไปกับนิทานแดนมหัศจรรย์ แต่ทั้งสองก็เป็นเรื่องเดียวกัน คือเรื่องของ หนึ่งหญิงหนึ่งชาย ที่ชมชอบการปลูกต้นไม้ และสะสมความร่มเย็นให้ชีวิต

"นิทานแดนศิวิไลย์"

อีกภาคคัดแยกหนึ่ง  ของชายตั้มกับเดียร์กานดา  และเพื่อนตุ้ม ผู้จะกลับมากระตุ้นต่อมนึก กระตุกต่อมคิด และนานา(ไร้)สาระ  ระหว่างคนกับต้นไม้  ซึ่งนิทานเรื่องนี้จะฉายคั่นไประหว่างที่นิทานแดนมหัศจรรย์ กำลังรวบรวมข้อมูลปัจจุบันให้กลายเป็นอดีต หมักบ่มเพิ่มรส กลั่นจนเป็นหยดน้ำทิพย์ อันแสนสุนทรีย์ เพื่อพร้อมที่จะกลับมาฉายอีกครั้ง

ติดตามตอนแรกของ นิทานแดนศิวิไลย์ ได้พรุ่งนี้ครับ


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: น้าอ้วน ที่ พฤศจิกายน 14, 2010, 11:52:06 PM
หลงมาอ่านหน้า 25 สนุกและมันแฮะ ทำให้ต้องกลับไปเริ่มอ่านหน้า 1 ใหม่ แนวคิดแต่ละท่านสุดยอดจริงๆ  :-[ :-[ :-[ :-[ :-[


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: kaoplu ที่ พฤศจิกายน 15, 2010, 07:54:44 AM
เข้ามาคอยอ่านคนแรกแล้วกัน  ;)


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: flycatcher_xiii ที่ พฤศจิกายน 15, 2010, 08:00:22 AM
ยังไม่ได้กินวอดก้ารัสเซียเลยอะ เห็นพี่ตูนว่าพี่ตั้มเก็บไว้เลี้ยงคนมาช่วยทำของชำร่วย  ;D

อ้อ! เอาไผ่มาชำใหม่ด้วยนะ วันก่อนไปรดน้ำให้เห็นไผ่ตายเกลี้ยงเลย
ว่าจะขโมยกลับใต้ซะหน่อย....อดเลย  :'(


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: กัญจน์ ที่ พฤศจิกายน 15, 2010, 08:17:39 AM
แค่เกิ้นเรื่องก็นึกอยากซะแล้วคุณตั๊ม อันมนุษย์นั้นมีแต่ความอยากผมเองก็พยามอยู่ที่จะลดความอยากให้น้อยลง ส่วนเรื่องความอยากก็ให้เปลี่ยนไปด้านบวก


หัวข้อ: Re: นิทานแดนมหัศจรรย์.....คนหลงป่า ( สารบัญที่หน้า 1 ครบ 100 ตอน)
เริ่มหัวข้อโดย: tumtump ที่ พฤศจิกายน 15, 2010, 12:20:18 PM
ตอนที่34  แดนศิวิไลซ์

แดนศิวิไลซ์ ครั้งหนึ่งเป็นแค่เพียงทุ่งหญ้าขนขนาดสามไร่  ร่องสวนมะม่วงอีกประมาณหนึ่งไร่ บ่อขุดประมาณสองงาน และพื้นที่อีกสองงานที่เหลือสำหรับอยู่อาศัย(แต่ไม่มีใครอยู่)กับแปลงปลูกพืชสวนครัว(ที่แทบไม่เคยได้กิน) ผสมผสานไปกับผักสวนครัวหลากหลายชนิด

ทุ่งหญ้าซึ่งเดิมเคยเป็นนามาเมื่อครั้งอดีต  แต่เมื่อยุคสมัยของการส่งเสริมการเลี้ยงวัวนมเข้ามาแพร่หลาย วิถีของคนในชุมชนก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง จนแทบจะต้องเรียกว่าไม่หลงเหลือการทำนาในชุมชนนั้นกันอีกเลย ทิ้งนาให้ร้าง ปล่อยนาให้รก  เพื่อที่จะได้เกี่ยวหญ้ามาเลี่ยงวัว

วัวนม หนองโพจังหวัดราชบุรี 

จึงเป็นเรื่องไม่น่าแปลกใจ ที่ในบริเวณโดยรอบๆชุมชน จะเต็มไปด้วยนาหญ้า จากแปลงนาเก่า และการเลี้ยงหญ้าก็ง่ายแสนง่าย  ปล่อยเอาไว้เฉยๆในหน้าฝนก็งอกงามดี  ตัดเกี่ยวได้ทุกวัน หน้าแล้งจัดๆก็แค่ปั๊มน้ำใส่ก็ใช้ได้แล้ว  โครงสร้างของที่นาเก่า เหมาะและพร้อม กับการจัดการน้ำได้ไม่ยากเย็น

แดนศิวิไลซ์  ครั้งหนึ่งต้องเรียกว่าถูกปล่อยทิ้ง จนหญ้ารกท่วม  ผลผลิตที่จะพอเก็บเกี่ยวได้ก็มีแค่”เศษ”มะม่วง มะเขือ มะนาว มะพร้าว ชะอม พริก  ซึ่งนั่นต้องคอยวัดดวงกับหัวขโมยและเพลี้ยกระสอบในพื้นที่  ซึ่งมักจะย่องเข้ามาได้จังหวะ กว่าเจ้าของที่เสมอ

เดียร์กานดา สาวหน้ามนคนหนองโพ บอกเล่าเรื่องราวของที่ดินผืนนี้คร่าวๆ  ว่าตกมาเป็นของครอบครัวเธอได้อย่างไร อยู่มาในสภาพอย่างนี้นานแค่ไหน และมันจะอยู่ต่อไปอย่างนี้อีกนานอย่างแน่นอน เพราะไม่มีใครที่บ้านมีเวลาพอจะเข้ามาบริหารจัดการ ให้พื้นที่รก(แต่ไม่ร้าง) แห่งนี้  สร้างประโยชน์ให้มากขึ้นกว่าการให้คนเลี้ยงวัว เข้ามาตัดหญ้า โดยมีค่าตอบแทนพันห้าร้อยบาทต่อปี สำหรับพื้นที่ห้าไร่

ถ้าที่นา ร้อน ร้างขนาดสิบไร่ไร้ซึ่งสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานทั้งปวง  ยังเปลี่ยนกลายเป็นดินแดนมหัศจรรย์ได้   ทำไมที่สวนซึ่งประกอบไปด้วยไม้ผล แหล่งน้ำทั้งร่องบ่อ และคลองชลประทา